II SA/Rz 961/11

II SA/Rz 961/11 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2012-01-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2011-09-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Ewa Partyka /sprawozdawca/
Maria Piórkowska /przewodniczący/
Robert Sawuła
Symbol z opisem
6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I OSK 1175/12 - Wyrok NSA z 2013-12-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
§ 18 ust. 1 pkt 1 c w zw. z § 19 w zw. z § 2
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz adwokata A. M. z Kancelarii Radców Prawnych i Adwokatów wynagrodzenie w kwocie 295 zł 20/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł / słownie : dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 55 zł 20/100 / słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/.
Uzasadnienie
II SA/Rz 961/11
U Z A S A D N I E N I E
Przedmiotem skargi A. B. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r., nr [...] o rozgraniczeniu działek ewidencyjnych nr 74/1, 74/2, 75 stanowiących współwłasność A. B. i B. P., z działkami ewidencyjnymi nr 72/1, 72/2, 70 stanowiącymi własność A. B. z działką ewidencyjną nr 80/6 stanowiącą własność A. K. w użytkowaniu A. B. z działkami ewidencyjnymi nr 80/1, 80/7 stanowiącymi własność B. P. oraz z działkami ewidencyjnymi nr 78, 80/3 we władaniu E. i C. M. położonymi w Ż.
Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.) oraz art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.).
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że A. B. wnioskiem z dnia 25 stycznia 2011 r. zwróciła się do SKO o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r., nr [...] o rozgraniczeniu działek ewidencyjnych nr 74/1, 74/2, 75 stanowiących współwłasność A. B. i B. P. z działkami ewidencyjnymi nr 72/1, 72/2, 70 stanowiącymi własność A. B. z działką ewidencyjną nr 80/6 stanowiącą własność A. K. w użytkowaniu A. B. z działkami ewidencyjnymi nr 80/1, 80/7 stanowiącymi własność B. P. oraz z działkami ewidencyjnymi nr 78, 80/3 we władaniu E. i C. M. położonymi w Ż.
A. B. wskazała, że w jej ocenie nieważność decyzji zachodzi z powodu rażącego naruszenia prawa, a dotyczy ustalenia przebiegu granic między działkami 74/1, 74/2, 75, a działkami 80/1, 80/7, 78, 80/3 oraz 72/1, 72/2, 70, 80/6, dokonanego przez uprawnionego geodetę w sposób niezgodny z mapą w skali 1:2880. Podniosła, że stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji było już przedmiotem postępowania prowadzonego przez SKO. Zwróciła uwagę, że niezbędne jest ponowne wykonanie rozgraniczenia. Wskazała, że w postępowaniu nie brały udziału wszystkie strony, które powinny w nim brać udział – w szczególności chodziło o następców prawnych A. K., stąd też oświadczenia stron co do przebiegu granic nie mogły być wiążące.
SKO po rozpatrzeniu wniosku postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że analizując złożony przez A. B. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r., stwierdziło istnienie przesłanek wyłączających dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności. Organ odwoławczy wyjaśnił, że A. B. składała już do SKO analogiczny wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji, który został rozpatrzony decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia jej nieważności. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...]. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 157/08 oddalił skargę A. B. Kolejno Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 października 2009 r., sygn. akt I OSK 1498/08 oddalił skargę kasacyjną.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A. B. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpatrzenie sprawy ponownie przez Kolegium, ewentualnie o stwierdzenie nieważności lub zawieszenie postępowania w sprawie. Przedstawiła argumentację jak we wcześniejszym wniosku i wskazała, że postanowienie Kolegium jest niesłuszne, krzywdzące dla niej oraz narusza jej interes prawny. Nadto wskazała na rażące naruszenie prawa przez Kierownika Urzędu Rejonowego poprzez wydanie decyzji z dnia [...] czerwca 1994 r. pomimo istnienia ewidentnych błędów i zaniedbań popełnionych przy ustalaniu granic, wskazała przy tym na przepis art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. Podniosła, że decyzja ta powoduje dla niej szkodę majątkowa poprzez pozbawienie własności około 0,75 ha gruntu. Podała, że nie zgadza się z argumentacją Kolegium, że nie można żądać stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych w przypadku, kiedy sprawa została zaskarżona do sądu administracyjnego.
SKO postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., opisanym na wstępie utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 30 maja 2011 r.
W uzasadnieniu Kolegium podzieliło w pełni rozstrzygnięcie i argumentację zawartą w poprzedzającym postanowieniu. W skardze na to postanowienie A. B. wniosła o jego uchylenie w całości, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwym organom.
Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu:
1. naruszenie przepisów prawa procesowego:
a) art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego tj. nie zebranie wyczerpującego materiału dowodowego oraz nie dokonanie jego oceny przez wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz nie załatwienie sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli,
b) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez całkowity brak ustosunkowania się do zarzutów wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy,
c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego zastosowanie mimo braku podstaw ku temu,
d) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie mimo zaistnienia przesłanek przemawiających za jego zastosowaniem,
2. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość ponownego orzekania (res iudicata) podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego wskazuje, że zachodzą okoliczności do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Zarzuciło, że podnoszone obecnie w skardze zarzuty mogą ewentualnie stanowić podstawy wznowienia postępowania. Wskazało, że nie jest dopuszczalne przyjęcie, aby którakolwiek z podstaw wznowienia stanowiła jednocześnie podstawę stwierdzenia nieważności.
W złożonym w toku postępowania piśmie pełnomocnika skarżącej ustanowionego w ramach prawa pomocy podkreślono, że jako uzasadnienie wniosku inicjującego postępowanie skarżąca podała okoliczności w postaci przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego bez udziału wszystkich stron postępowania oraz niezgodność stanu ujawnionego w mapach geodezyjnych z rzeczywistym stanem prawnym. Mimo, że wnosiła ona o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego, to w uzasadnieniu wskazała podstawy prawne wznowienia postępowania przewidziane w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Błędne zakwalifikowanie przez stronę przesłanek wznowieniowych jako podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji nie stanowi samo w sobie przeszkody w rozpatrzeniu wniosku strony jako wniosku o wznowienie postępowania. Ponadto wznowienie postępowania może nastąpić także z urzędu, co uzasadniało wznowienie postępowania nawet gdy strona o to bezpośrednio nie wnosiła wskazując jedynie podstawy wznowienia. W każdym razie organ powinien zbadać podstawy wznowienia przez ocenę zarzutów strony pod kątem ich prawdziwości. Tymczasem wniosek skarżącej został potraktowany zgodnie z jego nazwą a nie treścią, co dało organowi podstawę do odmowy ponownego wszczęcia postępowania lecz nastąpiło to z naruszeniem obowiązku kontroli wynikającego z art. 147 k.p.a. Odrębną sprawą jest czy wskazywane przez skarżącą okoliczności rzeczywiście miały miejsce, lecz to akurat nie zostało zbadane przez organ. Wskazano, że odrębną też kwestią jest upływ terminu ustawowego umożliwiającego uchylenie kwestionowanej decyzji z dnia [...] czerwca 1994 r., co jednak nie stanowi przeszkody do ewentualnego stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa przy wskazaniu przyczyn, dla których nie została uchylona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności
z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki
w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
We wniosku złożonym do SKO w dniu [...] stycznia 2011 r. skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności m.in. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r., nr [...] z powodu rażącego naruszenia prawa. Skarżąca zarzucała, że:
1) "linia graniczna pomiędzy działkami 74/1 – 74/2-75, a działkami 80/1 – 80/7 – 78-80/3 – 72/1-72/2-70-80/6 została ustalona w sposób uwidoczniony na mapie ewidencji gruntów w skali 1:2000 w sposób odmienny niż uwidoczniony przebieg tego pasa drogowego na mapie w skali 1:2880 – co oznacza, że przebieg ustalonej granicy jest niezgodny z prawem tj. granicą uwłaszczeniową",
2) do postępowania rozgraniczeniowego nie podała Wójta Gminy [...] jako stronę postępowania, nie uczynił tego także geodeta,
3) nie byli zawiadomieni o postępowaniu rozgraniczeniowym wszyscy spadkobiercy A. K., chociaż powinni być stronami w sprawie, bo przedmiotem sprawy była działka nr 80/6; co do działki – Wójt Gminy [...] i spadkobiercy A. K.,
4) nie doszło do pobrania oświadczeń stron co do przebiegu granic, gdyż w postępowaniu rozgraniczeniowym nie brały udziału wszystkie strony postępowania wobec braku oświadczeń w ogóle nie było podstaw do wydania decyzji rozgraniczeniowej,
5) nieprawidłowo wyznaczona została granica przez geodetę i wskazała szereg innych szczegółowych zarzutów do jego działań, w tym brak analizy granic ewidencyjnych na mapach w skalach 1:2880 oraz 1:2000 i porównania ich do stanu istniejącego na gruncie, brak opisu stabilizacji punktów granicznych,
6) złożenie podpisu przez skarżącą pod protokołem granicznym mimo braku w nim opisu granic na gruncie, protokół był czystą kartką, brak doręczenia jej kopii protokołu,
7) wydanie decyzji o rozgraniczeniu po nieprawidłowo przeprowadzonym postępowaniu z rażącym naruszeniem prawa – na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
8) brak przywołania w uzasadnieniu decyzji faktów, które zostały uznane za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł, brak uzasadnienia prawnego przy braku powołania nawet treści przepisów prawa, będących podstawą prawną, co stanowi rażące naruszenie przepisów k.p.a. – tj. art. 107 § 3.
W piśmie z dnia 17 lutego 2011 r. skarżąca przedstawiła także zarzuty dotyczące podziału działek dokonanego w ewidencji gruntów, i że okoliczności te pomijała w ogóle decyzja rozgraniczeniowa.
Już w pierwotnym wniosku A. B. wskazywała na fakt, że w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...].06.1994 r. było już prowadzone postępowanie. Skarżąca nie przeczy, więc pozostaje bezsporne, że w istocie inicjowała już takie postępowanie. W jego toku decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r. orzekającej o rozgraniczeniu wymienionych tam działek ewidencyjnych. W postępowaniu tym po złożeniu przez A. B. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] utrzymało wcześniejszą decyzję w mocy. Decyzja ta była przedmiotem skargi do tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 157/08 oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 października 2009 r., sygn. akt I OSK 1498/08 oddalił skargę kasacyjną A. B. Decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego jest więc nie tylko ostateczna ale i prawomocna. Po wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności organ ma obowiązek zbadania sprawy w aspekcie istnienia nie tylko podstaw wskazywanych przez stronę, ale też wszystkich pozostałych przewidzianych w art. 156 § 1 k.p.a. Ostateczną decyzją SKO odmówiło stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Taka ostateczna decyzja zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. jest wiążąca, a jej wzruszenie może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Oznacza to, że nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania w tym przedmiocie dopóki decyzja ostateczna nie zostanie wzruszona w określonym trybie. Bez tego nie można ponownie badać, czy rzeczywiście istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, co przesądza, że niedopuszczalne jest wszczęcie takiego postępowania. Prawidłowa co do zasady w takiej sytuacji jest odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 157 § 2 k.p.a.
Odnosząc się do zarzutów skarżącej stwierdzić należy, że w istocie niektóre z podstaw wskazywanych przez nią we wniosku o stwierdzenie nieważności odpowiadają przesłankom wznowieniowym przewidzianym w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (wskazane wyżej w pkt 2 i 3). Jednakże pozostałe zarzuty dotyczą domniemanych przez skarżącą naruszeń prawa, które ocenia ona jako rażące naruszenie prawa, powołując przy tym zarówno podstawę prawną w postaci art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zaś w kwestiach opisanych wyżej w pkt 8 powołała nawet stosowne orzecznictwo (co do braków uzasadnienia decyzji w zakresie art. 107 § 3 k.p.a.).
Nie było więc podstaw do wzywania skarżącej do kategorycznego wskazania, o jakie postępowanie nadzwyczajne jej chodzi, a tym bardziej do badania w jego toku podstaw wznowieniowych. Zresztą nie zamknięto w ten sposób możliwości żądania wznowienia postępowania. Na marginesie jedynie wypada zaznaczyć, iż z przedstawionych akt sprawy wynika, że postępowanie w sprawie rozgraniczenia nieruchomości zakończone decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r., nr [...] było wznowione postanowieniem z dnia [...] sierpnia 1996 r. tego organu, nr [...]. Wznowienie nastąpiło na wniosek A. B. Jednakże decyzją z dnia [...] września 1996 r. nr [...] organ odmówił uchylenia decyzji z dnia [...].06.1994 r., a Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].11.1996 r., nr [...] utrzymał decyzję w mocy.
SKO nie było uprawnione do wszczęcia postępowania w sprawie, która została wcześniej rozstrzygnięta ostateczną i prawomocną decyzją, a decyzja ta nie została w żaden legalny sposób wzruszona. Nie mogło więc ani przeprowadzić, ani ocenić dowodów przedłożonych przez skarżącą, nie było też uprawnione do oceny czy uchybienia wskazywane przez nią rzeczywiście miały miejsce i czy stanowią one rażące naruszenie prawa. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2003 r., sygn. akt I SA 2038/01 (LEX nr 121768) nie można jeszcze raz domagać się wszczęcia postępowania w tej samej sprawie z powołaniem się na inne przyczyny nieważności. Kolejna decyzja orzekająca w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozstrzygałaby sprawę uprzednio już rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną, co byłoby podstawą do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Wobec wielu powoływanych przez skarżącą okoliczności, które miały w jej ocenie stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., z których niektóre tylko można zakwalifikować jako przesłanki wznowieniowe, nie było podstaw do uznania zasadności zarzutu dotyczącego potrzeby rozpoznania jej wniosku jako wniosku o wznowienie postępowania. W tej sytuacji należy stwierdzić, że nie można powoływać się w sprawie o stwierdzenie nieważności na podstawy wznowienia postępowania. Nie jest również dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji (tak NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 17.08.1999 r., sygn. kat II SA/Gd 1704/97). Jednakże ta ostatnia kwestia została przywołana niejako na marginesie.
Sąd nie podziela także zarzutów skargi odnośnie naruszenia wskazanych przez skarżącą przepisów postępowania. Stan faktyczny w zakresie niezbędnym dla wydania postanowienia był dostatecznie wyjaśniony. Uzasadnienie postanowienia odpowiada przepisowi art. 107§ 3 k.p.a., zaś brak szczegółowego odniesienia się do zrzutów przytoczonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest w tym wypadku uchybieniem, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bo zarzuty te mają charakter merytoryczny, a organ odmówił wszczęcia postępowania z przyczyn formalnych. Materiał dowodowy, w oparciu o który organ wydał postanowienie nie był przez skarżącą kwestionowany, wręcz sama we wniosku wskazała na postępowanie o stwierdzenie nieważności kwestionowanej przez nią decyzji.
W okolicznościach sprawy Sąd nie dopatrzył się także błędów w ustaleniach faktycznych, które prowadziłyby do uchylenia zaskarżonego postanowienia zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
W ocenie Sądu, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, to skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.
W pkt II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 c w zw. z § 19 w zw. z § 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (...) (Dz.U. Nr 163 poz. 1348 z późn. zm.).