II SA/RZ 949/06

II SA/Rz 949/06 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2007-04-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Joanna Zdrzałka /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Ewa Wojtyna
Ryszard Bryk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 35 ust.4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie NSA Ryszard Bryk AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi T. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala-
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2006 r., Nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania T. C. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą E. i W. S. pozwolenia na budowę garażu wolnostojącego na działce nr 2359 obr. [...] w R. przy ul. [...].
Jako podstawę zapadłego rozstrzygnięcia wskazano art. 28, 33 ust. 1 i 2 i art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z dnia 7 czerwca 2006 r. E. i W. S. zwrócili się o wydanie pozwolenia na budowę opisanego na wstępie obiektu, dołączając wśród wymaganych dokumentów decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2005 r. ustalającą warunki zabudowy dla tego zamierzenia inwestycyjnego.
Po rozpatrzeniu wniosku inwestorów, w dniu [...] lipca 2006 r. Prezydent Miasta wydał decyzję Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę garażu. W jej uzasadnieniu wskazał, iż wnioskodawca przedłożył wymagany projekt budowlany wraz z niezbędnymi uzgodnieniami a inwestycja jest zgodna z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] kwietnia 2005 r.
Od decyzji tej odwołanie wniosła T. C. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowy i wydania pozwolenia na budowę, ewentualnie o zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pomimo tego, że dla terenu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja nie ma aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego, to jednak według poprzednio obowiązującego planu na terenie tym planowano drogę dojazdową i poszerzenie już istniejącej drogi. W takim stanie rzeczy wykorzystanie terenu od lat przeznaczonego na cele komunalne dla realizacji indywidualnego celu inwestora, zdaniem odwołującej byłoby sprzeczne z interesem społecznym. Ponadto odwołująca wskazała, iż usytuowanie przedmiotowej inwestycji narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ planowana inwestycja ma być usytuowana w odległości mniejszej niż 3 m od działki odwołującej.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [....] Wojewoda odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego. Organ powołując się na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego wskazał, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ obowiązany jest do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku braku miejscowego planu. Skoro dotychczasowy plan utracił moc z dniem 1 stycznia 2004 r. a nowy nie został uchwalony, wydana została decyzja o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W takim stanie rzeczy, zdaniem organu, uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest zagadnieniem wstępnym, a tym samym podstawą do zawieszenia niniejszego postępowania.
Wojewoda nie zgodził się również z podniesionymi w odwołaniu zarzutami dotyczącymi decyzji I instancji, utrzymując ją w mocy wskazaną na wstępie decyzją
z dnia [...] września 2006 r. W ocenie organu odwoławczego udzielenie pozwolenia na budowę jest prawidłowe, ponieważ inwestorzy wraz z wnioskiem przedłożyli wszystkie dokumenty wymagane na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zaś planowana inwestycja została zaprojektowana z uwzględnieniem ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] kwietnia 2005 r., przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Organ wskazał również, że wbrew twierdzeniu odwołującej nie doszło do naruszenia interesu społecznego. Dla terenu inwestycji nie uchwalono planu zagospodarowania przestrzennego, pozwolenie na budowę wydane zostało zatem oparciu o ostateczną decyzję o warunkach zabudowy, co jest zgodne z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Decyzja ta przesądziła o możliwości wykonania garażu na wnioskowanym terenie i jest wiążąca dla organów administracji architektoniczno-budowlanej. Również nietrafne są zdaniem organu zarzuty naruszenia przepisów dotyczących warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż z projektu zagospodarowania wynika, że obiekt usytuowany został ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 3 m od granicy działki sąsiedniej co jest zgodne z wyżej wymienionymi warunkami.
W konkluzji organ wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Rzeszowie złożyła T. C., domagając się jej uchylenia, ewentualnie zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucając naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane skarżąca naprowadziła, że zgodnie z obowiązującym uprzednio planem zagospodarowania przestrzennego ulica [...] miała zostać poszerzona o 4 metry. Część działki, na której przewidziano wybudowanie garażu była przeznaczona zgodnie z tym planem pod budowę drogi. Konieczne jest zatem, aby do czasu uchwalenia planu zawiesić postępowanie i nie rozstrzygać wiążąco o prawach obywateli. Skarżąca powołała się przy tym na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2002 r., sygn. akt III RN 77/2001, zgodnie z którym organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę, stwierdzający, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, powinien zawiesić postępowanie w celu umożliwienia właściwemu organowi rozstrzygnięcia o ewentualnej nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazała ponadto, że karygodne jest, aby ze względu na interes jednostki wydawać specjalnie decyzję o warunkach zabudowy, która jest niejako aktem zastępczym w stosunku do planu zagospodarowania przestrzennego i dopuścić do sytuacji grożącej w przyszłości niezgodnością z prawem, skoro można poczekać do czasu uchwalenia aktu wiodącego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji,
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.. W przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 P.p.s.a. do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy – lub do stwierdzenia nieważności takiej decyzji jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd wskazanych wyżej wad naruszeń nie stwierdził, a to uzasadnia pogląd, że decyzja ta odpowiada prawu.
Jej przedmiotem jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę garażu.
Rozpatrując pozytywnie wniosek inwestorów organ wskazał, że nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeśli spełnione zostały wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, a zatem inwestor złożył stosowny wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a projekt budowlany jest kompletny pod względem formalnym, został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku takiego planu.
Wspomniane wyżej przepisy ustawy Prawo budowlane realizują wyrażoną w jej art. 4 zasadę wolności budowlanej, która stanowi, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Aby zatem można było skutecznie ograniczyć realizację tej zasady należałoby wykazać, że planowana inwestycja narusza przepisy, przy czym chodzi tu nie tylko o ustawę Prawo budowlane i przepisy wykonawcze do tej ustawy, ale także o inne akty prawne.
Badanie akt przedmiotowej sprawy wskazuje, że prawidłowa jest konkluzja organu, iż w przypadku inwestycji polegającej na budowie garażu wolnostojącego na działce 2359 przy ul. [...] w R. spełnione zostały przesłanki z art. 32 – 35 ustawy Prawo budowlane, w tym także warunek zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi.
Nie jest przy tym zasadny zarzut skargi, podnoszony już w odwołaniu, wskazujący na zbliżenie projektowanego garażu na mniej niż 3 m do nieruchomości skarżącej. Z projektu zagospodarowania działki 2359, stanowiącego integralną część projektu budowlanego wynika bowiem, że odległość garażu od granicy z działką skarżącej wynosi dokładnie 3m, co jest zgodne z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.).
Nie zasługuje też na uwzględnienie inny zarzut związany generalnie
z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W ocenie skarżącej decyzja taka nie mogła zostać w rozpatrywanym przypadku wydana, bowiem dla terenu, na którym znajduje się projektowany obiekt nie sporządzono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w poprzednio obowiązującym planie teren ten przeznaczony był pod budowę drogi - poszerzenie ulicy [...]. Pogląd taki jest błędny. Przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) w art. 59 ust. 1 wskazują, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzja taka nie ma zatem charakteru "zastępczego" wobec planu miejscowego, jak usiłuje wywodzić skarżąca, ale jest przewidzianą przez ustawodawcę alternatywną formą ustalenia lokalizacji inwestycji.
Zgodnie z art. 55 i 56 wspomnianej ustawy w związku z jej art. 64 ust. 1 nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Z zapisami tymi koresponduje treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, stanowiącego, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.
Przytaczane przez skarżącą orzecznictwo, wskazujące na konieczność zawieszenia postępowania o wydanie pozwolenia na budowę w przypadku ustalenia niezgodności pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a planem miejscowym do czasu rozstrzygnięcia tej niezgodności, dotyczyło innego stanu prawnego i sytuacji, kiedy decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawane były pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139, ze zm.) na podstawie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wówczas to organ architektoniczno-budowlany, choć związany decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania dokonywał własnej oceny jej zgodności z planem miejscowym.
W przypadku zaskarżonej decyzji sytuacja taka nie ma miejsca. Prawidłowe w ocenie Sądu ustalenie organu, iż projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy uniemożliwia już w świetle obowiązujących przepisów (zwłaszcza art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) dalsze badanie decyzji o warunkach zabudowy na etapie udzielenia pozwolenia na budowę.
Na marginesie jedynie wypada zauważyć, że w toku procesu inwestycyjnego dotyczącego budowy garażu na działce 2359 wykorzystany został tryb z art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym umożliwiający radzie gminy podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, co wynika z uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2005 r. o warunkach zabudowy.
Sąd zwraca też uwagę, że organ I instancji, określając w decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę obszar oddziaływania inwestycji, ograniczył go do działki 2359, podczas gdy w obszarze tym niewątpliwie znajduje się działka skarżącej nr ewid. 2361/2, a kwestia ta umknęła uwadze organu odwoławczego. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na toczące się postępowanie i wydawane decyzje, jako że T. C. od początku brała udział w postępowaniu jako strona i były jej doręczane wszystkie rozstrzygnięcia.
Z wszystkich tych względów, uznając, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.