II SA/Rz 943/11

II SA/Rz 943/11 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2012-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-09-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Ewa Partyka
Maria Piórkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Robert Sawuła
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
art. 38
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Robert Sawuła Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję – rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego A. B. kwotę 257 zł /słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Uzasadnienie
II SA/Rz 943/11
U Z A S A D N I E N I E
Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji /Dz.U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 ze zm./ oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania A. B. uchylił decyzję - rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w części ustalającej datę zwolnienia A. B. z zajmowanego stanowiska i mianowania na nowe stanowisko służbowe i ustalił datę zwolnienia ze stanowiska eksperta Zespołu Do Spraw Operacyjno-Rozpoznawczych Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w [...] na dzień [...] sierpnia 2011 r. i mianowania z dniem [...] sierpnia 2011r. na niższe stanowisko asystenta Zespołu do Walki z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w [...], w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, Komendant Powiatowy Policji decyzją - rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. zwolnił kom. A. B. z zajmowanego stanowiska służbowego z dniem [...] czerwca 2011 r. (tj. ze stanowiska eksperta Zespołu do Spraw Operacyjno- Rozpoznawczych Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w [...] w 9 (dziewiątej) grupie zaszeregowania, z mnożnikiem kwoty bazowej 2,05 z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3 120 zł miesięcznie oraz dodatkiem służbowym w kwocie 1 050 zł miesięcznie) i mianował go z dniem [...] czerwca 2011 r. na niższe stanowisko służbowe asystenta Zespołu Do Walki z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Kryminalnego KPP w [...] w 5 /piątej/ grupie zaszeregowania, z mnożnikiem kwoty bazowej 1,55 z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2 360 zł miesięcznie z zachowaniem dotychczasowego dodatku służbowego. Jednocześnie zachowano ww. policjantowi prawo do stawki uposażenia w kwocie 3 120 zł miesięcznie, według mnożnika 2,05 kwoty bazowej do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego.
Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że mianowanie na niższe stanowisko jest związane ze zmianami organizacyjno-etatowymi (wprowadzonymi na skutek rozkazu organizacyjnego nr [...] z dnia [...].03.2011r.), a które nastąpiły na skutek zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...].02.2011 r. zmieniającego zarządzenie w sprawach szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji. Korekty stanu etatowego w korpusie oficerów w Wydziale Kryminalnym dokonano przekształcając etat eksperta na etat asystenta. Wobec powyższego zaproponowano A. B. niższe stanowisko służbowe - asystenta. Ustalenie uposażenia nastąpiło na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy o Policji. Komendant Powiatowy Policji wskazał, że decydując o mianowaniu strony na niższe stanowisko asystenta miał na uwadze nie tylko wykształcenie, ale i cechy osobowościowe funkcjonariusza. Wskazał również, że nowo utworzony etat asystenta daje możliwość pogłębienia i rozwoju wiedzy specjalistycznej do zwalczania przestępstw gospodarczych.
W złożonym odwołaniu A. B. podniósł, że w dniu [...] czerwca 2011 r. Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w [...] przeprowadził z nim rozmowę kadrową i przedłożył mu do podpisania wcześniej przygotowaną notatkę. Oświadczenie co do jej treści miał złożyć do [...] czerwca 2011 r. do godz. 8.00. Przed upływem tego terminu nie zastał zastępcy KPP w [...], później wręczono mu zaskarżony rozkaz. Odwołujący zarzucił, że rozkaz ten został wydany z naruszeniem zasad i przepisów k.p.a. tj. nie został określony organ administracji uprawniony do wydawania rozkazu, sam rozkaz został doręczony w okresie krótszym niż 30 dni od daty obowiązywania. Samo zaś uzasadnienie jest lakoniczne i niepełne, nie zawiera motywów prawnych i faktycznych. Zarzucił naruszenie zasad równego traktowania i wskazał, że wydany rozkaz personalny dyskryminuje go.
Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji uchylił zaskarżoną decyzję w części ustalającej datę zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na nowe stanowisko służbowe i ustalił datę zwolnienia ze stanowiska eksperta Zespołu Do Spraw Operacyjno-Rozpoznawczych Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w [...] na dzień [...] sierpnia 2011 r. i mianowania z dniem [...] sierpnia 2011 r. na niższe stanowisko asystenta Zespołu do Walki z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w [...]. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy powołując się na treść art. 130 § 3 k.p.a. i wskazując na suspensywność odwołania podniósł, że koniecznym stało się zreformowanie decyzji odnośnie daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska (na [...].08.2011r.) i mianowania na niższe stanowisko służbowe (z dniem [...].08.2011r.).
W dalszej części powołując się na art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji wskazał, że Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Przepis ten zezwala komendantowi Policji na korzystanie ze znacznego stopnia uznania administracyjnego w kształtowaniu polityki kadrowej podległej mu jednostki. Podkreślono, że Komendant Powiatowy Policji w [...] wykazał, że kierując się dobrem służby i lepszym funkcjonowaniem podległej jednostki, wydał rozkaz organizacyjny nr [...] z dnia [...].03.2011 r., którym zlikwidował stanowisko eksperta Zespołu Do Spraw Operacyjno-Rozpoznawczych Wydziału Kryminalnego i utworzył etat asystenta Zespołu Do Walki z Przestępczością Gospodarczą. Z treści tego rozkazu wynika, że nowa struktura organizacyjna nie przewidywała równorzędnego wolnego stanowiska. W ocenie organu zaistniały zatem przesłanki z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji.
Odpowiadając na zarzuty odwołania organ podał, że stronie zapewniono czynny udział w postępowaniu, stosownie do art. 10 k.p.a. Wydanie decyzji poprzedzone było rozmową kadrową, co wynika z notatki sporządzonej z tej rozmowy. A. B. poprosił o termin od zastanowienia się i udzielenia odpowiedzi na złożoną mu propozycję kadrową. Na jego odpowiedź czekano w dniu [...] czerwca 2011 r. do godz. 15.30, zatem dłużej niż pierwotnie ustalono. Zatem niezasadny jest zarzut dotyczący niezapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Także wbrew stanowisku strony decyzja zawiera pełne i prawidłowe oznaczenie organu wymagane art. 107 § 1 k.p.a. Nad podpisem osoby wydającej decyzję zamieszczono wyrazy "Komendant Powiatowy Policji w [...]".
Prawidłowo także organ I instancji zastosował art. 103ust. 1 ustawy o Policji i zachował A. B. prawo do uposażenia jakie pobierał na stanowisku eksperta Zespołu Do Spraw Operacyjno-Rozpoznawczych Wydziału Kryminalnego.
Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. B. - reprezentowany przez pełnomocnika adwokata G. W., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu i instancji z dnia [...] czerwca 2011r., zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł o udostępnienie odpisów rozkazów organizacyjnych nr [...], [...], [...], na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji poprzez niewłaściwe zastosowanie z uwagi na fakt, że likwidacja zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego funkcjonariusza jest pozorna, nieuzasadniona, uczyniona na użytek przedmiotowej sprawy;
- naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez podjęcie decyzji o cechach dowolności, a nie w granicach uznania administracyjnego, nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego, brak rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i stanowiska stron, brak należytego, wyczerpującego uzasadnienia stanowiska organu.
W obszernym uzasadnieniu, stanowiącym rozwinięcie powyższych zarzutów, skarżący podniósł, że jest funkcjonariuszem policji, w służbie czynnej od 1.12.1990r., obecnie w stopniu służbowym komisarza w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. Ma nienaganny przebieg służby, nie był karany dyscyplinarnie. W tym czasie awansował na kolejne stopnie służbowe. Od 2008r. tj. od czasu objęcia funkcji przez obecnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] jest stopniowo degradowany i mimo spełnienia ustawowych przesłanek nie został w 2011 r. awansowany na wyższy stopień policyjny - nadkomisarza. Wskazał, że nowe kierownictwo KPP w [...] w odstępach kilkumiesięcznych reformuje strukturę organizacyjną komendy. Każdorazowo zmiana ta "dotyka" skarżącego.
Zarzucił, że uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia jest ogólnikowe, lakoniczne, nie wskazuje powodów takiego rozstrzygnięcia. Wskazał, że powoływanie się na Zarządzenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...].02.2011 r., jako postawy do zmiany jego stanowiska jest nadużyciem. Zarządzenie to dotyczy zmian zadań Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji w W. i niewielkich zmian dotyczących wszystkich jednostek policji. Nie stanowi zaś żadnego prawnego uzasadnienia dla likwidacji stanowiska eksperta Zespołu ds. Operacyjno- Rozpoznawczych Wydziału Kryminalnego KPP w [...] i utworzenia w to miejsce niższego stanowiska asystenta. A. B. podniósł, że dokonane zmiany nie służą "dobru służby" uzasadniają partykularne interesy kierownictwa Komendy, służą wyłącznie celom personalnym.
W odpowiedzi na skargę wniesiono ojej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Postanowieniem z dnia 27.10.2011 r., sygn. akt II SA/Rz 943/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga jest zasadna.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przepis art. 38 ust. 2 pkt. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r o Policji /tekst jedn. Dz.U.z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm./ . Z przepisu tego wynika, że policjanta można przenieść na niższe stanowisko w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Z kolei przepis art. 38 ust. 4 przywołanej wyżej ustawy stanowi, że policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust.2, może być zwolniony ze służby. Z zestawienia tych przepisów wynika, że decyzja w przedmiocie przeniesienia policjanta na niższe stanowisko w oparciu o przepis art. 38 ust. 2 pkt. 4 ustawy o Policji ma charakter uznania administracyjnego. Jakkolwiek decyzja oparta o instytucję uznania administracyjnego daje organowi możliwość wyboru rozstrzygnięcia, niemniej jednak powinna być poprzedzona pełnym i wyczerpującym materiałem dowodowym zebranym zgodnie art. 7 , art. 10 § oraz art. 77 § 1 k.p.a. Decyzja zaś kończąca to postępowanie odpowiadać powinna wymogom określonym art. 107 § 1 i§ 3 k.p.a W realiach rozpoznawanej sprawy wskazane wyżej wymienionymi przepisami wymogi nie zostały spełnione.
Organ I instancji, zaskarżonym rozkazem personalnym, przenosząc skarżącego w oparciu o dyspozycję zawartą w art. 38 ust.2 pkt.4 ustawy o Policji na niższe stanowisko nie wykazał w sposób wyczerpujący, ani wystarczający likwidacji zajmowanego przez A. B. stanowiska. Nie wskazał też w sposób dostateczny, że przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko uzasadnione jest potrzebami organizacyjnymi. Przede wszystkim zaś, orzekające w sprawie organy nie próbowały nawet rozpatrzeć sprawy pod kątem przeniesienia skarżącego na równorzędne stanowisko pomimo , że w świetle art. 38 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, w sytuacji likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego naczelną zasadą zawartą w tym przepisie, jest przeniesienie na stanowisko równorzędne.
W ocenie Sądu, w tym stanie sprawy, nie jest dostatecznym uzasadnieniem decyzji w kwestii przeniesienia policjanta na niższe stanowisko podnoszony przez organ argument wykształcenia, ani też argument względów osobowościowych . Te bowiem okoliczności nie są przesłankami wskazanego przez organ jako podstawa materialnoprawna rozstrzygnięcia - przepisu art. 38 ust. 2 pkt. 4 przywołanej wyżej ustawy. Braku należytego uzasadnienia decyzji przenoszącej skarżącego na niższe stanowisko nie sanuje decyzja organu II instancji podnosząca jedynie, że przyczyny uzasadnione potrzebami organizacyjnymi mogą stanowić podstawę przeniesienia na niższe stanowisko , o ile organ wykaże , że wyczerpał już wszystkie możliwości poszukiwania stanowiska równorzędnego. Organ I instancji, a także organ II instancji w żaden sposób nie odniosły się więc do tej drugiej przesłanki wymienionej w art. 38 ust. 2 pkt. 4 ustawy o Policji jaką jest możliwość mianowania skarżącego na stanowisko równorzędne. Jakkolwiek w aktach sprawy zalega Rozkaz Organizacyjny Komendanta Powiatowego Policji w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2011 w sprawie zmian organizacyjno - etatowych jednak treść nie wskazuje na niemożność mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko, a organy obu instancji nie wskazały stanowisk równorzędnych ani nie uzasadniły przyczyn, z jakich przeniesienie skarżącego na takie stanowisko nie jest możliwe. W tym stanie sprawy, w ocenie Sądu orzekające w sprawie organy nie wykazały należycie przesłanek zastosowania w sprawie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia art. 38 ust.2 pkt. 4 ustawy o Policji zaś przeprowadzone postępowanie w sprawie obarczone jest naruszeniem art. 38 ust.2 pkt 4 ustawy o Policji, a także art. 7, art. 77 § 1 , a przede wszystkimi naruszeniem art. 107 § 1 i § 3 kodeksu postępowania administracyjnego.
Z przyczyn wyżej naprowadzonych, skoro zaskarżone decyzje naruszają prawo Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.