II SA/Rz 938/16

II SA/Rz 938/16 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2016-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-07-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa /sprawozdawca/
Joanna Zdrzałka /przewodniczący/
Piotr Godlewski
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Sygn. powiązane
II GSK 757/17 - Wyrok NSA z 2019-03-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 612
art 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art 91
Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Elżbieta Mazur – Selwa /spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2016 r. spraw ze skarg M. S. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2016 r. - nr [...] , - nr [...] , - nr [...] , w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry -skargi oddala-
Uzasadnienie
Przedmiotem skarg M. S. są decyzje Dyrektora Izby Celnej
z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr: [...],[...],[...]utrzymujące w mocy poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] września 2015 r., o numerach odpowiednio: [...],[...],[...]w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem, w wysokościach po 12 000 zł.
W podstawach prawnych decyzji organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "O.p.") w zw. z art. 2 ust. 3, 4 i 5, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 23a ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612 zez zm.; dalej "u.g.h.").
Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że w ramach kontroli przeprowadzonej w dniu 20 stycznia 2015 r. w lokalu A. przy ul. [...] w D. należącym do Skarżącego, w zakresie przestrzegania przepisów u.g.h., stwierdzono zainstalowanie siedmiu urządzeń do gier w tym urządzeń o nazwach: [...] nr [...], [...] nr [...]i [...] nr [...]należących do P.P.U "G." A.P..
W takcie oględzin znajdujących się w lokalu automatów tylko jedno urządzenie było włączone i gotowe do gry, na pozostałych wisiała kartka o treści "AWARIA". Przeprowadzony na tym urządzeniu eksperyment dowiódł, że jest to automat do gier w rozumieniu u.g.h., co stanowiło podstawę do wszczęcia postępowań karnoskarbowych w stosunku do Skarżącego.
Przeprowadzone w ramach tych postępowań eksperymenty w stosunku do spornych automatów potwierdziły, że prowadzone na nich gry także wyczerpują przesłanki gier na automatach określonych w art. 2 u.g.h.
Wynik prowadzonych gier uzależniony był wyłącznie od przypadku, nie zależał od woli ani zręczności gracza, a gry miały charakter losowy. Rozpoczęcie wymagało zakredytowania odpowiednią kwotą i dawało możliwość uzyskania wygranych rzeczowych, w postaci punktów kredytowych, które umożliwiały rozegranie dodatkowych gier, bez konieczności wpłaty przez grającego dodatkowych środków pieniężnych.
Dokonane przez organ ustalenia jak i wyciągnięte na ich podstawie wnioski w całości podzielił Dyrektor Izby Celnej , który zaskarżonymi do Sądu decyzjami utrzymał decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w [...] w mocy.
W swoich uzasadnieniach organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe przesądziło o tym, że poddane kontroli urządzenia do gier są urządzeniami elektronicznymi, urządzane na nich gry mają charakter losowy, gracz ma możliwość uzyskania zarówno wygranej rzeczowej jak i pieniężnej, organizowane są w celach komercyjnych.
Skarżący udostępniając powierzchnię lokalu, na podstawie umów dzierżawy zapewnił ciągłość gier na automatach umożliwiając klientom lokalu swobodny dostęp do automatów w godzinach otwarcia lokali, przez co wyczerpał desygnaty użytego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. zwrotu "urządzający".
W opozycji do zarzutów organ odwoławczy wskazał, że brak jest przeszkód prawnych do wymierzenia kary pieniężnej osobie fizycznej. Wymóg prowadzenie gier na automatach jest wymogiem bezwzględnym, kierowanym do każdego, bez względu na formę organizacyjną i nie ma znaczenia, że kasyno mogą prowadzić jedynie podmioty zorganizowane w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie zawiera włączeń o charakterze podmiotowym.
Odnosząc się do zarzutu podwójnego karania, wyjaśnił, że w niniejszym przypadku kara pieniężna ma charakter administracyjny. Odpowiedzialność na podstawie art. 107 § 1 K.k.s. oparta jest na zasadzie winy, są to zatem kary wymierzane na podstawie różnych reżimów odpowiedzialności. Brak naruszenia zakazu ne bis in idem, w tym zakresie, potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12.
W zakresie zarzutu naruszenia obowiązku notyfikacji art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.
w oparciu o Dyrektywę 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L.1998.204.37, dalej zwana Dyrektywą 98/34/WE), organ zaprzeczył by przepisy te miały charakter techniczny.
Do takich wniosków doszedł na podstawie analizy wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 19 lipca 2012 r. C-213/11, C-214/11 i C 217/11, jak również analizy przepisów Dyrektywy. Stwierdził, że stanowią one jedynie niedyskryminacyjne ograniczenie niektórych sposobów używania, czyli tzw. niedyskryminacyjne selling arrangements oraz klauzulę bezpieczeństwa
w rozumieniu art. 10 ust. 1 Dyrektywy, która zwalnia od obowiązku notyfikacji.
Zwrócił również uwagę na to, że Dyrektywa milczy na temat ewentualnych skutków uchybienia obowiązkowi notyfikacji, określonemu w art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE. Z kolei zasada pierwszeństwa prawa unijnego przed prawem krajowym nie skutkuje uchyleniem przepisów krajowych, lecz jedynie brakiem możliwości ich zastosowania w konkretnym przypadku. W związku z tym, nawet gdyby uznać, że niektóre przepisy ustawy o grach są przepisami technicznymi i powinny zostać uprzednio notyfikowane, to nie może zmienić to faktu, że ustawa o grach hazardowych w sposób skuteczny uchyliła i derogowała poprzednio obowiązujący w tym zakresie akt prawny i stanowi aktualnie integralną część krajowego porządku prawnego.
Powołał się przy tym na stanowisko NSA, wyrażone w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. II GSK 686/13 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wskazano, że stwierdzenie przez sąd, że przepis ustawy nie został, wbrew obowiązkowi wynikającemu z prawa UE, notyfikowany Komisji Europejskiej, nie upoważnia automatycznie do odmowy zastosowania takiego przepisu na postawie art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, oraz na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r., sygn. P 4/14 w którym orzeczono o zgodności z Konstytucją przepisów art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.
W skargach do Sądu Skarżący, reprezentowany przez adwokata W. K. zarzucił:
1) błędne ustalenie stanu faktycznego leżącego u podstaw wydanej decyzji, polegające na przyjęciu, że Skarżący był podmiotem urządzającym gry na urządzeniu,
2) naruszenie art. 133 § 1 O.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego urządzającym gry
w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.,
3) naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na pociągnięciu Skarżącego do odpowiedzialności administracyjnej i wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów w świetle dokonanych ustaleń faktycznych, powinna skutkować, odstąpieniem od jej wymierzenia, na skutek stwierdzenia, że czynności strony, jako osoby wynajmującej powierzchnię w swoim lokalu podmiotowi, który takie gry urządza, nie mogą być zakwalifikowane jako wypełniające pojęcie urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Na tych podstawach wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej jak również poprzedzających je decyzji Naczelnika Urzędu Celnego oraz o umorzenie postępowań w sprawach. W uzasadnieniach skarg nie zgodził się z przyjęciem przez organ, że swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycje użytego w art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. pojęcia "urządzający". Wskazał, że jego zachowanie ograniczało się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu, a samego faktu zawarcia umowy nie można utożsamiać z działalnością prowadzoną przez najemcę.
W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do postawionych zarzutów, przytoczył treść art. 693 Kodeksu cywilnego, na podstawie którego stwierdził, że zawarta przez Skarżącego umowa dzierżawy przesądziła o tym, że zgodnym zamiarem stron było nie tyle zwarcie klasycznej umowy dzierżawy, co podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego, polegającego na połączeniu składników, jakimi dysponowały strony umowy: lokal użytkowy Skarżącego oraz należące do P.P.U. A.P. automaty, które wspólnie umożliwiły uruchomienie gier na automatach w sposób dostępny dla ogółu, a więc ich "urządzanie" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.g.h. W opozycji do Skarżącego wskazał, że jego rola nie ograniczała się wyłącznie do wydzierżawienia lokalu. Zgodnie z umową do jego obowiązków należało również zapewnienie możliwości podłączenia urządzenia do instalacji elektrycznej, udostępnienia urządzenia do używania gościom, sprawowania stałej opieki nad urządzeniami, powiadomienia o każdym przypadku uszkodzenia automatu właściciela, traktowanie informacji o przychodach jako poufnych, pod rygorem odpowiedzialności odszkodowawczej. W umowie jednoznacznie wskazano, że została zawarta celem instalacji urządzeń do gier. W ocenie organu przyjęcie przez Skarżącego powyższych obowiązków, które wykraczają poza zakres typowej umowy dzierżawy, wskazuje na udział w przedsięwzięciu urządzania gier.
Bez wpływu na ocenę spełnienia tej przesłanki pozostaje kwestia własności automatów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia zważył, co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji.
Kontrolowanymi decyzjami nałożono na Skarżącego kary pieniężne w wysokościach po 12 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry
w lokalu A. przy ul. [...] w D. należącym do Skarżącego.
Z prawidłowo przeprowadzonych przez organ ustaleń wynika i co w zasadzie nie było w sprawie kwestionowane, że lokal nie był objęty koncesją lub zezwoleniem, a jego przeznaczenie wskazuje na ogólną dostępność dla klientów (potencjalnych graczy), czyli publiczny, komercyjny cel lokalizacji.
Nie budzi również zastrzeżeń Sądu, że gry na zakwestionowanych automatach odpowiadały dyspozycjom z art. 2 ust. 3, i 5 u.g.h., jako że zawierały w sobie element losowości (przebieg i wynik gry był niezależny od gracza) i umożliwiały uzyskanie wygranej rzeczowej w postaci możliwości rozegrania kolejnej gry poprzez wykorzystanie wygranych wcześniej punktów, wyposażone były również w urządzenie służące do wypłaty nagrody pieniężnej – tzw. hopper.
Zgodnie z powołanymi przepisami, grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości (ust. 3), a także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych,
w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (ust. 5). Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (ust. 4).
Dla rekonstrukcji znaczenia użytego przez ustawodawcę pojęcia "losowy" należy odnieść się do wykładni językowej posiłkując się słownikami języka polskiego, że stan rzeczy ma charakter "losowy", jeśli dotyczy nieprzewidzianych wydarzeń, jest oparty na przypadkowym wyborze lub na losowaniu, zależny jest od losu (por. M. Bańko, Słownik języka polskiego, Warszawa 2007, tom 2, str. 424; M. Szymczak, Słownik języka polskiego, Warszawa 1988, tom 2, str. 53; E. Sobol, Mały słownik języka polskiego, Warszawa 1994, str. 396). Tym bardziej opis taki można i należy odnieść do stanu rzeczy, który zawiera element losowości. Powyższe stwierdzenie koresponduje z przyjętą w orzecznictwie wykładnią użytego w art. 2 ust. 3 u.g.h. sformułowania "element losowości", że taką cechę ma gra, której wynik jest nieprzewidywalny dla grającego, czyli nie zależy od jego umiejętności fizycznych i psychicznych, tj. zręczności, woli czy wiedzy (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1713/13, to i pozostałe powołane w sprawie orzeczenia opublikowane na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Do uznania urządzenia za automat do gry w rozumieniu u.g.h. wystarczające jest, że cechą przeprowadzanej na nim gry jest organizowanie jej w celach komercyjnych i że gra ma charakter losowy. Taka zaś działalność ma charakter koncesjonowany, nawet jeżeli w grze nie występuje wygrana pieniężna lub rzeczowa polegająca choćby na przedłużeniu czasu gry bez wpłaty dodatkowej stawki, czy rozpoczęcie nowej gry poprzez wykorzystanie wygranej (punktów) z poprzedniej gry (art. 2 ust. 4 u.g.h.).
W ocenie Sądu organy celne wykazały, że gry na automatach
charakteryzowały się powyższymi cechami, czego Skarżący w zasadzie nie kwestionował.
Nie ulega wątpliwości, że działalność w zakresie gier hazardowych miała
i w dalszym ciągu ma w Polsce charakter działalności regulowanej. W myśl art. 3 u.g.h., urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.).
Automaty do gier nie mogą zatem być obecnie lokowane w innych miejscach niż kasyna, z wyjątkiem przypadków określonych w przepisach przejściowych u.g.h., tj. art. 117 ust. 1 i art. 129 ust. 1.
Naruszenie powyższych warunków stanowi podstawę odpowiedzialności administracyjnoprawnej. Zgodnie bowiem z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w takim przypadku wynosi, stosownie do art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., 12 000 zł od każdego automatu. Jedynie, jak wynika z art. 141 u.g.h., w odniesieniu do organizowania zgodnie z art. 129 - 140: 1) gier na automatach w salonach gier na automatach, 2) gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych - art. 89 ust. 1 pkt 2 nie stosuje się.
W kwestii wykładni powołanych przepisów oraz oceny zagadnienia wpływu naruszenia podczas uchwalania u.g.h. przepisów dyrektywy 98/34/WE, z uwagi na treść art. 269 § 1 P.p.s.a., istotne znaczenie ma uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. sygn. II GPS 1/16, w całości aprobowana przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawię, która po części stanowi odpowiedź na podniesione w skargach zarzuty. Wyjaśniono w niej, że:
1) art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy;
2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że brak jest podstaw do uznania przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. za regulacje techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Nie ustanawiają one bowiem żadnych warunków determinujących w sposób istotny skład, a przede wszystkim właściwości lub sprzedaż produktu, lecz sankcję za działania niezgodne z prawem. Jego notyfikacja Komisji Europejskiej nie była zatem wymagana. Przepis ten może zatem stanowić materialnoprawną podstawę nałożenia kary pieniężnej za określone nim naruszenie przepisów u.g.h. Dla rekonstrukcji znamion opisanego w nim deliktu administracyjnego nie ma znaczenia techniczny charakter art. 14 ust. 1. Konieczne jest natomiast ustalenie, czy podmiot prowadzący działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych poddał się działaniu zasad w niej określonych, czy też zignorował ją w ten sposób, że np. prowadził taką działalność pomimo, że nie posiadał zezwolenia ani koncesji, czy nawet nie ubiegał się o ich uzyskanie. Brak notyfikacji ustawy nie uchyla bezprawności takich zachowań, a "legitymizacji" takiej działalności nie stwarza wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ma znaczenie samoistne i nie jest ściśle sprzężony z art. 14 ust. 1 u.g.h. Sens określonej w nim kary administracyjnej tkwi w przymuszeniu do respektowania nakazów i zakazów, a jej celem jest restytucja niepobranych należności i podatku od gier oraz kompensowanie strat budżetu Państwa poniesionych w związku z nielegalnym urządzaniem gier hazardowych na automatach, na co uwagę zwrócił również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2015 r. sygn. P 32/12. Dla pociągnięcia danego podmiotu do odpowiedzialności administracyjnej konieczne jest ustalenie faktu urządzania gier na automatach do gry, o których mowa w art. 2 ust. 3 lub ust. 5 u.g.h., oraz, że gra na automacie była urządzana poza kasynem gry. Z punktu widzenia oceny realizacji znamion deliktu nie ma prawnego znaczenia to, czy podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem legitymował się posiadaniem koncesji lub zezwolenia. Art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. penalizuje zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie zaś zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków rozpoczęcia i prowadzenia działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach.
Czyni to bezzasadnymi podnoszone w skargach zarzuty wydania decyzji
w oparciu o przepisy, które ze względu na brak notyfikacji nie powinny mieć zastosowania, jak też nałożenia na Skarżącego kar pieniężnych za urządzanie gier bez wymaganej koncesji, w sytuacji gdy jako osoba fizyczna nie mógł jej uzyskać. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził o braku obowiązku notyfikacji i wskazał, że dla nałożenia kary administracyjnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. znaczenie ma nie tyle brak koncesji, co miejsce prowadzenia gier – poza kasynem.
Z powyższego wynika, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach.
Gdy chodzi natomiast o zagadnienie odnoszące się do ustalenia podmiotu, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność administracyjna za popełnienie ww. deliktu, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że istotne jest ustalenie znaczenia pojęcia "urządzającego gry". Stwierdził, że podmiotem takim jest każdy, kto urządza (organizuje) grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry.
Ponownie sięgając do wykładni językowej wskazać należy, że pojęcie "urządzanie gier" w języku polskim rozumiane jest jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981 r.) urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie, itp. W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje zatem w szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkolenie.
W ocenie Sądu przeprowadzone przez organ postępowanie wykazało, że Skarżący udostępniając lokal na podstawie umowy dzierżawy wyczerpał desygnaty pojęcia urządzający.
Przede wszystkim należy zauważyć, że w umowie dzierżawy w sposób konkretny wskazano cel tej umowy – tj. pod instalację urządzenia do gier. Skarżący miał świadomość na co lokal jest wydzierżawiany. Na podstawie umowy Skarżący zobowiązał się nie tylko do udostępnienia lokalu pod wyżej opisany cel, ale również do zapewnienia możliwość podłączenia urządzeń do instalacji elektrycznej oraz jego udostępniania do używania gościom, sprawowania stałej opieki nad urządzeniami, powiadomienia o każdym przypadku uszkodzenia automatu właściciela, traktowania informacji o przychodach jako poufnych, pod rygorem odpowiedzialności odszkodowawczej. Ponadto należy zauważyć, że w tym lokalu zarejestrowana jest siedziba działalności gospodarczej Skarżącego: M. S., w związku z powyższym Skarżący nie może zasłaniać się nieświadomością procederu. Należy również odnotować, że w lokalu tym przeprowadzono kilka kontroli: w dniu 12 marca 2014 r., podczas której stwierdzono siedem urządzeń do gier, a następnie w dniu 20 stycznia 2015 r., podczas której w lokalu znajdowało się sześć kolejnych urządzeń.
W ocenie Sądu powyższe okoliczności świadczą o tym, że Skarżący udostępniając lokal, w którym miała siedzibę prowadzona przez niego działalność, świadomie uczestniczył w urządzaniu gier na automatach przez udostępnienie swobodnego korzystania z jego lokalu, w którym zainstalowano urządzenia i udostępniając go nieograniczonej liczbie osób a także zapewniając jego obsługę, w samym centrum D.. Zasady wiedzy i doświadczenia życiowego nie pozawalają na przyjęcie, że Skarżący nie brał udziału w tym procederze. Z informacji znanych Sądowi z urzędu
( sprawa o sygn. akt II SA/Rz 260/16) wiadomo, że w dniu 12 marca 2014 r. Skarżący podpisał pierwszy protokół z czynności kontrolnych w trakcie których stwierdzono istnienie w lokalu urządzeń do gier, a następnie wyniki przeprowadzonego eksperymentu, w którym stwierdzono, że były to gry hazardowe. Wobec powyższego nawet jeśliby przyjąć, że do tego czasu nie miał świadomości nielegalnego procederu, jaki odbywał się w jego lokalu, to po tym dniu okoliczność ta nie powinna budzić najmniejszych wątpliwości. Wobec powyższego podpisanie w dniu 1 kwietnia 2014 r. kolejnej umowy dzierżawy na zainstalowanie kolejnych automatów, których zainstalowanie potwierdzały wyniki kolejnej kontroli przeprowadzonej w dniu 20 stycznia 2015 r., usuwa wszelkie wątpliwość co do uznania Skarżącego za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h.
W ocenie Sądu zasady wiedzy i doświadczenia życiowego nakazują przyjąć, że każdy rozsądny człowiek mając świadomość, że w stanowiącym jego własność lokalu, realizowana jest nielegalna działalność, nie godzi się, na jej kontynuowanie, nie osiągając z tego tytułu dodatkowych profitów.
Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.