II SA/Rz 905/05

II SA/Rz 905/05 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2006-05-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jerzy Solarski
Joanna Zdrzałka /sprawozdawca/
Stanisław Śliwa
Zbigniew Czarnik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
art. 5 ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 5 ust. 1 pkt 9
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77 § 1 i art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie NSA Stanisław Śliwa AWSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant: sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zmiany pozwolenia na budowę odnośnie przeznaczenia funkcji parteru budynku na cele usług gastronomicznych w zakresie organizowania imprez okolicznościowych; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja w uchylonej części, nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; IV. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego E. S. kwotę 250 zł /słownie: dwieście pięćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
II SA/Rz 905/05
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi E. S. jest decyzja Wojewody z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] zmieniającą decyzję własną z dnia [...] sierpnia 1999 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia K. i W. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z trzema lokalami handlowo-usługowymi w parterze wraz z infrastrukturą techniczną na dz. o nr ewid. 2096, 927 i 1272 w M. przy ul. K. i ul. W.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że K. i W. K. wystąpili o zmianę projektu budowlanego zaznaczając, że chodzi także o zmianę przeznaczenia części parterowej budynku z handlowej na gastronomiczną oraz przedłożyli projekt zmiany konstrukcji dachu i budowy wiatrołapu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Starosta Powiatu zatwierdził projekt budowlany zamienny i zmienił pozwolenie na budowę przyjmując, iż dopuszczalna jest zmiana przeznaczenia parteru z działalności handlowej na gastronomiczną. Powołał się przy tym na pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2003 r., w którym stwierdzono, że działalność gospodarcza polegająca na organizowaniu imprez okolicznościowych na dz. o nr ewid. 2096 jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego pod warunkiem, że nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych norm środowiska na terenach sąsiednich działek nie będących we władaniu inwestora.
Na skutek odwołania K. i E. S., J. R. oraz K. i J. W. w sprawie orzekał Wojewoda, który decyzją z dnia [...] września 2003 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał przy tym, że stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę są jedynie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar ten to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Zmiana funkcji budynku na "usługi gastronomiczne w zakresie imprez okolicznościowych" nie powoduje zakwalifikowania go do obiektów mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wojewoda ocenił też, że lokalizacja tego typu usług nie narusza norm prawnych dotyczących wychowania w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Biorąc pod uwagę prawo do zagospodarowania nieruchomości gruntowej, do której inwestor posiada tytuł prawny, gdy zamiar inwestycyjny jest zgodny z przepisami prawa budowlanego, nie znaleziono podstaw do wzruszenia decyzji organu I instancji.
W skardze na tę decyzję E. S., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., art. 35 ust. 1 lit. a i c ustawy Prawo budowlane oraz § 323 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podstawową kwestią podniesioną w skardze jest zatwierdzenie zmiany projektu budowlanego w sytuacji gdy ta zmiana jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Plan dopuszcza bowiem w obrębie zabudowy mieszkaniowej funkcję usługową, handel detaliczny oraz inną nieuciążliwą o charakterze cichych prac domowych (lekarz, fryzjer, szewc, itp.), natomiast prowadzenie działalności w zakresie organizacji imprez okolicznościowych z pewnością do wymienionych w planie rodzajów działalności nie należy. Ponadto usytuowanie budynku inwestorów sprawia, że nie jest możliwe spełnienie warunków z § 323 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, który nakazuje projektować i wykonywać budynki w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach.
Wyrokiem z dnia 5 października 2004 r. sygn. akt SA/Rz 1495/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] czerwca 2003 r. w części dotyczącej zmiany pozwolenia na budowę odnośnie przeznaczenia funkcji parteru budynku na cele usług gastronomicznych w zakresie imprez okolicznościowych.
W ocenie Sądu decyzja organu I instancji była przedwczesna. Uznając, iż w przypadku istotnego odstępstwa, które w rzeczywistości miałoby być zmianą rodzaju inwestycji, zachodzi konieczność sprawdzenia jej zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z art. 35 ustawy Prawo budowlane. Wobec tego w zakresie zmiany, co do której brak jest rozstrzygnięcia w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, niezbędne jest uprzednie rozstrzygnięcie w drodze decyzji przez organ uprawniony do ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu co do zgodności takiego zamierzenia z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wydanie w takiej sytuacji decyzji o zmianie pozwolenia na budowę w trybie art.36a ust. l prawa budowlanego bez uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii zgodności z ustaleniami planu miejscowego stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie art .97 § l pkt 4 k.p.a., nakazującego zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia tzw. zagadnienia wstępnego. Dla rozstrzygnięcia wydanego w trybie art.36a ust.l prawa budowlanego, zagadnieniem wstępnym jest kwestia dopuszczalności prowadzenia zamierzonej przez inwestorów działalności, w oparciu o ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.
Za dopuszczalne Sąd uznał natomiast dokonanie w trybie art.36a ust. l prawa budowlanego zmian konstrukcyjnych dachu budynku oraz wykonanie wiatrołapu. W tej części decyzji obu instancji prawa nie naruszają.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyli inwestorzy – K. i W. K., zarzucając naruszenie art. 36a ust. l i 3 Prawa budowlanego oraz art. 106 § 3 i art. 145 § l lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i wywodząc, że skoro w decyzji z dnia [...] lutego 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie której wydane zostało pozwolenie na budowę, przyjęto, iż na parterze budynku będzie prowadzona działalność handlowo-usługowa, to prowadzenie usług gastronomicznych zamiast działalności handlowej nie wykracza poza ustalenia tej decyzji. Potwierdzeniem tego jest pismo Prezydenta Miasta z dnia 8 maja 2003 r., które zawiera niezbędne cechy decyzji administracyjnej. Nawet gdyby więc przyjąć, że potrzebne było ponowne rozstrzygnięcie tej kwestii, należy uznać, iż wspominanym pismem organ rozstrzygnął o możliwości prowadzenia działalności gastronomicznej w budowanym budynku zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2005 r. sygn. akt OSK 1928/04 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu uznał za wadliwe stanowisko sądu I instancji co do konieczności zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § l pkt 4 k.p.a. do czasu wydania przez inny organ decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli w sprawie o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę, która ma polegać na zmianie sposobu użytkowania budynku, występują wątpliwości co do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
NSA stwierdził, że zarówno pozwolenie na budowę, jak i zmiana pozwolenia na budowę z uwagi na istotne odstąpienie od warunków tego pozwolenia, odnosi się do tej samej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z tego też powodu w przypadku wystąpienia inwestora o zmianę pozwolenia na budowę, ocena czy zmiana ta jest zgodna z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, konieczna jest w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 36 a ustawy Prawo budowlane. Stwierdzenie, że wnioskowana zmiana pozwolenia na budowę jest niezgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu mogło prowadzić do wydania decyzji odmawiającej zmiany pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego), a nie do zawieszenia postępowania (na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.) w sprawie o zmianę pozwolenia na budowę. Nie można bowiem przyjąć, że załatwienie sprawy w takiej sytuacji zależy od przedłożenia kolejnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Od woli inwestora zależy to, czy zamierza ubiegać się o pozwolenie na budowę lub zmianę pozwolenia na budowę w oparciu o określoną decyzję o warunkach zabudowy. Zawieszenie postępowania, i to na innej podstawie prawnej, może wchodzić w rachubę wówczas, gdy inwestor w toku postępowania o zmianę pozwolenia na budowę wystąpi o wydanie nowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmienionego zamierzenia inwestycyjnego.
Dokonując oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd I instancji, zdaniem NSA, pominął całkowicie treść decyzji z dnia [...] lutego 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na którą powoływał się inwestor, a w której to decyzji ustalono warunki dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z trzema lokalami handlowo-usługowymi na parterze. Oznacza to dopuszczalność prowadzenia działalności handlowej lub usługowej, przy czym niewątpliwie działalnością usługową jest działalność gastronomiczna, a decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może determinować rodzaju działalności usługowej, którą zamierza prowadzić inwestor czy też sposobu prowadzenia tej działalności, jeżeli nie ma to wyraźnego oparcia w planie zagospodarowania przestrzennego. W tej sprawie Sąd I instancji przytoczył ustalenia planu, według których "w obrębie zabudowy mieszkaniowej dopuszcza się funkcję usługową, handel detaliczny oraz inną usługę nieuciążliwą o charakterze cichych prac domowych (lekarz, fryzjer, szewc itp.)" oraz to, że w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie został przywołany ten fragment ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Nie jest to wystarczające do stwierdzenia, iż zamiar inwestora co do zmiany przeznaczenia parteru budynku na działalność gastronomiczną jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, skoro w decyzji tej ustalono warunki na budowę budynku z pomieszczeniami na parterze przeznaczonymi na działalność handlowo-usługową, zaś plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza funkcję usługową w obrębie zabudowy mieszkaniowej.
Problem w tej sprawie, której przedmiotem jest zmiana pozwolenia na budowę, sprowadzał się bardziej do tego, czy projektowana przez inwestora zmiana przeznaczenia parteru budynku nie narusza innych wymagań stawianych inwestorowi, określonych w Prawie budowlanym, a w szczególności, czy poszanowane będą uzasadnione interesy osób trzecich, występujące w obszarze oddziaływania obiektu.
NSA zwrócił również uwagę, że w razie uwzględnienia skargi w taki sposób, iż uchylona zostanie decyzja w części, konieczne jest odniesienie się przez sąd administracyjny do skargi w zakresie w jakim skarga ta nie została uwzględniona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W sprawie będącej przedmiotem kontroli Sądu zastosowanie znajduje ponadto przepis art. 153 P.p.s.a., stanowiący, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W sprawie niniejszej toczyło się już bowiem postępowanie sądowoadministracyjne zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2005 r. sygn. akt OSK 1928/04 uchylającym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i przekazującym sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. NSA wyraził przy tym stanowisko, że jeśli inwestor ubiega się o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę, to ocena zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wnioskowanych zmian powinna być dokonana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która była przedłożona wraz z pierwotnym wnioskiem o udzielenia pozwolenia na budowę, chyba, że inna jest wola inwestora.
Stanowisko, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu co do zgodności zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie może być rozumiane w ten sposób, iż w razie wątpliwości tego organu co do zgodności zamierzenia budowlanego z planem lub ustaleniami decyzji o warunkach, konieczne jest przedłożenie nowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Od woli inwestora zależy to, czy zamierza ubiegać się o pozwolenie na budowę lub zmianę pozwolenia na budowę w oparciu o określoną decyzję o warunkach zabudowy.
Uchylając wyrok Sądu I instancji, NSA zakwestionował dokonaną przez ten Sąd ocenę zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego poczynioną w oparciu o decyzję z dnia [...] lutego 1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Fakt, że w decyzji tej nie został przywołany fragment ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego o treści: "w obrębie zabudowy mieszkaniowej dopuszcza się funkcję usługową, handel detaliczny oraz inną usługę nieuciążliwą o charakterze cichych prac domowych (lekarz, fryzjer, szewc itp.)", nie wystarcza do stwierdzenia, iż zamiar inwestora co do zmiany przeznaczenia parteru budynku na działalność gastronomiczną jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W decyzji tej ustalono bowiem warunki na budowę budynku z pomieszczeniami na parterze przeznaczonymi na działalność handlowo-usługową, zaś plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza funkcję usługową w obrębie zabudowy mieszkaniowej, a niewątpliwie działalnością usługową jest działalność gastronomiczna.
Raz jeszcze podkreślić należy, iż przedmiotową oceną prawną Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest związany, a kwestia zgodności zamierzenia inwestycyjnego polegającego na zmianie przeznaczenia części parterowej budynku z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została przez NSA przesądzona.
Otwarta pozostała natomiast zasygnalizowana przez NSA kwestia oceny czy projektowana przez inwestora zmiana przeznaczenia parteru budynku nie narusza innych wymagań stawianych inwestorowi, określonych w Prawie budowlanym, a w szczególności, czy poszanowane będą uzasadnione interesy osób trzecich, występujące w obszarze oddziaływania obiektu. Odpowiedzi na to pytanie nie daje uzasadnienie zaskarżonej decyzji, a tym samym nie sposób stwierdzić, czy organ dokonał stosownej analizy w tym zakresie.
W dacie wydania zaskarżonej decyzji ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, do której zobowiązani byli wszyscy uczestniczący w procesie budowlanym, wynikała z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr z 2000 r., Nr 106, poz. 1126, z późn. zm.). Zgodnie z ust. 2 art. 5 ochrona ta obejmowała w szczególności :
- zapewnienie dostępu do drogi publicznej,
- ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi,
- ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie,
- ochronę przed zanieczyszczeniami powietrza, wody lub gleby.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wywodzi, że skarżący nie wykazał swojego interesu prawnego znajdującego oparcie w przepisach prawa materialnego, który uzasadniałby ochronę jego interesów. Wskazuje przy tym, iż inwestycja nie należy do kategorii obiektów mogących znacząco oddziaływać na środowisko wyszczególnionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490), ani nie narusza norm wynikających z ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (w decyzji błędnie zostało podane miejsce publikacji, powinno być Dz. U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1231, ze zm.). W konkluzji organ stwierdza zaś, że projekt zagospodarowania działki spełnia wymagania określone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690).
Stanowisko organu, w zakresie braku wykazania interesu prawnego skarżącego nie zasługuje na aprobatę. Działka nr 2095, której właścicielem jest skarżący wraz z żona K. S., graniczy bezpośrednio z działką nr 2096, na której zlokalizowana jest inwestycja. W takiej sytuacji konieczne jest ustalenie, czy działka skarżącego znajduje się w sferze oddziaływania obiektu, a jeśli tak, czy na skutek zmiany inwestycji zostaną poszanowane jego interesy. Granice praw i interesów osób trzecich określają bowiem przepisy Prawa budowlanego, przepisy wykonawcze ze szczególnym uwzględnieniem przepisów techniczno-budowlanych oraz inne przepisy zawarte w aktach normatywnych, w tym wydanych w celu ochrony sanitarnej i ochrony środowiska naturalnego, a mających zastosowanie w procesie budowlanym. Zgodzić się więc należy z organem, że o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy naruszone zostały konkretne przepisy. Rzecz jednak w tym, by stosownej analizy wszystkich mogących wchodzić w grę przepisów dokonać. Organ ograniczył się do stwierdzenia, że inwestycja nie należy do kategorii obiektów mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ówcześnie obowiązującego rozporządzenia z 24 września 2002 r., nie rozważając kwestii ewentualnego naruszenia innych przepisów, w szczególności z uwagi na specyfikę planowanego przeznaczenia obiektu – organizowanie imprez okolicznościowych – przepisów technicznych i związanych z nimi przepisów dot. ochrony środowiska w zakresie emisji hałasu.
Prowadzi to do wniosku, że zaskarżona decyzja wydana została przedwcześnie, bez dostatecznego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych, które umożliwiłoby dopiero stwierdzenie czy planowana zmiana w projekcie inwestycji obejmująca zmianę przeznaczenia obiektu nie narusza obowiązujących przepisów, w tym art. 5 ust. 1 pkt 9 (w obecnym brzmieniu) ustawy Prawo budowlane. Sąd uznał te wady w zakresie zmiany pozwolenia na budowę dotyczącego przeznaczenia funkcji parteru budynku na cele usług gastronomicznych – organizowanie imprez okolicznościowych za istotne i mające wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji w tej części.
Do oddalenia skargi w pozostałej części skłania Sąd konkluzja, że decyzje organów obu instancji nie naruszają prawa w zakresie pozostałych zmian pozwolenia na budowę wnioskowanych przez inwestorów, tj. zmian konstrukcyjnych dachu oraz wykonania wiatrołapu.
W postępowaniu ponownym rzeczą organu będzie uzupełnienie postępowania w zakresie zmiany przeznaczenia obiektu w kierunku wyżej wskazanym i wydanie w odniesieniu do tej części rozstrzygnięcia. Organ będzie miał przy tym na względzie zmiany przepisu art. 5 ustawy Prawo budowlane dokonane nowelizacjami z dnia 27 marca 2003 r. oraz 16 kwietnia 2004 r.
Z przytoczonych wyżej względów, stwierdziwszy naruszenia przepisów postępowania - art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części wskazanej w sentencji.
Oddalenie w pozostałej części nastąpiło w oparciu o art. 151 P.p.s.a..
Na podstawie art. 152 P.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku.
O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.).