II SA/Rz 892/25

II SA/Rz 892/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-10-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jolanta Kłoda-Szeliga
Karina Gniewek-Berezowska
Stanisław Śliwa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Rada Powiatu
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1461
art. 2 pkt 1, art. 13 pkt 2
Ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 147 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Karina Gniewek – Berezowska AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2025 r. sprawy ze skargi P.W. na uchwałę Rady Powiatu Mieleckiego z dnia 24 marca 2025 r. nr XIII/88/2025 w przedmiocie określenia zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych w Powiecie Mieleckim w 2025 r., na które przeznacza się środki Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Wojewody Podkarpackiego na rzecz skarżącego P.W. kwotę 300 zł /słownie: trzysta złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Uchwałą z 24 marca 2025 r. Nr XIII/88/2025 w sprawie określenia zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych w Powiecie Mieleckim w 2025 roku, na które przeznacza się środki Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych Rada Powiatu Mieleckiego w § 1 określiła te zadania wskazując, że zawarte są one w załączniku nr 1 do niniejszej uchwały. W § 2 Rada powierzyła nadzór nad wykonaniem uchwały Komisji Rodziny, Zdrowia i Pomocy Społecznej Rady Powiatu Mieleckiego. Natomiast, w § 3 wskazała, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia. W podstawie prawnej uchwały powołane zostały następujące przepisy: art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 12 pkt 11 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 107 zpóźn. zm.), dalej także: "u.s.p." oraz art. 35a ust. 3, art. 36 ust.2, art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 44 z późn. zm.), określana w dalszej części jako "u.r.z."
Skargę na powyższy akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył P. W. (dalej także: "Skarżący") wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości i o zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, że prowadzi działalność rehabilitacyjną na rzecz osób niepełnosprawnych i wystąpił do Starosty Powiatu Mieleckiego z wnioskiem o dofinansowanie zakupu sprzętu rehabilitacyjnego ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON). Wydana w dniu 31 marca 2025 r. "odmowa", nie stanowiąca decyzji administracyjnej, opiera się na treści wymienionej uchwały, co wpływa bezpośrednio na Jego sytuację prawną i uzasadnia konieczność wniesienia skargi. Skarżący zarzucił, iż Rada podejmując przedmiotową uchwałę naruszyła przepisy dotyczące ogłaszania aktów prawa miejscowego, co skutkuje jej nieważnością. Uchwała ta nie została bowiem opublikowana w dzienniku urzędowym województwa, przez co nigdy nie weszła w życie i nie może wywoływać skutków prawnych, w tym stanowić podstawy rozstrzygnięć administracyjnych. Tymczasem, w myśl art. 88 Konstytucji RP, warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. Obowiązek ten wynika także z ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. W ocenie Skarżącego, wskazana uchwała ma niewątpliwie charakter aktu prawa miejscowego i nie może być traktowana jako jedynie techniczny zapis administracyjny czy dokument o charakterze wewnętrznym. Określa ona bowiem sposób dystrybucji środków publicznych oraz warunki, jakie muszą spełnić podmioty ubiegające się o dofinansowanie. Reguluje ona prawa i obowiązki wszystkich potencjalnych beneficjentów środków PFRON w danym powiecie, co oznacza, że posiada cechy charakterystyczne dla aktu prawa miejscowego. Za niewystarczające, zdaniem Skarżącego, należy uznać opublikowanie uchwały w Biuletynie Informacji Publicznej. Nie stanowi to bowiem skutecznej formy ogłoszenia prawa. Skarżący podniósł też, że niezależnie od tego że kwestionowana uchwała w ogóle nie weszła w życie z uwagi na brak publikacji, to nawet gdyby obowiązywała, powinna zostać w całości uchylona albowiem ma ona charakter całkowicie dyskryminacyjny. Skarżący zauważył, że art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. d ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych jako jeden rodzaj zadań traktuje dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny. Na powyższe wskazuje także brzmienie § 2 pkt 1 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Unormowania te nie dokonują zatem podziału na osoby niepełnosprawne oraz osoby fizyczne prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych. Wskazany § 5 rozporządzenia rozbija tylko krąg podmiotów uprawnionych do otrzymania dofinansowania w ramach jednak tożsamego zadania. Sprzeczna z treścią powołanych przepisów jest zaś skarżona uchwała, która dokonała wadliwego podziału tożsamego zadania na dwa odrębne, z całkowitym pominięciem środków finansowych na realizację jednego z nich. Zdaniem Skarżącego, wykluczenie to oprócz tego, że jest dyskryminujące, jest także całkowicie nieracjonalne i niegospodarne, jak też nie zawiera w tym zakresie jakiegokolwiek uzasadnienia. Za pomocą sprzętu, o dofinansowanie na zakup którego się ubiega będzie w stanie pomóc wielu osobom niepełnosprawnym, co jest w interesie całej lokalnej społeczności.
Skarżący zakwestionował też przeznaczenie w uchwale kwoty 300 000 zł na turnusy rehabilitacyjne i pominięcie dofinansowań dla podmiotów wykonujących systemową rehabilitację wielu osób niepełnosprawnych. Powyższe pomija bowiem potrzeby osób wymagających systematycznej, codziennej rehabilitacji na miejscu. W ocenie Skarżącego, doraźna fizjoterapia realizowana na turnusach, której efekty ograniczają się do krótkotrwałej poprawy stanu zdrowia uczestników, jest w rzeczywistości rozwiązaniem dalece mniej efektywnym w porównaniu do systematycznej rehabilitacji prowadzonej przez cały rok. Wydatkowanie środków publicznych na działania o charakterze akcyjnym, zamiast na systematyczne wsparcie osób wymagających codziennej terapii, nie spełnia wymogu racjonalnego, celowego i efektywnego gospodarowania środkami publicznymi (art. 44 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o finansach publicznych).
W odpowiedzi na skargę działający imieniem Rady Powiatu Mieleckiego Starosta Mielecki wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, że kwestionowana uchwała nie posiada cech aktu prawa miejscowego. Nie ma ona charakteru normatywnego, generalnego ani abstrakcyjnego. Dokonuje wyłącznie określenia i podziału kwot na zadania z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób z niepełnosprawnościami, z uwzględnieniem planu finansowego Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na 2025 rok. W uchwale nie została zawarta norma prawna będąca nakazem, zakazem danego zachowania lub przyznaniem uprawnienia, jak również nie został wskazany w sposób abstrakcyjny krąg adresatów, do których ta norma miałaby być skierowana. Starosta podniósł, że kwoty na zadania zawarte w załączniku do uchwały stanowią górny limit dofinansowania, który może być zmieniany w trakcie roku przez Radę. Nie można zatem w tym przypadku stwierdzić, że uchwała stanowi abstrakcyjne normy, gdyż przewidziane w niej kwoty dofinansowania nie mają charakteru powtarzalnego, a poza tym Rada nie jest zobligowana do zaplanowania środków finansowanych na wszystkie zadania określone w z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Jednym z przedmiotów kontroli sądowej może być akt prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, jak też akt organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inny niż wymieniony akt prawa miejscowego, ale podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej. Stanowi o tym art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Uwzględniając skargę na taki akt sąd, w myśl art. 147 § 1 P.p.s.a., stwierdza jego nieważność w całości lub w części albo też stwierdza, że został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis prawa wyłącza stwierdzenie jego nieważności. Regulacje te należy odczytywać łącznie z art. 79 ust. 1 i ust. 4 u.s.p. Stosownie do nich, uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. Przy czym, w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, a ogranicza się do wskazania, że wydano ją z naruszeniem prawa. Jeśli chodzi o istotne naruszenie prawa, to orzecznictwo sądowe przyjęło jednolicie, że jest to naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał [np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 24.01.2025 r. III OSK 6510/21]. Aby zatem sąd wyeliminował skarżoną uchwałę z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności musi być ona dotknięta naruszeniem prawa prowadzącym do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Sprzeczność z przepisami prawa w dacie jej podjęcia musi być zaś oczywista i wyraźna. Ważne w sprawie jest jeszcze unormowanie zawarte w art. 87 u.s.p., wedle którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie skargi w trybie powołanego przepisu tj. umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie następuje więc wówczas, gdy skarżący wykaże naruszenie interesu prawnego unormowaniami kwestionowanej przez niego uchwały. Brak wykazania owego naruszenia skutkuje zaś koniecznością odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. Interes prawny winien wynikać
z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Jego istotą jest zatem jego związek z konkretną normą prawa materialnego tj. taką, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Interes winien być własny, indywidualny, bezpośredni
i realny. Jego naruszenie następuje przez pozbawienie określonych uprawnień czy też uniemożliwienie ich realizacji [np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA)
z 12.03.2013 r. I OSK 1761/12 zapadły wprawdzie na podstawie ustawy o samorządzie gminnym, ale zawierającej tożsamą regulację w tym zakresie – art. 101 ust. 1].
Dokonawszy badania legitymacji procesowej Skarżącego Sąd doszedł do wniosku, że mógł On wnieść skargę na wymienioną na wstępie uchwałę. Jak wynika z regulacji ustawy o samorządzie powiatowym, powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym w zakresie wspierania osób niepełnosprawnych (art. 4 ust. 1 pkt 5). Do zadań powiatu należy m. in. dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów (art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c). Rada powiatu w formie uchwały określa zadania, na które przeznacza środki określone w art. 48 ust. 1 pkt 1 (art. 35s ust. 3). Środki te to środki przekazywane przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych np. samorządom powiatowym na realizację określonych zadań lub rodzajów zadań, na wyodrębniony rachunek bankowy - według algorytmu. Skarżona uchwała określiła zadania z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych w Powiecie Mieleckim w 2025 roku, na które przeznacza się środki Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych m. in. wskazując jako jedno z nich: dofinansowanie zaopatrzenia osób niepełnosprawnych w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów (art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c) - 2 841 686 zł. Jak wynika ze skargi, ale także akt sprawy zarejestrowanej przed tut. Sądem pod sygn. akt II SA/Rz 1265/25 ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [....] z 22 lipca 2025 r. w przedmiocie dofinansowania zakupu sprzętu rehabilitacyjnego ze środków PFRON, Skarżący wystąpił do Starosty Powiatu Mieleckiego o przyznanie takiego dofinansowania, jednak w piśmie z 31 marca 2025 r. otrzymał odpowiedź odmowną w tym przedmiocie. Następnie zaś, w dniu 25 czerwca 2025 r. Starosta wydał decyzję administracyjną (nr [...]) o odmowie przyznania Skarżącemu - prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą: "[...]" P. W. - dofinansowania ze środków PFRON na zakup sprzętu rehabilitacyjnego na rok 2025. Rozstrzygnięcie to utrzymało w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazaną decyzją z 22 lipca 2025 r. Tak w wymienionym piśmie, jak i we wspomnianej decyzji Starosta odwołał się do skarżonej w niniejszym postępowaniu uchwały Rady Powiatu Mieleckiego z 24 marca 2025 r. Również Kolegium powołało się na treść tej uchwały. W tym miejscu należy zaznaczyć, że jak już to podano, przeznaczyła ona określoną ilość środków pieniężnych na dofinansowanie zaopatrzenia w stosowny sprzęt i przedmioty osoby niepełnosprawne, nie wspominając nic o osobach prowadzących działalność gospodarczą związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych. W świetle zaś § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 926), wydanego na podstawie art. 35a ust. 4 u.s.p., tego rodzaju podmioty, a zatem osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli prowadzą działalność związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych, przy spełnieniu jeszcze innych wymienionych w tym przepisie warunków, mogą ubiegać się o dofinansowanie ze środków Funduszu zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny. Zasadnie zatem Skarżący wskazuje na Jego interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, jak też naruszenie tegoż poprzez pozbawienie Go wskazanego uprawnienia do uzyskania dofinansowania.
Przechodząc natomiast do kontroli zaskarżonej uchwały należało uznać, że uwzględnieniu podlega podniesiony w skardze zarzut braku jej publikacji - jako aktu prawa miejscowego - w wojewódzkim dzienniku urzędowym.
Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Natomiast w art. 94 Konstytucja RP wskazuje, że organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Przy czym, ustawa określa zasady i tryb wydawania takich aktów. Według art. 40 ust. 1 u.s.p., na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach rada powiatu stanowi akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze powiatu.
Akt prawa miejscowego to zatem akt o charakterze normatywnym tj. zawierającym określone normy postępowania, a więc wypowiedzi wyznaczające adresatom pewien sposób zachowania się, przybierający postać nakazu, zakazu lub uprawnienia. Nadto, normy zawarte w akcie prawa miejscowego muszą mieć charakter generalny i abstrakcyjny. Ten pierwszy oznacza, że adresat aktu określany jest przez wskazanie jego cech, a nie przez wymienienie z nazwy. Natomiast druga cecha dotyczy tego, że nakazywane, zakazywane lub dozwolone zachowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Poza tym, akty prawa miejscowego skierowane są do podmiotów pozostających poza strukturą administracji (por. wyrok NSA z 16.07.2024 r. III OSK 29/23).
Zasadnie Skarżący podniósł w złożonej skardze, że kwestionowaną przez Niego uchwałę można zaliczyć do wskazanej wyżej kategorii aktów prawa miejscowego. Określa bowiem zadania z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej, finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, o które to środki na realizację tychże zadań mogą się ubiegać uprawnione podmioty. Spełniony jest więc warunek normatywności aktu prawnego. Generalność przejawia się w tym, że adresaci aktu nie zostali wskazani z nazwy, zaś abstrakcyjność polega na tym, że uchwała dotyczy sytuacji powtarzalnych, a nie jakiejś jednej konkretnej. Stanowisko
o wskazanym charakterze objętej skargą uchwały wyrażone już zostało w orzecznictwie sądowym, a Sąd w składzie niniejszym przychyla się do tego stanowiska z przyczyn wyżej opisanych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z 12.06.2024 r. II SA/Rz 214/24, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Szczecinie z 5.01.2023 r. II SA/Sz 448/22 utrzymany w mocy przez wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8.05.2024 r. I GSK 463/23). Tym samym, jako nietrafne należało ocenić stanowisko Rady, iż zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego.
Jak stanowi ustawa z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461), zwana dalej "u.o.a.n." ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe, a odrębna ustawa może wyłączyć obowiązek ogłoszenia aktu normatywnego niezawierającego przepisów powszechnie obowiązujących (art. 2 ust. 1). Rodzaje dzienników urzędowych określa art. 8 tej ustawy, zaliczając do nich m. in. wojewódzkie dzienniki urzędowe.
W art. 13 pkt 2 u.o.a.n. mowa jest natomiast o tym, że w wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłaszane są akty prawa miejscowego stanowione przez sejmik województwa, organ powiatu oraz organ gminy, w tym statuty województwa, powiatu i gminy.
Ogłoszenie we wskazanym przez prawo dzienniku ma bardzo istotne znaczenie, bowiem wedle art. 4 ust. 1 u.o.a.n., akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Przy czym, kolejne przepisy przedmiotowej ustawy określają przypadki, kiedy wejście w życie może mieć miejsce w terminie krótszym niż 14 dni, jak też gdy nadawana jest aktowi normatywnemu wsteczna moc obowiązująca. W związku z powyższym, brak publikacji uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego powoduje, że uchwała ta nie może wejść w życie. Bez wątpienia więc, naruszenie polegające na niezawarciu w tekście kwestionowanej uchwały przepisu uzależniającego jej wejście w życie od daty opublikowania w wojewódzkim dzienniku urzędowym należało uznać za istotne naruszenie prawa. To zaś musiało skutkować stwierdzeniem nieważności skarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. w całości. Jak już bowiem wyżej zauważono, prawidłowe ogłoszenie aktu prawa miejscowego ma zasadnicze znaczenie dla jego obowiązywania, stanowiąc warunek jego wejścia w życie. Zasadnie więc podniósł Skarżący, iż akt normatywny, który nie został opublikowany (ogłoszony) zgodnie z obowiązującą procedurą i we właściwym trybie, nie może wiązać adresatów utworzonych w nim norm prawnych i nie odnosi skutku prawnego. Dotyczy to zaś całego zakresu normatywnego tego aktu, czyli wszystkich norm prawnych w nim zamieszczonych. Z uwagi na rodzaj stwierdzonego uchybienia Sąd nie odnosił się do zarzutów skargi dotyczących merytorycznej treści kwestionowanej uchwały.
Z podanych wyżej przyczyn orzeczono - w oparciu o art. 147 § 1 P.p.s.a. - o stwierdzeniu nieważności uchwały Rady Powiatu Mieleckiego z 24 marca 2025 r. Nr XIII/88/2025 ze względu na istotne naruszenie art. 2 ust. 1 i art. 13 pkt 2 u.o.a.n. Akt ten w § 3 wskazał, że wchodzi w życie z dniem podjęcia w sytuacji, kiedy jego wejście
w życie winno być uzależnione od publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego.
Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania stanowił natomiast art. 200
w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Zaliczono do nich wpis od skargi, który w kwocie 300 zł uiścił Skarżący.