II SA/Rz 888/19

II SA/Rz 888/19 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2020-10-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-07-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jerzy Solarski /przewodniczący/
Magdalena Józefczyk /sprawozdawca/
Małgorzata Wolska
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 676/24 - Postanowienie NSA z 2024-07-09
II OSK 425/21 - Wyrok NSA z 2023-11-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 156 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 293
art. 54 pkt 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Dz.U. 2016 poz 71
§ 3 ust.1 pkt 8
Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ NSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - skargę oddala -
Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "Kolegium" lub "organ") z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], utrzymująca własną decyzję z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], wydaną w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:
Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] Wójt Gminy [...] (dalej: "Wójt") ustalił na wniosek A. sp. z o.o. z/s w [...] (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...] na działce nr 251/14 w miejscowości [...]. Jak wynika z adnotacji dokonanej przez pracownika organu na egzemplarzu decyzji znajdującym się w nadesłanych aktach administracyjnych, rozstrzygniecie to stało się ostateczne w dniu 5 lipca 2018 r.
W piśmie z dnia 19 lutego 2018 r. [...] zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wójta, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskodawcy podnieśli, że Wójt nie wskazał podstawy prawnej do przyjęcia, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko. W toku postępowania nie uwzględnił natomiast konkretnych mocy anten sektorowych i radioliniowych, a w konsekwencji błędnie ustalił obszar oddziaływania inwestycji.
Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...].
W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) - dalej: "K.p.a.", oraz art. 50 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.) - dalej: "u.p.z.p.".
Zdaniem Kolegium, decyzja Wójta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ podał, że z punktu widzenia rozpoznania sprawy istotne znaczenie miał przede wszystkim charakter inwestycji objętej zaskarżoną decyzją. Spółka we wniosku inicjującym postępowanie podała, że planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego obejmującą budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, dalej wskazując charakterystykę inwestycji. Z kolei w załączonej do wniosku ,,Kwalifikacji przedsięwzięcia" podano, że na planowanej wieży antenowej inwestor zamierza zainstalować urządzenia radiokomunikacyjne w postaci 6 anten sektorowych oraz 3 sztuk anten radioliniowych.
W ocenie Kolegium, w przypadku decyzji dokonującej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie rodzaju inwestycji przez wskazanie, że ma być zrealizowana wieża antenowa wraz z szafami do umieszczenia urządzeń nadawczo-odbiorczych i przyłączem energetycznym, a konieczne jest także wskazanie o dopuszczeniu montażu anten nadawczo – odbiorczych, które zapewniają łączność publiczną i w którym to elemencie decyzji lokalizacyjnej skupia się istota zgody na lokalizację inwestycji celu publicznego, z precyzyjnym wskazaniem z ilu anten może składać się planowana wieża telekomunikacyjna, jakiego typu i mocy anteny mogą być montowane na wieży i ze wskazaniem konkretnej charakterystyki anteny w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich czestotliwościach i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i wreszcie w jaki sposób anteny winny być skierowane. Treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ustalającej inwestycję celu publicznego powinna być zatem sformułowana ściśle. Tymczasem decyzja Wójta pomija tak istotną kwestię jak moc EIRP anten sektorowych. Informacje na temat anten znajdują się jedynie w załączniku do wniosku tj. "Kwalifikacji przedsięwzięcia".
Zdaniem Kolegium, taki stan jest nie do zaakceptowania także z uwagi na zasadę praworządności, ponieważ tylko określone inwestycje mogą korzystać z preferencji prawnych jakie daje możliwość uzyskania dla inwestycji decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zamierzenia publiczne są bowiem uprzywilejowane względem pozostałych inwestycji, m.in. poprzez ułatwienia proceduralne, zmniejszone wymagania dotyczące kształtowania ładu przestrzennego, podwyższoną ochronę trwałości decyzji lokalizacyjnej, a zwłaszcza możliwość wywłaszczenia terenów na cele publiczne bądź ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez ich właścicieli. Z tych względów wskazane jest, aby w sposób zawężający interpretowany był katalog sytuacji, w których wydawane są decyzje o lokalizacji celu publicznego. Stosownie bowiem do art. 54 pkt 2 u.p.z.p. decyzja lokalizacyjna powinna określać warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Skoro zaś z treści § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 71) wynika, że przy oddziaływaniu na środowisko ma znaczenie równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) anten oraz wyznaczona dla poszczególnych anten odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten, decyzja lokalizacyjna powinna określać ilość, moc i kierunek ustawienia anten. Tym samym decyzja lokalizacyjna powinna rozstrzygać o dopuszczalności wnioskowanego zamierzenia, w tym ilości anten, ich mocy oraz kierunku. Wobec powyższego, skoro w treści weryfikowanej decyzji w ogóle nie odniesiono się do ewentualnej mocy promieniowania anten, to okoliczność ta czyni ją wadliwą w stopniu rażącym.
Spółka zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego, naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych oraz nieuprawnione przyjęcie, że planowana inwestycja może kwalifikować się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto zdaniem Spółki, decyzja Wójta określa wszelkie wymagane przepisami prawa parametry charakteryzujące inwestycję, wobec czego brak jest podstaw do przyjęcia, że w toku jej wydania doszło do naruszenia prawa w stopniu rażącym.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]. Podzielając dotychczas wyrażone stanowisko Kolegium podało, ze treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji o ustaleniu lokalizacja celu publicznego powinna być sformułowana ściśle. Brak określenia mocy EIRP anten sektorowych w decyzji uprawnia zatem do przyjęcia, że sporne rozstrzygniecie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 158 § 1 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja Wójta o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 14 czerwca 2018 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji, gdy podstawy stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji nie wystąpiły w niniejszej sprawie;
2. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 6 K.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b) u.p.z.p. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 z późn. zm.) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji gdy w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego "nie odniesiono się do ewentualnej mocy promieniowania anten", w sytuacji gdy ww. przepis prawa przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nakazuje wprost i literalnie brać pod uwagę zupełnie inne parametry tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny oraz poprzez nieidentyfikowanie przepisu z którego treści wynikałoby, aby rozstrzygnięcie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagałoby zawarcia w ww. decyzji informacji takich jak moc EIRP anten sektorowych;
3. art. 16 K.p.a. poprzez rażące naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych;
4. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez rażąco błędną ocenę materiału dowodowego sprawy wynikającą z przyjmowania przesłanek kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w oparciu o kryteria pozaprawne;
5. art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 K.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o kryteria nie wynikające z treści przepisów prawa.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.
Postanowieniem z dnia 18 września 2019 r. II SA/Rz 888/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zawiesił postępowanie sądowe. Ustalono bowiem, że wnioskiem z dnia 17 czerwca 2019 r., doręczonym organowi 19 czerwca 2019 r., Spółka zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu z dnia [...] marca 2019 r. nr [...].
Prawomocnym wyrokiem z dnia 10 marca 2020 r. II SA/Rz 1417/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę [...] wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje również art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], utrzymująca własną decyzję z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], wydaną w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminny [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] o ustaleniu na rzecz Spółki lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarżąca kwestionuje dokonaną przez Kolegium kwalifikację stwierdzonych przez ten organ uchybień Wójta jako rażące naruszenie prawa, a co za tym idzie – legalność i prawidłowość wdrożenia nadzwyczajnej procedury prowadzącej do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji w kontekście zarzutów skargi, najbardziej istotna jest treść art. 153 P.p.s.a. Pojęcie oceny prawnej we wskazanej regulacji dotyczy szeroko pojętej wykładni prawa, która obejmuje różnego rodzaju egzegezy tekstów prawnych, łącznie z regułami walidacyjnymi, reguły wynikania norm prawnych z innych norm prawnych, a także kwestie dotyczące subsumpcji oraz wyboru konsekwencji prawnej faktu uznanego za udowodniony, a nie tylko rezultaty zastosowania tzw. dyrektyw wykładni prawa, których użycie ograniczone zostaje jedynie do ustalenia znaczenia (sposobu pojmowania) normy prawnej uznanej wcześniej za obowiązującą (mającą zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego). Ponieważ tak szeroko pojmowana wykładnia prawa wiąże sąd (organ), któremu sprawa została przekazana, to jest naturalne, że wymaga ona uzasadnienia, które stanowi integralną część orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014 r. II GSK 1762/12 i wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 lutego 2015 r. III SA/Gl 4/15; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W zakresie oceny prawnej mieści się więc zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym (stosowania prawa), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie to zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne, i – wreszcie – jakie, zdaniem sądu, zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych powinny mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracji publicznej mogło być uznane za zgodne z prawem. Ocena ta może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, jak również kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (T.Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI. Wolters Kluwer, 2016).
Wymaga podkreślenia, że prawomocnym wyrokiem z dnia 10 marca 2020 r. II SA/Rz 1417/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Spółki wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]. Sąd podniósł, że nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Kolegium, a zatem decyzja organu o odmowie stwierdzenia nieważności jest prawidłowa.
Sąd wskazał, że z całą pewnością decyzja SKO o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta nie narusza obowiązującego porządku prawnego w sposób rażący, czyli niemożliwy do zaakceptowania. Decyzja ta zawiera wymagane przez Kodeks postępowania administracyjnego elementy – art. 107 § 1 K.p.a. Została sporządzona w sposób prawem przewidziany, zawiera wymagane podpisy członków składu orzekającego organu kolegialnego, zaś wyrażona w decyzji argumentacja, jakakolwiek sprzeczna z interesem Spółki, została w sposób należyty przedstawiona z wymaganym odniesieniem do obowiązujących regulacji prawnych, a także orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Wyjaśniono w niej przyczyny uznania decyzji Wójta Gminy za rażąco naruszającą prawo co nastąpiło poprzez analizę szeregu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska, aktów wykonawczych do tej ustawy, a co więcej zwrócono uwagę na unormowania o zasięgu europejskim. Ponadto, skład orzekający Kolegium swoje stanowisko wzmocnił motywami płynącymi z poglądów nauki prawa w tym w szczególności odnoszącymi się do kwestii rażącego naruszenia. WSA podniósł, że Kolegium wydając kwestionowane w trybie nadzwyczajnym rozstrzygnięcie nie naruszyło także granic czasowych jakie dla tej czynności wyznacza art. 53 ust. 7 zdanie pierwsze u.p.z.p.
Za najistotniejsze WSA uznał, że uzasadnienie decyzji SKO wykazuje przy pomocy wnioskowania prawniczego, iż brak w decyzji lokalizacyjnej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny stanowi na tyle istotną wadliwość, że odpowiada ona ustawowemu pojęciu rażącego naruszenia prawa. Skoro zaś z treści § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71) wynika, że przy oddziaływaniu na środowisko ma znaczenie równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) anten oraz wyznaczona dla poszczególnych anten odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten, to decyzja lokalizacyjna powinna określać nie tylko ilość, kierunek ustawienia anten, ale także ich moc. Dlatego przyjmuje się, iż w decyzji dokonującej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie rodzaju inwestycji przez wskazanie, iż ma być zrealizowana wieża antenowa wraz z szafami do umieszczenia urządzeń nadawczo-odbiorczych i przyłącze energetyczne. Niezbędne jest także precyzyjne wskazanie w decyzji o dopuszczeniu montażu anten nadawczo - odbiorczych, które przecież zapewniają łączność publiczną i w którym to elemencie decyzji lokalizacyjnej skupia się pełna istota zgody organu planistycznego, precyzyjne wskazanie ilości anten planowanej wieży telekomunikacyjnej, typu i mocy anteny wraz z podaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwości i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, a także sposobu skierowania anten.
W niniejszej sprawie Sąd w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez Kolegium w zaskarżonej decyzji odnośnie rażącego naruszenia prawa przez Wójta w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu [...], na działce nr 251/14 miejscowości [...]. Pominięcie w treści decyzji mocy EIRP (Effective Isotropical Radiated Power) anten sektorowych i co się z tym wiąże pominięciem kwalifikacji przedsięwzięcia w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej pod kątem przepisów o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiło oczywiste i jawne naruszenie art. 54 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Słusznie wskazało Kolegium, że w świetle ww. uregulowań decyzja lokalizacyjna powinna określać warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz rozstrzygać o dopuszczalności wnioskowanego zamierzenia, w tym ilości anten, ich mocy oraz kierunku. Wobec powyższego, skoro w treści weryfikowanej decyzji w ogóle nie odniesiono się do ewentualnej mocy promieniowania anten, to okoliczność ta czyni ją wadliwą w stopniu rażącym. Nie jest natomiast dopuszczalna sytuacja, na co słusznie zwróciło uwagę Kolegium, że informacje na temat anten znajdują się jedynie w załączniku do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a nie w samej decyzji.
Nadto stanowisko Sądu wynika z treści art. 153 P.p.s.a. oraz przytoczonego wyżej wyroku WSA w Rzeszowie. WSA w prawomocnym wyroku z dnia 10 marca 2020 r. II SA/Rz 1417/19 uznał, że w decyzji dokonującej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie rodzaju inwestycji przez wskazanie, iż ma być zrealizowana wieża antenowa wraz z szafami do umieszczenia urządzeń nadawczo-odbiorczych i przyłącze energetyczne, a za niezbędne uznał precyzyjne wskazanie ilości anten planowanej wieży telekomunikacyjnej, typu i mocy anteny wraz z podaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwości i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, a także sposobu skierowania anten. Sąd w niniejszej sprawie będąc związany wyrażoną oceną prawną podziela wyrażone stanowisko. Brak własnych ustaleń organu na okoliczność ustalenia kwalifikacji planowanej inwestycji w kontekście wymogów ochrony życia lub zdrowia ludzi oraz ochrony środowiska stanowi w istocie pominięcie zasadniczego i kluczowego elementu dla oceny zasadności wniosku.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że w toku postępowania Kolegium prawidłowo ustaliło stan faktyczny sprawy i zasadnie zakwalifikowało wadliwość, którą obarczona była decyzja Wójta Gminy [...] jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zaskarżoną decyzję uznać zatem należało za w pełni legalną.
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.