II SA/RZ 878/20

II SA/Rz 878/20 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2020-11-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa
Magdalena Józefczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Zaborniak
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1385/21 - Wyrok NSA z 2024-02-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 , art. 138 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 293
art. 54 pkt 2 lit. b)
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Dz.U. 2020 poz 283
art. 71 ust. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2020 r. sprawy ze skargi D. G. i D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących D. G. i D. G. solidarnie kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta (dalej: "Prezydent" lub "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], wydaną w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:
Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2018 r. "A" Sp. z o.o. z/s w [...] zwróciła się do Prezydenta Miasta o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie instalacji radiokomunikacyjnej, składającej się z urządzeń radiowych ustawionych na maszcie, anten sektorowych i radiolinii zainstalowanych na wieży strunobetonowej o wysokości 40 m, tras kablowych, instalacji zasilania, ogrodzenia i drogi dojazdowe, na działce nr 1495/1 w R. W piśmie z dnia [...] października 2018 r. "A" sp. z o.o. powiadomiła organ
0 instancji o zmianie nazwy na "B" sp. z o.o. z/s w [...] (dalej: "Spółka").
Decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] Prezydent ustalił lokalizację wnioskowanej inwestycji celu publicznego, jednakże rozstrzygnięcie to zostało uchylone wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...]. W ocenie organu odwoławczego, Prezydent nie dokonał skutecznie obwieszczenia o wszczęciu postępowania w opisywanej sprawie, czym naruszył prawo stron do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Ponadto z materiału dowodowego oraz uzasadnia decyzji organu I instancji nie wynikało, dlaczego objęta wnioskiem inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć niewymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowanych. Nie ustalono również, czy na terenie objętym wnioskiem inwestora obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił ustalenia lokalizacji wnioskowanej inwestycji celu publicznego, jednakże również i to rozstrzygnięcie zostało uchylone wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2019 r. nr [...]. Zdaniem Kolegium organ I instancji nadal nie dokonał jednoznacznych i przekonywujących ustaleń na okoliczność zaliczenia inwestycji do przedsięwzięć niewymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż twierdzenia organy w tym zakresie wzajemnie się wykluczają.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Prezydent Miasta ustalił na rzecz Spółki lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie instalacji radiokomunikacyjnej, składającej się z urządzeń radiowych ustawionych na ruszcie, anten sektorowych i radiolinii zainstalowanych na wieży strunobetonowej o wysokości 40 m (wraz z odgromieniem 45 m), tras kablowych, instalacji zasilania, ogrodzenia i drogi dojazdowe, na działce nr 1495/1 w R.
W podstawie prawnej organ powołał art. 104 i art. 107 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn zm.) - dalej: "K.p.a.", w zw. z art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.) - dalej: "u.p.z.p." oraz art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 65 z późn. zm.) - dalej: "u.g.n.".
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji podał, że na terenie objętym wnioskiem Spółki nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, niemiej tego rodzaju akt prawny jest opracowywany. W piśmie z dnia [...] września 2018 r. uzyskano informacje od biura Rozwoju Miasta, że wnioskowana inwestycja nie będzie kolidować z przewidzianymi w projekcie MPZP nr [...] celami publicznymi. Samą inwestycję należało zakwalifikować jako inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.g.n., jako że stanowi wydzielenie gruntu pod urządzenia łączności publicznej. W toku postępowania sporządzono analizę funkcji i cech zagospodarowania terenu, która wykazała, że działka nr 1495/1 stanowi grunty orne RllIb i łąki trwałe LIII, a także, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Na podstawie dokumentacji przedłożonej przez Spółkę przyjęto zaś, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko.
We wniesionych od wołaniach strony zarzuciły organowi I instancji błędną kwalifikację planowanej inwestycji jako przedsięwzięcia, którego realizacja nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem stron, organ winien dokonać takich kwalifikacji we własnym zakresie, względnie w oparciu o opinię niezależnego biegłego, a nie w oparciu o dokumentację przedłożoną przez inwestora. Odwołujący podnieśli, że instalacja zostanie zrealizowana w dolinie, wobec czego powstaje wątpliwość, czy pomiary oddziaływania zostały przeprowadzone rzetelnie, a co za tym idzie - czy obszar oddziaływania inwestycji nie obejmie miejsc zamieszkanych przez ludzi. Ponadto strony zakwestionowały zaliczenie planowanej inwestycji do inwestycji celu publicznego, gdyż na wnioskowanym terenie i w jego sąsiedztwie nie występują problemy z zasięgiem sieci telefonii komórkowych.
Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2020 r.
W ocenie organu odwoławczego, wniosek Spółki był kompletny, a w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji wywiązał się z obowiązku uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie uprawniającym do wyrażenia oceny odnośnie charakteru planowanej inwestycji. Zdaniem Kolegium, analiza z lipca 2018 r. potwierdza, że inwestycja jest przedsięwzięciem nie wymagającym sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a zawarta w niej analiza pół elektromagnetycznych w odniesieniu do otoczenia pozwala stwierdzić, że ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania jonizującego. Ocenę taką podzielił Zastępca Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta w piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. Natomiast aby skutecznie podważyć opinię biegłego strony winny przedstawić własna kontropinię, czego w opisywanej sprawie nie dokonano.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, D.G. i D.G. wnieśli o stwierdzenie nieważności, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżący podnieśli, że wniosek o stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji opierają na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., gdyż wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego (stosunku prawnego) do działki objętej wnioskiem nr [...] w R. (księga wieczysta nr [...]). "A" Sp. z o.o. z/s w [...] zawarł co prawda umowę najmu lokalizacja nr [...] w dniu [...] czerwca 2018 r. z poprzednią właścicielka Z.B. Skarżący zawarli umową kupna - sprzedaży w dniu [...] czerwca 2020 r. przed notariuszem, stając się właścicielami ww. działki. Skarżący jako obecni właściciele przedmiotowej nieruchomości wstąpili w prawa objęte umową najmu - wypowiadając ją z zachowaniem formy pisemnej z okresem jednego miesiąca wypowiedzenia. Skarżący podnieśli, że powyższe opierają na treści art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 u.p.z.p., w związku z art. 64 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zdaniem skarżących, w niniejszej sprawie należy uwzględnić prawo własności przysługujące skarżącym w stosunku do działki, na której planowane jest przeprowadzenie inwestycji celu publicznego, jak również interes prawny właścicieli działek sąsiadujących z działką, a także brak uczynienia zadość potrzebie ochrony interesu prawnego skarżących (w tym innych właścicieli działek sąsiadujących).
Niezależnie od powyższego skarżący zarzucili wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem:
1. art. 9 w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżących o toczącym się postępowaniu mimo faktu, że skarżący są właścicielami działek sąsiadujących, tym samym mając interes prawny w sprawie. Skarżący przystąpili bowiem do sprawy dopiero na etapie postępowania odwoławczego przed SKO;
2. art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. poprzez brak dokonania analizy stanu faktycznego i prawnego związanego z terenem, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a zatem brak podjęcia przez organy postępowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w wyniku czego nie został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy, czego odzwierciedleniem są niedostatki uzasadnienia decyzji w tym zakresie podczas gdy, prawidłowo ukształtowane postępowanie w niniejszej sprawie, w tym w szczególności wnikliwe przeprowadzenie analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, doprowadziłoby do ujawnienia okoliczności, iż nieruchomość (działka) ulokowana jest w dolinie, natomiast tereny objęte oddziaływaniem znajdują się na wyższym terenie. Różnice w wysokości terenu przekraczają nawet 10 m wysokości. Zdaniem skarżących sposób zagospodarowania terenu nie może powodować naruszenia interesu osób trzecich w zakresie możliwości zagospodarowania i użytkowania terenów sąsiednich, w tym wywołanych uciążliwości przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie;
3. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 54 ust. 2 pkt d) u.p.z.p. poprzez nieokreślenie przez organ prawidłowych wymagań dotyczących ochrony interesów zarówno skarżących jak i osób trzecich, bowiem organ dokonał ustaleń w sposób ogólny, przede wszystkim z pominięciem interesu skarżących i innych uczestników postępowania;
4. art. 53 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zawiadomienie o decyzji wydanej przez organ I instancji. W ocenie skarżących brak opublikowania obwieszczenia w sposób zwyczajowo przyjęty także w miejscu realizacji inwestycji, w rażący sposób narusza podstawowe zasady procesowe mające na celu zapewnienie czynnego udziału stron i osób zainteresowanych w sprawie;
5. art. 54 u.p.z.p. poprzez niespełnienie wymogów formalnych treści, które winna spełniać decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Zarówno skarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie określa charakteru anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwości i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i wreszcie w jaki sposób anteny winny być skierowane;
6. art. 63 ust. 1 w zw. z art. 59 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 283 z późn. zm.) poprzez błędne uznanie przez organ, że w niniejszej sprawie nie zachodzi obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, gdy w rzeczywistości w rejonie objętym inwestycją trwa intensywna rozbudowa i zmiana przeznaczenia działek z rolnych na budowlane. Skarżący wskazali, że organ przy wydawaniu decyzji powołał się na weryfikację analizy oddziaływania inwestycji na środowisko z dnia [...] sierpnia 2018 r. przeprowadzoną przez Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa UM, jednak została ona sporządzona około dwóch lata temu. Nie odpowiada zatem obecnej rzeczywistości w terenie;
7. § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez błędne uznanie przez organ, że inwestycja nie wymaga decyzji środowiskowej, gdy w rzeczywistości spełnione są przesłanki ujęte w przepisach, nakładające wymóg wydania decyzji środowiskowej w niniejszej sprawie.
8. art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego skarżących zawartym w piśmie odwołaniu z dnia [...] stycznia 2020 r. od decyzji organu I instancji o powołanie niezależnego biegłego właściwego do wydania opinii niezależnej od stron opinii w przedmiocie czy planowane przedsięwzięcie-oddziałuje lub nie oddziałuje w sposób negatywny na stan środowiska naturalnego i zdrowie i życie ludzi. Zdaniem skarżących, organ winien dokonać wszelkich czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy. Brak powołania niezależnego biegłego skutkuje domniemaniem braku dobrej woli ze strony organu, który w rzeczywistości powinien mieć na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, zasadniczo z przyczyn, które Sąd był zobligowany wziąć pod uwagę w urzędu.
Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], ustalającą na rzecz Spółki lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie instalacji radiokomunikacyjnej. Tak określony przedmiot zaskarżenia wyznacza granice kontroli Sądu, gdyż zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Niezwiązanie granicami skargi oznacza zatem, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami.
Na wstępie, z uwagi na charakter podniesionych zarzutów, należy wskazać, że Sąd za niezasadny uznaje zarzut rażącego naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 u.p.z.p., w związku z art. 64 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Żaden przepis u.p.z.p. nie uzależnia skuteczności złożonego wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego od wykazania przez wnioskodawcę prawa do dysponowania nieruchomością, w tym na cele budowlane. W efekcie tego oraz poprzez wykładnię systemową art. 63 ust. 2 u.p.z.p. należy uznać, że decyzja lokalizacyjna nie wywołuje skutków (praw) co do terenu i nie narusza praw osób trzecich. Na skutek wydania decyzji lokalizacyjnej nie konstytuuje się prawo własności nieruchomości, ponieważ wskazanie potencjalnych możliwości inwestowania na określonym terenie może interesować każdego, nie tylko aktualnego właściciela, lecz również przyszłych potencjalnych nabywców (inwestorów). Innymi słowy, w przypadku wydania decyzji lokalizacyjnej nie następuje żadna zmiana w sferze praw rzeczowych (por. T.Lewandowski, Skutki wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, LEX/el. 2011).
Brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 53 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak obwieszczenia o wszczęciu postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o wydanej w tym przedmiocie decyzji, również w miejscu planowanego przedsięwzięcia. Wymóg obwieszczenia w miejscu planowanej inwestycji odnosi się bowiem do postępowań prowadzonych na podstawie ustawy środowiskowej (art. 3 pkt 11 ustawy środowiskowej), a nie do postępowań o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stanowi o tym wprost treść art. 53 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego w wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.
Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie doszło natomiast do naruszenia art. 54 pkt 2 lit. b) u.p.z.p. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 71). Stosownie bowiem do § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 -1 b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wobec powyższego, skoro w opisywanej sprawie postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zostało wszczęte w dniu [...] sierpnia 2018 r., to w świetle przytoczonej regulacji zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia z 2010 r.
Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, instalacje radiokomunikacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz - których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny osiąga moce nie mniejsze niż określone w tych przepisach, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w osi głównej wiązki promieniowania anteny w także tam wskazanej odległości (zależnej od mocy anten) od środka elektrycznego - kwalifikują się do kategorii "przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2 rozporządzenia) albo "przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisku" (§ 3 rozporządzenia). Stwierdzenie którejkolwiek z tych kwalifikacji przedsięwzięcia prowadzi do wniosku, że będzie ono wymagało uzyskania przez inwestora przed ustaleniem lokalizacji celu publicznego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowią o tym wprost art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 (w zw. art. 60) oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej (w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.z.p.).
Stosownie do art. 54 pkt 2 lit. b) u.p.z.p., decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Skoro z treści § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wynika, że przy oddziaływaniu na środowisko ma znaczenie równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) anten oraz wyznaczona dla poszczególnych anten odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten, to stwierdzić należy, że decyzja lokalizacyjna powinna określać ilość, moc i kierunek ustawienia anten. W decyzji ustalającej lokalizację instalacji radiokomunikacyjnej nie jest wystarczające określenie rodzaju inwestycji przez wskazanie, iż planowana inwestycja obejmuje realizację urządzeń radiowych, anten sektorowych i radiolinii zainstalowanych na wieży strunobetonowej. Niezbędne jest także precyzyjne wskazanie w decyzji o dopuszczeniu montażu anten nadawczo - odbiorczych, które przecież zapewniają łączność publiczną i w którym to elemencie decyzji lokalizacyjnej skupia się pełna istota zgody organu planistycznego, precyzyjne wskazanie ilości anten planowanej wieży telekomunikacyjnej, typu i mocy anteny wraz z podaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwości i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, a także sposobu skierowania anten. Tym samym decyzja lokalizacyjna powinna rozstrzygać o dopuszczalności wnioskowanego zamierzenia, w tym ilości anten, ich mocy oraz kierunku. Precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów jest również niezbędne z uwagi na art. 55 u.p.z.p., w myśl którego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.
W niniejszej sprawie do wniosku o wydanie decyzji inwestor dołączył "Analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" z lipca 2018 r. Z przedstawionej dokumentacji wynika, że wnioskowana inwestycja obejmuje realizację 8 anten sektorowych oraz 7 anten parabolicznych linii radiowych. Autor analizy stwierdził, że obszar, dla którego przekroczony zostanie dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2, koncentrować się będzie przed antenami nadawczymi, na kierunkach ich promieniowania. Na podstawie obliczeń przyjęto zaś, że w wariancie z pochyleniem minimalnym anten i największym zasięgu, maksymalny zasięg strefy przekraczającej ww. wartość dla anten sektorowych wyniesie 142,8 m, a dla anten parabolicznych linii radiowych - 119 m. W konsekwencji autor analizy założył, że ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego, a zatem narażenie ludzi na działanie pół elektromagnetycznych ocenić można jako pomijalne, natomiast samą inwestycję należy zakwalifikować jako nie oddziaływującą w sposób negatywny na san środowiska naturalnego i zdrowie ludzi. W dołączonej do wniosku "Kwalifikacji przedsięwzięcia dla instalacji radiokomunikacyjnej [...] "R._K." z lipca 2018 r., stwierdzono z kolei, że planowana inwestycja nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziałać na środowisko.
Analiza nadesłanych akt administracyjnych oraz uzasadnienia decyzji organu I instancji prowadzi do stwierdzenia, że w toku postępowania Prezydent nie dołożył należytej staranności w zakresie weryfikacji stanowiska Spółki odnośnie kwalifikacji przedsięwzięcia. Wyrażone stanowisko organ I instancji oparł na treści pisma Zastępcy Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta w piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...]. W ocenie Sądu jest to zdecydowanie niewystarczające, a wyrażoną konkluzję uznać należy co najmniej za przedwczesną. Po pierwsze, treść tego pisma stanowi przytoczenie ogólnych informacji zawartych we wniosku inwestora oraz dołączonej do niego analizy przedsięwzięcia. Również wniosek, że planowana inwestycja nie podlega procedurze przewidzianej w dziale V ustawy środowiskowej, a tym samym brak jest podstaw prawnych do przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, został sformułowany - co wskazano wprost w treści pisma - na podstawie informacji przedłożonych przez inwestora. Po drugie, w aktach nie udokumentowano jakichkolwiek innych czynności, które zostałyby podjęte w sprawie weryfikacji danych przedstawionych przez inwestora, a nadto na brak podjęcia takich czynności wskazuje uzasadnienie decyzji organu I instancji. Tymczasem było to obowiązkiem organu, zwłaszcza w kontekście zarzutów formułowanych przez strony postępowania. Organ winien także ustalić czy anteny zostały wyposażone w mechanizmy umożliwiające automatyczną zmianę położenia i w konsekwencji możliwość pochylenia poszczególnych anten, a co za tym idzie zmiany kierunku wiązki promieniowania, a ponadto czy analiza rozkładu pól elektromagnetycznych została sporządzona z uwzględnieniem faktycznie maksymalnych i minimalnych azymutów anten wskazanych przez producenta danego modelu anteny.
Wymaga przy tym wskazania, że do określenia mocy EIRP każdej z anten sektorowych niezbędne jest sparametryzowanie tzw. nadawczego toru radiowego, na który składają się: nadajnik, tor antenowy i antena. Nadajnik decyduje o poziomie mocy promieniowanej, tor antenowy powoduje określone straty mocy w przesłanym do anteny sygnale, a antena sektorowa koncentruje doprowadzona do niej moc sygnału elektrycznego i przetwarza go w fale elektromagnetyczną w postaci kierunkowej wiązki promieniowania i wysyła w przestrzeń. Wartość EIRP określa się na podstawie tzw. budżetu mocy, na który składa się moc wyjściowa nadajnika, zysk energetyczny anteny sektorowej i strata mocy w torze antenowym. Do ustalenia budżetu mocy, a co za tym idzie określenia wartości EIRP, niezbędne jest pozyskanie od inwestora wszystkich danych technicznych poszczególnych elementów nadawczego toru radiowego kształtujących zarówno moc promieniowaną (nadajniki), straty w torze antenowym, jak i ewentualny zysk przy konwersji sygnału elektrycznego w falę elektromagnetyczną (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2019 r. II SA/Rz 1024/18; dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zaistniałą wadliwość postępowania dowodowego doprowadziła do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b) u.p.z.p. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia. Organ I instancji nie określił bowiem w jakikolwiek sposób w treści decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. zarówno zasadniczej informacji obejmującej wskazanie ilości anten, jak również danych szczegółowych odnoszących się do rodzaju anten i ich mocy. Uwzględniając wniosek inwestora rzeczą organu było wskazanie w rozstrzygnięciu decyzji z ilu anten może składać się planowana instalacja radiokomunikacyjna, jakiego typu i mocy anteny mogą być zamontowane i ze wskazaniem konkretnej charakterystyki anteny w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwościach i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i wreszcie w jaki sposób anteny winny być skierowane. Treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ustalającej inwestycję celu publicznego powinna być zatem sformułowana ściśle. Tymczasem decyzja Prezydenta całkowicie pomija tak istotne kwestie. Informacje na temat anten znajdują się jedynie w załącznikach do wniosku tj. "Analizie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" oraz "Kwalifikacji przedsięwzięcia dla instalacji radiokomunikacyjnej [...] "R._K.".
Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza, że lektura akt administracyjnych oraz decyzji organów nie daje odpowiedzi na pytanie, czy w opisywanej sprawie zachodzą okoliczności wskazane w art. 58 ust. 1 u.p.z.p., przemawiające za zawieszeniem postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z pisma Biura Rozwoju Miasta z dnia [...] września 2018 r. wynika jedynie, że planowana inwestycja nie koliduje z celami publicznymi przewidzianymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie jest natomiast w ogóle wiadome, na jakim etapie znajdują się prace legislacyjne prowadzące do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w kontekście zasadności rozpatrzenia wniosku Spółki. Jeżeli bowiem okaże się, że prace nad planem zmierzają ku końcowi, należy rozważyć możliwość zawieszenia postępowania w świetle art. 58 ust. 1 u.p.z.p.
Stwierdzone wyżej uchybienia doprowadziły do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a zatem stanowiły naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w stopniu, w którym mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 54 pkt 2 lit. b) u.p.z.p. wzw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia w stopniu, w stopniu który miał wpływ na wynik sprawy. Zaistniałych nieprawidłowości nie dostrzegło Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrujące spawem w trybie odwoławczym, wobec czego utrzymując wadliwą decyzję organu I instancji naruszyło art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.
Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z niniejszego uzasadnienia.