II SA/Rz 877/23

II SA/Rz 877/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa
Ewa Partyka /przewodniczący sprawozdawca/
Karina Gniewek-Berezowska
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 106 § 3, art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c)
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 503
art. 52 ust. 1, ust. 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 735
art. 61 § 1, art. 64 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2023 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 21 lutego 2023 r. nr SKO.415/496/2022 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza [...] z dnia 4 października 2022 r. nr PZ.6733.102.2021.TT; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącej D. K. kwotę 497 zł /słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi D.K. (dalej jako: "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") z dnia 21 lutego 2023 r. nr SKO.415/496/2022, utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [....] (dalej: "Burmistrz" lub "organ I instancji") z dnia 4 października 2022 r. nr PZ.6733.102.2021.TT wydana w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w następującym stanie sprawy;
Wskazaną wyżej decyzją z dnia 4 października 2022 r., Burmistrz, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm.; dalej: "u.p.z.p."), ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego pod nazwą: "Budowa sieci kanalizacji sanitarnej w miejscowości W.", na terenie działek o nr ewid. [...], położonych w W., gm. [....], na rzecz Gminy [....]. W decyzji organ określił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych, a także wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że wnioskowana inwestycja ma na celu umożliwienie odprowadzenia ścieków w przedmiotowym terenie, z możliwością podłączenia nowych odbiorców. Planowana inwestycja realizuje cele określone w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1899). Według Burmistrza analiza wniosku pod kątem wymogów określonych w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. wykazała, że ustalona lokalizacja inwestycji uwzględnia potrzeby interesu publicznego i nie narusza obowiązujących przepisów w zakresie wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury.
Organ wyjaśnił, że wcześniej w tej sprawie została wydana decyzja z dnia [...] stycznia 2022 r., od której odwołanie wniosła skarżąca, podnosząc, że nie została uznana za stronę postępowania, pomimo posiadania interesu prawnego, a także, że droga nr ew. [...] nie spełnia warunków technicznych, gdyż ma tylko 3 m szerokości, a w jej pasie przebiega sieć gazowa. Skarżąca podniosła wówczas, że projektowana sieć krzyżuje się w istniejącym gazociągiem, a w sąsiedztwie przebiega sieć kanalizacji deszczowej. Wskazała na niebezpieczeństwo rozszczelnienia sieci gazowej oraz na fakt, że planowana inwestycja powodować będzie uciążliwość poprzez fetor przy studzienkach. Wskazała również na brak spadku na działce nr ew. [...], co powoduje brak spływu ścieków. Nadmieniła także, że Gmina opracowała projekt naprawczy zobowiązana do tego przez WSA w Rzeszowie, który to projekt jest nie do zaakceptowania, gdyż w ogóle nie odnosi się do poprawy spadku na działce nr ew. [...].
Kolegium decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, nakazując organowi I instancji przeprowadzenie właściwej procedury dotyczącej obwieszczeń oraz odniesienie się do faktu przebiegu w sąsiedztwie planowanej inwestycji sieci uzbrojenia terenu oraz do procedur o charakterze kontrolnym, dotyczących sieci kanalizacji sanitarnej obsługującej działkę nr ew.[...].
W odniesieniu do powyższych zaleceń, Burmistrz wyjaśnił, że zawarł w projekcie decyzji warunek uwzględnienia przy projektowaniu sieci kanalizacji sanitarnej zachowania właściwych odległości od przebiegających sieci uzbrojenia terenu, natomiast szczegółowe uwarunkowania w tym przedmiocie możliwe są do określenia dopiero na etapie postępowania związanego z pozwoleniem na budowę, w oparciu o projekt techniczny. Odnosząc się do procedury kontrolnej dotyczącej kanalizacji sanitarnej na działce nr ew. [...], organ nadmienił, że jest opracowany projekt, w zakresie przebudowy odcinka kanalizacji sanitarnej dla jej udrożnienia na przedmiotowym odcinku.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła skarżąca, podnosząc jak wcześniej, że droga nr ew. [...] nie spełnia warunków technicznych dla realizacji planowanego przedsięwzięcia. Zakwestionowała również zapisy analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, stanowiącej załącznik do wydanej decyzji, o braku konieczności uzyskania opinii operatora systemu przesyłowego gazowego. Poruszyła również kwestię wadliwości działania odcinka kanalizacji sanitarnej istniejącej na jej działce nr [...], wynikającą – jak wskazała - z braku chociażby minimalnego spadku na działce o nr ewid. [...] i związanych z tym postępowań kontrolnych toczących się przed organem nadzoru budowlanego. W ocenie skarżącej przedstawiony przez Gminę projekt zamienny jest wadliwy i nie rozwiązuje istniejącego problemu związanego z błędnie wykonaną siecią kanalizacji sanitarnej. Swoje stanowisko skarżąca uzupełniła dodatkowo w pismach z dnia 13 grudnia 2022 r. oraz 23 stycznia 2023 r.
Opisaną na wstępie decyzją z dnia 21 lutego 2023 r., SKO, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 50 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 1986), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na wstępie, że z uwagi na datę złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. 22 listopada 2021 r., w sprawie tej zastosowanie znajdą przepisy w brzmieniu obowiązującym przed 3 stycznia 2022 r., stosownie do brzmienia z art. 4 ww. ustawy zmieniającej. Następnie SKO omówiło przepisy prawa, które znalazły zastosowanie w sprawie. Przechodząc w dalszej kolejności do analizy sprawy, organ stwierdził, że złożony przez inwestora wniosek spełnia wszystkie wymogi określone w przepisie art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Organ zaznaczył, że o wszczęciu postępowania jak i o wydaniu decyzji kończącej postępowanie strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, natomiast inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja zostali zawiadomieni na piśmie. Projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został uzgodniony ze Starostą [...] oraz z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarządem Zlewni w [...]. Wydana decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 54 u.p.z.p.
Organ odwoławczy wskazał następnie, że na etapie prowadzonego postępowania nie mogą zostać uwzględnione zarzuty sprowadzające się do sprzeciwu wobec realizacji planowanej inwestycji. Jak wyjaśnił, organ ustalający lokalizację inwestycji celu publicznego, zobowiązany jest jedynie do oceny, czy wniosek inwestora spełnia wszystkie wymogi prawne w zakresie jego kompletności oraz czy projektowane zamierzenie inwestycyjne pozostaje w zgodności z przepisami prawa dotyczącymi tego zamierzenia, a także z przepisami prawa właściwymi ze względu na miejsce położenia projektowanej inwestycji. Kolegium zaznaczyło, że organ rozpoznający wniosek inwestora nie posiada prawnych kompetencji do korygowania trasy przebiegu projektowanej inwestycji, a co za tym idzie - do wpływu na przebieg sieci kanalizacji sanitarnej. Organ podkreślił również, że decyzja w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, zatem spełnienie warunków określonych w ustawie oraz w przepisach odrębnych obliguje organ do wydania decyzji pozytywnej. Nadmienił, że taka decyzja nie wywołuje skutków materialnoprawnych, jak również nie stanowi samodzielnej podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych, a jedynie uprawnia do uzyskania pozwolenia na budowę, które stanowi kolejny etap procesu inwestycyjnego.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że na terenie objętym zakresem wniosku znajduje się kanalizacja deszczowa (działka nr [...]), sieć gazowa (działka nr [...]) oraz kanalizacja lokalna (działka nr [...]), a postanowienia dotyczące kolizji projektowanej sieci z istniejącymi sieciami infrastruktury technicznej zostały zawarte w pkt 2.4 zakwestionowanej decyzji. Organ podkreślił, że szczegółowa lokalizacja inwestycji wiążąca się z ustaleniem jej przebiegu na konkretnych nieruchomościach następuje na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego jakim jest postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę i wówczas organ powinien rozważyć wydzielenie strefy ochronnej, o ile dla danej inwestycji przewidują to przepisy szczególne.
W związku z pozostałymi zarzutami skarżącej, SKO wskazało, że zgodnie z informacją wskazaną przez organ I instancji, obecnie opracowywany jest projekt w zakresie przebudowy odcinka kanalizacji sanitarnej dla jej udrożnienia na spornym odcinku. Organ wyjaśnił także, że zainicjowanie przez skarżącą postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [...] m.in. z uwagi na istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego przy wykonaniu przedmiotowej kanalizacji, nie może skutkować a priori uznaniem, że wnioskowana w niniejszym postępowaniu inwestycja polegająca na budowie sieci kanalizacji sanitarnej na działkach nr [...], tj. działkach sąsiadujących z działką nr [...], będzie funkcjonować wadliwie. Zdaniem organu odwoławczego o wadliwości decyzji nie mogą również świadczyć okoliczności dotyczące wykonania przez skarżącą inwentaryzacji geodezyjnej istniejącej na jej działce kanalizacji sanitarnej.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, w której ponowiła zarzuty przedstawione wcześniej w odwołaniu. Jej zdaniem decyzja zawiera błędy w zakresie ustalenia stanu faktycznego. Podniosła, że z pisma jakie otrzymała z Gazowni z dnia 14 maja 2018 r. nr [...] wynika, że strefa kontrolna dla ww. przyłącza gazowego wynosi 3 m, tj. po 1,5 m po obu stronach, licząc prostopadle od jego osi. Nadmieniła, że w tym wypadku strefa byłaby za mała o około 0,5 m, a zachowanie odpowiednich odległości od przebiegającego gazociągu nie jest możliwe. Kolejno skarżąca podała, że Gmina owszem przedstawiła projekt zamienny w 2021 r. na skutek wyroku WSA w Rzeszowie sygn. II SA/Rz 882/19, jednak projekt ten jest niezgodny z przepisami. Powołała się również na ekspertyzy rzeczoznawców budowlanych sporządzone na jej zlecenie, gdzie wskazano, że aktualnie najlepszym rozwiązaniem byłby powrót do stanu projektowego i przejście z kanalizacją pod drogą na stronę zachodnią.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W piśmie procesowym z dnia 29 czerwca 2023 r. skarżąca podniosła ponownie, że sporządzony projekt zamienny naprawczy jest wadliwy, ponieważ przewiduje spadki mniejsze niż 0,5%. Wniosła o powołanie przez Sąd biegłego sądowego w zakresie budownictwa, w celu ostatecznego ustalenia prawidłowości naprawienia kanalizacji sanitarnej oraz o ocenę ww. projektu zamiennego.
W kolejnym piśmie procesowym z dnia 16 października 2023 r. skarżąca wskazała, że nie zgadza się z twierdzeniami organu odwoławczego oraz odpowiedzią na skargę. Po raz kolejny powtórzyła dotychczasowe zarzuty oraz zaznaczyła, że organ I instancji nie zastosował się do wydanej przez Kolegium decyzji z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...], ponieważ dokonana analiza w dalszym ciągu jest nieprawidłowa i nie odnosi się do wytycznych organu odwoławczego. Skarżąca oświadczyła ponadto, że w dniu 21 października 2023 r. nastąpiło kolejne "wybicie" ścieków ze studzienki na jej działce. W jej ocenie Kolegium nie zapoznało się wnikliwie ze sprawą. W związku z powyższym wniosła o uchylenie decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności
z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki
w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skargę należało uwzględnić z przyczyn, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu. Wbrew bowiem temu co stwierdziły organy wniosek, który zainicjował postępowanie nie spełnia wszystkich wymogów z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać:
1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci:
a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo
b) papierowej;
1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem;
2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:
a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,
b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,
c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko;(...)
(Punkt 3 pominięto z uwagi na to, że nie odnosi się on do planowanej inwestycji).
Z przedstawionych do kontroli akt wynika, że wniosek z dnia 22 listopada 2021 r. został złożony przez Gminę [...] reprezentowaną przez Burmistrza. We wniosku wskazano jedynie, że Gmina wnosi o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy kanalizacji sanitarnej w miejscowości W. na działkach nr ew. [...] w obr. [...]. Żadna z pozostałych rubryk ani na druku wniosku ani na podpisanym także przez Burmistrza załączniku do tego wniosku dotyczącym charakterystyki inwestycji nie została wypełniona. Do wniosku załączono kopie map, w tym wyrysu z mapy ewidencji gruntów w skali 1:1000, a także informacje o działkach objętych wnioskiem. Ani z wniosku, ani załączonych do niego dokumentów w ogóle nie wynika jakie mają być gabaryty projektowanego obiektu, czego wymaga art. 52 ust. 2 pkt 2) lit. b), ani jakie mają być jej charakterystyczne parametry techniczne czy dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko, czego z kolei wymaga przepis art. 52 ust. 2 pkt 2) lit. c).
Niewątpliwie ustawowe wymogi dotyczące wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. dotyczą każdego wnioskodawcy i nie przewidziano wyjątku dla sytuacji, w której wnioskodawcą jest gmina a wniosek jest składany przez jej organ wykonawczy, niejako "do siebie" jako organu administracji, który jest właściwy do rozpatrzenia tego wniosku. Zagadką dla Sądu w tym wypadku pozostaje, w oparciu o co w takim razie był opracowany projekt decyzji.
Sformułowanie art. 52 ust. 2 u.p.z.p. nie pozostawia wątpliwości co do wymogów jakie powinien spełniać wniosek w takiej sprawie. Jeśli te wymagania choćby w części nie są spełnione powinny być uzupełnione na wezwanie organu prowadzącego postępowanie stosownie do art. 64 § 2 k.p.a., bo przewidują je wyżej przytoczone przepisy prawa.
Najistotniejsze jest jednak, że nadano bieg sprawie w sytuacji, gdy faktycznie – wbrew temu, co przewiduje art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. wniosek nie spełniał wymogów formalnych i nie można mu było nadać biegu. Na dobrą sprawę to w oparciu o przedstawione akta sprawy nie sposób zorientować się czy wniosek a w konsekwencji decyzje, dotyczą nowego odcinka sieci kanalizacyjnej, czy sprawa jest konsekwencją samowoli budowlanej czy ewentualnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Określenie treści żądania wniosku w zakresie wymaganym przepisami prawa (w tym wypadku art. 52 ust. 2 u.p.z.p.) jest tym bardziej istotne w niniejszej sprawie, gdyż występuje zbieżność organu, który reprezentuje stronę – tj. gminę oraz organu, który ma rozstrzygnąć sprawę. Po prawidłowym złożeniu wniosku gmina nie może już wykonywać swoich praw jako strona postępowania, jeśli nie doszło do wyznaczenia innego organu, który miałby rozstrzygnąć tę sprawę. Jak się przyjmuje w orzecznictwie prowadzenie postępowania bez wezwania do uzupełnienia braków formalnych podania (niezależnie od tego czy chodzi o postępowanie w pierwszej instancji czy postępowanie odwoławcze) oznacza wadliwość postępowania, gdyż w takim wypadku mamy do czynienia z prowadzeniem postępowania z urzędu w sprawie, która może być prowadzona jedynie na wniosek (zob. per analogiam wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. III OSK 3369/21 i z dnia 26 października 2011 r., sygn. I OSK 1866/10 – wszystkie przywołane orzeczenia dostępne na www.cboisa.nsa.giv.pl) .
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO wynika, że według SKO wniosek spełniał wymogi z ww art. 52 ust. 2 u.p.z.p., co jest oczywistym nadużyciem i świadczy o tym, że organ ten nie rozpoznał sprawy w jej istocie, co narusza art. 15 k.p.a. Z art. 52 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. W orzecznictwie przyjmuje się, że odstąpienie przez organ od uzupełnienia we właściwym trybie braków formalnych i innych ustawowych wymogów, jak również uzupełnienie takich braków niezgodnie z wymaganiami określonymi w wezwaniu czy – jak w tym wypadku – w przepisach prawa powoduje, że podanie (wniosek) nie może wywołać zamierzonego skutku prawnego. Oznacza to w odniesieniu do wniosku o wszczęcie postępowania, że nie zostaje ono wszczęte, a sprawa nie mogła zostać rozpoznana merytorycznie (tak m.in. WSA w Warszawie z dnia 16 października 2007 r., sygn. V SA/Wa 1439/07). Prowadzenie więc postępowania przez Burmistrza z urzędu narusza ww przepis art. 52 ust. 1 u.p.z.p. co było przesłanką obligującą Sąd do wyeliminowania decyzji organów obydwu instancji z obiegu prawnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) P.p.s.a. Naruszają bowiem przepisy art. 52 ust. 1 i 2 pkt 2 u.p.z. oraz art. 64 § 2 w zw. z art. 61 § 1 k.p.a., co oczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dodatkowo w sposób oczywisty narusza ww przepisy prawa.
Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącej dotyczące przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczności przez nią wskazane, gdyż w postępowaniu przed sądem administracyjnym taki dowód jest niedopuszczalny. W myśl art. 106 § 3 P.p.s.a. na zasadzie wyjątku sąd może przeprowadzić jedynie dowód z dokumentu. Opinia biegłego bez wątpienia jest innym środkiem dowodowym niż dowód z dokumentu. Z kolei przeprowadzenie dowodu z ekspertyzy przedłożonej przez stronę w formie pisma prowadziłoby do obejścia tego przepisu, więc wniosek ten oddalono.
Dodatkowo Sąd stwierdził, że przedłożona na rozprawie "opinia" odnosi się do już konkretnego projektu budowlanego, a więc w sprawie dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mogła mieć żadnego wpływu na jej wynik. Niniejsza sprawa sprowadzała się do kontroli legalności decyzji lokalizacyjnych a nie wszystkich postępowań związanych z realizacją konkretnej kanalizacji sanitarnej, w tym należących do właściwości i prowadzone przez inne organy. Z uwagi na przyczynę uwzględnienia skargi odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi było zbędne.
W ponownym postępowaniu w pierwszej kolejności powinny być wykonane czynności zmierzające do uzupełnienia wniosku w wyżej wskazanym zakresie zgodnie z wymaganiami art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., a następnie – w razie ich uzupełnienia - można będzie nadać sprawie dalszy bieg.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Na koszty te składają się: wynagrodzenie pełnomocnika radcy prawnego zgodne z § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Skarżąca była zwolniona od wpisu od skargi.