II SA/Rz 868/24

II SA/Rz 868/24 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Maria Mikolik
Paweł Zaborniak /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Godlewski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
145 § 1 pkt 1 lit. b , art. 210 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 8 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 311
art. 11g ust. 3
Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Maria Mikolik WSA Piotr Godlewski Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 30 kwietnia 2024 r.nr I-III.7821.13.2023 w przedmiocie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy działki o numerze [...].
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. P. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z 30 kwietnia 2024 r. nr I-III.7821.13.2023, wydana w przedmiocie uchylenia w części decyzji Starosty P. (dalej: "Starosta" lub "Organ I instancji") z 21 lipca 2023 r. nr I/2023 znak BO.6740.I.1.2023 udzielającą zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa drogi powiatowej nr [...] klasy "L" od km 3+180 do km 4 +180" na działkach objętych liniami rozgraniczającymi w miejscowości H. i orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy oraz utrzymania w pozostałej części zaskarżonej decyzji Starosty P. w mocy.
Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że decyzją z 21 lipca 2023 r., nr I/2023 znak BO.6740.I.1.2023, Starosta P. udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa drogi powiatowej nr [...] klasy "L" od km 3+180 do km 4 +180" obejmującej m. in. działkę nr [...] o powierzchni 0,19 ha obręb [...], gmina [...], powiat [...], woj. [...], stanowiącą własność Skarżącego. Z uzasadnienia przedmiotowej decyzji wynika, iż wskazane wyżej przedsięwzięcie uzyskało wszelkie wymagane przepisami ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (dalej: "specustawa drogowa") uzgodnienia. Z treści rozstrzygnięcia Starosty wynika również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, kompletność projektu budowlanego oraz przedłożenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Organ I instancji biorąc pod uwagę całość akt sprawy i przeprowadzone postępowanie administracyjne uznał, iż brak jest przesłanek opóźniających lub uniemożliwiających wydanie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej.
Od powyższej decyzji w ustawowym terminie odwołanie wniósł J. P. Skarżący podał, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem Organu I instancji wskazując, iż jest ono niejasne i podstępne w odniesieniu do należącej do niego działki o nr [...]. Podniósł nadto, iż działka nr [...] została "okrojona" w wyniku bezprawnych zmian podczas przeprowadzonej w latach 2008-2009 modernizacji ewidencji gruntów. Skarżący podał również, iż Starosta nie respektuje wytycznych zawartych w wyrokach unieważniających decyzje Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (PWING) i decyzję Starosty P. dotyczących zmian modernizacyjnych. Wskazał, że w decyzji Starosty próżno szukać rozstrzygnięcia o wykupie, odszkodowaniu czy zamianie nieruchomości na inną o zbliżonej wartości.
Decyzją z dnia 30 kwietnia 2024 r. o nr I-III.7821.13.2023, Wojewoda uchylił w części zaskarżone rozstrzygnięcie Starosty i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, w pozostałej zaś części utrzymał decyzję Organu I instancji w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Organ odwoławczy wskazał, iż w sentencji zaskarżonej decyzji nie wskazano na rzecz jakiego podmiotu udzielono zezwolenia na realizację wyżej opisanej inwestycji drogowej. Korekcie poddano również zapis dotyczący oznaczenia nieruchomości, które staną się własnością jednostki samorządu terytorialnego. Dokonano również modyfikacji zapisu dotyczącego linii rozgraniczających teren inwestycji poprzez uchylenie dotychczasowego zapisu i ustalenie w jego miejsce nowego zapisu, jednoznacznie identyfikującego linie rozgraniczające dzielące i niedzielące. Uchylono również zapis dotyczący oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko.
Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów Skarżącego przytoczył wyrok WSA w Kielcach z 19 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 257/11, w którym znajdujemy stwierdzenie, iż " (...) organ orzekający nie jest uprawniony do kwestionowania dokumentacji geodezyjno–kartograficznej, opatrzonej stosownymi klauzulami ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, które stanowią potwierdzenie dokonania ich oceny przez wyspecjalizowane do tego rodzaju czynności służby geodezyjno-kartograficzne (...). Kwestionowanie poprawności i legalności sporządzania tych opracowań może być skutecznie dokonywane poprzez przedstawienie nowej. dokumentacji geodezyjno- kartograficznej (...).
W odniesieniu zaś do zarzutu Skarżącego dotyczącego wykupu, odszkodowania lub zamiany nieruchomości Wojewoda podniósł, iż w myśl przepisów specustawy drogowej decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (ust. 4a w/w ustawy). Zgodnie zaś z art. 4b powołanej ustawy decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej zwany WSA) J. P. wniósł o poddanie kontroli zaskarżonej decyzji Organu II instancji podnosząc, iż decyzja Wojewody jest przedwczesna – została bowiem wydana w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego (ewidencyjnego) w sprawie zgłoszonych zarzutów umożliwiając tym samym Staroście jak i Podkarpackiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego powołanie się na tę decyzję w celu wyłączenia Skarżącego z postępowania ewidencyjnego i zastąpienia go Zarządem Powiatu [...] bez rozstrzygnięcia sprawy pozostałej części ww. działki ( o powierzchni 0,15 ha) zajętej pod projektowaną drogę. Powołując się na tak sformułowany zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty.
W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powielając argumentację zaprezentowaną w treści zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Wojewoda wniósł o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym.
Natomiast pismem z dnia 24 sierpnia 2024 r. Skarżący zażądał od Sądu przeprowadzenia rozprawy w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie wniósł o dołączenie akt z postępowania prowadzonego w sprawie rozpatrzenia zarzutów do nowych danych ewidencyjnych znak: GK-II.7221.86.2024 PWINGiK, które są jego zdaniem istotną częścią niniejszego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna w wyniku czego została przez Sąd uwzględniona.
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 269; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
Podstawy prawne zaskarżonej decyzji Wojewody przytaczają treść art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Wskazany przepis pozwala Organowi odwoławczemu na uchylenie decyzji organu I instancji w całości lub w części i na orzeczenie w tym zakresie, co do istoty sprawy. Wojewoda korzystając z powyższego przepisu K.p.a. zastosował wobec stron postępowania przepisy prawa materialnego w postaci ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 311; dalej zwana specustawą drogową). Zasadniczym celem jej regulacji jest stworzenie warunków do uzyskania w trybie przyspieszonym przez publicznych inwestorów jednej decyzji integrującej kilka odrębnych decyzji administracyjnych niezbędnych do wykonania przedsięwzięcia z obszaru dróg publicznych w postaci zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (zrid). Taka decyzja scala w swej treści i dzięki temu zastępuję m.in. pozwolenie na budowę drogi publicznej, decyzję wywłaszczeniową w zakresie nieruchomości niezbędnych do wykonania przedsięwzięcia oraz decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego (patrz. szerz. M. Wolanin, Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Komentarz, Warszawa 2021 r. kom. do art. 11f.).
Na mocy art. 11f ust. 1 pkt 6 specustawy drogowej, decyzja wyrażająca zezwolenie na realizację inwestycji drogowej zawiera oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Powinna także wskazywać przebieg linii rozgraniczających teren planowanej inwestycji – art. 11f ust. 1 pkt 2 specustawy drogowej. Nieruchomość oznaczona w zrid w ten sposób staje się z mocy prawa własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna – art. 12 ust. 4 pkt 2 specustawy drogowej. Poza tym, na mocy wyraźnej wypowiedzi ustawodawcy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości – art. 12 ust. 4 pkt 3 specustawy drogowej. Zaistnienie skutku prawnego w postaci uzyskania własności nieruchomości przez podmioty publicznoprawne nie zależy od woli organu orzekającego, lecz od jego oceny prawnej dopuszczalności wyznaczenia linii rozgraniczającej teren inwestycji drogowej w określonym miejscu – zob. wyrok WSA w Warszawie z 9 lutego 2022 r., sygn. VII SA/Wa 2292/21, LEX nr 3414414.
Z powodu dostrzeżonych przez Sąd uchybień wskazać tu należy, że na mocy poddanej kontroli decyzji, Wojewoda Podkarpacki zreformował ostateczną i podlegającą wykonaniu decyzję Starosty o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ odwoławczy zmodyfikował w/w decyzję rozstrzygając w pkt II, III, IV, o uchyleniu zaskarżonej odwołaniem decyzji Starosty m.in. w zakresie dotyczącym działki skarżącego o nr [...] i orzeczeniu w tym zakresie o istocie sprawy. Decyzja Starosty z dnia 21 lipca 2023 r. znak : BO.6740.1.1.2023, stanowiła podstawę do przejęcia prawa własności działki Skarżącego przez Zarząd Powiatu [...], co zostało zmodyfikowane przez Organ odwoławczy m.in. poprzez wskazanie jako beneficjenta zrid osobę prawną nabywającą prawo własności w postaci Powiatu [...]. W wyniku wydanej decyzji działka o podanym oznaczeniu numerycznym w całości objęta przez inwestycję została przejęta przez wskazany Powiat. W miejsce uchylonego zapisu zezwolenia Starosty dotyczącego linii rozgraniczających teren inwestycji, Organ odwoławczy w pkt III wprowadził zapis modyfikujący dotychczasowy w postaci zdania: Na mapie w skali 1:500 przedstawiającej proponowany przebieg drogi oraz istniejące uzbrojenie terenu, stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji zrid, kolorem różowym oraz fioletowym (grube, przerywane linie) oznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji, przy czym linie koloru fioletowego nie wywołują skutku podziału. W aktach Organu I instancji znajduje się mapa do celów projektowych w skali 1:500 sporządzona na podstawie mapy zasadniczej z opisem poświadczającym zgodność granic z granicami ujawnionymi na mapie ewidencyjnej gruntów i budynków. Z opisu na tym załączniku wynika także, że mapa ta jest aktualna na dzień 13 listopada 2020 r.
Sąd odpowiadając na zarzuty skargi i działając na żądanie skarżącego przeprowadził dowód z decyzji Starosty P. z dnia 17 kwietnia 2024 r., znak: GG.7430–12–4–3–1/08 (decyzja ta znajdowała się w aktach sprawy sądowej zawisłej przed WSA w Rzeszowie o sygn. II SA/Rz 911/24 – skarga J. P. na postanowienie Wojewody Podkarpackiego o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania od decyzji Starosty P. o aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków). Decyzja ta została wydana przez Starostę w sprawie rozpatrzenia zarzutów do danych ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym obrębu H., po przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków dotyczących działek ewidencyjnych, w tym między innymi działki należącej do J. P. o nr [...]. Decyzja ta stała się ostateczna w wyniku rozpatrzenia przez Wojewodę Podkarpackiego odwołania J. P. poprzez wydanie postanowienia z dnia 13 czerwca 2024 r., nr GK-II.7221.86.2024, o stwierdzeniu niedopuszczalności tegoż odwołania. Postanowienie Wojewody zostało zaskarżone przez J. P. do WSA w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 22 stycznia 2025 r., o sygn. II SA/Rz 911/24, CBOSA, skargę tą oddalił.
Skład orzekający WSA rozpoznając skargę J. P. nie mógł pominąć, iż w wyniku wydania przez Starostę wskazanej wyżej ostatecznej decyzji z dnia 17 kwietnia 2024 r., miała miejsce aktualizacja operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] między innymi w zakresie dotyczącym nieruchomości przejmowanej przez Powiat [...] na podstawie kontrolowanej zrid w postaci działki o nr [...]. Jednocześnie zważyć też należało, że decyzja aktualizacyjna Starosty zapadła w czasie prowadzonego postępowania w sprawie udzielenia zrid, bo dnia 17 kwietnia 2024 r. przed zakończeniem tego postępowania przez Wojewodę Podkarpackiego mocą zaskarżonej do WSA decyzji. Aktualizacja ewidencji polegała m.in. na dokonaniu w jednostce rejestrowej [...] gdzie wpisana jest działka skarżącego [...] w części kartograficznej operatu zmiany konfiguracji tej działki z działkami o nr [...], [...] i zmiany numerycznego opisu granicy z działkami nr [...], [...], [...].
Wobec dokonania w procesie modernizacji aktualizacji operatu, należało podzielić zdanie Skarżącego, iż postępowanie w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na rzecz Powiatu [...] zostało zakończone z pominięciem ustaleń wyrażonych w rozstrzygnięciach organów służb geodezyjno-kartograficznych (opisanej wyżej decyzji Starosty wydanej dnia 17 kwietnia 2024 r.), na ok. dwa tygodnie przed zakończeniem postępowania w tej sprawie. Z treści decyzji zrid Wojewody poddanej kontroli WSA, nie wynika aby rozstrzygnięcie aktualizacyjne Starosty stanowiło dowód oceniony przez ten Organ w postępowaniu odwoławczym, w toku którego J.P. wyraźnie podnosił kwestie toczącego się równolegle postępowania modernizacyjnego względem jego działki o nr [...]. Wojewoda Podkarpacki ma co do zasady rację zauważając w odniesieniu do zarzutów odwołania, że organy prowadzące postępowanie w przedmiocie zrid nie mogą podważać treści operatu ewidencyjno – kartograficznego. Jednakże w zaistniałych okolicznościach, a więc przy równoległym postępowaniu modernizacyjnym prowadzonym w zakresie zbadania zasadności zarzutów do danych nieruchomości podanej we wniosku Powiatu jako teren przyszłej inwestycji drogowej, przy wydawaniu decyzji reformatoryjnej, należało przy uwzględnieniu zastrzeżeń J. P. odnieść się do treści decyzji aktualizującej, a więc przede wszystkim określić i uwzględnić ewentualny wpływ tej decyzji na przebieg wnioskowanej przed powiat inwestycji drogowej. Nie stanowi kwestii, iż na mocy tej decyzji operat w zakresie działki o nr [...], która na mocy decyzji Organu odwoławczego przechodzi na własność Powiatu [...], w czasie wydawania decyzji przez Wojewodę różnił się od operatu stanowiącego podstawę sporządzenia mapy do celów projektowych uznanej za załącznik do zrid.
Sąd podkreśla w tym miejscu, że decyzja Starosty P. została wydana na krótko przed wydaniem przez Wojewodę Podkarpackiego zaskarżonej do WSA decyzji. Zatem w istocie należało stwierdzić istotne naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jakie zostało opisane w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., a więc wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. W chwili wydawania przez Wojewodę decyzji reformującej decyzję Starosty [...] istniał w obrocie prawnym ważny dla rozstrzygnięcia sprawy dowód nieznany Organowi odwoławczemu. Zatem w wyniku pominięcia treści decyzji aktualizacyjnej Starosty przez Wojewodę przy wydawaniu zaskarżonej do WSA decyzji opartej o art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., należało stwierdzić, iż jego rozstrzygnięcie jest obarczone wadliwością powodującą konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.
Uwzględnieniu przez Sąd skargi nie sprzeciwia się przepis art. 31 ust. 2 specustawy drogowej, który stanowi : W przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej sąd administracyjny po upływie 60 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 lub art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po pierwsze, jak już wykazano wyżej, stwierdzona wadliwość decyzji Wojewody wypełnia przesłanki wznowieniowe, a po drugie przytoczony przepis specustawy drogowej nie ogranicza sądowej kontroli decyzji organu odwoławczego.
Skład orzekający WSA za przekonującą uznaje tezę wyrażoną przez NSA w wyroku z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. II OSK 2193/20 (LEX), że norma art. 31 ust. 2 ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ogranicza kompetencje kasacyjne WSA tylko do decyzji organu pierwszej instancji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Przepis ten nie reguluje natomiast w sposób szczegółowy rozpoznawania skargi na decyzję organu odwoławczego przez sąd administracyjny i nie wyłącza stosowania przez ten sąd środków określonych w art. 145 P.p.s.a. w stosunku do tej decyzji. Inne rozumienie tej regulacji, zwłaszcza przy uwzględnieniu faktu wydania decyzji refomatoryjnej przez Wojewodę z przekroczeniem terminu rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym z art. 35 § 3 K.p.a., powodowałoby nieuzasadnione wyłączenie wobec skarżącej strony przepisów art. 45 ust. 1 i art. 184 Konstytucji RP o prawie obywatela do sądowej kontroli administracji publicznej (zob. również wyrok NSA z 19 września 2024 r., II OSK 1670/24, LEX nr 3791659, oraz powołane w nim poglądy orzecznictwa).
WSA określając w sentencji wyroku zakres uchylenia jedynie części decyzji Organu odwoławczego kierował się treścią art. 11g ust. 3 specustawy drogowej o brzmieniu : W postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki. Z tego powodu kasacyjny skutek wyroku odnosi się tylko do tego fragmentu rozstrzygnięcia decyzji Wojewody, która dotyczy działki skarżącego o nr [...].
Przy ponownym rozpatrywaniu odwołania J. P., Wojewoda zobligowany będzie w ramach postępowania wyjaśniającego uwzględnić w swych działaniach wyjaśniających skutki decyzji Starosty P. z dnia z dnia 17 kwietnia 2024 r., znak: GG.7430–12–4–3–1/08, przede wszystkim poprzez zbadanie jej wpływu na przyjęty w załączniku do zrid przebieg linii rozgraniczających teren przedsięwzięcia. Bez wypełnienia powyższych wytycznych wydane w sprawie decyzje ponownie będą wadliwe, co spowoduje naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej – art. 8 § 1 K.p.a.
Przedstawione motywy zadecydowały o uwzględnieniu skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. oraz art. 11g ust. 3 specustawy drogowej.
O kosztach postępowania przed WSA nie orzekano ze względu na brak wymaganego od skarżącego wniosku o zasądzenie tych kosztów. Stosowne pouczenie w tym zakresie, wymagane treścią art. 210 § 1 P.p.s.a. Skarżący otrzymał w zawiadomieniu o rozprawie z dnia 17 grudnia 2024 r.