II SA/Rz 866/13

II SA/Rz 866/13 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2013-11-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-09-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa
Ewa Partyka /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Józefczyk
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Sygn. powiązane
II OSK 460/14 - Postanowienie NSA z 2015-07-30
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
art. 6 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk SO del. Elżbieta Mazur-Selwa Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego -skargę oddala-
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. N. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] o wymeldowaniu K. N. z pobytu stałego z lokalu przy ul. L. [...] w T.
W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, określanej dalej k.p.a.) w zw. z art. 15 ust. 2 oraz art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm., określanej dalej ustawa).
Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne;
Wnioskiem z dnia 15 czerwca 2012 r. J. N. zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o wymeldowanie K. N. z pobytu stałego przy ul. L. [...] w T. We wniosku podał, że jego żona nie przebywa w przedmiotowym lokalu od 6 miesięcy oraz, że wyprowadziła się dobrowolnie do lokalu przy ul. D. [...] w T.
Prezydent Miasta [...] po rozpatrzeniu wniosku decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] orzekł o wymeldowaniu K. N. z pobytu stałego w lokalu przy ul. L. [...] w T.
W uzasadnieniu wskazał, że tytuł prawny do przedmiotowego lokalu przysługuje J. N. (zgodnie z umową najmu jaką zawarł w dniu 27 sierpnia 1998 r.
z Zarządem Miasta [...]) oraz, że do zajmowania lokalu przy ul. L. [...] w T. uprawnione są nadto osoby: K. N. – żona, P. N. – syn, oraz M. N. – córka. Organ przedstawił szczegółowo opis przebiegu postępowania w niniejszej sprawie. Ustalił, że K. N. nie przebywa w w/w lokalu oraz, że nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Faktycznie nie zrealizowała ona deklarowanego powrotu do spornego lokalu. Mając klucze do mieszkania i prawomocny wyrok sądu uwzględniający w części roszczenie o ochronę posiadania mogła zaś podjąć próbę zamieszkania w tym lokalu, natomiast jej działania ograniczały się do przychodzenia do mieszkania w celu zabrania rzeczy. PINB zwrócił uwagę, że twierdzenia K. N. pozostają sprzeczne, gdyż z jednej strony podnosi, że to mąż uniemożliwia jej powrót i zamieszkanie w spornym mieszkaniu, z drugiej strony zaś przychodząc do lokalu w celu zabrania rzeczy nie czyni nic, aby w lokalu tym zamieszkać. W końcowej części uzasadnienia organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym sam zamiar stałego pobytu pod oznaczonym adresem nie stanowi jeszcze o zamieszkaniu tam osoby, która ma być wymeldowana, lecz musi być on połączony z przebywaniem, które polega na skoncentrowaniu w tym miejscu swych osobistych i majątkowych interesów. Wskazując na art. 15 ust. 2 ustawy wyjaśnił, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu jest spełniona, jeżeli osoba dobrowolnie i trwale opuściła miejsce swojego dotychczasowego pobytu. Natomiast z postępowania dowodowego wynika, że aktualnym miejscem zamieszkania K. N. jest lokal przy ul. D. [...] w T., który zajmuje nieprzerwanie od dnia opuszczenia spornego lokalu.
Od decyzji tej odwołanie wniosła K. N., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozparzenia przez organ I instancji.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda przychylił się do stanowiska organu
I instancji. Przyjął, że K. N. opuściła przedmiotowy lokal w wyniku nieporozumień
z mężem. Podał, że faktem jest, że od 15 grudnia 2012 r. stan prawny niniejszej sprawy radykalnie się zmienił bo uprawomocnił się wtedy korzystny dla K. N. wyrok
w sprawie ochrony posesoryjnej, to jednak wspomniany wyrok nie został wykorzystany przez w/w do tego, aby zamieszkać w lokalu (nie wszczęła ona egzekucji z tego wyroku). W dniu 8 kwietnia 2013 r. zjawiła się w asyście Policji żeby zabrać z niego rzeczy. W ocenie Wojewody nie tak zachowuje się osoba, która chce mieszkać w lokalu. Rzeczy K. N. nie było w lokalu przed korzystnym dla niej wyrokiem i nie ma ich dalej już po dacie tego wyroku. Zwrócił uwagę, że K. N. i jej mąż J. N. są skonfliktowani ze sobą i trwa między nimi sprawa rozwodowa. Logicznie rzecz biorąc pewne jest, że nie będą oni mieszkać razem ani teraz ani w przyszłości.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie K. N. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji
i przekazanie sprawy do ponownego rozparzenia przez organ I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 2 ustawy ze względu na przyjęcie, że opuszczenie lokalu przez K. N. ma charakter trwały
i dobrowolny oraz przyjęcie, że prawomocny wyrok przywracający posiadanie lokalu wydany przez sąd powszechny na rzecz K. N. nie oznacza w niniejszej sprawie przesłanki polegającej na chęci zamieszkania w przedmiotowym lokalu,
2) art. 75 § 1 zdanie drugie k.p.a. ze względu na błędne przeprowadzenie przez organ oględzin spornego lokalu i stwierdzenie, że w przedmiotowym mieszkaniu nie ma żadnych rzeczy K. N.
W uzasadnieniu pełnomocnik podał, że w niniejszej sprawie organ błędnie ustalił, że skarżąca nie ma zamiaru stałego pobytu w przedmiotowym lokalu. Obecnie nie ma ona możliwości powrotu do spornego lokalu z uwagi na negatywne zachowanie wnioskodawcy, polegające na znęcaniu się psychicznym i fizycznym. Jej zamiar co do przebywania w w/w lokalu nie opiera się jedynie na jej oświadczeniach,
o czym świadczy złożony pozew o naruszenie posiadania, oraz podejmowane częste próby zamieszkania. Zarzucił organowi, że błędnie stanął na stanowisku, że opuszczenie przez skarżącą lokalu nastąpiło dobrowolnie. Zwrócił uwagę, że organ pominął orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym prawomocny wyrok sądu powszechnego o przywróceniu naruszonego posiadania stronie postępowania o wymeldowanie jest równoznaczny z brakiem dobrowolności opuszczenia przez nią lokalu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności
z prawem tylko wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki
w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
Po rozpoznaniu spawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Poza sporem pozostaje, że skarżąca opuściła lokal mieszkalny nr [...] przy ulicy L. w T., oraz że w nim nie zamieszkuje. Z akt sprawy wynika, że nie ma tam żadnych rzeczy osobistych do niej należących. Nie jest także sporne, że K. N. zamieszkuje w mieszkaniu swojej matki w T. przy ul. D. [...]. W oparciu o zebrane dowody można stwierdzić, że opuszczenie spornego lokalu miało miejsce jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania.
Prawomocnym wyrokiem z dnia 23 listopada 2012 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy [...] w sprawie z powództwa K. N. przeciwko J. N. o ochronę posiadania uwzględnił częściowo roszczenie w następujący sposób:
I. nakazał pozwanemu przywrócenie powódce posiadania spornego lokalu poprzez wydanie jej klucza do dolnego zamka w drzwiach wejściowych i umożliwienie jej swobodnego wejścia do lokalu;
II. zakazał pozwanemu dalszych naruszeń posiadania powódki;
III. oddalił powództwo w pozostałej części (...)
Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że skarżąca po uzyskaniu po części korzystnego dla siebie wyroku nie podjęła żadnych działań w celu zamieszkania w spornym lokalu. Jedynie w dniu 8 kwietnia 2013 r. korzystając z interwencji policjantów weszła do mieszkania w celu zabrania z niego rzeczy osobistych córki a z piwnicy jej łyżew. Potem była jeszcze raz i zabrała odkurzacz.
Sama skarżąca już po rozstrzygnięciu sprawy o ochronę posesoryjną zadeklarowała, iż nie powróciła do mieszkania przy ul. L. [...] bo obawia się zachowania męża. Jak podała w piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r. mąż jest osobą nieobliczalną, niebezpieczną a wszelkie próby dostania się do lokalu kończyły się wyzwiskami pod jej adresem, awanturami, wyganianiem jej i córki.
Mimo tego skarżąca wciąż deklaruje chęć powrotu do lokalu. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych pisma Prokuratora Rejonowego z dnia
18 października 2012 r. wynika, że Prokuratura Rejonowa [...] prowadziła postępowanie o znęcanie się fizyczne i psychiczne J. N. nad rodziną. Postanowieniem z dnia 23 maja 2012 r. odmówiono wszczęcia dochodzenia wobec braku ustawowych znamion przestępstwa. Po zaskarżeniu tego postanowienia przez K. N., Sąd Rejonowy [...] postanowieniem z dnia 9 października 2012 r. w sprawie [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Przedmiotem sporu jest, czy skarżąca dobrowolnie opuściła lokal mieszkalny nr [...] przy ul. L. w T. oraz czy ma rzeczywisty zamiar powrócić do niego i tam zamieszkać.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (ustawy), pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego (...) jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. W ust. 2 tego przepisu wskazano, że organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
W ocenie Sądu organy wyjaśniły sprawę zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa procesowego i wbrew zarzutom skargi nie naruszyły przepisu prawa materialnego – w tym wypadku art. 15 ust. 2 ustawy.
Nie ulega wątpliwości, iż w zebranym w sprawie materiale dowodowym zeznania skarżącej są odosobnione. Rzekomego fizycznego i psychicznego znęcania się nad nią przez męża nie potwierdza okoliczność wynikająca z pisma Prokuratora Rejonowego [...] z dnia 9 października 2012 r., tj. odmowa wszczęcia postępowania przygotowawczego w tym zakresie wobec braku znamion ustawowych popełnienia czynu. Słusznie więc organy uznały, że skoro mimo braku przeszkód w zamieszkaniu przez skarżącą w spornym lokalu, nie podjęła ona żadnych czynności aby to zrealizować, faktycznie nie zamierza tam mieszkać, tym bardziej, że w lokalu zamieszkuje jej mąż. Skarżąca pomija okoliczność, że powództwo o ochronę posiadania zostało uwzględnione przez Sąd jedynie częściowo a pozytywne rozstrzygnięcie ograniczało się do zobowiązania J. N. do wydania jej klucza do dolnego zamka w drzwiach wejściowych i zakazania czynienia pozwanemu dalszych naruszeń. Jeśli więc jedyną przeszkodą w posiadaniu lokalu, którą stwierdził Sąd była wymiana dolnego zamka w drzwiach wejściowych lub zabranie klucza do tego zamka przez męża, to po uprawomocnieniu się powyższego wyroku skarżąca mogła nie tylko skierować go do egzekucji, czego nie uczyniła bo klucz otrzymała, lecz mogła podjąć czynności w celu powrotu do mieszkania. Nie ma żadnego dowodu potwierdzającego rzekome znęcanie się psychiczne i fizyczne J. N. nad żoną.
W ocenie Sądu organy słusznie wskazały, iż skarżąca nie ma po prostu zamiaru zamieszkiwać w jednym lokalu ze swym mężem, z którym jest skonfliktowana. Jeśli więc J. N., który zawarł umowę najmu tego lokalu, nie zamierza go opuszczać a K. N. nie wyobraża sobie wspólnego zamieszkania, to nie sposób nie uznać deklaracji skarżącej dotyczących zamiaru powrotu do lokalu za oderwane od rzeczywistości i składane wyłącznie na użytek postępowania. Zdaniem Sądu zakres ochrony posesoryjnej udzielonej K. N. przez Sąd Rejonowy [...] w zestawieniu z późniejszym jej zachowaniem, które sprowadzało się do wejścia w asyście funkcjonariuszy Policji po to by zabrać z niego jakieś rzeczy córki i późniejsze, absolutnie przeczy deklaracjom o zamiarze stałego pobytu pod tym adresem i upoważniało to organy do takiej właśnie oceny jej działań jak w zaskarżonych decyzjach. Wynoszenie z mieszkania np. odkurzacza, innych wspólnych rzeczy małżonków czy brak jakichkolwiek rzeczy osobistych skarżącej w zestawieniu z odmową wszczęcia dochodzenia wobec braku ustawowych znamion przestępstwa znęcania się nad nią przez męża czy wreszcie brak jakichkolwiek działań ukierunkowanych na powrót do zamieszkania w lokalu nr [...] przy ul. L. w T., mimo braku faktycznych przeszkód po wydaniu wyroku w sprawie [...] (któremu w pkt I nadano rygor natychmiastowej wykonalności), dawały oczywiste podstawy do przyjęcia przez organy, że dalsze zameldowanie K. N. w tym lokalu byłoby utrzymaniem fikcji meldunkowej, co z kolei byłoby sprzeczne z ustawą. Rzeczywiście bowiem skarżąca zamieszkuje pod innym adresem i nie ma realnego zamiaru powrócić do spornego mieszkania. Dokonane przez organy rozpatrzenie i ocena zebranego materiału dowodowego nie budzą zastrzeżeń Sądu. Nie można bowiem faktu udzielenia ochrony posesoryjnej (w pewnym tylko zakresie) traktować jako przesądzającego w każdej sytuacji, tj. mimo innych dowodów, czy wreszcie także późniejszych działań osoby, której tej ochrony udzielono. Mnie zawsze uzyskanie takiej ochrony decyduje o braku przesłanek do wymeldowania. Nawet jeśli opuszczenie lokalu nie było dobrowolne to późniejsze zachowania skarżącej w konkretnych okolicznościach nie świadczą o rzeczywistym zamiarze mieszkania w spornym lokalu celem stałego tam pobytu.
Pełnomocnik skarżącej był powiadomiony o terminach oględzin, mógł brać w nich udział, mogła też i skarżąca, której najłatwiej przecież byłoby wskazać swoje osobiste rzeczy. Nie ma żadnych podstaw, aby utożsamiać rzeczy osobiste córki z rzeczami osobistymi skarżącej. Brak więc jakichkolwiek podstaw aby podważać prawidłowość przeprowadzenia i wyniki dwukrotnych oględzin lokalu.
Wobec niestwierdzenia podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji skargę należało oddalić jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.