II SA/Rz 827/04

II SA/Rz 827/04 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2005-12-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Magdalena Józefczyk
Marian Ekiert
Zbigniew Czarnik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6336 Pożyczki   na   sfinansowanie kosztów szkolenia, zorganizowanie   dodatkowych   miejsc  pracy oraz   podjęcie   działaln
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie NSA Marian Ekiert AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia spłaty pożyczki stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji
Uzasadnienie
II SA/Rz 827/04
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. [...] odmawiającą M. B. odroczenia spłaty kwoty 10.688 złotych 75 groszy zasądzonej prawomocnym nakazem z tytułu wypowiedzenia umowy pożyczki podjętej na rozpoczęcie działalności gospodarczej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzja Starosty Powiatu [...] nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Organ zaznaczył, że z treści art. 18 ust. 4a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz. U. nr 58 z 2003 r., poz. 514 ze zm./ stosowanej w sprawie na podstawie art. 139 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz. U. nr 99, poz. 1001/ wynika, że starosta może odroczyć termin spłaty udzielonej pożyczki, przy czym ustawa określa jakie kryteria musi spełniać osoba ubiegająca się o takie odroczenie. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie organ nie znalazł podstaw do odroczenia spłaty pożyczki przez M. B., a pożyczkobiorczyni korzystała wielokrotnie z różnorodnych ulg w spłacie należności wynikających z umowy pożyczki, to zdaniem organu odwoławczego Starosta Powiatu nie przekroczył kompetencji i poprawnie wydał decyzję odmowną. Dodatkowo Wojewoda wskazał, że przyczyny podawane przez odwołującą się jako podstawa wniosku, nie są tymi okolicznościami, których zaistnienie dawałoby podstawę do odroczenia spłaty zadłużenia.
Z decyzją Wojewody nie zgodziła się M. B. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie podniosłą, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Jej rodzina nie ma stałego źródła dochodu poza świadczeniem rodzinnym. Ciężkie warunki materialne nie pozwalają jej spłacić zaległości powstałej na skutek rozwiązania umowy pożyczki. W wnioskach skargi strona skarżąca wniosła o przedłużenie terminu spłaty pożyczki co najmniej o 1 rok.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i powołał argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej: prawo o p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji stosując prawem przewidziane środki. Na podstawie art. 134 § 1 prawa o p.s.a. sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami skargi, jej wnioskami ani wskazaną przez stronę podstawą prawną. Sąd rozpoznaje skargę w granicach danej sprawy biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa.
Tak wyznaczony zakres kontroli sprawowanej przez sąd prowadzi do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa. Zatem podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego z innych przyczyn, niż podniesione przez stronę skarżącą. W ocenie Sądu Wojewoda dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, art. 128 k.p.a., przy czym naruszenie to należy kwalifikować jako rażące, a to skutkować musiało stwierdzeniem nieważności decyzji II instancji.
Poza sporem pozostaje, że w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącej z dnia 8 lipca 2004 r. Z jego treści nie wynika jednak by skarżąca kwestionowała decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] czerwca 2004 r., [...]. Zresztą adresatem tego pisma jest Starosta Powiatu [...], a nie Wojewoda [...], a w jego treści brak jest niezadowolenia. Te okoliczności nie dają podstaw do uznania, że pismo skierowane do Starosty Powiatu jest odwołaniem M. B., a to oznacza, że Wojewoda otrzymując takie pismo jako odwołanie, powinien podjąć postępowanie wyjaśniające i ustalić jaki jest jego charakter.
Dopiero po wyraźnym sprecyzowaniu przez odwołującą się swojego niezadowolenia można było rozpoznawać i traktować pismo strony z dnia 8 lipca 2004 r. jako odwołanie. Nie podjęcie tych działań przez Wojewodę doprowadziło do sytuacji, gdy pismo nie kierowane do tego organu i nie zawierające niezadowolenia zostało potraktowane jako odwołanie, a w jego następstwie wydana została decyzja będąca przedmiotem skargi.
Taka praktyka nie może być przez Sąd akceptowana, a potraktowanie pisma M. B. jako odwołanie, choć nim nie jest doprowadziło do wydania decyzji II-go instancyjnej bez wszczęcia postępowania odwoławczego. Działanie takie należy traktować jako rażące naruszenie prawa, a to na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. musi prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji.
Z tych powodów Sąd, mając na uwadze treść art. 145 § 2 prawa o p.s.a. orzekł jak na wstępie.