II SA/Rz 770/25

II SA/Rz 770/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-10-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Joanna Zdrzałka /sprawozdawca/
Karina Gniewek-Berezowska /przewodniczący/
Paweł Zaborniak
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Wodne prawo
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1087
art. 414 ust. 1 pkt 1, ust. 2, art. 472aa ust. 1 pkt 2, ust. 3 pkt 3, art. 472c ust. 3
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j.)
Dz.U. 2025 poz 1691
art. 189f § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Rzeszowie z dnia 14 kwietnia 2025 r. nr R.RUT.477.22.2025.KP w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za korzystanie z usługi wodnej bez pozwolenia wodnoprawnego – skargę oddala –
Uzasadnienie
II SA/Rz 770/25
UZASADNIENIE
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie (dalej: "Dyrektor RZGW") z dnia 14 kwietnia 2025 r. nr R.RUT.477.22.2025.KP wydana w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do potoku bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.
Z zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że na podstawie oświadczenia M.M. (dalej: "skarżący") o ilości odprowadzonych wód, informacją z 9 września 2024 r. Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] (dalej: "Dyrektor ZZ") ustalił wyżej wymienionemu opłatę zmienną za odprowadzanie w II kwartale 2024 r. wód opadowych lub roztopowych do wód potoku [...] (bez urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych) poprzez wyloty nr [...] oraz [...] na działce nr ewid. [...], w wysokości 203,00 zł. Skarżący należność tę uregulował.
W dalszej kolejności Dyrektor ZZ wszczął z urzędu postępowania administracyjne, po zakończeniu którego decyzją z dnia 20 grudnia 2024 r. nr RK.ZUT.477.45.2024.KS wymierzył M.M. administracyjną karę pieniężną w wysokości 1015,00 zł za odprowadzanie w II kwartale 2024 r. wód opadowych lub roztopowych poprzez wyloty nr [...] oraz [...] do potoku [...] bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. W podstawie prawnej decyzji organ powołał m. in. art. 472aa ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2024 r., poz. 1087 ze zm. - dalej: "P.w."), jako podstawę do nałożenia sankcji m. in. za korzystanie z usług wodnych bez odpowiedniego pozwolenia. Organ wskazał, że posiadane przez skarżącego pozwolenie wodnoprawne było ważne do 24 maja 2023 r. a z wnioskiem o wydanie nowego pozwolenia wystąpił 12 listopada 2024 r. Organ stwierdził także, że nie wystąpiły przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Mając na względzie rodzaj naruszenia prawa, polegający na korzystaniu z usługi wodnej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego zasadnym jest przyjęcie, że waga tego naruszenia prawa jest istotna, w szczególności, że pozwolenie wodnoprawne stanowi instrument zarządzania zasobami wodnymi, w którym ustala się warunki korzystania z wód.
W odwołaniu od tej decyzji skarżący zwrócił się o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie decyzji i odstąpienie od wymierzenie kary pieniężnej. Zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. - dalej: "k.p.a.") poprzez sprzeczne z rzeczywistością przyjęcie, że w okresie II kwartału 2024 r. wody opadowe lub roztopowe były odprowadzane z działki o nr ewid. [...], podczas gdy skarżący nie jest jej właścicielem, co z kolei doprowadziło do nałożenia kary za działanie, które nie można przypisać skarżącemu; art. 11 k.p.a. w zw. z art. 189f § 2 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do twierdzeń strony uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary na skarżącego; art. 189f § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że każdy przypadek odprowadzania wód opadowych lub roztopowych stanowi znaczące naruszenie prawa, podczas gdy organ I instancji powinien zbadać okoliczności konkretnego przypadku naruszenia prawa.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor RZGW, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 14 ust. 4, art. 472aa ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pkt 3 P.w., w pkt 1) uchylił zaskarżoną decyzję w części: "za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych poprzez wyloty nr [...] oraz [...] do potoku [...] bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego" i w tym zakresie orzekł: "za usługę wodną polegającą na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miasta [...] do wód potoku [...] z terenu przy ul. [...] w [....] (zabudowana działka o nr ewid. [...], obręb [...]) bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego"; zaś w pkt 2) w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy wskazał, że nie jest sporną okoliczność, że w okresie II kwartału 2024 r. strona odwołująca się korzystała z usługi wodnej polegającej na odprowadzaniu do wód potoku [...] - wód opadowych lub roztopowych. Niesporne jest również to, że na korzystanie z ww. usługi wodnej wymagane było i jest pozwolenie wodnoprawne.
Sporna jest natomiast kwestia miejsca, z którego odprowadzane były wody opadowe lub roztopowe. Jak wyjaśnił organ skarżący zarzuca, że nie jest właścicielem nieruchomości, której dotyczy kara. Tymczasem z decyzji organu I instancji nie wynika wcale, że administracyjna kara pieniężna została wymierzona za wody opadowe lub roztopowe odprowadzane z działki [...], której odwołujący nie jest właścicielem. W osnowie zaskarżonej decyzji mowa jest o odprowadzaniu bez pozwolenia wodnoprawnego wód opadowych lub roztopowych poprzez wyloty nr [....] oraz [...] do potoku [...], czego odwołujący się nie kwestionuje. Miejsce, z którego te wody były odprowadzane nie zostało sprecyzowane i to jest jedyną wadą wydanego rozstrzygnięcia. Decyzja nawiązuje do informacji kwartalnej o ustaleniu wysokości opłaty zmiennej za II kwartał 2024 r. Ta informacja była zaś konsekwencją złożonego przez skarżącego 3 września 2024 r. (6 września 2024 r. data wpływu do organu) wypełnionego i własnoręcznie podpisanego oświadczenia podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne o ilości odprowadzonych w II kwartale 2024 r. do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miast. W oświadczeniu tym na stronie 1 (rubryka: "Miejsce/miejsca korzystania z usług wodnych") podmiot zadeklarował, że miejscem korzystania z usług wodnych jest adres: ul. [...], [...]. Z publicznie dostępnych danych na stronie Geoportal wynika, że pod tym adresem znajduje się budynek zlokalizowany na działce o nr ewid. [...], własności skarżącego. Powyższe jednoznacznie świadczy o tym, że w sprawie chodziło o odprowadzanie wód opadowych z terenu posesji mieszczącej się pod ww. adresem, Na stronie nr 2 ww. oświadczenia wpisana jest wprawdzie działka o nr ewid. [...], jednak miało to miejsce na okoliczność wskazania lokalizacji odbiornika wód opadowych lub roztopowych. Numeracja ta jest błędna, gdyż jak stwierdził odwołujący się, około 5 lat temu ww. działka o nr ewid. [...], której był właścicielem, została podzielona. Wydzielona z niej działka o nr ewid. [...] przeszła na własność Gminy Miasto [...]. W ocenie organu okoliczność ta nie ma znaczenia, gdyż ani jeden z ww. nr ewid. nie został umieszczony w osnowie decyzji o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej. Ponadto wystarczające jest wskazanie w decyzji odbiornika wód jedynie z nazwy.
Organ stwierdził zatem, że w okresie, za który została wymierzona administracyjna kara pieniężna (II kwartał 2024 r.), strona odwołująca się odprowadziła z terenu w [...] przy ul. [...] do wód pot. [....] - wody opadowe lub roztopowe w niekwestionowanej przez organ I instancji ilości wynikającej z ww. oświadczenia podmiotu. Opłata zmienna za ww. kwartał została uiszczona a odwołujący nie skorzystał z możliwości zakwestionowania informacji kwartalnej. Nie uczynił tego ani w trybie unormowanym w P.w., tj. w trybie reklamacyjnym (art. 273 P.w.) bądź pozareklamacyjnym (art. 272 ust. 19 P.w.), ani w trybie unormowanym w Ordynacji podatkowej, tj. wnioskując o stwierdzenie nadpłaty na podstawie art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 300 P.w.
Korzystanie z usługi wodnej miało miejsce bez wymaganej zgody wodnoprawnej. Wniosek o wydanie nowego pozwolenia został złożony w dniu 3 grudnia 2024 r., tj. po upływie terminu ważności poprzedniego pozwolenia wodnoprawnego (po 24 maja 2023 r.) i po zakończeniu badanego okresu rozliczeniowego (II kwartał 2024 r.). W tym zakresie organ uznał brak potrzeby rozpatrzenia sprawy zgodnie z dyrektywami zawartymi w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 12 grudnia 2011 r. sygn. akt II OPS 2/11 a mianowicie, że przyczyna braku pozwolenia może mieć znaczenie, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska na podstawie wymaganego pozwolenia wystąpił o wydanie pozwolenia na kolejny okres.
Organ odwoławczy podzielił też stanowisko organu I instancji, co do braku wystąpienia przesłanek odstąpienia od ukarania, o których mowa w art.189f § 1 K.p.a., w szczególności mogących mieć miejsce w niniejszej sprawie tj. zaprzestanie naruszania prawa i znikoma waga naruszenia prawa.
Zdaniem Dyrektora RZGW, o zaprzestaniu naruszenia prawa polegającego na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód można mówić wtedy, gdy strona faktycznie zaprzestała odprowadzania tych wód lub uzyskała pozwolenie wodnoprawne. W rozpatrywanej sprawie przesłanka zaprzestania naruszania prawa została spełniona, bowiem Dyrektor ZZ w [...] decyzją z dnia 24 stycznia 2025 r. znak: RK.ZUZ.4210.526.2024.MK udzielił skarżącemu pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne obejmujące odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w zamknięty system kanalizacji deszczowej pochodzących z terenu budynku handlowo-usługowego i terenu przyległego zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...] w [...] istniejącymi wylotami kanalizacji deszczowej o średnicy 200 mm i 315 mm do wód powierzchniowych potoku [...]. Decyzja stała się ostateczna 21 lutego 2025 r., tj. w toku niniejszego postępowania odwoławczego.
Natomiast co do znikomości wagi naruszenia, organ odwołał się do przepisu art. 279a ust. 1 Pr. wodnego, z którego wynika, że nie wnosi się opłaty za usługi wodne, jeżeli wysokość tej opłaty nie przekracza 20 zł, co przy zastosowanej stawce 0,75 zł za 1 m3 (bez urządzeń do retencjonowania wody) wskazywałoby na 26,66 m3 wód opadowych lub roztopowych. Zdaniem Dyrektora RZGW w Rzeszowie, powyższe może być wskazówką, że przy odprowadzaniu do wód - wód opadowych lub roztopowych bez urządzeń do retencjonowania wody na poziomie do 26,66 m3 ustawodawca uznał, że nie jest to wartość istotna, uzasadniająca naliczenie opłaty zmiennej. W rozpoznawanej sprawie ww. przesłanka nie została spełniona. Okolicznością przesądzającą była liczba dni korzystania z usługi wodnej bez pozwolenia – cały okres rozliczeniowy – 91 dni (II kwartał 2024 r.) oraz ponowne popełnienie deliktu administracyjnego (w I kwartale 2024 r. skarżący również odprowadzał wody pochodzące z odpadów atmosferycznych bez pozwolenia wodnoprawnego – w tym zakresie toczył się odrębne postępowanie). Ilość odprowadzanych wód (270,30m3) miała znaczenie komplementarne.
Organ stwierdził, że zastosowanie art. 189f § 2 i § 3 k.p.a. zostało pozostawione uznaniu organu, a wobec faktu, że odprowadzanie wód opadowych i roztopowych zostało już wykonane, zastosowanie ww. przepisu nie było możliwe.
Jako niezasadny organ uznał zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. w zw. z art. 189f § 2 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do twierdzeń strony uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary na skarżącego. W rozpoznawanej sprawie strona nie zareagowała ani na zawiadomienie o wszczęciu postępowania ani na zawiadomienie o jego zakończeniu. Pisma na które wskazuje pełnomocnik strony, dotyczące odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, kierowane były do organu I instancji, ale w odrębnej sprawie, tzn. tej dotyczącej I kwartału 2024 r.
Uchybienie organu I instancji poprzez niepodanie miejsca korzystania z usługi wodnej ani w osnowie, ani w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spowodowało konieczność zreformowania decyzji, również w kwestii sprecyzowania, że chodzi o wody opadowe lub roztopowe ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miast.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję złożył M.M. wnioskując o jej uchylenie w części i odstąpienie od wymierzenia kary z uwagi na przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa oraz niezgodne z prawem działanie organu.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 189f k.p.a. poprzez błędne przyjęcie i wyjaśnienie przesłanek o znikomej wadze naruszenia prawa i braku możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej; art. 11 k.p.a. w zw. z art. 189f § 2 k.p.a. poprzez nierzetelne zbadanie, wyjaśnienie i odniesienie się organu odwoławczego do twierdzeń strony o zaistnieniu okoliczności uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary.
Zdaniem skarżącego działania organu są sprzeczne z prawem co narusza zasadę jednolitości i praworządności.
Organ pominął fakt znikomej wagi naruszenia prawa, a kara wymierzona jest tylko za nieposiadanie dokumentu. Argumentacja skupia się wyłącznie na kwestii ilości odprowadzanych wód, bez powiązania z jej oddziaływaniem i skutkami w zakresie np. zagrożenia życia, mienia lub zdrowia. Dodatkowo w toku postępowania skarżący uzyskał stosowne pozwolenie. Dodatkowo zwrócił uwagę na fakt dokonywania regularnych wpłat za usługi wodne.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor RZGW wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Dokonując tak określonej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja wymienionych w art. 145 § 1 P.p.s.a. wad i uchybień nie zawiera, co skutkuje oddaleniem skargi.
Dotyczy ona wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej wynikającej z przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2024 r., poz. 1087 ze zm. - dalej: "P.w.").
Zgodnie z art. 472aa ust. 1 pkt 2 P.w., administracyjnej karze pieniężnej podlega, kto wbrew przepisowi art. 389, 394 ust. 1 lub art. 425 ust. 1, korzysta z wód, wykonuje urządzenia wodne, roboty w wodach lub inne działania wymagające odpowiedniej zgody wodnoprawnej, bez odpowiedniego pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego, zgłoszenia wodnoprawnego lub oceny wodnoprawnej. Wysokość tej kary określa przepis art. 472aa ust. 3 pkt 3 P.w., jako 500% opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód.
Z konstrukcji przywołanych przepisów wynika w sposób jednoznaczny, że przesłankami warunkującymi obowiązek poniesienia kary pieniężnej jest korzystanie z usługi wodnej bez pozwolenia wodnoprawnego.
Organy przyjęły, że skarżący w II kwartale 2024 r. korzystał z usługi wodnej obejmującej odprowadzanie wód opadowych bez pozwolenia wodnoprawnego.
W ocenie Sądu obie okoliczności istotne dla wymierzenia kary – a mianowicie fakt korzystania z usługi wodnej oraz fakt, że miało to miejsce bez pozwolenia wodnoprawnego – zostały przez organ udowodnione i mogły stać się podstawa wydanych decyzji.
Skarżący usiłował zakwestionować fakt odprowadzania wód z uwagi na wadliwe wskazanie przez organ I instancji miejsca odprowadzania – poprzez wyloty nr [...] oraz [...] do potoku [...] znajdujące się na działce nr [...] w [....]. Z akt sprawy wynika jednak, że kwestia ta została wyjaśniona a miejsce odprowadzania wód prawidłowo wskazane w decyzji reformatoryjnej organu II instancji. Nieścisłości wynikały stąd, że działka nr [...] (na której uprzednio znajdowały się wyloty [...] i [...]) uległa podziałowi m.in. na dz. [...] i nr [...]. Budynek i posesja o nr [...] przy ul. [...] znajdują się na działce nr [...] stanowiącej własność skarżącego, tam też istnieją 2 wyloty kanalizacji deszczowej o średnicy 200 mm i 315 mm, którymi następuje odprowadzenie wód opadowych lub roztopowych do wód potoku [...]. Fakt odprowadzania wód tymi kolektorami z własnej posesji został przez skarżącego przyznany i znalazł potwierdzenie w decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] PGW Wody Polskie z dnia 24 stycznia 2025 r. (pozwolenie wodnoprawne).
Prawidłowo też, zdaniem Sądu, organy oceniły okoliczności braku pozwolenia wodnoprawnego. Wskazuje na to zestawienie dat i faktów oraz regulujące te kwestie przepisy.
Skarżący uprzednio dysponował pozwoleniem m.in. na szczególne korzystanie z wód – wprowadzanie ścieków opadowych i roztopowych systemem kanalizacji deszczowej do potoku [...] z terenu działki nr [...] obr. [...] w [...] wylotami nr [...] i [...], wydanym w oparciu o przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r., poz. 145, ze zm.). Pozwolenie to wydane zostało decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 24 maja 2013 r. Nr SR-IV.6341.50.2013 na okres 10 lat - tj. do dnia 24 maja 2023 r.
Z ustaleń organu wynika także, że skarżący składając oświadczenie o ilości odprowadzanych wód opadowych w II kwartale 2024 r. zadeklarował wielkość 270,3 m3 wypełniając rubrykę w zakresie daty udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, natomiast nie wypełniając jej w zakresie daty jego obowiązywania.
W myśl art. 414 ust. 1 pkt 1 P.w., pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli upłynął okres, na który było wydane. Pozwolenie takie nie wygasłoby, gdyby przed upływem 90 dni do końca okresu, został złożony wniosek o ustalenie kolejnego okresu jego obowiązywania (art. 414 ust. 2 P.w.).
W rozpoznawanej sprawie skarżący takiego wniosku nie złożył nie tylko w terminie 90 dni przed 24 maja 2023 r., ale dopiero wówczas, gdy został powiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Stosowne pozwolenie wodnoprawne uzyskał decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] PGW Wody Polskie z dnia 24 stycznia 2025 r.
Wszystkie te okoliczności wskazują na prawidłowe przyjęcie przez organy, że korzystanie z usługi wodnej miało miejsce bez pozwolenia wodnoprawnego w całym okresie II kwartału 2024 r.
Prawidłowo też zdaniem Sądu organy nie zastosowały instytucji odstąpienia od nałożenia kary na skarżącego.
Stosownie do art. 472c ust. 3 P.w., w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, do administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa m.in. w art. 472aa ust. 1, stosuje się przepisy działu IV a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). W myśl art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa
Powyższy przepis zobowiązuje organ do odstąpienia od nałożenia kary w przypadku łącznego spełnienia dwóch przesłanek, tj. zaprzestania naruszenia prawa i znikomej wagi naruszenia.
Zdaniem organu, nie została spełniona żadna z tych przesłanek, bo - po pierwsze - stan naruszenia prawa nie ustał, skoro skarżący odprowadzała wody opadowe lub roztopowe, mimo że nowe pozwolenie wodnoprawne nie zostało wydane, a strona złożyła wniosek o jego wydanie dopiero po zakończeniu II kwartału 2024 r. Po drugie - organ nie uznał uchybienia za posiadające znikomą wagę.
Przy ocenie przesłanki należy głównie brać pod uwagę m.in.: czasookres odprowadzania wód opadowych lub roztopowych bez pozwolenia wodnoprawnego, skalę i skutki popełnionego deliktu administracyjnego oraz jego ponawianie. Jak wskazał organ, okolicznością przesądzającą była liczba dni korzystania z usługi wodnej bez pozwolenia – cały okres rozliczeniowy – 91 dni (II kwartał 2024 r.) oraz ponowne popełnienie deliktu administracyjnego (w I kwartale 2024 r. skarżący również odprowadzał wody opadowe bez pozwolenia wodnoprawnego – w tym zakresie toczył się odrębne postępowanie).
Z takim stanowiskiem należy się zgodzić. Nie pozostaje ono również w sprzeczności z przywołaną przez organ uchwałą Składu 7 Sędziów NSA z dnia 12 grudnia 2011 r. II OPS 2/11, której istotą jest brak możliwości karania podmiotu oczekującego na wydanie kolejnego pozwolenia na korzystanie ze środowiska.
W rozpoznawanej sprawie, jak już wcześniej zaznaczono, w okresie odprowadzania wód, za który nałożona została kara (II kwartał 2024 r.) skarżący nie wystąpił o udzielenie nowego pozwolenia wodno-prawnego, zrobił to dopiero w listopadzie 2024 r.
Istotny jest również fakt, że składając oświadczenie o ilości odprowadzanych wód za II kwartał 2024 r. skarżący świadomie wpisał wygasłe już pozwolenie wodno-prawne, pomijając datę jego obowiązywania.
Biorąc wszystkie te okoliczności pod uwagę Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który kwalifikowałby ją do uchylenia, organy nie naruszyły też granic uznania administracyjnego.
Z tych przyczyn skarga została oddalona w oparciu o art. 151 P.p.s.a.