II SA/Rz 754/06

II SA/Rz 754/06 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2007-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Krystyna Józefczyk
Ryszard Bryk
Stanisław Śliwa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
II GSK 189/07 - Wyrok NSA z 2007-10-24
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U.UE.L 2004 nr 345 poz 1 art. 138 ust. 1
Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r.ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady  (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych  gruntów do produkcji surowców
Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 art. 51 ust. 1
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie NSA Ryszard Bryk WSA Krystyna Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 16 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Z. H. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych -skargę oddala-
Uzasadnienie
do wyroku z dnia 16 stycznia 2007 r.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...] Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA, art. 5a ust. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji
i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 1994 r. Nr I, poz. 2 z późn. zm.), art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IV a tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20 listopada 2004 r., str. 1 ze zm.), art. 51 ust. 1, art. 22 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. WE nr L 141 z 30.04.2004 r. z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania Z. H. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji
i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości na rok 2005 utrzymał
w mocy zaskarżoną decyzję.
W jej uzasadnieniu podano, że do organu I instancji wpłynął wniosek Z. H.
o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005.
Zadeklarował on we wniosku 11 działek rolnych o łącznej powierzchni 4,06 ha. Po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej wniosku okazało się, że na zadeklarowane przez Z. H.: działkę rolną C położoną na działce ewidencyjnej nr 19
o powierzchni 0,39 ha i działkę rolną D położoną na działce ewidencyjnej nr 276
o powierzchni 0,35 ha złożył wniosek drugi producent rolny. W związku z powyższym wysłano do obydwu producentów rolnych wezwanie do złożenia wyjaśnień.
W odpowiedzi na wezwanie Z. H. złożył pisemne oświadczenie, iż rezygnuje z dopłat do działek ewidencyjnych nr 19 i 276. Drugi producent -B. C. złożyła wyjaśnienie
z którego wynikało, iż sporne działki użytkowane są przez jej męża i stanowią jego własność na co przedstawiła wypis aktu notarialnego.
Decyzją z [...] maja 2006 r. organ I instancji przyznał Z. H. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości na kwotę 414,00 zł w tym 414,00 zł Jednolitą Płatność Obszarową i 0,00 zł Uzupełniającą Płatność Obszarową.
W odwołaniu od tej decyzji Z. H. podniósł, iż wniosek pomagał mu wypełniać pracownik Agencji i nie poinformował go o tym, iż ktoś inny złożył wniosek na deklarowane przez niego działki. Z. H. stwierdził, iż w 2004 r. przeprowadzono w jego gospodarstwie kontrolę, skontrolowano również posiadane przez niego dokumenty, nikt nie powiadomił go iż sporne działki mają innych użytkowników. Stwierdził, iż użytkował te działki, pomimo to wycofał je ze swojego wniosku. Podał, iż powinien otrzymać płatności do deklarowanej powierzchni we wniosku po odliczeniu "wycofanych działek" to jest do 3,32 ha, ale bez naliczania "kary".
Organ II instancji uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ I instancji przyznał płatności bezpośrednie do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości na rok 2005, gdyż zgodnie z art.138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IV a tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20 listopada 2004 r., str. 1 ze zm.), jeżeli w wyniku kontroli administracyjnej bądź wizji lokalnej wykryte zostanie, iż ustalona różnica między zadeklarowanym
a wyznaczonym obszarem w rozumieniu art. 2 punkt 22 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 przekracza 3%, lecz nie więcej niż 30 % wyznaczonego obszaru, to kwota, jaka ma być przyznana w ramach programu dopłat za jeden obszar, jest pomniejszana w przedmiotowym roku o dwukrotną wykrytą różnicę. Powierzchnia działek rolnych zgłoszona we wniosku przez Z. H. o przyznanie jednolitej płatności obszarowej wynosiła 4,06 ha. Powierzchnia stwierdzona w kontroli administracyjnej wyniosła 3,32 ha. Wyliczenie procentowej różnicy pomiędzy powierzchnią działek zgłoszonych we wniosku przez Z. H. i stwierdzoną w kontroli administracyjnej wyniosło 22,29% (4,06 ha -3,32 ha = 0,74 ha; 0,74 ha : 3,32 ha x 100% = 22,29%). Powierzchnia deklarowana przez wnioskodawcę z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej wynosiła 3,46 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w kontroli administracyjnej wyniosła 2,72 ha. Wyliczenie procentowo różnicy pomiędzy powierzchnią działek zgłoszonych we wniosku, a stwierdzoną w kon-troli administracyjnej wyniosła 27,21% (3,46 ha - 2,72 ha = 0,74 ha; 0,74 ha : 2,72 ha x 100% - 27,21%). Zgodnie z art.51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. jeżeli różnica między zadeklarowaną powierzchnią upraw, a powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli wynosi więcej niż 20% stwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy.
Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących braku informacji od pracownika Agencji, który pomagał wypełniać wniosek o tym, iż inny beneficjant złożył wniosek na deklarowane przez niego działki, stwierdzono, iż pracownik Agencji nie posiadał takiej wiedzy, ponieważ dopiero po złożeniu wniosku w Biurze Powiatowym i zarejestrowaniu go w systemie informatycznym, a następnie po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej wiadomo, jakie producenci rolni zadeklarowali działki rolne i czy poszczególne działki nie zostały podwójnie zadeklarowane przez różnych producentów. Co do przeprowadzonej w 2004 r. kontroli, która nie wykazała błędów we wniosku stwierdzono, iż dotyczyła ona wniosku na 2004 r., a stan faktyczny deklarowanych działek na 2005 r. może się różnić od roku poprzedniego. Co do wycofania dwóch działek i możliwości otrzymania płatności do pozostałej deklarowanej powierzchni bez naliczania "kary" wskazano, że zgodnie z art. 22 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 każdy wniosek o przyznanie pomocy może być wycofany w całości lub w części po pisemnym zawiadomieniu. Jeśli jednak właściwe władze poinformowały rolnika o nieprawidłowościach we wniosku wycofanie nie będzie zatwierdzone w odniesieniu do części wniosku, w której wykryto nieprawidłowości. Wycofanie powyższych działek w terminie do dnia powiadomienia go o nieprawidłowościach skutkowałoby przyznaniem wnioskodawcy płatności do powierzchni pomniejszonej o wycofane działki bez żadnych ujemnych sankcji. Z. H. został poinformowany o nieprawidłowościach dotyczących dwóch działek przez niego zadeklarowanych we wniosku i dopiero po otrzymaniu wezwania do złożenia wyjaśnień wycofał dwie sporne działki, które były użytkowane przez innego producenta rolnego. Ponieważ Z. H. dokonał wycofania działek rolnych C i D po poinformowaniu go o nieprawidłowościach wniosku, zasadne było zastosowanie sankcji wynikających
z art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 w wypadku jednolitej płatności obszarowe oraz art. 51 ust. 1 rozporządzenia komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w przypadku uzupełniającej płatności obszarowej.
Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżył Z. H. domagając się jej uchylenia.
W uzasadnieniu skargi podał, że decyzja jest dla niego krzywdząca. We wniosku zadeklarował 11 działek, w tym 7 działek własnych i 4 dzierżawione. Działki
o nr 19 i 276 stanowią własność J. C. zam. w S., a skarżący dzierżawi i użytkuje do chwili obecnej. Niemożliwym jest aby właściciel użytkował działki mieszkając
w S. W takiej sytuacji odmowa przyznania skarżącemu przedmiotowej płatności narusza prawo.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły
u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269) przy czym sąd - z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli aktu administracyjnego we wskazanych wyżej granicach Sąd uznał, że zaskarżone decyzje prawa nie naruszają.
Z. H. domagał się przyznania mu płatności bezpośrednich na rok 2005. Zadeklarował we wniosku 11 działek rolnych o łącznej powierzchni 4,06 ha. Po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej wniosku okazało się, że na zadeklarowane przez Z. H. działkę nr 19 o powierzchni 0,39 ha i działkę nr 276 o powierzchni 0,35 ha złożył wniosek drugi producent rolny. W związku z powyższym wysłano do obydwu producentów rolnych wezwanie do złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi na wezwanie Z. H. złożył pisemne oświadczenie, iż rezygnuje z dopłat do działek ewidencyjnych nr 19 i 276. Drugi producent B. C. podała, że sporne działki użytkowane są przez jej męża
i stanowią jego własność.
Mając na uwadze taki stan faktyczny organy - w oparciu o przepis art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IV a tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20 listopada 2004 r., str. 1 ze zm.) stwierdzający, że jeżeli
w wyniku kontroli administracyjnej bądź wizji lokalnej wykryte zostanie, iż ustalona różnica między zadeklarowanym a wyznaczonym obszarem w rozumieniu art. 2 punkt 22 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 przekracza 3%, lecz nie więcej niż 30 % wyznaczonego obszaru, to kwota, jaka ma być przyznana w ramach programu dopłat za jeden obszar, jest pomniejszaną w przedmiotowym roku o dwukrotną wykrytą różnicę - ustaliły, że należne skarżącemu płatności bezpośrednie w zakresie jednolitej płatności obszarowej wynoszą 414 zł. Powierzchnia działek rolnych zgłoszona we wniosku przez Z. H. o przyznanie jednolitej płatności obszarowej wynosiła 4,06 ha. Powierzchnia stwierdzona w kontroli administracyjnej wyniosła 3,32 ha. Wyliczenie procentowej różnicy pomiędzy powierzchnią działek zgłoszonych we wniosku przez Z. H. i stwierdzoną w kontroli administracyjnej wyniosło 22,29% (4,06 ha - 3,32 ha = 0,74 ha; 0,74 ha : 3,32 ha x 100% = 22,29%). Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a stwierdzoną wynosi 0,74 ha, stąd 0,74 ha x 2 = 1,48 ha x 225 zł = 333 zł. Powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli wynosi 3,32 ha x 225 zł = 747 zł - 333 zł = 414 zł.
Powierzchnia deklarowana przez wnioskodawcę z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej wynosiła 3,46 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w kontroli administracyjnej wyniosła 2,72 ha. Wyliczenie procentowej różnicy pomiędzy powierzchnią działek zgłoszonych we wniosku, a stwierdzoną w kontroli administracyjnej wyniosła 27,21% (3,46 ha - 2,72 ha = 0,74 ha; 0,74 ha : 2,72 ha x 100% = 27,21%). Zgodnie
z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników ( Dz. U. UE L z dnia 30 kwietnia 2004 r.) jeżeli różnica między zadeklarowaną powierzchnią upraw, a powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli wynosi więcej niż 20% stwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy.
Ponieważ w przypadku Z. H. różnica pomiędzy obszarem stwierdzonym
a obszarem zadeklarowanym we wniosku wyniosła 27,21% więc producent rolny nie mógł otrzymać płatności uzupełniającej.
Mając na uwadze takie brzmienie powołanych przepisów i poczynione ustalenia faktyczne stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja prawa me narusza.
Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Co do zarzutu dotyczącego pokrzywdzenia skarżącego przedmiotową decyzją wskazać trzeba, że podstawą kontroli Sądu nie mogą być kryteria
o charakterze zasad współżycia społecznego. Jedynym kryterium może być zgodność wydanych decyzji z przepisami prawa. Dopiero stwierdzenie naruszenia konkretnych przepisów prawa skutkować może skasowaniem przez Sąd zaskarżonej decyzji.
Co do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego stwierdzić trzeba, że Sąd nie dopatruje się ze strony organów administracji naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jako dowód w postępowaniu administracyjnym należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, czy zeznania świadków. Prowadząc postępowanie wyjaśniające w związku ze stwierdzeniem, że dwie osoby złożyły wniosek o przyznanie płatności do tych samych działek organ I instancji zwrócił się do Z. H. o złożenie wyjaśnień. Z. H. stawił się w siedzibie organu i oświadczył, że rezygnuje z dopłat do działek nr 19 i 276. Dodał, że został poinformowany
o grożących mu z tego tytułu sankcjach. Jednocześnie do akt sprawy dołączono kserokopię aktu notarialnego na podstawie którego J. C. stał się właścicielem działek 19 i 276 oraz kserokopię złożonego w innej sprawie pisma wyjaśniającego B. C.
w którym stwierdza ona, że jej mąż jest właścicielem i użytkownikiem działek 19 i 276, a Z. H. odpłatnie kosił trawę na działce nr 276, a na działce nr 19 nigdy nie wykonywał żadnych prac. Z. H. w trybie art. 10 KPA został zawiadomiony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Skarżący na temat zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wypowiedział się, nie wskazał również innych dowodów w sprawie.
Mając na uwadze taki materiał dowodowy Sąd stoi na stanowisku, że organy ustalając, że właścicielem i użytkownikiem działek nr 19 i 276 jest B. C. nie przekroczył zagwarantowanej mu przez przepis art. 80 KPA swobodnej oceny dowodów. Za takim ustaleniem organów przemawia fakt, że Z. H. cofnął swój wniosek w zakresie płatności co do działek 19 i 276, mimo iż był pouczony o grożącej mu sankcji. Trudno jest przyjąć, by skarżący cofnął wniosek w tym zakresie, będąc świadomym grożących mu konsekwencji, gdyby rzeczywiście działki te użytkował. Takie ustalenie w sposób logiczny potwierdza kserokopia aktu notarialnego wskazującego jako właściciela działek J. C. oraz kserokopia pisma B. C. z 23.02.2006 r. Przecież takiego materiału dowodowego w sprawie nie kwestionował skarżący na etapie postępowania przed organem I instancji. Nie zasługują na wiarę twierdzenia skarżącego zawarte
w odwołaniu dotyczące użytkowania przez niego przedmiotowych działek w sytuacji, kiedy nie poparł tego żadnymi \ dowodami. Nie można pracownikowi organu
I instancji przypisać winy w tym, że wpisał działki wskazane przez skarżącego do wniosku. Pracownik miał możliwość sprawdzenia czy o te same działki wniosku nie złożył inny rolnik dopiero po wprowadzeniu wniosku do systemu komputerowego. To skarżący powinien wiedzieć, które działki użytkuje i on powinien je w sposób prawidłowy wskazać.
Zarzut dotyczący niemożliwości użytkowania przedmiotowych działek przez B. C. lub jej męża z uwagi na odległość ich miejsca zamieszkania od nieruchomości nie może zostać uwzględniony. Prowadzenie działalności rolniczej nie musi odbywać się w sposób osobisty, dlatego wspomniana wyżej odległość nie jest przeszkodą do przyjęcia, że działki użytkują małżonkowie C.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.