II SA/Rz 733/24

II SA/Rz 733/24 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-11-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jolanta Kłoda-Szeliga
Magdalena Józefczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Mikolik
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1251
art. 130a ust. 10h
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Maria Mikolik AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2024 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 29 kwietnia 2024 r. nr SKO 4120.38.2024 w przedmiocie obciążenia kosztami związanymi z odstąpieniem od holowania pojazdu na parking strzeżony – skargę oddala –
Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z 29 kwietnia 2024 r. nr SKO 4120.38.2024, wydana w przedmiocie obciążenia kosztami związanymi z odstąpieniem od holowania pojazdu na parking strzeżony.
Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:
Decyzją z [...] marca 2024 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] (dalej: "Prezydent" lub "organ I instancji") nałożył na EM (dalej: "skarżącego") obowiązek zapłaty kosztów w wysokości 61,50 zł, związanych z odstąpieniem od dyspozycji usunięcia na parking strzeżony pojazdu [...]. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z 29 kwietnia 2024 r. nr SKO 4120.38.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Organy podały, że [...] r. funkcjonariusz Straży Miejskiej w [....] wystawił dyspozycję nr [...], dotyczącą usunięcia z ul. [...] na parking strzeżony pojazdu [...]. Jako przyczynę wskazano niezastosowanie się prze kierowcę do znaku B-36 z tabliczką T-24: "zakaz zatrzymywania pojazdu za znakiem wskazującym, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela". W piśmie wskazano, ze usunięcia pojazdu ma dokonać [...]. Dyspozycji nie zrealizowano, gdyż w trakcie czynności zgłosił się skarżący będący właścicielem pojazdu, wobec czego odstąpiono od holowania. Niemniej [...] wystawił Gminie Miejskiej [...] fakturę VAT nr [...] na kwotę 61,50 zł za przyjazd holownika do pojazdu.
W ocenie organów, wskazane wyżej okoliczności obligowały do wydania decyzji na podstawie art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1251) - dalej: "P.r.d.", o ustaleniu opłaty z tytułu odstąpienia od holowania pojazdu od właściciela. Wysokość opłaty wynika zaś z uchwały Rady Miejskiej w [...] z [...] listopada 2021 r. nr [....] w sprawie ustalenia na 2022 r. wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi na terenie miasta [....] i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu z drogi, po wydaniu dyspozycji o jego usunięciu. Stosownie do załącznika nr 1 uchwały, opłata za odstąpienie od usunięcia z drogi pojazdu o masie całkowitej do 3,5 t wynosi 61,50 zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, EM wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:
1. naruszenie art. 130a ust. 1 pkt 5 P.r.d. w zw. z załącznikiem nr 1 pkt 3.2.37.3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2311 z późn. zm.), poprzez przyjęcie, że w opisywanej sprawie było uprawnione przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej w [...] wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu;
2. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 81a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572) – dalej: "k.p.a.", poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że dyspozycja usunięcia pojazdu dotyczyła pojazdu skarżącego;
3. zaaprobowanie stanowiska organu I instancji, że przedmiotem postępowania nie może być badanie, czy działanie organów podejmujących interwencję mogło mieć wpływ na powstanie po stronie skarżącego kosztów związanych z usunięciem pojazdu i ich wysokości.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga została oddalona w całości, bowiem nie okazała się zasadna.
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 5 P.r.d., pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Z kolei w myśl art. 130a ust. 6 P.r.d., rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Przepis art. 130a ust. 6a lit. c) P.r.d. podaje, że maksymalna wysokość stawek kwotowych opłat za usunięcie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t wynosi 440 złotych. Ustawodawca przewidział jednocześnie mechanizm waloryzujący tę kwotę. Zgodnie z art. 130a ust. 6b P.r.d., maksymalne stawki opłat określone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Jak stanowi art. 130a ust. 6c P.r.d., na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat, o których mowa w ust. 6a, z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 6b, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych. Wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 6b, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie 20 dni od dnia jego ogłoszenia (art. 130a ust. 6d).
Stosownie do art. 130a ust. 2a P.r.d., od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio. Zgodnie zaś z art. 130a ust. 10h P.r.d., koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Wymaga podkreślenia, że decyzja wydawana na podstawie art. 130a ust. 10h P.r.d. ma charakter związany, co oznacza, że w każdym przypadku ziszczenia się przesłanek wskazanych w tym przepisie właściciel pojazdu będzie obciążony kosztami związanymi z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, niezależnie od tego kiedy wydana została dyspozycja usunięcia i kiedy sąd orzekł przepadek pojazdu. Wobec powyższego stwierdzić należy, że właściciel nieprawidłowo zaparkowanego pojazdu, wobec którego wydano dyspozycję jego usunięcia z drogi, ponosi koszty nawet w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu w trakcie jego usuwania.
W niniejszej sprawie Rada Miejska w [...] uchwałą z [...] listopada 2021 r. nr [...] ustaliła wysokość opłat za usunięcie pojazdu z drogi na terenie miasta [...] oraz wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu z drogi, po wydaniu dyspozycji o jego usunięciu. Zgodnie z § 1 ust. 2 w zw. z ust. 2 Lp. 3 załącznika do uchwały, w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu ustala się koszty w wysokości 20% opłaty za usuniecie pojazdu określonej w ust. 1 załącznika. W przypadku pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t, opłata ta wynosi 61,50 zł. Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że [...] r. funkcjonariusz Straży Miejskiej w [...] wystawił dyspozycję nr [...], dotyczącą usunięcia z ul. [...] na parking strzeżony pojazdu [...]. Jako przyczynę wskazano niezastosowanie się prze kierowcę do znaku B-36 z tabliczką T-24: "zakaz zatrzymywania pojazdu za znakiem wskazującym, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela".
W ocenie Sądu wskazane wyżej okoliczności obligowały organy do wydania decyzji o nałożeniu na skarżącego obowiązku zapłaty kosztów w wysokości 61,50 zł, związanych z odstąpieniem od dyspozycji usunięcia pojazdu. Akta sprawy zawierają dyspozycję usunięcia pojazdu z [...] r. nr [...], dotyczącą usunięcia pojazdu skarżącego oraz fakturę VAT z [...] r. nr [...] wystawioną przez [...]. Na dyspozycji oraz fakturze VAT wskazano zarówno markę pojazdu [...], jak i jego nr rejestracyjny [...]. Zarzuty skargi dotyczące wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przyjęcia, że dyspozycja usunięcia pojazdu dotyczyła pojazdu skarżącego, uznać zatem należało za całkowicie niezasadne. Wobec powyższego, wydanie dyspozycji pojazdu spowodowało powstanie kosztów w rozumieniu art. 130a ust. 2a P.r.d., do których pokrycia zobowiązany jest właściciel pojazdu. Okoliczność ta, w świetle przytoczonych wyżej przepisów P.r.d. oraz uchwały Rady Miejskiej w [...] z [...] listopada 2021 r. nr [...] w sprawie ustalenia na 2022 r. wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi na terenie miasta [...] i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu z drogi, po wydaniu dyspozycji o jego usunięciu, prawidłowo stanowiła podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie wydania decyzji o nałożeniu obowiązku uiszczenia kosztów związanych z odstąpieniem od dyspozycji usunięcia pojazdu, organy nie są władne do badania zarówno prawidłowości usytuowania istniejących znaków drogowych, jak również weryfikacji rzeczywistych kosztów, jakie poniesiono w związku z odstąpieniem od zrealizowania dyspozycji usunięcia pojazdu. Istotne jest bowiem jedynie to, że w realiach sprawy dyspozycję taką wydano względem nieprawidłowo zaparkowanego pojazdu, a do usunięcia pojazdu finalnie nie doszło.
Z powyższych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.