II SA/RZ 725/19

II SA/Rz 725/19 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2019-09-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Maciej Kobak /przewodniczący/
Marcin Kamiński
Paweł Zaborniak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
II GSK 5/20 - Wyrok NSA z 2023-03-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2019 poz 58
art. 4 pkt 7, pkt 8a art. 18b ust. 1 pkt 2, art. 24 ust. 4 pkt 2, art. 90
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2019 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym -skargę oddala-
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi E.W. firma [...] (dalej zwanej: Skarżącą) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej jako: SKO lub Kolegium) z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], utrzymująca w moce decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], wydaną w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym.
Upoważnieni pracownicy Urzędu Marszałkowskiego Województwa [....] w [...] w dniu 19 maja 2016 r., zgodnie z planem kontroli przewoźników w 2016 r., przyjętym do realizacji zarządzeniem Nr [...] Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., przeprowadzili kontrolę przewoźnika E.W., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: [...], na linii komunikacyjnej: [...]. Jej wyniki ujęto w protokole kontroli planowej z dnia 25 maja 2016 r. znak: [...]. Kontrola wykazała, że przewoźnik naruszył warunki wykonywania przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym poprzez brak podania, na kontrolowanych przystankach, do publicznej wiadomości obowiązującego rozkładu jazdy oraz zatrzymywanie się na przystankach, na których nie umieszczono informacji o rozkładzie jazdy do zezwolenia nr [...] z dnia 8 kwietnia 2015 r. na w/w linię regularną oraz nie podano do publicznej wiadomości obowiązującego rozkładu jazdy na przystankach autobusowych: w [...] pn.: "[...]", "[...]", "[...]"; w [...] pn.: "[...]", "[...]"; w [...] pn.: "[...]"; w [...] pn.: "[...]"; w [...] pn.: "[...]"; w [...] pn.: "[...]"; w [...] pn.: "[...]"; w [...] pn.: "[...]".
W związku ze stwierdzonym naruszeniem Organ przesłał skarżącej wstąpienie pokontrolne, w którym przedstawił wyniki przeprowadzonej kontroli oraz wyznaczył termin do zaprzestania dalszego naruszania warunków posiadanego zezwolenia pod rygorem wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia.
W piśmie z dnia 16 czerwca 2016 r. skarżąca poinformowała, że brakujące rozkłady jazdy uzupełniono, a na dowód dołączyła zdjęcia przystanków autobusowych z umieszczonym rozkładem jazdy w niżej wymienionych miejscowościach: w [...] pn.: "[...]" oraz "[...]"; w [...] pn.: "[...]"; w [...] pn.: "[...]"; w [...] pn.: "[...]"; w [...] pn.: "[...]"; w [...] pn.: "[...]".
Po przeanalizowaniu dostarczonych dowodów w postaci zdjęć przystanków autobusowych organ stwierdził, że na przystankach wymienionych w protokole kontroli skarżąca nie podała do publicznej wiadomości obowiązującego rozkładu jazdy do zezwolenia nr [...] z dnia 8 kwietnia 2015 r. z wyjątkiem przystanku w miejscowości [...] pn.: "[...]".
Celem sprawdzenia realizacji zaleceń pokontrolnych kolejną kontrolę przeprowadzono w dniu 15 lipca 2016 r. na w/w linii komunikacyjnej, na odcinku od miejscowości [...] do miejscowości [...]. Ponownie stwierdzono brak podania przez przewoźnika do publicznej wiadomości obowiązującego rozkładu jazdy na niżej wymienionych przystankach: w miejscowości [...] pn.: "[...]", "[...]"; w miejscowości [...] pn.: "[...]", "[...]", "[...]"; w miejscowości [...] pn.: "[...]"; w miejscowości [...] pn.: "[...]"; w miejscowości [...] pn.: "[...]"; w miejscowości [...] pn.: "[...]"; w miejscowości [...] pn.: "[...]"; w miejscowości [...] pn.: "[...]"; w miejscowości [...] pn.: "[...]"; w miejscowości [...] pn.: "[...]"; w miejscowości [...] pn.: "[...]"; w miejscowości [...] pn.: "[...]". Na dowód dołączono zdjęcia przystanków autobusowych. Wyniki kontroli zostały ujęte w "Sprawozdaniu z kontroli pozaplanowej" z dnia 25 lipca 2016 r. znak: [...]. Wystąpienie pokontrolne ponownie doręczono skarżącej.
Jednocześnie zawiadomiono skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia nr [...], na wykonywanie przewozu osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii komunikacyjnej: [...], informując o prawie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. W odpowiedzi skarżąca wyjaśniła, że brak rozkładu jazdy na przystankach autobusowych, wynika z działań osób trzecich, które zrywają wywieszone przez nią rozkłady jazdy. Co do ujawnionego przez kontrolujących przypadku rozwieszenia rozkładu jazdy z nazwą przewoźnika R.W. [...], iż wynikało to z niedopatrzenia pracownicy tej firmy, która "uzupełniając rozkłady jazdy usunięte przez nieznane osoby z przystanków, użyła rozkładów jazdy wydrukowanych wcześniej w firmie męża skarżącej. W kolejnym piśmie wskazała, że dodatkowym powodem ponownego pojawienia się rozkładów jazdy z logo [...] był fakt naklejenia rozkładów na rozkładach firmy "[...]".
W dniu [...] sierpnia 2016 r. Marszałek Województwa [...] wydał decyzję w sprawie cofnięcia Skarżącej, zezwolenia nr [...] z dnia 8 kwietnia 2015 r. w ramach linii komunikacyjnej [...]. Decyzja ta została następnie uchylona decyzją SKO z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania Organowi I instancji.
W dniu 19 stycznia 2017 r. organ przeprowadził trzecią kontrolę w celu sprawdzenia czy skarżąca ostatecznie wywiązała się z obowiązku podania do publicznej wiadomości obowiązującego rozkładu jazdy na wspomnianej linii komunikacyjnej. Podczas tej kontroli stwierdzono, że skarżąca w dalszym ciągu nie podała do publicznej wiadomości rozkładu jazdy na skontrolowanych przystankach wymienionych w rozkładzie jazdy. Z pośród 35 przystanków na ww. linii komunikacyjnej, z których korzysta, skontrolowano 24 przystanki. Na 3 przystankach nadal brakowało obowiązującego rozkładu jazdy tj. w miejscowościach: [...] pn.: "[...]"; [...] pn.: "[...]", w [...] pn.: "[...]". Ponadto na wspomnianych 3 przystankach widoczne były rozkłady jazdy z logiem firmy [...]. Na dowód organ wykonał zdjęcia przystanków, które dołączył do akt.
W odpowiedzi na wystąpienie pokontrolne, skarżąca podtrzymała wcześniej wyrażone stanowisko o odpowiedzialności osób trzecich.
Oceniając zebrany materiał dowodowy organ I instancji uznał, że uzasadnia on cofnięcie skarżącej zezwolenia z dnia 8 kwietnia 2015 r. nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych na wskazanej linii, co też uczynił decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej: k.p.a.) w zw. z art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 58 z późn. zm. – dalej: u.t.d.).
W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez Skarżącą, SKO w [...], decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...], uchyliło opisaną wyżej decyzję Marszałka i umorzyło postępowanie organu I instancji w całości bezprzedmiotowe.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], Kolegium stwierdziło nieważność wydanej uprzednio decyzji własnej z dnia [...] października 2017 r., a następnie w wyniku ponownego rozpoznania odwołania Skarżącej wydało kolejną decyzję z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2017 r.
W wyniku skargi E.W., powyższa decyzja została uchylona wyrokiem z dnia 17 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 1164/18, z uwagi na dostrzeżenie przez Sąd, że decyzja z dnia [...] października 2017 r. oraz kontrolowana wówczas przez Sąd decyzja z dnia [...] lipca 2018 r. zostały wydane przy udziale jednakowego składu orzekającego Kolegium.
W konsekwencji powyższego wyroku, SKO wydało zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], którą utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że przewoźnik dopuścił się naruszenia warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu (art. 18b ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.t.d.). Zdaniem Organu odwoławczego materiał dowodowy - wbrew twierdzeniom odwołania, był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. W ocenie Kolegium wszystkie istotne kwestie dla ustalenia podstawowych przesłanek warunkujących legalność decyzji zostały rozważone i wzięte pod uwagę. Organ dokonał oceny dotychczasowych dowodów, a także przeprowadził nowe dowody, celem wyjaśnienia stanu faktycznego z uwzględnieniem uprzednio wydanych wytycznych. SKO zauważyło również, że odwołująca miała możliwość wypowiedzenia się w sprawie na każdym jej etapie, miała zapewniony wgląd i dostęp do dokumentacji pokontrolnej. W ocenie organu odwoławczego, nie udokumentowane przez odwołującą okoliczności, na podstawie których twierdzi, że nie ponosi odpowiedzialności za wskazane przez Organ I instancji naruszenia nie mogą niwelować skutków związanych ze stwierdzonymi naruszeniami, będącymi podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Decyzja o cofnięciu zezwolenia przewoźnikowi ma bowiem charakter decyzji związanej.
Z decyzją Kolegium ponownie nie zgodziła się Skarżąca, wnoszą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej zwany : WSA) skargę i domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez:
- zaniechanie przez organy prowadzące postępowanie działań niezbędnych do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do cofnięcia stronie zezwolenia nr [...],
- naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów - nieobiektywną, arbitralną, wybiórczą i sprzeczną z zasadami logiki ocenę materiału dowodowego, która przybrała charakter dowolny, a także doprowadziła do wewnętrznych sprzeczności tak w samej treści decyzji, jak i treści decyzji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym,
- uzasadnienie decyzji nieodpowiadające wymogom prawnym, w szczególności w zakresie niewskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i argumentów strony oraz złożonych przez nią dowodów,
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
- przepisów u.t.d oraz ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2168 ze zm.) w zakresie wymogów dotyczących prowadzenia kontroli wobec przedsiębiorcy,
- art. 90 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. poprzez niezastosowanie przez organ wydający decyzję zawartych w nich wymogów prawnych,
- art. 20a ust. 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że chwilowe braki rozkładów wynikają tylko i wyłącznie z działań osób trzecich o charakterze chuligańskim. Skarżąca podkreśliła, że w trakcie prowadzonego postępowania czterokrotnie przesyłała organowi dokumentację fotograficzną potwierdzającą podanie do wiadomości pasażerów brakujących rozkładów jazdy. Zdaniem Skarżącej w przedstawionym stanie sprawy zachodziły okoliczności do zastosowania wobec niej art. 20a ust. 1 u.t.d. Podniosła również szeroko opisane zarzuty dotyczące prawidłowości przebiegu przeprowadzonej u niej kontroli. Ponadto zarzuciła, że organ I instancji powołuje jako podstawę przeprowadzonych kontroli, a tym samym i podstawę prawną rozstrzygnięcia, wewnętrzne zarządzenia, które nie należą do źródeł prawa powszechnie obowiązującego, a tym samym nie mogą być źródłem praw i obowiązków strony postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej, jest to sprzeczne z zasadą praworządności (6 k.p.a,, art. 7 Konstytucji RP). Nadto zdaniem Skarżącej organ I instancji w dniu 22 lutego 2017 r. wszczął kolejne, nowe postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zezwolenia nr [...], gdy tymczasem postępowanie w tej sprawie było już w toku.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyjaśnił również, że kontrole nie są przeprowadzane w dniu usunięcia naruszenia, jednak stan zgodny z prawem ma się utrzymywać. Organy nie kwestionowały wywieszania przez stronę rozkładów, lecz kontrole wykazywały ich braki w miejscach, w których zgodnie z zezwoleniem powinny się znajdować. Ciężar umieszczenia ich w stosownym miejscu i zabezpieczenia w sposób umożliwiający zapoznanie się z ich treścią osób tam znajdujących się spoczywa na posiadaczu zezwolenia.
Postanowieniem z dnia 23 lipca 2019 r. WSA w Rzeszowie na skutek rozpoznania wniosku Skarżącej wstrzymał wykonanie zaskarżonej w sprawie decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:
Skarga jako niezasadna została przez Sąd oddalona w całości.
W pierwszej kolejności należy podnieść, iż sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwana dalej w skrócie "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Dodać ponadto należy, iż w ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Przedmiotem swej skargi przewoźnik drogowy – E.W. firma [...], uczyniła decyzję SKO utrzymującą w mocy decyzję Marszałka o cofnięciu zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób. Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowody pozwalał ustalić w sposób w pełni obiektywny stan faktyczny sprawy oraz zastosować wobec skarżącej Strony przepisy u.t.d., przewidujące cofnięcie zezwolenia na wykonywanie działalności transportowej w przypadku gdy przewoźnik, pomimo skierowanego do niego wezwania, nie wypełnia obowiązków wynikających z treści tego zezwolenia oraz obowiązujących przepisów prawa.
Z przesłanych akt administracyjnych wynika, że decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja Marszałka Województwa, stanowiła konsekwencje czynności kontrolnych przeprowadzonych względem skarżącej, która wykonuje przewozy regularne na trasie określonej w treści zezwolenia nr [...] (karta nr 117). Przystanki, na których skarżący Przewoźnik ma obowiązek się zatrzymywać oraz godziny przyjazdów i odjazdów jego pojazdów, zostały wyszczególnione w załączniku do decyzji Marszałka z dnia [...] kwietnia 2015 r. zezwolenie nr [...].
Przez przewóz regularny ustawodawca mocą art. 4 pkt 7 u.t.d. nakazuje rozumieć publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w u.t.d. i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1983). Zasady wykonywania przewozów regularnych określa natomiast art. 18b ust. 1 pkt 2 u.t.d., gdzie stwierdzono jednoznacznie, że rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach (publiczne ogłoszenie rozkładu jazdy). Ponadto wsiadanie i wysiadanie pasażerów winno odbywać się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 1 pkt 2 i 3 u.t.d.).
Wykładnia semantyczna wskazanych przepisów pozwala na stwierdzenie, że przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób w krajowym transporcie drogowym powinien umieszczać na przystankach i dworcach autobusowych, które są wymienione w rozkładzie jazdy stanowiącym załącznik do udzielonego mu zezwolenia, pisemne informacje o rozkładzie jazdy (tak słusznie R. Strachowska, Art. 18 (b). W: Ustawa o transporcie drogowym. Komentarz, wyd. III. System Informacji Prawnej LEX, 2012.). Przystanek wykorzystywany przez przewoźnika musi zostać wyposażony w rozkład jazdy, co potwierdza również ustawowa definicja tego obiektu zamieszczona w art. 4 pkt 8a u.t.d. W jej świetle, przystankiem jest miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasażerów na danej linii komunikacyjnej, oznaczone w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, z informacją o rozkładzie jazdy, z uwzględnieniem godzin odjazdów środków transportowych przewoźnika drogowego uprawnionego do korzystania z tego miejsca.
Na podstawie przekazanych do WSA akt administracyjnych Sąd ustalił, iż skarżąca strona dysponuje zezwoleniem Marszałka Województwa [...] z dnia 8 kwietnia 2015 r., o nr [...], pozwalającym na wykonywanie w regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej [...], przez miejscowości [...].
W wyniku kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Marszałkowskiego dnia 19 maja 2016 r. stwierdzono, iż na przystankach autobusowych o nazwach :
- [...], [...], [...], w [...];
- [...], [...], w [...];
- [...] w [...];
- [...] w [...];
- [...] w [...];
- [...] w [...];
- [...] w ;
- [...] w [...];
przewoźnik nie podał do publicznej wiadomości rozkładu jazdy. W protokole kontroli zapisano, iż przewoźnik E.W. dopuściła się m.in. nieprzestrzegania nakazu wynikającego z artykuł 18b ust. 1 pkt 2 u.t.d. Protokół kontroli został podpisany bez zastrzeżeń przez kontrolowanego przewoźnika w dniu 30 maja 2016 roku. Na tej podstawie Organ I instancji wystąpieniem pokontrolnym z dnia 31 maja 2016 roku wezwał Przewoźnika, aby w terminie 3 dni od daty otrzymania wystąpienia pokontrolnego zaprzestał działań stwierdzonych w trakcie kontroli w tym m.in. nieprzestrzegania nakazu podania do publicznej wiadomości rozkładów jazdy poprzez ich ogłoszenie na przystankach autobusowych wymienionych w obowiązującym rozkładzie. Strona w odpowiedzi na wystąpienie pokontrolne z dnia 31 maja 2016 r. poinformowała Organ, iż braki podania do publicznej wiadomości rozkładu jazdy przez ogłoszenie na przystankach autobusowych zostały uzupełnione w związku z powyższym załączyła zdjęcia z dowodów wykonania kroku naprawczych. Do tego pisma strona załączyła zdjęcia rozkładów jazdy z przystanków o nazwach :
- [...];
- [...];
- [...];
- [...],
- [...];
- [...];
- [...];
- [...];
- [...].
Na kolejnym etapie postępowania kontrolnego w dniu 15 lipca 2016 r., pracownicy Organu I instancji przeprowadzili ponowną kontrolę przewoźnika polegającą na sprawdzeniu wywiązywania się z ustawowego obowiązku podania do publicznej wiadomości ogłoszenia rozkładów jazdy na przystankach autobusowych na linii komunikacyjnej [...]. Kontrolą objęto przystanki na odcinku od miejscowości [...] do miejscowości [...]. W wyniku kontroli stwierdzono, że przewoźnik w dalszym ciągu nie podał do publicznej wiadomości rozkładów jazdy na przystankach określonych w rozkładzie jazdy to jest:
- [...], [...], [...], w [...];
- [...], [...], w [...];
- [...] w [...];
- [...] w [...];
- [...] w [...];
- [...] w [...];
- [...] w [...];
- [...] we [...];
- [...] w [...];
- [...] w [...];
- [...] w [...];
- [...] w [...].
Wyniki kontroli potwierdziły jedynie częściową realizacją zaleceń zawartych w wystąpieniu pokontrolnym z dnia 31 maja 2016 roku. Podano do publicznej wiadomości rozkład jazdy na przystankach o nazwach:
- [...] w [...];
- [...] w [...];
- [...] w [...];
- [...] w [...];
- [...], [...] w [...];
- [...] w [...].
Wobec takich wyników kontroli Marszałek wystosował do Strony wystąpienie pokontrolne z dnia 5 sierpnia 2018 r., w którym stwierdził, iż wyniki kontroli zawarte w sprawozdaniu z kontroli pozaplanowej z dnia 25 lipca 2016 r., potwierdzają, iż Przewoźnik w dalszym ciągu nie podał do publicznej wiadomości rozkładu jazdy na przystankach o powyżej podanych nazwach.
Strona pismem z dnia 12 sierpnia 2016 r., poinformowała Organ, iż naruszenia przepisów o zakresie braku podania do publicznej wiadomości rozkładów jazdy przez ogłoszenia na przystankach autobusowych wymienionych w rozkładzie jazdy do zezwolenia o nr [...] zostały usunięte. Wg strony brak tych rozkładów wynikał z działań osób trzecich, które usuwają wywieszone rozkłady jazdy. Natomiast ujawnione przez kontrolujących przypadki wywieszania rozkładów jazdy z nazwą przewoźnika inną niż strona, stanowią niedopatrzenie pracownicy biura.
Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., [...], cofnął Przewoźnikowi wyżej wymienione zezwolenie. Organ nie dał wiary wyjaśnieniom złożonym przez stronę, a jego zdaniem argumenty dotyczące zrywania rozkładów jazdy przez osoby trzecie, jakkolwiek prawdopodobne to nie zwalniały stronY od obowiązku ich uzupełnienia w możliwie najkrótszym czasie. To na stronie ciąży obowiązek podania do publicznej wiadomości rozkładów jazdy środków transportowych na przystankach wymienionych w rozkładzie jazdy. Odnosząc się do argumentu strony dotyczącego niedopatrzenia pracownicy, która wg strony użyła rozkładu jazdy dla innego przewoźnika stwierdzono, iż nie jest on trafny. W ocenie organu to na stronie prowadzącej firmę ciąży prawny obowiązek kontroli wykonywanych przez pracownika zadań, tym bardziej że upływ czasu pomiędzy kontrolami był znaczący i możliwe było przeprowadzenie wspólnej kontroli i naprawienie błędu pracownika.
Także w trakcie kolejnej kontroli z dnia 19 stycznia 2017 r. poświęconej sprawdzeniu wywiązywania się przez Przewoźnika z ustawowego obowiązku podawania do publicznej wiadomości obowiązującego rozkładu jazdy, ponownie stwierdzono brak podania do publicznej wiadomości rozkładu jazdy na przystankach o nazwie: "[...]" w [...], "[...]" w [...], "[...]" w [...]. Odpowiadając na wystąpienie pokontrolne Organu z dnia 30 stycznia 2017 r., Skarżąca strona nie zgodziła się ze stwierdzeniem organ, iż na przystankach [...], [...] i [...]znajdują się rozkłady jazdy z nazwą [...]. Ewentualne braki rozkładów jazdy wynikały tylko i włącznie z działań osób trzecich o charakterze chuligańskim zaś brakujące rozkłady jazdy są regularnie i na bieżąco uzupełniane. Skarżąca w piśmie z dnia 28 lutego 2017 r., ponownie nie zgodziła się ze skierowanymi względem niej zarzutami i załączyła kopie fotografii przystanków. Również w piśmie z dnia 13 marca 2017 roku E.W. podkreśliła, iż braki rozkładów jazdy na linii komunikacyjnej [...] zostały usunięte, co potwierdza dokumentacja fotograficzna załączona do tego pisma. Ponownie podkreślono, że ewentualne braki rozkładów wynikają tylko i wyłącznie z działań osób trzecich, które zrywają i niszczą rozkłady jazdy. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków kierowców, którzy regularnie wykonują przewozy na linii komunikacyjnej na okoliczność nagminnego zrywania i niszczenia przez osoby trzecie rozkładów jazdy na przystankach komunikacyjnych oraz ich regularnego uzupełniania przez przewoźnika. Organ uwzględnił opisany wniosek dowodowy, co spowodowało że w charakterze świadków zostali przesłuchani kierowcy S.M. oraz W.M. Świadkowie potwierdzili wyjaśnienia Przewoźnika o zrywaniu rozkładów jazdy przez osoby trzecie, jednocześnie świadek W.M. podczas przesłuchania złożył do akt potwierdzenie zgłoszenia na Policji zrywania rozkładów jazdy na przystankach autobusowych z dnia 7 kwietnia 2017 r. oraz pismo z Policji o charakterze informacji, iż nie skierowano wniosku o ukaranie w sprawie umyślnego uszkodzenia mienia w postaci rozkładu jazdy znajdujących się na przystankach zlokalizowanych na terenie gminy [...] w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 4 kwietnia 2017 na szkodę przewoźnika z powodu niewykrycia sprawcy wykroczenia. Natomiast przy piśmie z dnia 23 czerwca 2017 r., przekazano Organowi płytę CD zawierającą zapisy z kamery jednego z autobusów obsługujących linie [...] z czerwca 2017 roku z uwzględnieniem wjazdu i wyjazd do autobusu przystanków komunikacji krok.
Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., znak [...] Marszałek Województwa [...] wydał decyzję o cofnięciu przewoźnikowi zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii [...] z dnia 8 kwietnia 2015 roku nr [...]. W podstawie prawnej tej decyzji wskazano art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d.
Zdaniem Sądu przedstawiona w tej decyzji argumentacja zaakceptowana następnie przez SKO zasługuje na przyjęcie w świetle mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego.
Przede wszystkim należało stwierdzić, że podstawy faktyczne i prawne uprawniające Marszałka Województwa [...] do cofnięcia zezwolenia E.W. zostały już wykazane kontrolami przeprowadzonymi jeszcze przed wydaniem przez Marszałka pierwszej decyzji o cofnięciu zezwolenia z dnia 26 sierpnia 2016 roku. Czynności wyjaśniające wykonane w ramach dwóch kontroli tj. w miesiącu maju i lipcu 2016 r. w sposób niezbity wykazały, iż Przewoźnik już w tym czasie naruszył obowiązek podawania do publicznej wiadomości zatwierdzonych przez Organ rozkładów jazdy. Pomimo skierowanego do strony wezwania nie nastąpiło skuteczne (realne) usunięcie stwierdzonych naruszeń, co zostało potwierdzone w toku kontroli przeprowadzonej dnia 15 lipca 2016 roku. Organ, kierując do Przewoźnika wystąpienie pokontrolne z dnia 31 maja 2016 r. i wzywając do usunięcia uchybień w zakresie nieprawidłowego wypełniania nakazu z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.t.d., zrealizował przepis wyrażony w artykule 90 pkt 1 w/w ustawy. Otóż w myśl tego unormowania, w wyniku kontroli przeprowadzonej przez organ udzielający zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji lub zezwolenia, stwierdzającej niespełnienie przez przedsiębiorcę wymogów będących podstawą do wydania tych dokumentów, organ ten wzywa przedsiębiorcę do spełnienia tych wymogów w wyznaczonym terminie. NSA w jednym ze swych wyroków dokonując literalnej wykładni art. 90 u.t.d., stwierdził, że z użycia przez ustawodawcę kategorycznego sformułowania "organ wzywa" wynika, że dokonanie wezwania i udzielenie terminu na usunięcie uchybień jest obowiązkiem organu przed cofnięciem zezwolenia, a nie tylko możliwym do wyboru sposobem działania. Tak więc prawidłowe zastosowanie art. 24 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 90 tej ustawy wymaga, aby organ po upływie udzielonego terminu sprawdził czy uchybienia zostały usunięte i dopiero w sytuacji kiedy ponowna kontrola wykaże, że przedsiębiorca nadal narusza warunki zezwolenia, organ je cofnie (zob. wyrok NSA z dnia 2 września 2008 r., sygn. II GSK 312/08, LEX). Dlatego, Marszałek kierując pierwsze wezwanie do usunięcia naruszeń wypełnił swój ustawowy obowiązek, który warunkuje cofnięcie zezwolenia, oczywiście jeżeli przedsiębiorca nie zastosuje się do treści tego upomnienia.
Niewykonanie pierwszego wezwania Marszałka stanowiło w świetle przepisów u.t.d., wystarczający argument dla pozbawienia przewoźnika uprawnień do prowadzenia działalności transportowej. Już w chwili stwierdzenia ponownego dopuszczenia się przez przewoźnika uchybień w zakresie realizacji obowiązku publikacji rozkładów jazdy spełniły się warunki cofnięcia zezwolenia wyrażone w art. 90 pkt 4 w związku z art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Dopuszczania się przez Przewoźnika naruszeń przepisów u.t.d. potwierdziła również trzecia zrealizowana przez Organ kontrola przeprowadzona przez pracowników [...] Urzędu Marszałkowskiego w dniu 19 stycznia 2017 r., w trakcie której kolejny raz skontrolowano przystanki w ramach w linii regularnej [...] i ustalono, że pomimo wcześniejszych wezwań kierowanych do Przewoźnika stosowanego przez niego rozkładu jazdy brakowało w miejscowościach: [...], [...] oraz [...]. Ustalenia tej kontroli zostały potwierdzone materiałem fotograficznym załączonym do wystąpienia pokontrolnego skierowanego do Przewoźnika.
W świetle art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. zezwolenie cofa się w przypadku naruszenia warunków na jakich zezwolenie to zostało wydane oraz warunków określonych w zezwoleniu. Jeżeli przewoźnik nie podaje do publicznej wiadomości przez ogłoszenie na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach, to narusza nie tylko warunki zezwolenia, a także jedną z podstawowych zasad wykonywania przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym wyrażoną w art. 18b ust. 1 pkt 2 u.t.d.
Sąd przyznaje, że Marszałek Województwa w swej decyzji bardzo obszernie i rzeczowo odniósł się do wszystkich podniesionych w toku postępowania zarzutów i wniosków strony skarżącej, wypełniając tym przepis art. 107 § 3 K.p.a. Zgodzić się należy, iż powoływanie się przez Przewoźnika na pomyłkę pracownicy, która zastosowała rozkłady jazdy innego przedsiębiorcy, nie jest powodem znoszącym odpowiedzialność administracyjnoprawną. Otóż przewoźnik, realizując działalność transportową ponosi odpowiedzialność administracyjnoprawną na zasadzie ryzyka, za wszystkie błędy swych pracowników w tym również kierowców. Jeżeli błąd popełnił pracownik, to konsekwencje prawne tego błędu w zakresie przestrzegania przepisów u.t.d. będzie ponosić przedsiębiorca prowadzący działalność transportową. Z materiału dowodowego wynika, że stosowanie rozkładów jazdy innego przewoźnika nie miało charakteru incydentalnego, lecz co istotne wielokrotny. Dlatego Skarżąca nie może liczyć na wyeliminowanie decyzji o cofnięciu zezwolenia poprzez przenoszenie odpowiedzialności za uchybienia na pracowników swego przedsiębiorstwa.
Zdaniem Sądu, słusznie nie został również uznany przez Organ argument w postaci działań przestępczych osób trzecich polegających na zrywaniu rozkładów jazdy. Wskazać należy, iż przypadki naruszenia zasady wykonywania przewozów regularnych z art. 18b ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, zostały przez Organ kontroli stwierdzone jeszcze w 2016 roku. Tymczasem pierwsze i jedyne doniesienie o popełnieniu wykroczenia zostało dokonane przez Przewoźnika dopiero w miesiącu kwietniu 2017 r., co wynika z potwierdzenia zgłoszenia na posterunku Policji w miejscowości [...] z dnia 7 kwietnia 2017 roku.
W odniesieniu do tego zarzutu, Sąd przywołuje i w całości podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 17 marca 2016 r., o sygn. III SA/Po 38/16, LEX, wydane na kanwie okoliczności faktycznych bardzo podobnych do tych jakie stanowiły przyczyny cofnięcia zezwolenia w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono przekonująco, że skoro rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych - to na przewoźniku ciąży obowiązek takiego sporządzenia i zamocowania rozkładów jazdy na przystankach, by maksymalnie zabezpieczyć je (czy wręcz uniemożliwić) przed dewastacją przez osoby trzecie. Wymaga to zatem zwiększonej staranności ze strony przedsiębiorcy świadczącego tego typu usługi. Sąd zauważa, iż o istnieniu technicznych możliwości takiego zabezpieczenia rozkładu jazdy, który gwarantuje jego niezrywanie, świadczą rozwiązania zastosowane przez innych przewoźników na przystankach, uwidocznionych na zdjęciach wykonanych przez pracowników Urzędu Marszałkowskiego. Znaczącą minimalizują one ewentualność dokonywania aktów wandalizmu, na które powoływała się Strona w toku postępowania administracyjnego. Takiej staranności nie wykazała Skarżącą, która nie zabezpieczając odpowiednio rozkładów jazdy, i nie uzupełniając ich niezwłocznie i na bieżąco, bądź też stosując rozkłady innego przewoźnika, co najmniej godziła się z niewykonaniem ustawowych obowiązków podawania do publicznej wiadomości treści rozkładów jazdy. Wskazywane przez Skarżącą dowody oraz argumenty nie były w stanie zmienić oceny wykazanego przez Organ pierwszej instancji kilkukrotnego naruszenia art. 18b ust. 1 pkt 2 u.t.d.
Reasumując, w niniejszej sprawie Organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa w taki sposób, który przesądzałby o innym wyniku sprawy niż ustalony w zaskarżonej do WSA decyzji o cofnięciu zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym. Sąd administracyjny działając z urzędu także nie dostrzegł takich błędów, które mogłyby zadecydować o uwzględnieniu skargi na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a.
Dlatego wyłożone względy musiały zadecydować o oddaleniu skargi w całości w oparciu o art. 151 p.p.s.a.