II SA/Rz 717/04

II SA/Rz 717/04 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2005-10-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Anna Lechowska
Magdalena Józefczyk /sprawozdawca/
Ryszard Bryk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
art. 10 ust. 4 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk Sędziowie NSA Anna Lechowska AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant: sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w dniu 5 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi U. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych - skargę oddala -
Uzasadnienie
II SA/Rz 717/04
UZASADNIENIE
Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2004r. nr [...] działając na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania U. G. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2004r. nr [...] w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku
W odwołaniu U. G. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku, ponowne rozpatrzenie sprawy w tym zakresie i przyznanie prawa do zasiłku od 6.05.2004r. w wysokości 120 % kwoty zasiłku ze względu na spełnienie warunków określonych w art. 23 ust. 1 i 2 oraz 24 ust. 1 i 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Podniosła, że w dacie rejestracji w PUP przedłożyła wszystkie dokumenty na poparcie okresów uprawniających do zasiłku, a w szczególności decyzję MOPS z 22.11.2001r. nr [...], decyzję MOPS z 12.02.2003r. nr [...] oraz zaświadczenie MOPS z 29.04.2004r. nr [...], że w okresie 18 miesięcy poprzedzających zarejestrowanie dysponowała 365 dniami, które uprawniały do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Przedstawiona dokumentacja potwierdzała fakt pobierania w okresie od 1.10.2001r. do 31.01.2004r. gwarantowanego zasiłku okresowego oraz opłaty składki na ubezpieczenie emerytalno-rentowe w wysokości 32,52 % kwoty najniższego wynagrodzenia. Organ I instancji błędnie ustalił stan faktyczny, co spowodowało wydanie odmownej decyzji.
Organ odwoławczy rozpoznając sprawę na wstępie wyjaśnił, że odwołanie od decyzji wniesiono 14 czerwca 2004r., dlatego też do rozpoznania tego odwołania, na podstawie art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001) zastosował nową ustawę.
W odniesieniu do skarżącej okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP (06.05.2004r.) obejmował przedział czasowy od 05.11.2002r. do 05.05.2004r., a gwarantowany zasiłek okresowy U. G. pobierała od 01.10.2001r. do 31.01.2004r. Organ wyjaśnił, że w myśl art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia do 365 dni warunkujących nabycie prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych zaliczeniu podlegają niewymienione w ust.l pkt 2 okresy, za które opłacane były składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 38 ustawy przez składki należy rozumieć składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe, finansowane z własnych środków płatnika tych składek.
Na podstawie materiału dowodowego organ ustalił, że wystąpił brak przesłanki dotyczącej opłacania składek z tytułu ubezpieczenia wypadkowego jak i odprowadzania składek na Fundusz Pracy. Wskazane przez skarżącą 365 dni do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie spełniły ustawowych warunków do nabycie prawa do zasiłku.
W skardze do Sądu skarżąca U. G. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, ponowne rozpatrzenie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, na zasadzie dotychczasowych przepisów prawa tj. ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r. nr 58, poz. 514), gdyż w czasie obowiązywania tej ustawy zostało wszczęte postępowanie i zakończone przez organ I instancji; uznanie wszelkich nabytych praw strony w czasie obowiązywania dotychczasowych przepisów prawa; uchylenie decyzji Starosty w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych; przyznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawa do zasiłku od 6.05.2004r. w wysokości 120 % kwoty zasiłku wobec spełnienia przez stronę ustawowych warunków wynikających z dotychczasowej ustawy; dopuszczenie dodatkowych dowodów w sprawie w szczególności protokołu spisanego 12.02.2003r. w MOPS ze stroną oraz zaświadczenia MOPS z 9.06.2004r. na okoliczność wykazania, że w okresie od 1.10.200łr. do 31.12.2003r. była odprowadzana składka na ubezpieczenie emerytalno - rentowe w wysokości 32,52 % kwoty najniższego wynagrodzenia; przyznanie stronie skarżącej należnego zasiłku wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia odwołania tj. od 14.06.2004r. do dnia wypłaty.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ winien ustalić rzeczywisty stan faktyczny istniejący od 5.05.2004r. do dnia [...].05.2002r.(dzień rejestracji oraz dzień wydania decyzji przez organ I instancji, Sąd stwierdził, że w uzasadnieniu błędnie podano rok, bo w zarzutach skargi wskazano na rok 2004). Skarżąca wyliczyła, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestracji posiadała 422 dni za które organ odprowadzał składki na ubezpieczenia emerytalno-rentowe, zatem więcej niż wymagane 365 dni. Okresem nieskładkowym był okres od 1.01.2004r. do 5.05.2004r. Skarżąca podniosła, że bez znaczenia jest fakt, że w toku postępowania odwoławczego weszły wżycie nowe przepisy. Nabyte prawo strony wynika z dotychczasowych przepisów z okresu od.5.11.2002r. do 5.05.2004r to jest z okresu zanim weszły w życie nowe przepisy, gdyż na podstawie ustawy o pomocy społecznej miała przyznany zasiłek gwarantowany. Za bezpodstawne skarżąca uznała twierdzenie organu o niepłaceniu składek na Fundusz Pracy, gdyż z obowiązku tego została zwolniona na mocy art. 53 ust.l pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zapis minimalne wynagrodzenie odnosi się do spraw od 1.06.2004r. po wejściu w życie nowej ustawy i których okres przedmiotowy rozpoczyna się po 18 miesiącach po wejściu w życie ustawy. Skarżąca zwróciła uwagę na błędne ustalenia organu zawarte w urwanej myśli znajdującej się na str. 4 uzasadnienia od wiersza nr 17 cyt. "której podstawę wymiaru stanowiło minimalne, a do dnia 31.12.2002r. najniższe wynagrodzenie". Organ odwoławczy nie mógł kwestionować praw nabytych strony z woli ustawodawcy zapisu zawartego w ustawie "najniższe wynagrodzenie". Skarżąca uznała orzeczenie organu za sprzeczne ze stanem faktycznym ustalonym na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 stawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy (art. 135 p.p.s.a.).
Poddawszy takiej właśnie kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona.
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody z [...] lipca 2004r. [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z [...] maja 2004r. nr [...] w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku.
Skarżąca zarejestrowała się jako bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy 6 maja 2004r. W dacie rejestracji obowiązywała ustawa z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r. nr 58, poz. 514 ze zm.). Ustawa ta została uchylona ustawą z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001) z dniem 1 czerwca 2004r. Bezspornym w niniejszej sprawie jest przyznanie skarżącej statusu osoby bezrobotnej. Spór dotyczy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, które skarżąca wywodzi z faktu pobierania w okresie od 1.10.200Ir. do 31.01.2004r. gwarantowanego zasiłku okresowego. W okresie tym, jak twierdzi skarżąca z mocy art. 53 ust. 1 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu była zwolniona z obowiązku odprowadzania składki na Fundusz Pracy.
Przesłanki do nabycia prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej w postępowaniu, które toczyło się przed organem I instancji regulował art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r. nr 58, poz. 514 ze zm.) zwana dalej ustawą o zatrudnieniu. Stosownie do tego przepisu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni wykonywał pracę lub zatrudnienie w formach wymienionych w ust. 1 pkt 2 art. 23, z którymi ustawodawca łączy powstanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Natomiast w ust. 2 art. 23 tej ustawy wymieniono inne okresy, które można zaliczyć do 365 dni do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych takie jak: 1/ zasadniczej służby wojskowej.(...); 2/ urlopu wychowawczego, udzielonego na podstawie odrębnych przepisów; 3/ pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, świadczenia rehabilitacyjnego, oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestania prowadzenia pozarolniczej działalności - okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub opiekuńczego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia; 4/ niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które była opłacana składka na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składki stanowiła kwota wynosząca co najmniej najniższe wynagrodzenie; 5/ okres, za który przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy (stosunku służbowego), oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę.
W kontekście art. 23 ust. 2 pkt 4 ustawy o zatrudnieniu należy rozważyć, czy okres pobierania zasiłku gwarantowanego spełnia ustawowe warunki do nabycia przez bezrobotnego prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Podstawę prawną do przyznania gwarantowanego zasiłku okresowego stanowił przepis art. 31 ust. 4a ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. nr 64, poz. 414 ze zm.) zwana dalej ustawą o pomocy społecznej. Ustawa ta utraciła moc prawną 1 maja 2004r., gdyż weszła w życie ustawa z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (dz. U. nr 64, poz. 593 ze zm.).
W myśl art. 31 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej, osobie, która utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych, pobieranego na podstawie przepisów
0. zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, z powodu upływu okresu jego pobierania, a dochód rodziny nie przekracza kryterium dochodowego ustalonego zgodnie z art. 4 ust. 1 - przysługuje gwarantowany zasiłek okresowy, jeżeli w dniu utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz w okresie pobierania gwarantowanego zasiłku okresowego samotnie wychowuje co najmniej jedno dziecko do ukończenia szkoły podstawowej i gimnazjum, nie dłużej jednak niż do 15 roku życia, a od dnia 1 września 200Ir. nie dłużej niż do 16 roku życia. Na podstawie art. 31 b ust. 6 pkt 1 wyżej powołanej ustawy ośrodek pomocy społecznej przez okres pobierania gwarantowanego zasiłku odprowadzał składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe od kwoty najniższego wynagrodzenia.
W aktach administracyjnych znajduje się decyzja podpisana przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, z [...] września 200Ir. Nr [...], którą przyznano skarżącej zasiłek gwarantowany okresowy oraz świadczenie w postaci opłaty składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe na okres od 1.10.2001r. do 14.01.2003r. w wysokości 32,52% kwoty najniższego wynagrodzenia oraz świadczenie w postaci opłaty składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 7,75% kwoty zasiłku.
Z przytoczonych przepisów, ani decyzji Zastępcy Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej nie wynika, że była opłacana składka na Fundusz Pracy od gwarantowanego zasiłku okresowego.
Skarżąca zarzuciła w skardze, że z mocy prawa na podstawie art. 53 ust.l pkt 3 ustawy o zatrudnieniu była zwolniona z obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy i z tego względu, pomimo nieopłacenia tych składek, to okres, w którym pobierała gwarantowany zasiłek okresowego winien być uznany za okres dający prawo do zasiłku dla bezrobotnego.
Podmioty zobowiązane do opłacania składki na Fundusz Pracy wymienia art. 53 ust.l ustawy o zatrudnieniu. Stosownie do art. 53 ust. 1 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu obowiązkowe składki na Fundusz Pracy opłacają inne niż wymienione w pkt 1 i 2 (pracodawcy, rolnicze spółdzielnie produkcyjne, spółdzielnie kółek rolniczych) osoby podlegające ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu, z wyjątkiem osób duchownych, osób pobierających na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej zasiłek stały lub gwarantowany zasiłek okresowy i osób podlegających ubezpieczeniu społecznemu rolników, a także żołnierzy niezawodowych w służbie czynnej, osób odbywających zastępcze formy służby wojskowej, osób przebywających na urlopach wychowawczych oraz pobierających zasiłek macierzyński.
Z normatywnego brzmienia cytowanego przepisu wynika, że składka na Fundusz Pracy jest obowiązkowa, a ustawodawca wprowadził wyjątki od tego obowiązku. Wprowadzenie określonych wyjątków od obowiązku odprowadzania składek na Fundusz Pracy nie jest tożsame ze zwolnieniem ustawowym z opłacania tych składek. Wprowadzenie bowiem zwolnienia ustawowego, przy użyciu tego właśnie zwrotu "zwalnia się" dawałoby podstawę do ewentualnego zaliczenia okresu zasiłku gwarantowanego jako okresu równorzędnego z okresem, za który była opłacana składka na Fundusz Pracy.
Wprowadzenie wyjątku (tak w stosunku do określonego rodzaju podmiotów jak i rodzaju pobieranych świadczeń), który dotyczy między innymi gwarantowanego zasiłku okresowego znajduje uzasadnienie w przepisach ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. nr 137, poz. 887 ze zm.) Stosownie do art. 16 ust. 9 składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe bezrobotnemu finansują w całości powiatowe urzędy pracy z Funduszu Pracy. Bez takiej regulacji doszłoby do sytuacji, w której Fundusz Pracy sam dla siebie stanowiłby źródło finansowania.
Należy zwrócić też uwagę na fakt, że gwarantowany zasiłek okresowy był przyznawany osobom, którym upływał okres pobierania zasiłku dla osób bezrobotnych przy równoczesnym spełnieniu warunków określonych w ustawie o pomocy społecznej. Uprawnienie do gwarantowanego zasiłku okresowego nabywały tylko osoby, którym wygasło prawo do zasiłku dla bezrobotnych.
Z wyżej przedstawionych względów Sąd uznał, że decyzja organu I instancji jest zgodna z przepisami prawa, bowiem okresu pobierania gwarantowanego zasiłku okresowego nie można zaliczyć do okresu, dającego prawo do nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Z dniem 1 czerwca 2004r. weszła w życie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001) zwana dalej ustawą o promocji zatrudnienia. Zgodnie z art. 146 tej ustawy sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych. Z powyższego wynika, że decydującym momentem dla określenia przepisów jakie należy zastosować do sprawy jest data wniesienia odwołania. Postępowanie odwoławcze jest postępowaniem wnioskowym, a jego uruchomienie zależy od woli strony (art. 127 k.p.a.)
W rozpoznawanej sprawie postępowanie odwoławcze zostało wszczęte na skutek odwołania skarżącej, złożonego osobiście 14.06.2004r. w Powiatowym Urzędzie Pracy (prezentata urzędu na odwołaniu) to jest po dacie wejścia w życie ustawy o promocji zatrudnienia. Organ odwoławczy rozpoznał odwołanie na podstawie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia zgodnie z przepisem intertemporalnym zawartym w art. 146 tej ustawy.
Prawo do zasiłku dla bezrobotnych zostało uregulowane w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia. Prawo do tego świadczenia przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy z zastrzeżeniem art. 75 (wymienia przypadki, gdy nie przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnego), jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych. Gwarantowany zasiłek okresowy nie został wymieniony w ust. 1 tego przepisu, dlatego też w przypadku tym ocenę przesłanek ewentualnego zaliczenia tego okresu do 365 dni, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2, należy dokonać w kontekście pkt 4 ust. 2 art. 71, który odnosi się do niewymienionych w ust. 1 pkt 2 art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia okresów, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.
Jak to już zostało wyżej wyjaśnione, od gwarantowanego zasiłku okresowego nie były odprowadzane składki na Fundusz Pracy i z tego też względu organ II instancji prawidłowo ocenił, że okresu pobierania gwarantowanego zasiłku okresowego nie można zaliczyć do 365 dni uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych.
Przedstawiona analiza przepisów prawa tak na gruncie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jak i ustawy o promocji zatrudnienia prowadzi do wniosku, że warunkiem zaliczenia innego okresu niż wymienione w ust. 1 art. 23 ustawy o zatrudnieniu składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy (art. 23 ust. 2 pkt 4 ustawy o zatrudnieniu), a na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia odprowadzanie składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy (art. 71 ust. 2 pkt 4).
Należy zauważyć, że przesłanki te muszą zaistnieć łącznie. Nie wystarczy zatem samo opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne tak pod rządami aktualnie jak i poprzednio obowiązujących przepisów. W rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione przez skarżącą łącznie obydwie przesłanki pozwalające na zaliczenie okresu gwarantowanego zasiłku okresowego do 365 dni uprawniających do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Sąd nie mógł też uwzględnić zarzutu skarżącej odnośnie rozpatrzenia sprawy według przepisów obowiązujących w dacie wszczęcia postępowania, gdyż wspomniany przepis art. 146 ustawy o promocji zatrudnienia nakazywał organowi II instancji zastosować przepisy nowej ustawy do wszczętego postępowania odwoławczego po 1 czerwca 2004r..
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zapadło przed 1 stycznia 2004r., czyli przed reformą sądownictwa administracyjnego, decyzje wydawane w sprawie uznania, za osobę bezrobotną, przyznania zasiłku dla bezrobotnych, zostały zaliczone do decyzji deklaratoryjnych, czyli potwierdzających jedynie stan prawny i faktyczny istniejący w dacie rejestracji osoby bezrobotnej w urzędzie pracy (patrz wyrok NSA z 4.02.1999r., II SA 1740/98 System Informacji Prawnej LEX nr 41905; uchwała 7 sędziów NSA OPS 14/1 ONSA 2002/4/133).
Nie mogło zatem nastąpić, zarzucane w skardze, naruszenie praw nabytych, gdyż przepisy obowiązujące w postępowaniu przed organem I instancji, a następnie przepisy w oparciu, o które działał organ odwoławczy nie dawały podstaw do stwierdzenia, że w dacie rejestracji skarżąca nabyła prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Przepisy te pozwoliły jedynie na wydanie decyzji przyznającej skarżącej status osoby bezrobotnej. Stosownie do § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania świadczeń określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. nr 25, poz. 132 ze zm. - utraciło moc prawną 8.10.2004r.), prawo do zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium, zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego, zwanych dalej "świadczeniami", ustala starosta, na podstawie karty rejestracyjnej oraz innych wymaganych do przyznania świadczenia dokumentów, przedstawionych przez osobę zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy. Innymi słowy rejestracja jest czynnością, z którą ustawodawca wiąże nabycie określonego rodzaju prawa.
Nietrafny jest zarzut, że organ II instancji przyjął, iż składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe skarżąca miała opłacane do 31.12.2002r. Otóż 1 stycznia 2003r. weszła w życie ustawa z dnia 10 października 2002r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. nr 200, poz. 1679 ze zm.), która w obowiązujących przepisach prawnych zastąpiła dotychczas używane pojęcie najniższego wynagrodzenia pojęciem minimalne wynagrodzenie. Zmiana terminologii, na którą prawidłowo zwrócił uwagę organ została wprowadzona od 1 stycznia 2003 r. mogła stworzyć wrażenie, że organ przyjął okres krótszy niż okres faktycznie opłacanej składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe. Okoliczność ta pozostała bez wpływu na wynik sprawy.
W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym decyzja organu I instancji wydawana pod rządami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jak i decyzja organu II instancji wydawana pod rządami ustawy o promocji zatrudnienia nie naruszają prawa.
Mając na względzie przestawiony stan rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.