II SA/Rz 708/25

II SA/Rz 708/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-09-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jolanta Kłoda-Szeliga
Paweł Zaborniak
Stanisław Śliwa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 51 ust. 1 pkt 1,  art. 29 ust. 2 pkt 7
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1225
§ 19 ust. 2 pkt 1 lit. a
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2025 r. sprawy ze skargi M. Ż. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 24 marca 2025 r. nr OA.7721.20.2.2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki zadaszonego stanowiska postojowego – skargę oddala –
Uzasadnienie
Decyzją z 24 marca 2025 r. nr OA.7721.20.2.2025 Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (PWINB) w Rzeszowie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 poz. 572), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w [...] z 5 lutego 2025 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Jak wynika z uzasadnienia wydanych decyzji, w dniu 5 września 2023 r. przeprowadzona została kontrola, podczas której stwierdzono, że na nieruchomości nr [...] w S. obręb [....], zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednoro-dzinnym, od strony zachodniej w czerwcu 2023 r. M. Ż. (dalej także: "Skarżąca") wybudowała wiatę. Posadowiona ona została na pięciu słupach drewnianych o przekroju około 13,5 x 13,5cm przymocowanych do kotew stalowych wbitych w grunt. Znajduje się w odległości od około 0,5 do około 0,7m od ogrodzenia rozgraniczającego nieruchomości z posesją sąsiednią (ul. [...]) i posiada wymiary 3,40 x 3,14m; nad wiatą dach w układzie jednospadowym kryty blachoda-chówką wyposażony w rynnę i rurę spustową - wody opadowe z dachu odprowadzane są do kanalizacji burzowej. Organ I instancji podkreślił, że stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024r. poz. 725), zwanej dalej "P.b." inwestor zwolniony jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz dokonania zgłoszenia wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każcie 1000 m2 powierzchni działki. Na działce, której sprawa dotyczy znajduje się budynek mieszkalny oraz wybudowana wiata posiadająca powierzchnię zabudowy 10,68m2 (3,40 x 3,14m), co spełnia warunki zawarte w powyżej powołanym przepisie. W piśmie z dnia 12 stycznia 2024r. PWINB uznał, że Organ I instancji winien w sposób jednoznaczny ustalić funkcję jaką pełni przedmiotowa wiata tj. czy nie jest to wiata stanowiąca zadaszone miejsce postojowe. PINB ustalił więc, że kwestia postoju samochodu osobowego pod wiatą jest jednoznaczna, co obrazuje znajdujące się
w aktach sprawy zdjęcie, a sama Inwestorka przyznaje tę okoliczność w piśmie z 7 lutego 2024 r. gdzie stwierdza, że wiata to miejsce wykorzystywane na różne potrzeby rodziny oraz stanowi miejsce dla samochodu. W takich uwarunkowaniach PINB przyjął, że powyższy stan faktyczny nie wyczerpuje sytuacji określonej w art. 29 ust. 2 pkt 2 P.b., bowiem skoro ustawodawca zdecydował się na zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wiat spełniających określone cechy, to nie można uznać, że zwolnione mogą być również wiaty spełniające cechy innych obiektów, tylko z uwagi na podobieństwo cech konstrukcyjnych.
Mając powyższe na uwadze Organ I instancji stwierdził, że sprawa dotyczy obiektu budowlanego, który należy zakwalifikować jako zadaszone stanowisko postojowe, o którym mowa w § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.), określanego dalej jako "rozporządzenie MI z 2002 r." a który to przepis wymaga zachowania określonych odległości od wskazanych w tym przepisie obiektów oraz od granicy działki budowlanej. Odległości te w warunkach sprawy nie zostały tymczasem zachowane.
Dlatego, decyzją z 14 sierpnia 2024 r ., PINB nakazał Skarżącej jako Inwestorowi w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych przy budowie wiaty wykorzystywanej m.in. jako zadaszone stanowisko postojowe na działce nr [...] w S. obręb [....] dokonanie w terminie do 30 września 2024 r. robót budowlanych polegających na wykonaniu między słupami przedmiotowego zadaszenia trwałej przegrody poziomej drewnianej na wysokości od 1,0 do 1,2m od poziomu istniejącego utwardzenia od strony ul. [...] w celu uniemożliwienia wjazdu pod zadaszenie samochodem osobowym i wykorzystywanie go jako zadaszonego stanowiska postojowego. Rozstrzygnięcie to zostało jednak uchylone decyzją PWINB z 31 października 2024 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał, że z uwagi na położenie zadaszonego miejsca postojowego w zbliżeniu do granic z działką nr [...] zasadne będzie wydanie nakazu rozbiórki. Z uwagi jednak na konieczność zagwarantowania stronom dwuinstancyjności postępowania nakazu takiego nie może wydać organ II instancji.
Dlatego też, decyzją z 5 lutego 2025 r., PINB w [...] nakazał Skarżącej jako Inwestorowi, rozbiórkę zadaszonego stanowiska postojowego.
Skarżąca odwołała się od tego rozstrzygnięcia zarzucając błędną kwalifikację spornego obiektu budowlanego jako pełniącego wyłącznie funkcję zadaszonego stanowiska postojowego, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika wprost, że wybudowany przez Nią obiekt budowlany stanowi wiatę o mieszanym sposobie użytkowania, której nie da się jednoznacznie zakwalifikować, a tym samym jest to obiekt budowlany nie wymagający pozwolenia na budowę ani zgłoszenia,
o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt. 2 P.b., dla którego nie określono warunków technicznych w zakresie odległości od granicy z działką sąsiednią. Skarżąca zarzuciła też naruszenie § 20 rozporządzenia MI z 2002 r. poprzez jego niezastosowanie i błędne nakazanie rozbiórki spornego obiektu budowlanego zakwalifikowanego jako zadaszone stanowisko postojowe, podczas gdy z tego stanowiska korzysta wyłącznie mąż skarżącej W. Ż., legitymujący się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, a wymieniony wyżej warunek techniczny zezwala na zbliżenie miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych do okien budynków bez ograniczeń.
Skarżąca przyznała, że sporadycznie miejsce pod wiatą służy jako miejsce postojowe dla samochodu użytkowanego przez Jej męża, jednak nade wszystko wiata ma funkcję użytkową i rekreacyjną i służy jako miejsce odpoczynku, spotkań rodzinnych, miejsce zabawy dla Jej wnuka (na belkach wiaty zawieszona jest huśtawka dla dziecka), miejsce dla rowerów czy suszenia prania.
PWINB, decyzją z 24 marca 2025 r., utrzymał kwestionowane rozstrzygnięcie
w mocy. Podał, że obiekt, którego dotyczy sprawa to obiekt, którego budowa nie wymaga uzyskania zgody ze strony organów administracji architektoniczno-budowlanej, a więc uzyskania pozwolenia, czy dokonania zgłoszenia. Nie zmienia to faktu, że nie powinien on naruszać obowiązujących w dacie budowy przepisów techniczno-budowlanych tj. § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia MI z 2002 r. Zmniejszenie wymaganej nim 3-metrowej odległości jest dopuszczalne na podstawie § 20 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym: stanowiska postojowe dla samochodów osobowych, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne, mogą być zbliżone bez żadnych ograniczeń do okien innych budynków. Miejsca te wymagają odpowiedniego oznako-wania. Organ odwoławczy zauważył, że ustawodawca zmniejszył w wymienionym przepisie wymaganą odległość między stanowiskiem postojowym przeznaczonym dla osoby z niepełnosprawnością a oknem budynku, a nie między stanowiskiem postojowym a granicą działki. Należy zatem uznać, że wymagana odległość analizowa-nego zadaszonego miejsca postojowego od granicy działki powinna wynosić minimum 3,0 m, a w rozpatrywanej sprawie wynosi 0,5-0,7 m. Zatem wymagana odległość nie została dochowana. PWINB podniósł, że nawet mieszany sposób użytkowania obiektu nie sprawia, że naruszenie prawa zostało wyeliminowane. Wymagana zgodność
z prawem zaistniałaby tylko w sytuacji, gdyby obiekt w ogóle nie był użytkowany jako zadaszone miejsce postojowe, wówczas jego zbliżenie do granicy nie stałoby
w sprzeczności z przepisami. Nie jest możliwe, aby dany obiekt budowlany jedno-cześnie był zgodny z przepisami (użytkowany jako wiata rekreacyjna) i niezgodny
z przepisami (użytkowany jako zadaszone miejsce postojowe). Jeśli więc sporne zadaszone miejsce postojowe pełni funkcje parkingowe, to musi spełniać określone normy - a te nie zostały zachowane. W związku z powyższym, PWINB uznał, że wdrożony przez PINB tryb naprawczy tj. art. 50- 51 P.b. został przeprowadzony prawid-łowo i zasadnie zakończony decyzją o rozbiórce. Z uwagi na położenie zadaszonego miejsca postojowego w zbliżeniu do granicy z działką nr [...] wydany nakaz rozbiórki doprowadzi do wyeliminowania powstałej niezgodności z prawem.
M. Ż. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję PWINB, ponawiając zarzuty odwołania od decyzji Organu I instancji. Wniosła o uchylenie obydwu tych rozstrzygnięć i o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W niniejszym postępowaniu Sąd poddał kontroli decyzję administracyjną, a to
w myśl art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", który to przepis jako jeden z przedmiotów skargi do sądu ustanawia właśnie decyzję administracyjną. Kontrola ta odbyła się przy uwzględnieniu kryterium zgodności z prawem, do czego zobowiązuje art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Analiza kwestionowanej decyzji oraz poprzedzającego ją postępowania nie wykazała naruszeń wymienionych w art. 145 § 1 P.p.s.a., dlatego skargę oddalono na podstawie art. 151 P.p.s.a. Nie stwierdzono więc przyczyn nieważności określonych w art. 156 K.p.a., jak też naruszenia prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżona decyzja PWINB utrzymała w mocy decyzję PINB nakazującą Skarżącej rozbiórkę zadaszonego stanowiska postojowego usytuowanego na działce nr [...] w S. obręb [....]. W sprawie ustalono, że na wskazanej nieruchomości, zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, od jego strony zachodniej znajduje się wiata, którą wybudowała Skarżąca w czerwcu 2023 r. Posadowiona ona jest na pięciu słupach drewnianych o przekroju około 13,5 x 13,5cm przymocowanych do kotew stalowych wbitych w grunt i znajduje się w odległości od około 0,5m do około 0,7m od ogrodzenia rozgraniczającego nieruchomości z posesją sąsiednią (ul. [...]). Posiada wymiary 3,40 x 3,14m i dach w układzie jednospadowym kryty blachodachówką wyposażony w rynnę i rurę spustową. Na podstawie dołączonego do akt sprawy zdjęcia (stanowiącego załącznik skierowanego do PINB przez uczestniczkę postępowania K. B. pisma z 16 stycznia 2024 r.) oraz pisma Skarżącej z 7 lutego 2024 r. ustalono, że wskazana wiata stanowi w istocie zadaszone miejsce postojowe. Przyjęto, że nie wymagała ona zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej w postaci pozwolenia na budowę ani też dokonania zgłoszenia takiemu organowi, jednak nie zwalniało jej to z konieczności dochowania wymogów wynikających z rozporządzenia MI z 2002 r. Te zaś nie zostały dotrzymane, bowiem naruszony został § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a tego aktu, wprowadzający określone normy odległościowe. Powyższe stanowiło podstawę wydania decyzji o rozbiórce w oparciu na art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b.
Dokonane przez Organy ustalenia, jak też wyciągnięte na ich podstawie wnioski, skutkujące wydaniem zaskarżonej decyzji nie budzą wątpliwości Sądu w świetle zebranego materiału dowodowego. Słusznie więc przyjęto, że obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania stanowi de facto zadaszone miejsce postojowe. Wzięto więc pod uwagę rzeczywisty sposób wykorzystywania wzniesionego obiektu tj. jako wskazane miejsce postojowe. W pierwszej kolejności Organy ustaliły, że obiekt ten to wiata, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 2 P.b., a zatem w świetle brzmienia tego przepisu nie wymagał on wcześniejszego uzyskania przez inwestora na jego wzniesienie pozwolenia na budowę ani też dokonania przez niego stosownego zgłoszenia. Przepis ten stanowi mianowicie, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Jak już wyżej zaznaczono, obiekt, którego sprawa dotyczy znajduje się na działce, na której usytuowany jest też budynek mieszkalny, a powierzchnia zabudowy spornego obiektu wynosi 10,68 m.kw. Jednoczesne nie budzące wątpliwości ustalenie, że obiekt ten służy jako miejsce postojowe wymagało konieczności wyjaśnienia czy spełnione są wymogi odległościowe wynikające z § 19 rozporządzenia MI z 2002 r. Należy w tym miejscu przywołać jeszcze brzmienie art. 29 ust. 2 pkt 7 P.b., zgodnie z którym, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa stanowisk postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, z wyjątkiem sytuowanych na obszarze Natura 2000.
W powyższej sytuacji PWINB uznał, że fakt, iż wykonane roboty zwolnione były
z obowiązku uzyskania zgody organu architektoniczno-budowlanego (w postaci pozwolenia na budowę czy milczenia wobec zgłoszenia) nie niwelował konieczności wyjaśnienia, czy nie naruszają one wymogów wynikających z innych przepisów tj. techniczno-budowlanych. Sąd podziela powyższe stanowisko, bowiem znajduje ono odbicie w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, w którym zauważa się, że okoliczność, iż obiekt budowlany nie podlega reglamentacji organu administracji architektoniczno-budowlanej tzn. nie wymaga pozwolenia na budowę lub zgłoszenia nie oznacza, że w stosunku do niego organ powołany do strzeżenia porządku prawnego w budownictwie, a zatem organ nadzoru budowlanego nie może prowadzić postępowania naprawczego. Podstawę w tym zakresie może stanowić art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. Wedle tego unormowania, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 (budowa obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę lub bez zgłoszenia) lub w art. 49f (uproszczone postępowanie legalizacyjne dotyczące obiektów, od zakończenia budowy których upłynęło co najmniej 20 lat) organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach. Te ostatnie to np. regulacje zawarte w rozporządzeniu MI z 2002 r. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 6.07.2023 r. II OSK 2537/20, z 14.05.2025 r. II OSK 2533/22). Orzeczenia sądowe prezentujące powyższe stanowisko odwołują się do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2016 r. (II OPS 1/16), według której, do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine P.b., a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine.
O zakwalifikowaniu obiektu, którego dotyczy niniejsza sprawa jako zadaszonego miejsca postojowego zdecydowało więc jego przeznaczenie, które w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów nie budzi żadnych wątpliwości. Nie można bowiem przy ocenie pod jakie przepisy prawne "podpada" dany obiekt abstrahować od rzeczywistej funkcji, którą on pełni. Ta zaś w warunkach sprawy jest jasna. Jej potwierdzeniem jest wskazane wyżej zdjęcie dołączone do skierowanego do PINB pisma z 16 stycznia 2024 r., przedstawiające zaparkowany pod zadaszeniem samochód. Ponadto, w piśmie z 7 lutego 2024 r., które Skarżąca wystosowała do Organu I instancji podniosła Ona, że "wykonana wiata stanowi miejsce wykorzystywane na różne potrzeby mojej rodziny oraz stanowi miejsce dla naszego samochodu". Tym samym, sama Skarżąca potwierdziła faktyczny sposób użytkowania przedmiotowego obiektu. Nie zakwestionowała go również w złożonej skardze, nie zgadzając się jedynie z tym, że Organy uznały je "wyłącznie jako zadaszone stanowisko postojowe" podczas, gdy jako takie służy ono tylko sporadycznie, natomiast przede wszystkim obiekt jest miejscem odpoczynku, spotkań rodzinnych i zabaw dla dziecka, bowiem na belkach zawieszona jest huśtawka, jak też miejscem dla rowerów czy suszenia prania. Zdaniem Skarżącej, sprowadzanie w takiej sytuacji funkcji spornego obiektu wyłącznie do miejsca postojowego stanowi wyraz dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu, ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić i należy jako uzasadnioną w tym zakresie przywołać argumentację PWINB, iż nawet mieszany sposób użytkowania obiektu nie sprawia, że naruszenie prawa zostało wyeliminowane. Wymagana zgodność z prawem zaistniałaby tylko w sytuacji, gdyby obiekt w ogóle nie był użytkowany jako zadaszone miejsce postojowe, bowiem wówczas jego zbliżenie do granicy nie stałoby w sprzeczności z przepisami. Nie jest możliwe, aby dany obiekt budowlany jednocześnie był zgodny z przepisami tj. wtedy, gdy użytkowany jest jako wiata rekreacyjna i niezgodny z przepisami, kiedy użytkowany jest jako zadaszone miejsce postojowe. Argumentacja ta jest jak najbardziej uzasadniona. Zupełnie nielogicznym byłoby przyjęcie, że niezgodność z prawem danego obiektu jest okresowa tj. ma miejsce tylko wówczas, gdy jego użytkownicy korzystają z jednej jego funkcji, a już nie zachodzi ona w razie korzystania z niego w inny sposób. W sytuacji, kiedy istnieją przepisy prawne, które stawiają określone wymogi co do obiektu wykorzystywanego w dany sposób, to ich niedotrzymanie nawet wtedy, gdy tego rodzaju użytkowanie nie ma czasowo miejsca musi rodzić wynikające z odpowiednich unormowań prawnych konsekwencje.
Skoro więc nie ma wątpliwości co do tego, że obiekt położony na działce nr [...] w S. jest choćby tylko od czasu do czasu używany jako miejsce postojowe dla samochodu (a fakt ten Skarżąca przyznała), to nie może też budzić wątpliwości to, że musi ono spełniać warunki wynikające z § 19 rozporządzenia MI z 2002 r. Stosownie do tego przepisu, stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż dla samochodów osobowych 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Wymóg ten w okolicznościach sprawy bez wątpienia nie został zachowany, bowiem przedmiotowy obiekt usytuowany jest w odległości od 0,5 m do 0,7 m od ogrodzenia rozgraniczającego działkę nr [....] z sąsiednią działką.
Skarżąca zakwestionowała niezastosowanie przez Organ § 20 powołanego rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że stanowiska postojowe dla samochodów osobo-wych, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne, w liczbie nie większej niż 6% ogólnej liczby stanowisk postojowych, o której mowa w § 18 ust. 2, jednak nie mniejszej niż 1, mogą być zbliżone bez ograniczeń do okien budynków. Miejsca te wymagają odpowiedniego oznakowania. Jak słusznie podniósł PWINB, regulacja ta nie odnosi się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, bowiem mowa w niej o zbliżeniu do okien budynków, a nie do granicy działki. Tym samym, zarzut ten należy ocenić jako całkowicie nieuzasadniony.
W tym miejscu należy jeszcze wskazać, że istotne dla sprawy kwestie tj. w zakresie kwalifikacji obiektu, którego ona dotyczy oraz w zakresie uznania konieczności dochowania przez ten obiekt warunków techniczno-budowlanych, czy tego, że w sprawie nie zachodzi wyjątek z § 20 rozporządzenia MI z 2002 r. zostały przesądzone już we wcześniejszej decyzji PWINB tzn. z 31 października 2024 r. uchylającej decyzję PINB z 14 sierpnia 2024 r. o nakazie wykonania określonych robót budowlanych i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazane rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie zostało zaskarżone.
Zadaszone miejsce postojowe powinno spełniać wymagania odległościowe z 19 rozporządzenia MI z 2002 r., o ile nie zachodzi przypadek z § 20 rozporządzenia.
W niniejszej sprawie, co już podniesiono, norma odległościowa nie została zachowana
i jednocześnie nie zaistniał wyjątek, o którym mowa w powołanym § 20 tego aktu. Brak więc zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami tj. warunkami technicz-nymi aktualizował przesłankę określoną w art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. uzasadniającą wszczęcie postępowania nadzorczego, którego celem jest doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem poprzez podjęcie rozstrzygnięć przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 P.b.. Natomiast decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b., nakazujące zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, wydaje organ w sytuacjach, gdy nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonywanych bądź już wykonanych robót budowlanych. Sankcja w postaci nakazu rozbiórki obiektu jest zatem niewątpliwie ostatecznością, co skutkuje tym, że nie może ona nasuwać jakichkolwiek wątpliwości, a więc przed jej wydaniem muszą zostać wyjaśnione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności. Tak też stało się w sprawie niniejszej, w której wszystkie ważne dla rozstrzygnięcia fakty ustalono. Zarzut Skarżącej naruszenia przepisów postępowania jest całkowicie nieuzasadniony. Zdaniem Skarżącej, Organy błędnie ustaliły, że sporny obiekt pełni wyłącznie funkcję zadaszonego stanowiska postojowego. Tymczasem, Organy ustaliły w rzeczywistości to, że przynajmniej od czasu do czasu ma miejsce takie wykorzystanie przedmiotowego obiektu. To zaś, jak już wskazano, było wystarczającym powodem ingerencji organu nadzoru budowlanego.
Z tych wyżej przedstawionych względów złożona skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.