II SA/RZ 693/04

II SA/Rz 693/04 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2005-10-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Marian Ekiert /sprawozdawca/
Ryszard Bryk
Stanisław Śliwa /przewodniczący/
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 53 ust.4 pkt 9 i art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Ryszard Bryk NSA Marian Ekiert /spr./ Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 20 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - skargę oddala -
Uzasadnienie
II SA/Rz 693/04
U Z A S A D N I E N I E
Po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta i Gminy [...] Zarząd Powiatu działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz. 717/ oraz art. 106 kpa i art. 38 ust. 2a ustawy z dnia 5.06.1998 r. o samorządzie powiatowym /t.jedn. z 2001 Dz.U. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm./ postanowieniem z dnia [...].04.2004 r. nr [...] uzgodnił pozytywnie projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pod nazwą "budowa budynku mieszkalnego z przyłączem wodociągowym, energetycznym, kanalizacji sanitarnej ze zbiornikiem na ścieki oraz budynku gospodarczego" mającej być zlokalizowaną w miejscowości Ł. dla wnioskodawcy M. R., w odniesieniu do obszaru przyległego do pasa drogowego drogi powiatowej nr 084.
W uzasadnieniu swojego postanowienia organ ustalił, że teren planowanej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego postępowanie winno być przeprowadzone w trybie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeprowadzona analiza zgromadzonych dokumentów wykazała, że planowana inwestycja nie będzie naruszać zagospodarowania pasa drogowego drogi powiatowej nr 084. Ustalona w projekcie decyzji obowiązująca linia zabudowy, określona jako 30 m. od krawędzi jezdni drogi powiatowej nr 084 /stary nr 102/ nie narusza przepisów ustawy o drogach publicznych. Dojazd do działki objętej inwestycją będzie odbywał się przez istniejący zjazd.
Postanowienie to zaskarżył zażaleniem skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. W.
Uzasadniając zażalenie żalący się podnosi, iż przed przesłaniem projektu zagospodarowania działki nr 3404/2 Burmistrz Miasta i Gminy nie wezwał go ponownie do zapoznania się z projektem, pomimo iż wnosił o to, albowiem uprzednio przedstawiono mu projekt nie podpisany i nie zwymiarowany szkic zagospodarowania działki i poinformowano, że nie jest to projekt właściwy. Wówczas zgłosił on zastrzeżenia co do niezgodności względem siebie mapy ewidencyjnej i zasadniczej oraz obydwu tych map z terenem. Owa niezgodność godzi w jego interes prawny i interes prawny osób trzecich. Doprowadzenie tych map do zgodności z sobą i terenem nie należy do jego obowiązków. Niezgodność mapy ewidencyjnej z terenem wynika z przesunięcia drogi powiatowej kosztem dz.nr 3404/2 i innych działek do niej przylegających, a także działki należącej do niego. Długość tych działek nie została skrócona w mapie ewidencyjnej i zasadniczej, ale działki te przesunięto w obszar jego działki oznaczonej nr 3418 na całej długości linii granicznej. Mapa zasadnicza została przyjęta do zasobów Składnicy Geodezyjnej i Kartograficznej w L. w r. 1998 r. bez dokonania pomiarów na gruncie i bez spisania protokołów uzgodnień z właścicielami działek położonych na terenie miejscowości Ł. Organ samorządowy zamiast doprowadzić do zgodności map z terenem przyjmuje bezkrytycznie za właściwą sfałszowaną mapę zasadniczą jako podstawę do wydawania pozwoleń na budowy, dokonania rozgraniczeń i podziału działek. W mapie zasadniczej jego działka nr 3418 została zawężona o około 10 m. na długości około 150 m. i nie wszystkie jej granice zostały naniesione na mapę. W tej sytuacji wydawanie pozwoleń na budowę, dokonywanie rozgraniczeń i podziału działek narusza interesy osób trzecich, gdyż projektuje się obiekty na działkach sąsiednich w nieprzepisowej odległości od granicy, tak jak ma to miejsce w jego przypadku. W ten sposób zmusza się mieszkańców do ponoszenia kosztów rozgraniczeń i procesów sądowych.
Po rozpatrzeniu tegoż zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa oraz art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5, art. 60 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym postanowieniem z dnia [...].06.2004 r. nr [...] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.
W motywach swojego postanowienia organ odwoławczy podnosi, iż zgodnie z art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego lub obszarów przyległych do ujętej w planie projektowanej inwestycji drogowej decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. Dodać w tym miejscu należy, że postępowanie uzgodnieniowe prowadzone w trybie art. 106 kpa ma charakter pomocniczy w stosunku do postępowania głównego i powinno ograniczać się tylko do tych aspektów, które wiążą się z zadaniami organu uzgadniającego. Nie może ono w związku z tym dotyczyć dowolnych spraw związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia. W przypadku postępowania o ustalenie warunków zabudowy na obszarze przyległym do pasa drogowego organ uzgadniający, o którym mowa w art. 53 ust 4 pkt 9 cyt. ustawy, obowiązany jest zająć stanowisko, mając na względzie przesłanki wynikające z przepisów ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych /t.jedn. z 2000 r. Dz.U. Nr 71, poz. 838 z późn. zm./. W ocenie Kolegium Zarząd Powiatu uzgodnił projekt warunków zabudowy w ramach swoich kompetencji i w tym kontekście zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Co się zaś tyczy podniesionych przez żalącego się zarzutów, to podkreślić wypadnie, iż nie są one związane z treścią zaskarżonego postanowienia. W. W. nie polemizuje ze stwierdzeniem organu uzgadniającego w zakresie dotyczącym naruszenia przez planowaną inwestycję pasa drogowego, natomiast podnosi zarzuty pod adresem organu występującego o uzgodnienie. Zarzuty te jednoznacznie wskazują, że W. W. kwestionując mapy zasadniczą i ewidencyjną kwestionuje w istocie przebieg granicy pomiędzy jego działką a działką inwestora M. R. oraz innymi działkami zlokalizowanymi wzdłuż drogi powiatowej. W ocenie organu odwoławczego zarzuty te żalący się może podnosić w odrębnym postępowaniu rozgraniczeniowym. Wyjaśnić także należy, iż wbrew twierdzeniom żalącego się Burmistrz Miasta i Gminy nie przesłał Zarządowi Powiatu projektu zagospodarowania działki M. R., ale projekt decyzji o warunkach zabudowy, celem dokonania uzgodnień w zakresie obszaru przyległego do pasa drogowego. Projekt zagospodarowania działki obejmujący m. innymi usytuowanie istniejących i projektowanych obiektów budowlanych oraz wskazujący wzajemne odległości obiektów względem zabudowy terenów sąsiednich, stanowi element projektu budowlanego i jest składany przez inwestora dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę.
Postanowienie to zaskarżył skargą skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie W. W. wnosząc o jego uchylenie.
Uzasadniając skargę skarżący podnosi, iż zakwestionowane postanowienie godzi w art. 6 ustawy z dnia 27.03.2003 r. , albowiem narusza interes osób trzecich.
Konkretyzując ten zarzut W. W. wywodzi, iż pomimo, że Burmistrz Miasta i Gminy przesłał projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy do szeregu podmiotów, to w zaskarżonym postanowieniu Zarząd Powiatu ustosunkował się jedynie do kwestii związanej z lokalizacją inwestycji w odniesieniu do obszaru przyległego do pasa drogowego drogi powiatowej. W szczególności organ ten nie ustosunkował się do uzgodnień ze Starostwem Powiatowym – Wydziałem Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami, pomimo iż w tej materii on interweniował podnosząc kwestię wzajemnej zgodności mapy zasadniczej i mapy ewidencyjnej i obydwu tych map z terenem. Na ten problem nie zwróciło także uwagi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, polemizując z jego stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zażalenia na postanowienie organu I instancji. To zaś, że wyrażał się on być może mało precyzyjnie wynika z tego, iż nie posiada właściwego przygotowania specjalistycznego. Nie mniej jednak zasadniczym dla niego problemem pozostaje kwestia usytuowania budynku gospodarczego i szamba na działce objętej inwestycją, skoro lokalizacja ta naruszyć może w zaistniałej sytuacje granice jego nieruchomości, bądź też obiekty te posadowione być mogą tuż przy granicy w sposób sprzeczny z przepisami prawa. W dalszej części wywodu żalący się przedstawia argumentację, którą posłużył się w uzasadnieniu zażalenia na postanowienie organu I instancji, zarzucając iż w mapach geodezyjnych, którymi posługuje się organ w niniejszej sprawie w sposób nieuprawniony zmniejszono powierzchnię jego nieruchomości i nie wykazano prawidłowo przebiegu wszystkich jej granic. W konkluzji podnosi on, iż organy obydwu instancji nie badając wszechstronnie okoliczności sprawy w istocie dążą do załatwienia pozytywnie dla inwestora tej sprawy i to z naruszeniem interesu osób trzecich. Powyższe twierdzenie znajduje wsparcie w tym, iż jeszcze przed uprawomocnieniem się tego postanowienia wydano decyzje o ustaleniu warunków zabudowy. Końcowo skarżący wywodzi, iż weryfikacja map posiada kapitalne znaczenie dla wyniku sprawy, a ich wadliwości w sposób nieuprawniony zmniejszają powierzchnię należącej do niego nieruchomości, tym samym naruszając jego interes prawny w procesie budowlanym.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do zapisu zawartego w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny sprawując kontrolę zakwestionowanego aktu administracyjnego bada go pod kątem jego zgodności z prawem, nie będąc przy tym związany treścią podniesionych w skardze zarzutów, ani też powołaną podstawą prawna, ale ograniczony jest zakresem przedmiotowym sprawy. To ostatnie ograniczenie z jednej strony, z drugiej zaś określony wyżej brak związania Sądu wynika wprost z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.Ust. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.
Przy uwzględnieniu zatem powyższych wywodów na wstępie zauważyć wypadnie, iż granice przedmiotowe badanej sprawy zakreśla samo rozstrzygniecie oparte o art. 106 § 1 kpa i ograniczające się tym samym do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji w aspekcie dotyczącym jej relacji do pasa drogowego drogi powiatowej, a w szczególności zachowania warunków wynikających z obowiązującej linii zabudowy i możliwości zjazdu z tej drogi na objętą inwestycją nieruchomość. Rozstrzygnięcie to utrzymujące w mocy postanowienie Zarządu Powiatu wydane w ramach tz. współdziałania w trybie wyżej określonym i oparte o przepis prawa materialnego tj. art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi li tylko w ocenie organu kompetentnego o zachowaniu warunków wynikających z ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych /t.jedn. z 2000 r. Dz.U. Nr 71, poz. 838 z późn. zm./ w zakresie odnoszącym się do lokalizacji projektowanej inwestycji i w żaden sposób nie rozstrzyga o jej usytuowaniu w relacji do granicy działki objętej inwestycją i granic sąsiednich nieruchomości. Rzecz bowiem w tym, iż owo uzgodnienie nie może odnosić do wszelkich kwestii związanych z istotą sprawy zasadniczej /ustalenia warunków zabudowy/ dla rozstrzygnięcia której jest ono wymagane, ale tylko do tych aspektów które wiążą się z zadaniami organu opiniującego, na co zwrócono już uwagę w orzecznictwie /vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.11.1997 r. sygn.akt V SA 2699/96 – ONSA 1998/4/123/ i co więcej musi mieścić się granicach właściwości rzeczowej i miejscowej organu uzgadniającego, który obowiązany jest przestrzegać jej z urzędu. Oznacza to, iż organ ten nie jest uprawniony do przeprowadzenia korekty danych zawartych w dokumentacji geodezyjnej wykonanej przez uprawniony do tego podmiot, czy też kwestionowania tej dokumentacji w aspekcie merytorycznym. Słusznie zatem podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż zarzuty dotyczące tej właśnie materii pozostają poza granicami rozstrzyganej sprawy i racji swoich z nich wynikających skarżący może poszukiwać na drodze odrębnego postępowania, przed właściwym organem czy sądem.
Ubocznie przy tym dodać należy, iż stanowisko jakie w formie postanowienia zajmuje organ współdziałający, a w tym przypadku Zarząd Powiatu jako zarządca drogi, nie rozstrzyga o istocie sprawy zasadniczej, a zatem o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, ani też jej nie kończy w postępowaniu administracyjnym, a stanowi jedynie jeden z elementów umożliwiających jej finalizację.
Wbrew podniesionym w skardze zarzutom w ramach postępowania uzgadniającego nie zostały naruszone uprawnienia procesowe skarżącego, co pośrednio potwierdza on sam kierując swoje zastrzeżenia w tej kwestii pod adresem Burmistrza Miasta i Gminy, a zatem organu właściwego do rozstrzygnięcia kwestii związanej z ustaleniem warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji i występującego o uzgodnienie, a nie organu który wydał zakwestionowane w badanej sprawie postanowienie. Postanowienie to z przyczyn wyżej określonych, przy uwzględnieniu zwłaszcza materii o której stanowi, nie godzi także w uzasadnione interesy skarżącego jako osoby trzeciej.
Skoro zatem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, to działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.