II SA/Rz 687/24

II SA/Rz 687/24 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-11-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-05-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Joanna Zdrzałka
Jolanta Kłoda-Szeliga /sprawozdawca/
Magdalena Józefczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2556
art. 113, art. 115, art. 114 ust. 2, art. 237, art. 6 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2024 r. sprawy ze skargi P. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [....] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Tarnobrzegu z dnia 19 marca 2024 r. nr SKO.402.ŚO.2788.49.2023 w przedmiocie zobowiązania do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego – skargę oddala –
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 19 marca 2024r. nr SKO.40. ŚO. 2788.49.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu (dalej: SKO bądź organ odwoławczy), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023r., poz. 775 - dalej: K.p.a. ) - po rozpatrzeniu odwołania P. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] P. G. (dalej: Skarżący) od decyzji Starosty [...] (dalej: organ I instancji) z dnia 7 listopada 2023 r. znak [...] zobowiązującej Skarżącego do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego, w zakresie hałasu przenikającego do środowiska, w wyniku działalności lokalu [...] w [...] - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt postępowania w sprawie wynika, że na wniosek Rzecznika Praw Dziecka, do którego ze skargą na uciążliwość hałasową, pochodzącą od działalności sali bankietowej [...] zwrócił się mieszkaniec [...] – organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, w sprawie zobowiązania Skarżącego do przedłożenia przeglądu ekologicznego, w zakresie hałasu przenikającego do środowiska, w wyniku prowadzonej przez niego działalności.
Organ I instancji ustalił, że Skarżący świadczy usługi w zakresie organizacji imprez okolicznościowych (wesela, komunie, chrzciny, bankiety) w obiekcie restauracyjnym usytuowanym na działkach o nr ewid. [...]. Obiekt jest wyposażony w urządzenia klimatyzacyjne oraz wentylację umiejscowione na zewnątrz budynku.
Budynek restauracyjny z salą bankietową od strony północnej sąsiaduje z działką o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, od strony południowej graniczy z drogą wewnętrzną o szerokości ok 5 m, następnie sąsiaduje z działką o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej i dalej działką o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej (będącej własnością osoby skarżącej się na uciążliwość hałasową), od strony wschodniej sąsiaduje z działką o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej i od strony zachodniej graniczy z zabudową usługową: sklep i bar.
Dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dlatego organ I instancji zaliczył omawiany obszar do terenów przeznaczonych na cele mieszkaniowe, zgodnie z przeważającym charakterem terenu sąsiadującego z obiektem.
W toku prowadzonego postępowania, na nieruchomości ozn. nr ewid. [...] w [...], zostały przeprowadzone pomiary hałasu. Zostały one wykonane w trakcie trwania przyjęcia weselnego na około 100 osób w porze dziennej i nocnej, w 2 punktach pomiarowych. Głównymi źródłami hałasu w porze dziennej były: wentylator dachowy, klimatyzatory oraz muzyka odtwarzana i grana na żywo, w porze nocnej zaś klimatyzatory oraz muzyka odtwarzana i grana na żywo, ponadto w trakcie pomiarów goście weselni wychodzili na zewnątrz budynku i słychać było głośne rozmowy.
Sprawozdanie z w/w pomiarów wykazało, że zostały przekroczone wartości dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. 2014 poz. 112 - zwane dalej rozporządzeniem Ministra Środowiska ) na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działce nr ew. [...] w msc. [...] w punktach pomiarowych nr 1 i nr 2 w porze nocnej.
Wobec ustalonego wystąpienia przekroczeń dopuszczalnego poziomu hałasu, stwierdzonego stosownymi pomiarami, których prawidłowości przeprowadzania nie podważono, w kontekście umiejscowienia obiektu restauracyjnego z salą weselną w zabudowie mieszkaniowej i wniesionej skargi na hałas – organ I instancji stwierdził, że występuje możliwość negatywnego oddziaływania prowadzonej przez Skarżącego działalności na środowisko i zobowiązał Skarżącego do sporządzenia przeglądu ekologicznego. W ocenie organu I Instancji przekroczenie dopuszczalnych norm akustycznych mogło być następstwem nie emisji będących skutkiem eksploatacji instalacji/urządzeń i czynności przez nich bezpośrednio inspirowanych (wentylatory w porze nocnej były wyłączone, muzyka była tłumiona wobec zamkniętych okien), lecz głośnych działań i rozmów gości na zewnątrz. Hałas zakwalifikowano, jako stanowiący następstwo prowadzania określonej działalności przez Skarżącego.
Jednocześnie organ I instancji uznał za bezzasadne przeprowadzenie, sugerowanego przez Skarżącego dowodu z pomiarów hałasu emitowanego do środowiska na odcinku drogi krajowej nr [...] na odcinku od stacji Paliw [...] do skrzyżowania z ulicą [...] w [...], podkreślając że podczas wykonywania pomiaru hałasu na działce nr ew. gr. [...] w [...] wykonany został pomiar tła akustycznego, czyli hałasu, jaki wystąpił w określonym miejscu pomiaru ze wszystkich źródeł innych niż źródło badane (do głównych źródeł tła akustycznego należał ruch drogowy), a pomiar ten wykazał, że poziom tła akustycznego w obu punktach pomiarowych, zarówno w porze dziennej i nocnej, nie przekracza poziomów dopuszczalnych, a więc brak jest podstaw do wykonywania pomiarów hałasu z drogi.
Powołując się na przepis art. 237 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 – dalej: P.o.ś.), organ I instancji zobowiązał Skarżącego do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego oraz określił zakres przedmiotowy tego przeglądu ekologicznego, ograniczając go do hałasu przenikającego do środowiska, w wyniku działalności lokalu [...]. Stwierdził, że przegląd ekologiczny ma służyć ewentualnemu potwierdzeniu, czy w następstwie funkcjonowania opisanego lokalu, dochodzi do przekroczeń dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku i w jakim zakresie a jeśli tak, określeniu środków zaradczych, których podjęcie byłoby zasadne, w celu usunięcia nieprawidłowości.
W odwołaniu od tej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 115 P.o.ś. poprzez nieuprawnione uznanie, że teren w otoczeniu lokalu należy do terenów wymagających ochrony akustycznej – w ocenie Skarżącego teren nie wymaga ochrony akustycznej- a także naruszenie przepisów postępowania poprzez niepełne ustalenie stanu faktycznego oraz nieprawidłową ocenę materiału dowodowego. Podkreślił, że w sąsiedztwie są także inne zakłady emitujące hałas oraz droga krajowa nr [...], wobec czego brak podstaw prawnych do nałożenia na Skarżącego obowiązku wykonania przeglądu.
Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, SKO odwołując się do art. 237 P.o.ś. podkreśliło, że w razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego, którego zakres przedmiotowy określają przepisy art. 238, 239, 240 i 240 P.o.ś. Stosownie do zapisów art. 241 P.o.ś. jeżeli możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko wynika z działalności podmiotu korzystającego ze środowiska innej niż eksploatacja instalacji, art. 237, 239 pkt 2 i art. 240 P.o.ś. stosuje się odpowiednio. W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie istnieją przesłanki wskazujące na możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko działalności prowadzonej przez Skarżącego, w zakresie hałasu.
Odwołując się do art. 113 P.o.ś. oraz rozporządzenia SKO wyjaśniło, że klasyfikację akustyczną przeprowadza się wg załącznika do w/w rozporządzenia, które określa dopuszczalne poziomy hałasu dla poszczególnych rodzajów terenu.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących wadliwej kwalifikacji akustycznej stwierdzono, że określenie terenów wymagających ochrony akustycznej zostało dokonane przez organ właściwy w sprawie planowania i zagospodarowania przestrzennego, a zatem zgodnie z wymaganiami art. 115 P.o.ś. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy wykazano, że istnieje możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko, wynikająca z działalności prowadzonej przez Skarżącego, a dopiero z przedłożonego przeglądu ekologicznego będzie wynikać, czy faktycznie występuje negatywne oddziaływanie, a także - w przypadku gdyby takie oddziaływanie występowało - określenie działań zapobiegających lub ograniczających to oddziaływanie.
W skardze na powyższą decyzję SKO, Skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucił:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj:
art. 115 P.o.ś poprzez bezpodstawne przyjęcie, że teren poddany badaniom należy do rodzajów terenu, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś pomimo, iż faktyczny stan zagospodarowania i wykorzystania terenów sąsiednich jest mieszany, nie tylko cele mieszkaniowe ale też usługowe oraz transportowe;
art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś poprzez uznanie, że teren stanowiący otoczenie działki, na której prowadzono badanie pozostaje terenem faktycznie zagospodarowanym pod zabudowę mieszkaniową, podczas gdy w bezpośrednim otoczeniu analizowanej nieruchomości znajdują się również inne tereny usługowe oraz przebiega droga wojewódzka nr [...] o znacznym natężeniu ruchu drogowego, co nie zostało uwzględnione w analizie sprawy;
art. 237 P.o.ś poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy wystąpiły okoliczności wskazujące na możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko powstała konieczność zobowiązania Skarżącego do wykonania przeglądu ekologicznego.
2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj:
a) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a co za tym idzie naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania.
b) art. 11 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia przesłanek jakimi kierował się organ przyjmując, pomimo braku wskazania w Sprawozdaniu z badań, że do tła akustycznego zaliczono również hałas emitowany przez drogę wojewódzką nr [....] oraz z jakich przyczyn odstąpiono od weryfikacji poziomu tego hałasu.
Do skargi załączony został protokół rozprawy w sprawie o wykroczenie toczącej się przed sądem Rejonowym w [...] pod sygnaturą [...] dla wykazania, że lokal gastronomiczny [...] nie generuje nadmiernego hałasu, który mógłby zakłócać korzystanie z innych nieruchomości oraz że to hałas pochodzący z drogi krajowej numer [...] jest odczuwalny i bardziej dokuczliwy dla mieszkańców.
Wraz z pismem procesowym z 13 sierpnia 2024 r. Skarżący przedłożył sprawozdanie z dokonanych we własnym zakresie badań hałasu emitowanego do środowiska, w celu wykazania, że prowadzona działalność nie generuje hałasu wykraczającego poza obowiązujące dla danego terenu normy hałasu, a zarzuty Skarżącego podnoszone w toku postępowania zostały niesłusznie pominięte przez organy prowadzące postępowanie. Podkreślił że pomiary hałasu, których dotyczy przedłożone sprawozdanie, zostały zrealizowane w trakcie imprezy weselnej przy udziale około 140 gości, z tym że w badaniu uwzględniono tło akustyczne- hałas pochodzący od drogi krajowej nr [...], emitowany zarówno w porze nocnej jak i dziennej.
W odpowiedzi na skargę SKO, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.– dalej: P.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Uwzględniając skargę na decyzję bądź postanowienie Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważność, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).
W tak określonych granicach zaskarżenia, skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującym prawem.
Przedmiotem sporu w sprawie jest zasadność zobowiązania Skarżącego do przedłożenia przeglądu ekologicznego, w sytuacji gdy w ocenie Skarżącego prowadzona przez niego działalność nie generuje hałasu wykraczającego poza dopuszczalne normy. Skarżący neguje także zasadność zakwalifikowania terenu sąsiadującego z terenem prowadzonej działalności jako terenu podlegającego ochronie akustycznej.
Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku z mocy art. 113 P.o.ś uregulowane zostały szczegółowo w opisanym wyżej rozporządzeniu Ministra Środowiska, zgodnie z którym dopuszczalne poziomy hałasu - określone w sposób ścisły, dopuszczalnymi wskaźnikami hałasu - zróżnicowane zostały w zależności od rodzaju zabudowy. Dopuszczalne poziomy hałasu określono m.in. dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową.
Zgodnie z art. 115 i art. 114 ust. 2 P.o.ś. w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów podlegających ochronie akustycznej, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. (m.in. terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową) właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. Jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. (tereny podlegające ochronie akustycznej) uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu.
W przedmiotowej sprawie organ I instancji prowadzący postępowanie, ustalił, że nieruchomość Skarżącego, zabudowana budynkiem restauracyjnym z salą bankietową sąsiaduje od strony północnej, południowej i wschodniej z działkami o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, przy czym działka o nr ewid. [...] będąca własnością osoby skarżącej się na uciążliwość hałasową, o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej jest dodatkowo oddzielona od nieruchomości Skarżącego drogą wewnętrzną oraz inną działką w zabudowie mieszkaniowej. Teren na który oddziałuje działalność Skarżącego nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego organ - na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania nieruchomości - przyjął, że tereny sąsiadujące z działalnością prowadzoną przez Skarżącego są terenami podlegającym ochronie akustycznej, przewidzianej dla terenów przeznaczonych na cele mieszkalne. W ocenie Sądu kwalifikacja ta jest słuszna, gdyż odpowiada faktycznej zabudowie i wykorzystaniu nieruchomości sąsiadujących, a także przeważającemu - w ramach terenów podlegających ochronie akustycznej - rodzajowi terenu, co jest zgodne z art. 114 ust. 2 P.o.ś.
Odpowiadając na zarzuty skargi podkreślić należy, że sam fakt, że w okolicy nieruchomości zajętych przez Skarżącego na prowadzenie działalności gospodarczej znajdują się również tereny usługowe, droga oraz grunty niezabudowane przeznaczone na cele rolnicze (od strony zachodniej) – nie wyklucza ochrony akustycznej przewidzianej dla terenów mieszkalnych, otaczających nieruchomość Skarżącego z trzech pozostałych stron.
Sporządzone w przedmiotowej sprawie sprawozdanie z 26 czerwca 2023r. w przedmiocie pomiaru hałasu emitowanego do środowiska przez obiekt [...] wykazało przekroczenie dopuszczalnego dla terenów mieszkalnych poziomu hałasu w porze nocnej - badanie wykazało hałas na poziomie 45,7 dB oraz 45,5 dB .
Ze sprawozdania tego, poza wnioskiem o przekroczeniu norm hałasu wynika, że: "poziom emisji hałasu w przedziale czasowym, otrzymano poprzez odjęcie poziomu średniego danego wzorem, wartości poziomu tła akustycznego, zgodnie z podanym wzorem". Treść sprawozdania sugeruje zatem, że wbrew podnoszonym przez Skarżącego zarzutom pod adresem poprawności tego badania, badanie to uwzględniało poziom tła akustycznego, występującego w badanym obszarze. Wniosków o możliwym przekroczeniu dopuszczalnych norm hałasu, płynących z przedmiotowego sprawozdania nie można zatem zdyskwalifikować prostym twierdzeniem, że w badaniu tym pominięto poziom tła akustycznego (hałasu generowanego przez drogę) mimo, że Skarżący w toku postępowania zwracał na to uwagę, formując dodatkowe wnioski dowodowe. Przeciwnie, treść sprawozdania z 26 czerwca 2023r. pozwala na stwierdzenie, że poziom tła akustycznego został uwzględniony w przedmiotowym badaniu, wobec czego zarzuty Skarżącego nie są uzasadnione.
Przeprowadzone w przedmiotowej sprawie postępowanie wykazało przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocnej a zatem w sposób niewątpliwy potwierdzono istnienie przesłanek z art. 237 P.o.ś.
Zgodnie z art. 237 P.o.ś. w razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego. W dalszych przepisach uregulowano m.in. zakres przedmiotowy przeglądu ekologicznego instalacji zakwalifikowanych jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (art. 238) oraz fakultatywne elementy przeglądu (art. 239).
Dla zobowiązania podmiotu korzystającego ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego wystarczającym jest stwierdzenie okoliczności, które powodują możliwość wystąpienia takiego negatywnego odziaływania. Przy czym nie chodzi w tym przypadku o stwierdzenie takich okoliczności, które w stopniu niebudzącym wątpliwości przesądzają o zaistnieniu negatywnego odziaływania instalacji na środowisko. W przypadku bowiem stwierdzenia zaistnienia takich okoliczności, które w stopniu niewątpliwym wskazują na negatywne odziaływanie instalacji na środowisko przeprowadzanie przeglądu ekologicznego staje się zbędne, a konieczne jest podjęcie innych czynności przewidzianych prawem celem wyeliminowania negatywnego odziaływania instalacji na środowisko (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2023 r. III OSK 1561/21, Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2021 r. IV SA/Wa 123/2, wyrok NSA z 26 września 2013 r., II OSK 1568/12, LEX nr 1410752).)
W piśmiennictwie prawniczym (por. Gruszecki Krzysztof "Prawo ochrony środowiska. Komentarz", wyd. V WKP 2019, publ. LEX) podkreśla się, że ustawodawca w komentowanym przepisie nie mówi o wystąpieniu negatywnego oddziaływania, ale o "możliwości" wystąpienia takiego oddziaływania. Zaznacza się również, że owo negatywne oddziaływanie na środowisko nie wiąże się wyłącznie z ustaleniem, czy dana instalacja przekracza lub nie przekracza określonych prawem wartości maksymalnych jako bezpiecznych dla środowiska. Nie można wykluczyć, że w konkretnej sprawie, nawet w przypadku dochowania takich dopuszczalnych przez prawo poziomów oddziaływania, może mimo wszystko dojść do negatywnego oddziaływania na środowisko – dotyczy to zwłaszcza instalacji, które z samego założenia takie negatywne oddziaływanie powodują. Dla zastosowania art. 237 P.o.ś. wystarczy samo wykazanie "możliwości" negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, a więc wskazania na potencjalnie występujące zagrożenie.
Do nałożenia obowiązku opracowania przeglądu ekologicznego będzie wystarczająca sama możliwość wystąpienia zagrożeń. Natomiast potwierdzeniem lub zaprzeczeniem takiej opinii będą wnioski wypływające z samego przeglądu. Charakter takiego przeglądu ekologicznego jest definiowany w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie - przyjmuje się, że organ ochrony środowiska, w zakresie swoistego luzu decyzyjnego, może nałożyć na korzystającego ze środowiska obowiązek sporządzenia i przedłożenia sprecyzowanego dokumentu, także wówczas, gdy w związku z funkcjonowaniem konkretnej instalacji występuje jedynie możliwość negatywnego jej oddziaływania na środowisko. Tym bardziej organy ochrony środowiska są uprawnione do zobowiązania korzystającego ze środowiska do opracowania przeglądu ekologicznego, gdy negatywne skutki już wystąpiły (wyrok WSA w Poznaniu z 3 czerwca 2008 r., II SA/Po 78/08, LEX nr 460819; podobnie również wyrok WSA w Poznaniu z 2 kwietnia 2007 r., III SA/Po 422/06, LEX nr 460831).
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że instytucja prawna przeglądu ekologicznego realizuje cele ustawowe – zasadę prewencji i przezorności zgodnie z którymi ten, kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu. Kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze (art. 6 ust. 1 i 2 P.o.ś.). W znaczeniu słowa "prewencja" mieści się działanie polegające na niedopuszczeniu do powstania zjawiska uważanego w sensie normatywnym za niepożądane. Prewencja jest związana z działaniem polegającym na zapobieganiu szkodzącemu działaniu. Dotyczy to zarówno działań zmierzających do przeciwdziałania niekorzystnym zjawiskom, jak i działań mających na celu niedopuszczenie do ich powstania. W zasadzie prewencji kładzie się główny nacisk na zapobieganie negatywnemu oddziaływaniu na środowisko. U podstaw tak rozumianej zasady prewencji leży założenie, że chodzi tu o zapobieżenie czemuś, co zagraża powstaniem negatywnych skutków w środowisku jako całości. Odkładanie sporządzenia przeglądu ekologicznego do momentu, kiedy negatywne oddziaływanie ujawni się, może spowodować sytuację, w której opanowanie tego negatywnego oddziaływania będzie wymagało podjęcia bardziej kosztownych działań od tych, które można było podjąć wcześniej, sporządzając przegląd ekologiczny zgodnie z zasadę prewencji. Sporządzając przegląd ekologiczny zgodnie z art. 237 P.o.ś. można zminimalizować szkodliwość i niebezpieczeństwo negatywnego oddziaływania na środowisko (por. wyrok NSA z 22 października 2018 r., sygn. akt III OSK 1423/21).
Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie Skarżący został zobowiązany do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego zgodnie z wymienioną wyżej podstawą prawną. Działaniu organów obu instancji nie można zarzucić nieprawidłowości, gdyż w sposób prawidłowy wykazały one, że w przedmiotowej sprawie istnieje możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko, działalności prowadzonej przez Skarżącego. Fakt, że Skarżący nie zgadza się z ustaleniami organów i przedkłada do oceny materiał dowodowy sporządzony we własnym zakresie tj. protokół z postępowania w sprawie o wykroczenie oraz sprawozdanie z pomiaru hałasu z 20 lipca 2024r. nie ma wpływu na wynik i ocenę prawidłowości postępowania przeprowadzonego w sprawie
Inny wynik osiągnięty w ponownym badaniu akustycznym nie dowodzi wadliwości pierwotnie wykonanego badania, a tym samym nie dowodzi braku możliwości negatywnego oddziaływania na środowisko. Nie zmienia zatem dotychczasowej oceny prawidłowości działania organów administracyjnych. Przypomnieć bowiem należy, że przesłanką zobowiązania strony do przedłożenia przeglądu ekologicznego jest ustalenie samej możliwości negatywnego oddziaływania na środowisko. Wobec tego niezależnie od ilości dowodów przemawiających za brakiem oddziaływania na środowisko – wynik pomiaru hałasu wskazujący na przekroczenie dopuszczalnych norm świadczy o tym, że w przedmiotowej sprawie występuje możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko, a zatem spełnione zostały przesłanki ustawowe obciążenia Skarżącego obowiązkiem sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego.
Przegląd ekologiczny służy głównie wyjaśnieniu, czy konkretna instalacja (działalność), negatywnie oddziałuje na środowisko oraz ewentualnie - jakie należy podjąć działania w celu zmniejszenia lub całkowitej eliminacji tego negatywnego działania. Nałożenie obowiązku sporządzenia takiej opinii na określony podmiot przenosi ciężar ustalenia stanu faktycznego z organu na stronę postępowania. Jest to wyjątek od reguły, który może być stosowany tylko wówczas, gdy nie da się udowodnić negatywnego oddziaływania na środowisko przy użyciu innych środków dowodowych. Przegląd ekologiczny jest w istocie opinią specjalistyczną rozstrzygającą kwestię wymagającą wiadomości specjalnych, której rozstrzyganie nie leży w kompetencjach Sądu. Chcąc zatem wykazać brak negatywnego oddziaływania na środowisko Skarżący powinien sporządzić przedmiotowy przegląd ekologiczny, w zakresie nakazanym zaskarżoną decyzją, a nie odwoływać się do protokołu z zeznań świadków złożonych na potrzeby innego postępowania, czy też konkurencyjnych, w stosunku do już wykonanych w niniejszym postępowaniu, badań poziomu hałasu.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji