II SA/Rz 643/06

II SA/Rz 643/06 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2007-01-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jolanta Ewa Wojtyna
Małgorzata Wolska /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Zarębska-Kobak
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 4 ust. 2, art. 60 ust. 1, art. 53 ust. 4
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 19 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi W.Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy -skargę oddala-
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. /SKO-[...]/, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. po rozpoznaniu zażalenia W.Ż. na postanowienie Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych z dnia [...]r. /[...] pozytywnie uzgadniające projekt decyzji Wójta Gminy o warunkach zabudowy dla inwestycji p.n. budowa zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej D. – Z. na dz. nr 708 i 836/1 położonych w W., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia podano, że Dyrektor Zarządu postanowieniem z dnia [...]r. pozytywnie uzgodnił projekt decyzji Wójta Gminy o warunkach zabudowy dla inwestycji p.n. budowa zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej D.-Z. na dz. nr 708 i 836/1 w W., wskazując, że zjazd ten należy opracować w oparciu o warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, i ma on być usytuowany pod kątem prostym w stosunku do drogi powiatowej. Pozytywne uzgodnienie uzasadnione zostało odwołaniem się do przepisu art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych.
W zażaleniu na powyższe postanowienie W.Ż. nie wniósł zarzutów merytorycznych co do postanowienia. Natomiast stwierdził, że M.J. nie jest właścicielką działki nr 836/1 i wniósł o uregulowanie stanu prawnego gruntów.
Organ II instancji nie uwzględnił zażalenia i podkreślił, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy po uzgodnieniu z odpowiednimi organami. Stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz. 717/ w odniesieniu do obszarów – przyległych do pasa drogowego wydanie decyzji należy poprzedzić uzyskaniem postanowienia uzgadniającego z właściwym zarządcą drogi. Prawidłowo zatem Wójt Gminy wystąpił o uzgodnienie do Zarządu Dróg Powiatowych. Kryterium warunkującym pozytywne uzgodnienie jest możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Wobec uznania przez organ, że kryterium to zostało spełnione, przyjęte rozstrzygnięcie należy uznać za prawidłowe. Zwrócono też uwagę, że w zażaleniu nie zawarto żadnego argumentu mającego znaczenie dla sprawy. Fakt, że wnioskodawca nie jest właścicielem nie ma znaczenia na etapie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, bowiem zgodnie z art. 52 cyt. ustawy ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek każdego potencjalnego inwestora, a dopiero w trakcie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę należy wykazać się prawem do dysponowania na cele budowlane.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie W.Ż. ponownie stwierdził, że M.J. nie jest właścicielem działek nr 708 i 836/1 i wniósł o ich rozgraniczenie z działkami nr 38/1 oraz 38/2 będących jego własnością.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i również powołało się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wyjaśnić skarżącemu, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza z kolei przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, a zgodnie z jego brzmieniem Sąd nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawę prawną. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w omówionym zakresie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 powyższej ustawy, skarga podlegała oddaleniu.
Po myśli art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm./ w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sporów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego /pkt 1/, zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy /pkt 2/.
Wspomnianą wyżej decyzję o warunkach zabudowy wydaje, jak stanowi art. 60 ust. 1 cyt. ustawy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Wymieniony ostatnio przepis w punkcie 9 ustanawia obowiązek uzyskania uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, przy czym uzgodnień wyszczególnionych w ust. 4 tegoż przepisu dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. /co następuje w drodze postanowienia/, a stanowi o tym ust. 5 również powyższego przepisu.
W świetle powyższego prawidłowym zatem było przesłanie przez Wójta Gminy do uzgodnienia właściwemu zarządcy drogi – projektu decyzji w sprawie ustalenia – na wniosek M.J. – warunków zabudowy dla inwestycji p.n. budowa zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej D.– Z. na działki nr 708 i 836/1 poł. w W.
Z lektury postanowienia z dnia [...]r. [...], zawierającego w swej treści pozytywne uzgodnienie przez zarządcę drogi – Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych– projektu decyzji Wójta Gminy o warunkach zabudowy dla powyższej inwestycji wynika, że spełnione zostało kryterium takiego uzgodnienia, przewidziane w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. z 2004 r. Nr 2086 ze zm./. Takie uzgodnienie dokonywane jest w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego.
W takiej sytuacji, a więc wobec spełnienia kryterium warunkującego pozytywne uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy na przedmiotową inwestycję przez właściwego zarządcę drogi, akceptacja przez organ II instancji powyższego postanowienia była trafna i w rezultacie prawa nie narusza.
Kwestia rozgraniczenia nieruchomości wymienionych w skardze pozostawała poza zakresem kontroli Sądu w tej sprawie, a więc wyznaczonym przedmiotem wniesionej skargi i nie mogła mieć w związku z tym żadnego wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia. Tym bardziej więc nie mógł zostać uwzględniony wniosek skarżącego o "komisyjne rozgraniczenie" wymienionych w skardze nieruchomości.
Nadmienić jedynie wypada, że dla rozgraniczenia nieruchomości przewidziany jest odrębny tryb postępowania.
Skoro więc nie stwierdzono, aby zaskarżone postanowienie naruszało prawo w stopniu uzasadniającym wzruszenie, skargę, jako nieuzasadnioną, należało oddalić na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.