II SA/RZ 613/24

II SA/Rz 613/24 - Postanowienie WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-10-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Mikolik
Piotr Godlewski
Symbol z opisem
6361 Rejestr  zabytków
Hasła tematyczne
Zabytki
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 § 2 pkt 4, art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 56
§ 18b
Rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej,  wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (t.  j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Maria Mikolik Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2024 r. sprawy ze skargi G. sp. j. w J. na czynność Burmistrza Miasta [...] z dnia 14 marca 2024 r. w przedmiocie sporządzenia nowej karty adresowej obiektu – postanawia – I. odrzucić skargę; II. zarządzić zwrot od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz strony skarżącej G. sp. j. w J. kwoty 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem uiszczonego wpisu sądowego.
Uzasadnienie
Zawiadomieniem z 14 marca 2024 r. nr SK.II.411.2.2024 Burmistrz Miasta [...], działając w porozumieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, poinformował G. Sp. j. (dalej: strona skarżąca", "Spółka") o sporządzeniu nowej karty adresowej zabytku ujętego w Gminnej Ewidencji Zabytków (dalej: "GEZ"), zlokalizowanego przy ul. [...] w [...] (nr ewid. [...]) oraz o zamiarze włączenia jej do gminnej ewidencji zabytków Miasta [...]. Organ poinformował także, że zmiany dokonuje się w związku z koniecznością zastąpienia danych zawartych w pierwotnej karcie adresowej, niezgodnych ze stanem prawnym, który powstał po sporządzeniu nowej karty w celu jej aktualizacji. Pierwotną kartę adresową pozostawia się w gminnej ewidencji zabytków. Natomiast nową kopię karty adresowej organ przesłał stronie. Wskazał, że karta zostanie włączona do GEZ 29 marca 2024 r. Jako podstawę prawną organ wskazał rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (Dz. U. z 2021 r., poz. 56 ze zm. - dalej: "rozporządzenie") oraz ustawę z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami(Dz. U. z 2022 r., poz. 840 ze zm. - dalej: "u.o.z.").
W odpowiedzi na powyższe, Spółka w piśmie z 27 marca 2024 r. zwróciła się o wskazanie precyzyjnej podstawy prawnej upoważniającej organ do dokonania czynności oraz doprecyzowania zawartych w tym zawiadomieniu informacji w zakresie obowiązku zastąpienia danych zawartych w pierwotnej karcie.
Pismem z 9 kwietnia 2024 r. Burmistrz jako podstawę prawną wskazał art. 22 ust. 4 u.o.z. i § 18b ust. 1, 4 i 5 w zw. z § 17 rozporządzenia.
Pismem z 18 kwietnia 2024 r. G. Sp. j. W J. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na czynność Burmistrza Miasta [...] z 14 marca 2024 r. nr SK.II.411.2.2024 w przedmiocie sporządzenia nowej karty adresowej obiektu ujętego w Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta [...], zlokalizowanego przy ul. [...] w [...] (nr ewid. [...]) i włączeniu ww. karty do Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta [...].
W ocenie strony skarżącej czynność została dokonana z oczywistym naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności Spółka zarzuciła:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1. art. 22 ust. 4 oraz art. 22 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 u.o.z. w zw. z § 18 rozporządzenia poprzez bezpodstawne uznanie, że obiekt jest zabytkiem, czego skutkiem było dokonanie zaskarżonej czynności, przy jednoczesnym całkowitym braku sporządzenia merytorycznego konkretnego i przekonywującego uzasadnienia dla takiego stanowiska organu, co skutkowało uznaniem obiektu za zabytek i wpisaniem do GEZ oraz aktualizacją karty adresowej obiektu;
2. art. 3 pkt 1 u.o.z. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na uznaniu, że wskazany w zaskarżonej czynności obiekt jest zabytkiem w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki do uznania go za zabytek. Samowola organu dodatkowo potwierdza wadliwość zaskarżonego aktu w kontekście konstytucyjnej zasady proporcjonalności, a ponadto świadczy o tym, że organ w sposób nieuzasadniony przedkłada interes społeczny nad interes indywidualny, co stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy;
3. art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie, bowiem utrzymywanie obiektu w ewidencji w sposób nieuprawniony narusza prawo własności skarżącego, co stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy;
4. art. 31 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności, rzetelności i sprawności działania administracji publicznej, naruszenie zasad postępowania przed organem administracji publicznej poprzez nieproporcjonalne nakładanie ograniczeń na właściciela obiektu poprzez wpis do GEZ, co stanowi naruszenie przepisów prawa mające wpływ na wynik sprawy;
II. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. § 17, § 18 ust. 2 oraz § 18b ust. 1 rozporządzenia przez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że obiekt jest zabytkiem i w konsekwencji przez założenie oraz aktualizację dla obiektu karty adresowej, w sytuacji gdy lakoniczne dane zawarte zarówno w pierwotnej karcie, jak i jej aktualizacji nie korespondują ze stanem faktycznym i nie spełniają przesłanek z § 17 ust. 1 rozporządzenia;
2. art. 6 wynikającej z tego przepisu zasady praworządności poprzez brak działania przez organ na podstawie przepisów prawa, w tym szczególności poprzez brak analizy przesłanek, które prowadziły do wniosku, że obiekt, którego dotyczy skarga stanowi nieruchomość, której zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową;
3. art. 7 k.p.a. i wynikającej z tego przepisu zasady prawdy obiektywnej, poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności mających służyć wykazaniu przez organ rzekomej wartości historycznej, artystycznej lub naukowej obiektu;
4. art. 11 k.p.a. (zasady przekonywania) poprzez brak wyjaśnienia skarżącemu zasadności przesłanek, które prowadziły do wniosku, że obiekt rzekomo stanowi nieruchomość, której zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową.
Wobec powyższych zarzutów Spółka zwróciła się o uwzględnienie skargi i uchylenie (stwierdzenie bezskuteczności) zaskarżonej czynności w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją czynności, tj. zarządzenia organu z 19 maja 2014 r. nr [...] odnośnie założenia Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta [...] w części włączającej do GEZ karty adresowej obiektu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżąca Spółka podkreśliła, że sporny obiekt nie spełnia kryteriów zabytku a organ nie udokumentował i nie wyjaśnił należycie przyczyn uznania obiektu za zabytek w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.o.z.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...] wrócił się o jej oddalenie w całości. Wyjaśnił, że wypełniając obowiązek wynikający z art. 7 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. nr 75 poz. 474) Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w [...] Delegatura w [...] pismem z 3 grudnia 2010 r. znak: [...] przesłał Burmistrzowi Miasta [...] zaktualizowany wykaz zabytków architektury, cmentarzy i parków uwzględniający obiekty wpisane w ostatnich latach do rejestru zabytków, obiekty wykreślone z ewidencji oraz proponowane do wprowadzenia do gminnej ewidencji zabytków.
Pismem z 5 listopada 2012 r. znak: [...], Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w [...] Delegatura w [...] przesłał Burmistrzowi Miasta [...] wykaz zabytków architektury miasta [...] znajdujących się w wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków. W obu powyższych wykazach ujęty był dom przy ul. [...], datowany na lata 1890-1899.
Burmistrz zarządzeniem z 19 maja 2014 r. nr [...] założył Gminną Ewidencję Zabytków Miasta [...]. Pod pozycją [...] wpisany był dom położony w [...] przy ul. [...] z funkcją "biura" datowany na koniec XIX w., stanowiący własność skarżącej Spółki. Powyższe zarządzenia było dwukrotnie zmieniane, jednak zmiana ta nie dotyczyła zabytku strony skarżącej.
W 2022 r. podjęte zostały prace związane z wykonaniem przez Burmistrza aktualizacji GEZ. Lista zabytków i projekty kart adresowych zostały przedstawione Wojewódzkiemu Urzędowi Ochrony Zabytków w [...] Delegatura w [...] do uzgodnienia. Nieruchomość skarżącego objęta została powyższą listą pod poz. [...]. Sporządzono dla niej nową kartę zabytku, przesłaną do uzgodnienia Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków (WKZ). W odpowiedzi organ ten pozytywnie zaopiniował przesłane karty oraz zwrócił się o przesłanie potwierdzonej kopii zawiadomień Burmistrza o wykonaniu nowych kart adresowych dla zabytków figurujących w GEZ. Jednocześnie Podkarpacki Wojewódzki Konserwator Zabytków dokonał zatwierdzenia kart adresowych zabytków poprzez stosowne adnotacje na kartach, również na nowej karcie adresowej zabytku będącego własnością skarżącego. Stosownie do § 18b rozporządzenia Burmistrz 15 marca 2024 r. zamieścił na stronie BIP Urzędu Miasta w [...] zawiadomienia o zamiarze włączenia karty adresowej zabytku, o sporządzeniu nowej karty adresowej zabytku albo o zamiarze wyłączania karty adresowej zabytku z GEZ. Natomiast pismem z 14 marca 2024 r. zawiadomił skarżącego o sporządzeniu nowej karty adresowej przedmiotowego zabytku nieruchomego i o zamiarze włączenia jej do gminnej ewidencji zabytków 29 marca 2024 r. Do pisma załączono kopię nowej karty adresowej zabytku.
Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że do dnia sporządzenia odpowiedzi, z uwagi na prowadzone czynności związane ze zgłaszanymi uwagami przez właścicieli/posiadaczy nieruchomości dla których sporządzono nowe karty adresowe zabytków i którzy zostali o tej czynności zawiadomieni nie wydał zarządzenia sprawie zmiany GEZ poprzez ujęcie m.in. nowej karty adresowej przedmiotowego zabytku skarżącego. Z tej przyczyny organ uznał skargę w zakresie włączenia przedmiotowej karty do GEZ za bezprzedmiotową.
Zdaniem Burmistrza skarżący niezasadnie zarzuca naruszenie przepisów postępowania. W świetle regulacji u.o.z. sporządzenie nowej karty adresowej zabytku oraz jej włączenie do GEZ nie jest dokonywane w trybie postępowania administracyjnego uregulowanego w k.p.a. i przepisy tej ustawy nie mają zastosowania. Wyjaśnił także, że sporządzenie nowej karty adresowej przedmiotowego zabytku miało na celu jej aktualizację poprzez ujawnienie nowych danych. Nowa karta została sporządzona przez osobę z uprawnieniami, posiadającą niezbędną wiedzę i doświadczenie w tym zakresie. Treść nowej karty w pkt 2 wskazuje czas powstania zabytku a w pkt 8 zawiera opis przedmiotowego zabytku. Wpisy te uzasadniają ujęcie przedmiotowej nieruchomości w GEZ, gdyż wykazują spełnienie wymogów art. 3 pkt 1 i 2 u.o.z., z uwagi na jej wartość historyczną oraz czas powstania koniec XIX wieku oraz artystyczną (opis pkt 8 karty adresowej zabytku). Dokonaną ocenę przedmiotowej nieruchomości i sporządzenie nowej karty zabytku potwierdził wojewódzki konserwator zabytków przez jej zatwierdzenie.
Burmistrz zauważył także, że przedmiotowa nieruchomość objęta była w GEZ utworzonym w 2014 r., jak również w GEZ na dzień 3 grudnia 2010 r. i 5 listopada 2012 r. Wbrew stanowisku skarżącego skarga na czynność organu nie skutkuje uznaniem, że przedmiotowa nieruchomość jest zabytkiem. Obiekt ten figuruje jako zabytek już w GEZ a prowadzone postępowanie związane jest jedynie z aktualizacją GEZ w stosunku do tej nieruchomości i ma na celu ujawnienie w karcie adresowej nowych obszerniejszych danych. Wartości historyczne i artystyczne przedmiotowej nieruchomości przesądziły o uznaniu jej przez organ prowadzący GEZ oraz konserwatora zabytków za zabytek, co skutkowało założeniem karty adresowej zabytku w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Dokonanie aktualizacji, poprzez ujawnienie nowych danych w karcie adresowej zabytku, będącego własnością skarżącej spółki, wymagało sporządzenia nowej karty adresowej zabytku i jej zatwierdzenia przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, co zostało wykonane. Zapisy w nowej karcie adresowej, obszerniej niż w pierwotnej karcie, wykazują okoliczności stanowiące podstawę uznania przedmiotowego obiektu za zabytek. Z tej przyczyny uznał sformułowane zarzuty i wnioski strony skarżącej za niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Na wstępie należy podkreślić, że pełnomocnicy stron na rozprawie w dniu 17 października 2024 r. zgodnie przyjęli, że przedmiotem skargi jest jedynie czynność Burmistrza Miasta [...] z dnia 14 marca 2024 r. polegająca na zawiadomieniu skarżącego o sporządzeniu nowej karty adresowej obiektu poł. w [...] przy ul. [...]. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że podtrzymuje żądanie skargi, gdyż obiekt skarżącego został poddany procedurze, której elementem było sporządzenie karty adresowej zabytku, a w materiałach postępowania nie ma żadnego dokumentu, z którego miałby wynikać zabytkowy charakter tego obiektu. Stanowisko swoje podtrzymuje mimo informacji, że ta nowa karta adresowa nie została włączona do gminnej ewidencji zabytków.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie jest zarządzenie Burmistrza Miasta [...] z dnia 19 maja 2014 r. w zakresie, w jakim włącza ono przedmiotową nieruchomość do Gminnej Ewidencji Zabytków. Sprawa w tym przedmiocie toczy się już w tutejszym Sądzie pod sygnaturą II SA/Rz 829/24, a rozprawę w tejże sprawie wyznaczono na 12 listopada 2024 r. Przechodząc do oceny dopuszczalności skargi na czynność organu polegającą na zawiadomieniu o sporządzeniu karty adresowej budynku figurującego w Gminnej Ewidencji Zabytków Sąd stwierdza, że nie podlega ona zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej powoływana jako "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Niewątpliwie czynność polegająca na włączeniu karty adresowej zabytku do gminnej ewidencji zabytków stanowi akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a zatem może być przedmiotem skargi (zob. postanowienie NSA z 18 maja 2021 r., II OZ 218/21, wyrok WSA w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 1766/19). Jednakże taka czynność nie została na datę składania skargi
Jak wynika z akt sprawy Burmistrz Miasta [...] pismem z dnia 14 marca 2024 r. zawiadomił skarżącego jedynie o sporządzeniu nowej karty adresowej i zamiarze jej włączenia do Gminnej Ewidencji Zabytków, natomiast czynność włączenia do tej ewidencji nie została dokonana.
Organ, dokonując ww. zawiadomienia, działał na podstawie § 18b rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 56), zgodnie z którym:
1. "O zamiarze włączenia karty adresowej zabytku do gminnej ewidencji zabytków, o włączeniu tej karty, o sporządzeniu nowej karty adresowej zabytku, o zamiarze wyłączenia karty adresowej zabytku z gminnej ewidencji zabytków lub o wyłączeniu tej karty wójt (burmistrz, prezydent miasta) zawiadamia niezwłocznie właściciela lub posiadacza zabytku albo nieruchomości, która przestała być zabytkiem.
2. Zawiadomienia o zamiarze włączenia karty adresowej zabytku będącego historycznym układem urbanistycznym lub ruralistycznym, historycznym zespołem budowlanym, terenem, na którym znajduje się znaczna ilość zabytków archeologicznych, lub nieruchomością o nieuregulowanym stanie prawnym do gminnej ewidencji zabytków, o włączeniu tej karty, o sporządzeniu nowej karty adresowej takiego zabytku, o zamiarze wyłączenia karty adresowej takiego zabytku z gminnej ewidencji zabytków lub o wyłączeniu tej karty dokonuje się w drodze obwieszczenia umieszczonego na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej.
3. Zawiadomienie o zamiarze włączenia karty adresowej zabytku, o sporządzeniu nowej karty adresowej zabytku albo o zamiarze wyłączenia karty adresowej zabytku z gminnej ewidencji zabytków umieszcza się na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej do czasu zamieszczenia informacji odpowiednio o włączeniu karty adresowej zabytku, o włączeniu nowej karty adresowej zabytku do gminnej ewidencji zabytków albo o wyłączeniu karty adresowej zabytku z gminnej ewidencji zabytków.
4. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) o zamiarze włączenia karty adresowej zabytku do gminnej ewidencji zabytków, o sporządzeniu nowej karty adresowej zabytku albo o zamiarze wyłączenia karty adresowej zabytku z gminnej ewidencji zabytków zawiadamia właściciela lub posiadacza zabytku albo nieruchomości lub rzeczy ruchomej, która przestała być zabytkiem, na co najmniej 14 dni przed planowanym terminem włączenia karty adresowej zabytku do gminnej ewidencji zabytków albo wyłączenia tej karty z gminnej ewidencji zabytków.
5. Do zawiadomienia o włączeniu karty adresowej zabytku do gminnej ewidencji zabytków lub o sporządzeniu nowej karty adresowej zabytku dołącza się odpowiednio potwierdzoną kopię karty adresowej zabytku albo nowej karty adresowej zabytku.".
Powyższe zawiadomienie nie może być przedmiotem skargi. Nie ma przy tym racji Skarżący, że odmienne stanowisko uniemożliwiałoby właścicielowi podjęcie jakichkolwiek środków ochronnych przed wydaniem zarządzenia przez organ, a w konsekwencji każdorazowo właściciel musiałby liczyć się z konsekwencjami wpisu do rejestru, bez możliwości wnoszenia w tym zakresie zastrzeżeń na etapie planowanego włączania kary adresowej zabytku. Argumentacja taka nie zasługuje na akceptację. Przedmiotowe zawiadomienie ma właśnie umożliwić stronie wypowiedzenie się w sprawie przed podlegającą zaskarżeniu czynnością włączenia karty adresowej zabytku do gminnej ewidencji zabytków.
Nie kształtuje ono sytuacji prawnej skarżącego, jest jedynie elementem procedury, która może, ale nie musi zakończyć się czynnością w postaci włączenia karty adresowej do Gminnej Ewidencji Zabytków. Dopiero ta czynność, jak wyżej wyjaśniono jest podlegająca zaskarżeniu do sądu czynnością z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.
Zgodnie z art. 58 § 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę:
1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;
2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia;
3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;
4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;
5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie;
5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W przedmiotowej skardze przyczyną odrzucenia skargi był brak przedmiotu orzekania, czyli podstawę prawną stanowił art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (por. także postanowienie WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2024 r., II SA/Kr 1411/23 czy WSA w Bydgoszczy z dnia 23 kwietnia 2024 r., II SA/Bd 97/24). Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w pkt 1 sentencji.
O zwrocie wpisu orzeczona na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (pkt 2 sentencji).