II SA/Rz 589/19

II SA/Rz 589/19 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2019-08-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa /przewodniczący sprawozdawca/
Maciej Kobak
Magdalena Józefczyk
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
II GSK 2079/24 - Postanowienie NSA z 2024-11-28
I OSK 3234/19 - Wyrok NSA z 2022-09-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1990
art 140 ust. 1 pkt 3a lit. a
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi -skargę oddala-
Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego ( dalej: "organ odwoławczy", "organ II instancji" lub "Kolegium") z dnia [...] marca 2019 r., nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Starosty ( dalej: "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2019r., nr [...]w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii AM, A1, A2, B1 i B W.C.( dalej: "skarżącemu").
W podstawie prawnej organ powołał art. 138§1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018r., poz.2096 ze zm., dalej: "K.p.a.") a także art.140ust.1pkt.3a lit.a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r., Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2018r., poz.1990, dalej: "P.r.d.") w związku z art.14 ustawy z dnia 9 maja 2018r., o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018r., poz.957, dalej: "ustawa o zmianie P.r.d.")
Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: w dniu 09 listopada 2018r., do siedziby Urzędu Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o cofnięcie W.C. uprawnień do kierowania pojazdami. Z uzasadnienia wynika, że dopuścił on się przestępstwa drogowego.
Wyrokiem Sądu Rejonowego sygn. akt II [...] z dnia 29 maja 2018r., uznano go za winnego popełnienia przestępstwa z art. 177§1 kk (umyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym). Wyrok uprawomocnił się w dniu 07.07.2018r.
Zawiadomieniem z dnia 22 listopada 2018r., organ administracji wszczął postępowanie administracyjne, informując jednocześnie strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.
W dniu [...] lutego 2019r., Starosta [...] decyzją nr [...]cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii AM, A1, A2, B1 i B. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołano się na art 140 ust. 1 pkt 3a lit. a P.r.d.
W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie:
1. art.7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji pomimo braku normy prawnej, na której istniałaby możliwość jej oparcia,
2. art. 156§1 pkt.2 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej,
3. art. 6 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i oparcie decyzji na przepisach prawa nie obowiązujących w czasie wydawania decyzji, co skutkowało pozbawienie skarżącego uprawnień, niezbędnych do pracy,
4. art.8§1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie przez organy administracji publicznej postępowania - pomimo braku podstaw,
5. art.140ust.1pkt.3a P.r.d. poprzez jego zastosowanie i wydanie na jego podstawie decyzji pomimo tego, że od dnia 4 czerwca 2018r., utracił on moc obowiązującą,
6. art. 14 ustawy z dnia 9 maja 2018r., ustawy o zmianie P.r.d. poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że w dniu wszczęcia postępowania administracyjnego tj. w dniu 9 listopada 2018r., nie zostały wdrożone rozwiązania techniczne umożliwiające przekazywanie danych na zasadach określonych w art.100aa - 100aq ustawy Prawo o Ruchu Drogowym podczas, gdy zgodnie z komunikatem wydanym na stronie internetowej Ministra Cyfryzacji i zgodnie z jego brzmieniem termin ten ustanowiono na 01.10.2018r.
W konsekwencji powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o podjęcie decyzji kasacyjnej.
Kolegium nie podzieliło powyższych zarzutów i opisaną na wstępie decyzją utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie bezsporne było, że skarżący prawo jazdy nr [...], uprawniające do kierowania pojazdami kategorii AM, A1, A2, B1 i B uzyskał w dniu 26 stycznia 2017r.
Nie budziło również wątpliwości, że w dniu 16 września 2017r., dopuścił się popełnienia przestępstwa z art.177§1 k.k. Wyrokiem Sądu Rejonowego sygn. akt [...] z dnia 29 maja 2018r., uznano go za winnego popełnienia przestępstwa z art.177§1kk (umyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym). Wyrok uprawomocnił się w dniu 07.07.2018r.
Spór w sprawie dotyczył natomiast tego, czy wskazany przez organy w podstawie prawnej art 140 ust. 1 pkt 3 a lit a obowiązywał w chwili orzekania. Kolegium nie miało co do tego wątpliwości. Wyjaśniło, że art.140ust.1pkt.3lit.a został dodany na mocy art.4pkt.9 ustawy z dnia 20 marca 2015r., o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541) i obowiązywał od 18 maja 2015r. Z kolei art. 14 ustawy o zmianie P.r.d. wprowadził zasadę, że do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa - 100aq ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 09 maja 2018r., przepisów art.103ust.1pkt.2 i 3 nie stosuje się, niemniej, ograniczenie to należy rozumieć jako wyłączenie stosowania art.103 ust.2 ustawy o kierujących pojazdami, tj. w zakresie, w jakim podstawą decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami stanowią wyłącznie dane i informacje zgromadzone w ewidencji przekazanej staroście. Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że okoliczność uchylenia przepisu art.140ust.1pkt.3a lit.a u.p.r.d. nie miała wpływu na zasadność zastosowania wobec strony odwołującej sankcji cofnięcia uprawnień, z uwagi na wprowadzenie przepisu art.103ust.1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami. Dalej organ II instancji wyjaśnił, że data zdarzenia implikującego sankcję administracyjną kreuje stosunek administracyjnoprawny pomiędzy stroną a organem administracji publicznej. Decyzja orzekająca o cofnięciu uprawnienia do prowadzenia pojazdów i nakładająca obowiązek zwrotu dokumentu prawa jazdy jest decyzją o charakterze deklaratoryjnym, konkretyzującym stosunek administracyjnoprawny i przysługuje jej przymiot obligatoryjności - związania w odniesieniu do działania organu administracji publicznej.
W skardze do Sądu skarżący zarzucił naruszenie:
- art 6 i 7 K.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP i art. 7 Konstytucji RP polegającym na wydaniu decyzji pomimo uchylenia przepisów prawa będących jej podstawą,
-art 156 § 1 pkt 2 K.p.a. polegającą na rażącym naruszeniu prawa poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieobowiązujący przepis art. 140 ustawy prawo u ruchu drogowym,
-art. 8 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie przez organy administracji publicznej postępowania pomimo braku ku niemu podstaw, co skutkowało utratą zaufania obywatela do organów administracji publicznej,
-art. 140 ust 1 pkt. 3a P.r.d. poprzez jego zastosowanie i wydanie na jego podstawie decyzji pomimo tego, że od dnia 4 czerwca 2018 r. utracił on moc obowiązującą, a organ wszczął postępowanie na jego podstawie 22 listopada 2018 r.,
-art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowe pomimo zaistnienia przesłanek z uwagi na brak uregulowań prawnych umożliwiających jego kontynuowanie,
-art. 107 § 1 ust. 4 i 6 K.p.a. wobec podania w decyzji nieistniejącej podstawy prawnej
-art. 14 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy P.r.d. poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że w dniu wszczęcia postępowania administracyjnego tj. w dniu 9 listopada 2018 r. nie zostały wdrożone rozwiązania techniczne umożliwiające przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100 aa - 100 aq ustawy Prawo o Ruchu Drogowym, podczas gdy zgodnie z komunikatem wydanym na stronie internetowej Ministra Cyfryzacji i zgodnie z jego brzmieniem termin ten ustanowiono na 1 października 2018 r.
Na tych podstawach wniósł o:
1. uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji
2. rozpoznanie niniejszej sprawy również pod nieobecność skarżącego.
3. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.
Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; dalej: "P.p.s.a."), uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja cofająca skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii AM, A1, A2, B1,B.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności tej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu uzasadniającym podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a.
Dokonując kontroli legalności zapadłych w sprawie decyzji Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego. Akceptując i podzielając w całości argumentację organu odwoławczego uznał, że ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa materialnego. W konsekwencji, zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialno prawną podstawę decyzji stanowił art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a P.r.d. Rozstrzygając w pierwszej kolejności spór w kwestii intertemporalnej, związanej z utratą przez przywołany przepis mocy obowiązującej Sąd uwzględnił, że został on uchylony na mocy art. 125 pkt 16 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (w niniejszej sprawie stosowanej w brzmieniu wg. Dz. U. z 2017 r. poz. 978, z późn. zm.). Zgodnie z art. 139 pkt 3 tej ustawy uchylenie to nastąpiło ostatecznie z dniem 4 czerwca 2018 r. Niemniej jednak równocześnie z dniem 4 czerwca 2018 r. weszła w życie również nowelizacja dokonana ustawą z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), którą dokonując zmian w ustawie o kierujących pojazdami oraz Prawo o ruchu drogowym, w art. 14 ust. 1 postanowiono, że do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1 (a więc Prawa o ruchu drogowym), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 (tj. ustawy o kierujących pojazdami) nie stosuje się. W ust. 2 tej regulacji przewidziano z kolei, że "Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie".
Z powyższej regulacji wynika, że do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej, nie stosuje się m.in. przepisu art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami, uchylającego przepis art. 140 i art. 140a Prawa o ruchu drogowym. Oznacza to, że do czasu dokonania takiego wdrożenia przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym mógł mieć zastosowanie i może stanowić podstawę prawną decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.
Ustalając stan prawny w niniejszej sprawie Sąd dokonał sprawdzenia w Dzienniku Urzędowym Ministra Cyfryzacji oraz na stronie BiP Ministerstwa Cyfryzacji, czy komunikat, o którym mowa w art. 14 ust. 2 nowelizacji, został wydany. W wyniku tego ustalił, że do chwili obecnej nie został on ogłoszony. Stąd też, zdaniem Sądu należy uznać, że art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami nie znajduje obecnie zastosowania, a przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie był uchylony.
Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że przepis ten został wyeliminowany z obrotu prawnego z dniem 1 października 2018 r. Zauważyć trzeba, że ten termin skarżący wiąże z wdrożeniem rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie informacji do centralnej ewidencji pojazdów o zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego) oraz o informacji o jego zwrocie, dla których Minister Cyfryzacji wydał komunikat z dnia 28 czerwca 2018 r. (Dz. Urz. Ministerstwa Cyfryzacji, poz. 22). Dostrzec jednak należy, że wskazany komunikat został wydany na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, podobnie jak odrębny komunikat z dnia 22 lutego 2019 r. - w sprawie określenia terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających udostępnianie danych zgromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów do ponownego wykorzystywania za pośrednictwem usług sieciowych (Dz. Urz. MC, poz. 5), został wydany na podstawie art. 12 ust. 2 tej ustawy. Tymczasem, na zasadzie art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej ustawodawca powiązał stosowanie art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami z wdrożeniem innych rozwiązań technicznych, tj. umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq Prawa o ruchu drogowym. Skoro, co do tych rozwiązań, minister właściwy do spraw informatyzacji nadal nie wydał komunikatu określającego termin wdrożenia, to przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym mógł mieć zastosowanie w niniejszej sprawie.
Takie samo stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Op 164/19, które to stanowisko Sąd w składzie orzekającym w pełni akceptuje i przyjmuje za swoje.
W sprawie wobec stwierdzenia wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt [...] który uprawomocnił się w dniu 7 lipca 2018 r., że skarżący popełnił w dniu 16 września 2017 r. przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a czynu tego dopuścił się w okresie 2 lat od dnia wydania prawa jazdy, za prawidłowe i wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy przyjąć należało dokonane ww. ustalenia stanu faktycznego, które stanowiły podstawę do zastosowania przepisu art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym. Z okoliczności faktycznych ustalonych w postępowaniu administracyjnym wynika bezsprzecznie, że skarżący posiadał prawo jazdy od 26 stycznia 2017 r., a już w dniu 16 września 2017 r. popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, określone w art. 177 § 1 k.k. i prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 29 maja 2018 r. warunkowo umorzono wobec niego postępowanie karne. W świetle powyższego zasadnie zatem organy uznały, że zaistniała przesłanka obligatoryjnego cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a P.r.d.
Zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a P.r.d. starosta - na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Decyzja ta ma charakter związany, co oznacza, że organ ma obowiązek cofnąć uprawnienia w sytuacji zaistnienia okoliczności, o których stanowi przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawa o ruchu drogowym.
Podzielić należy również stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że do cofnięcia uprawnień na podstawie omawianej regulacji nie jest wymagane skazanie za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Zgodnie bowiem z art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a P.r.d. do jego zastosowania wystarczające jest jedynie stwierdzenie popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Takie uregulowanie pozostaje w zgodzie z teorią prawa karnego, gdzie czym innym jest stwierdzenie popełnienia przestępstwa, a czym innym orzeczenie kary za danego rodzaju przestępstwo.
W odniesieniu do rozstrzygnięcia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego wyjaśnić przyjdzie, że zgodnie z art. 66 § 1 ustawy z dnia 9 czerwca 1997 r. Kodeks karny (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1600, z późn. zm.), sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Z przepisu tego wynika, że podstawą zastosowania warunkowego umorzenia musi być ustalenie wszystkich przesłanek odpowiedzialności karnej. Warunkowe umorzenie postępowania oznacza tym samym przypisanie oskarżonemu popełnienia przestępstwa. W przypadku warunkowego umorzenia postępowania sąd karny stwierdza winę oskarżonego, jednak nie wymierza mu kary. Postępowanie karne zostaje w takim przypadku warunkowo umorzone na okres próby, który wynosi od roku do lat 3 (art. 67 § 1 k.k.).
W sprawie dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a P.r.d. istotną okolicznością jest samo popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie okoliczności jego popełnienia. Wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne potwierdza zatem zaistnienie danego czynu.
Uwzględniając powyższe należało uznać, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a P.r.d. Skarżący w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił bowiem przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Ustalenia w tym zakresie zostały dokonane prawidłowo, czego zresztą sam skarżący nie kwestionuje.
W ocenie Sądu, rozpoznając sprawę organy nie naruszyły przepisów regulujących postępowanie administracyjne, a dokonana w sprawie ocena znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji, które spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Organy uwzględniły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonały ich prawidłowej oceny prawnej na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a Prawo o ruchu drogowym, który co należy jeszcze raz podkreślić, do chwili obecnej nie został skutecznie derogowany.
W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.