II SA/RZ 579/25

II SA/Rz 579/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-09-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa /przewodniczący/
Jolanta Kłoda-Szeliga
Piotr Godlewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 156 § 1 pkt 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur-Selwa Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2025 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 29 stycznia 2025 r. nr SKO.415/384/2024 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji – skargę oddala –
Uzasadnienie
II SA/Rz 579/25
U z a s a d n i e n i e
Przedmiotem skargi M.S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 29 stycznia 2025 r. nr SKO.415/384/2024 dotycząca odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, pismem z 21 lutego 2024 r. M.S. zwróciła się do Kolegium o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z 19 grudnia 2022 r. nr BI.6730.143.2022 ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na częściach działek nr [...] i [...] w miejscowości S., gm. [...], na rzecz Z.M. i B.M. Wskazała, że teren inwestycji to obszar obejmujący grunty rolne klasy RIIIb, których przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne, jak wszystkich użytków rolnych klas I – III, wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 82 ze zm., dalej: u.o.g.r.l.). W podstawie prawnej wniosku powołała art. 156 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.).
Decyzją z 19 lipca 2024 r. nr SKO.415/88/2024 Kolegium – powołując w podstawie prawnej art. 17 pkt 1, art. 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. - odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta z 19 grudnia 2022 r., wskazując, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ jest związany stanem faktycznym i prawnym obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji. W dacie wydania decyzji z 19 grudnia 2022 r. możliwe było zastosowanie wyjątku przewidzianego w obowiązującym wówczas art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. z uwagi na łączne spełnienie warunków przewidzianych w pkt 1 – 4 tej regulacji. Zgodnie z tym przepisem nie wymagało uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1899 oraz z 2022 r. poz. 1846); 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2022 r., poz. 1693, 1768 i 1783); 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.
Starosta [....], jako organ właściwy w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych, w sposób przewidziany w art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 53 ust. 5 zdanie drugie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130, dalej: u.p.z.p.) uzgodnił przesłany przez Wójta projekt decyzji, podzielając tym samy stanowisko organu o zasadności zastosowania wyjątku przewidzianego w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. w brzmieniu na dzień dokonania uzgodnienia. Decyzja nie naruszyła tym samym art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. Nie była również dotknięta żadną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa (pkt 2).
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła M.S., kwestionując zasadność aktu administracyjnego wydanego przez SKO. Podała, że inwestycja objęta postępowaniem nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. Działki objęte decyzją to nieruchomości niezabudowane, a ponadto decyzja Wójta z 14 września 2023 r. ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na części jednej z tych działek, tj. działce nr [...] została przez Kolegium decyzją z 6 grudnia 2023 r. uchylona na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. Obie sprawy zostały zatem odmiennie rozstrzygnięte przez Kolegium, chociaż dotyczyły sąsiednich części tej samej działki.
SKO wskazaną na wstępie decyzją z 29 stycznia 2025 r. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. - utrzymało w mocy swoją decyzję z 19 lipca 2024 r.
Zdaniem SKO, Starosta [....] w sposób przewidziany w art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 53 ust. 5 zdanie drugie u.p.z.p. uzgodnił projekt decyzji Wójta, podzielając tym samym stanowisko tego organu, że w rozpoznawanej sprawie możliwe było zastosowanie wyjątku określonego w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Powyższe ustalenia oznaczają, że decyzja Wójta nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l., zarzucanym we wniosku o stwierdzenie nieważności. Decyzja nie zawiera żadnej z kwalifikowanych wad prawnych wynikających ze ścisłej dyspozycji art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności przesłanki zdefiniowanej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargą M.S. zaskarżyła w całości decyzję SKO z 29 stycznia 2025 r., zarzucając naruszenie:
1) art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. poprzez jego niezastosowanie,
2) art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie nieważności decyzji Wójta z 19 grudnia 2022 r.
Skarżąca wniosła o przeprowadzenie merytorycznej kontroli co do istoty sprawy, uchylenie decyzji SKO z 29 stycznia 2025 r., stwierdzenie nieważności decyzji Wójta z 19 grudnia 2022 r. i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Podała, że Wójt w piśmie z 29 grudnia 2023 r. skierowanym do Starosty [...] potwierdził, że działka nr [...] nie posiada określonej w art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, co wyklucza - na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. - wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
Ukształtowane w treści przedmiotowej decyzji rozstrzygnięcie nie znajduje uzasadnienia w treści przepisu art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Zgodnie z tymi przepisami, decyzję o warunkach zabudowy ustala się dla działki ewidencyjnej a nie fragmentu działki ewidencyjnej, na którym wnioskodawca zaplanował realizację inwestycji. Działka jest obszarem wyznaczonym granicami, posiadający oznaczenie w ewidencji gruntów. Z orzeczeń sądów administracyjnych wynika, że "terenem" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest "obszar, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, czyli obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych na których planowana jest realizacja danej inwestycji’’. Działka ewidencyjna jest jedynym kryterium obszarowym, do którego można odnosić art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l., którego stosowanie nie pozwala na obejście tego przepisu.
Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Treść przedmiotowej decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu obowiązującego prawa przez proste zestawienie ich ze sobą. Ukształtowane w treści decyzji rozstrzygnięcie nie znajduje żadnego uzasadnienia w treści przepisu prawa.
Ponadto w obszarze analizowanym, po północnej stronie drogi publicznej gminnej, linia zabudowy nie jest kontynuowana na działce nr [...]. Dla inwestycji na działce nr [...] po zachodniej stronie od działki wnioskodawcy, linia zabudowy została już wyznaczona - 15 m od zewnętrznej krawędzi jezdni tej samej drogi publicznej gminnej.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach).
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Kolegium z 29 stycznia 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję własną z 19 lipca 2024 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta z 19 grudnia 2022 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na częściach działek nr [...] i [...] w miejscowości S., gm. [...].
Kolegium wydanymi decyzjami nie dopatrzyło się przesłanek do stwierdzenia jej nieważności z powody braku uzyskania w stosunku do gruntów rolnych klasy RIIIb zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l.), a jej prawidłowość uzasadniło możliwością zastosowania wyjątku przewidzianego w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. z uwagi na łączne spełnienie warunków przewidzianych w pkt 1 – 4 tej regulacji.
W ocenie Sądu, stanowisko SKO jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji Wójta, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,
c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. koresponduje z uregulowaniami zawartymi w u.o.g.r.l. Przepisy tej ustawy stanowią przepisy odrębne o których mowa w ust. 5 tego artykułu. Podstawowym zadaniem u.o.g.r.l. jest ograniczenie przeznaczania tych gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne (art. 3). Zasadą ustawową (zarówno obecnie, jak i w dacie wydawania decyzji o warunkach zabudowy objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności) jest, że przeznaczenia gruntów rolnych (stanowiących użytki klas I–III) i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l.). Zatem niemożliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, kiedy planowane zagospodarowanie terenu będzie sprzeczne z jego aktualnym przeznaczeniem jako gruntu rolnego bądź leśnego. Równocześnie zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. - w brzmieniu obowiązującym obecnie, jak i w dacie wydania decyzji Wójta z 19 grudnia 2022 r. - przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy mimo istnienia wymogu uzyskania zgody na zmianę jego przeznaczenia na cele nierolnicze lub nieleśne oznaczać będzie, że decyzja ta będzie naruszała art. 61 ust. 1 pkt 4 oraz pkt 5 u.p.z.p., gdyż jednocześnie będzie niezgodna z przepisami odrębnymi, tj. przepisami u.o.g.r.l.
Zgodnie z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. będącym wyjątkiem od zasady ukonstytuowanej w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.o.g.r.l. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Wójta i aktualnym do 24 września 2023 r., czyli do dnia wejście w życie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r, poz. 1688), nie wymagało uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniały łącznie następujące warunki:
1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;
2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1899 oraz z 2022 r. poz. 1846);
3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2022 r., poz. 1693, 1768 i 1783);
4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.
Kolegium prawidłowo wyjaśniło, że każda z powyższych przesłanek została w rozpoznawanej sprawie spełniona. Fakt zawierania się inwestycji w obszarze zwartej zabudowy wynika z załącznika graficznego do analizy i wyników analizy, obszar inwestycji położony jest bezpośrednio przy drodze publicznej gminnej nr [...], teren inwestycji położony jest w odległości nie większej niż 50 m od granicy działki budowlanej nr [...], powierzchnia terenu inwestycji wynosi 0,0955 ha. Powyższe zatem wprost przesądzało o braku wymogu uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśnie (stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l.) dla potrzeb uzyskania decyzji Wójta z 19 grudnia 2022 r. o ustaleniu warunków zabudowy.
Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu toczącym się w trybie nadzwyczajnym, a takim jest postępowanie o stwierdzenia nieważności decyzji, badaniu podlega tylko to, czy objęta wnioskiem decyzja jest obarczona jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy czym badanie to następuje wg stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania badanej decyzji.
Kolegium prawidłowo wykazało i wyjaśniło, że decyzja Wójta z 19 grudnia 2022 r. była zgodna zarówno z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l., jak i art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p.
Nie można jej zatem zarzucić, aby była dotknięta którąkolwiek z kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności wadą określoną w powołanym w skardze pkt 2 tego przepisu (zgodnie z jego brzmieniem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa). Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2015 r. II OSK 397/14, LEX nr 1987244). Oczywistość naruszenia prawa polega na "rzucającej się w oczy" sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa (odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie może być podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji), lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. Zestawienie treści decyzji Wójta z 19 grudnia 2022 r. ustalającej warunki zabudowy z brzmieniem art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l., jak i z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. nie pozostawia wątpliwości co do zgodności z prawem tej decyzji.
Końcowo Sąd zwraca uwagę, że skarżąca wnosząc o stwierdzenie nieważności powołała się na art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Konstrukcja art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. powoduje, że katalog przesłanek nieważności ma charakter otwarty, a dla stwierdzenia zaistnienia przesłanki nieważności na tej podstawie prawnej konieczne jest wskazanie przepisu prawa materialnego, który przewiduje, że określona wadliwość powoduje nieważność decyzji. Przesłanka ta została skonstruowana w sposób ogólny, co otwiera możliwość ustanowienia w przepisach szczególnych norm określających sankcję nieważności z mocy prawa (zob. wyroki NSA z 11 maja 2017 r. II OSK 1294/16, z 23 listopada 2016 r. II OSK 402/15 i z 30 stycznia 2025 r. I OSK 1143/21, dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOIS).
Skarżąca nie powołała się na takie przepisy prawa materialnego, które przewidywałyby, iż określona wadliwość decyzji ustalającej warunki zabudowy skutkuje jej nieważnością. W szczególności taki skutek nie wynika z powołanego we wniosku a następnie w skardze przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. Brak jest zatem w sposób oczywisty podstaw do powoływania się w rozpoznawanej sprawie na tę przesłankę stwierdzenia nieważności.
Z powołanych wyżej względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.