II SA/Rz 577/24

II SA/Rz 577/24 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-08-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Joanna Zdrzałka
Karina Gniewek-Berezowska /sprawozdawca/
Magdalena Józefczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 2972/24 - Wyrok NSA z 2025-11-04
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 977
art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 i ust. 4, art. 6 ust. 2, art. 60 ust. 1, art. 53 ust. 4
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2110
art. 86 ust. 7, art. 87(7) pkt 1 i pkt 3,
Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 5 marca 2024 r. nr SKO.420.457.2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala –
Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "Kolegium", "Organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z 5 marca 2024 r. nr SKO.420.457.2024, wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Wydanie decyzji poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: wnioskiem z [...] listopada 2022 r. J. I. zwrócił się do Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz" lub "Organ I instancji") o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego – w zabudowie zagrodowej, na działce nr ewid. [...] w [...]. Po przeprowadzeniu postępowania, Burmistrz [...] decyzją z [...] stycznia 2024 r. nr [...], ustalił warunki zabudowy dla planowanej na działce nr ewid. [...] w [...], inwestycji.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. C. (dalej: "Skarżący") wskazując, nieuwzględnienie przez wydającego decyzję istniejącego na sąsiedniej działce nr ewid. [...] lądowiska wpisanego do ewidencji lądowisk pod numerem [...] – na mocy decyzji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej: "PULC").
Opisaną na wstępie decyzją z 5 marca 2024 r. nr SKO.420.457.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie działając na podstawie art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm. – dalej: "K.p.a."), art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 64 ust. 1 pkt 2-6, ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm. – dalej: "u.p.z.p.") w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W ocenie SKO, Burmistrz wykazał, że w realiach opisywanej sprawy zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p. do ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Przed wydaniem decyzji Organ I instancji dokonał uzgodnień projektu tej decyzji ze Starostą [...], Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie oraz Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej w skrócie: "PULC").
Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosowanie do art. 54 ust. 4 pkt 13 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z PULC w zakresie ustalonym w art. 86 ust. 7 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. z 2023 r. poz. 2110) a w zakresie ustalonym w art. 877 pkt 1 u.p.z.p. z PULC, właściwymi organami wojskowymi oraz ministrem właściwym ds. wewnętrznych. Kolegium wskazało, że prawo lotnicze rozróżnia pojęcie "lotnisko" od pojęcia "lądowisko". Z dołączonej do odwołania decyzji Urzędu Lotnictwa Cywilnego z 4 grudnia 2012 r. wynika, że rozstrzyga ona o wpisaniu do ewidencji lądowiska zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...]. Kolegium naprowadziło, że do lądowisk nie stosuje się przepisów dotyczących lotnisk. Kolejno wskazało, że w piśmie z 8 kwietnia 2022 r. PULC wyjaśnił, że lądowisko "[...]" nie jest lotniskiem wpisanym do rejestru lotnisk cywilnych, nie wydano dla niego promesy zezwolenia oraz nie wydano zezwolenia na założenie lotniska. Mając na uwadze powyższe, uzgodnienia wynikające z przepisów art. 86 ust. 7 i art. 877 pkt 1 Prawa lotniczego nie mają zastosowania dla terenu działki sąsiadującej z terenem lądowiska.
Mając na uwadze powyższe, argumenty podniesione w treści odwołania okazały się nietrafione.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł K. C. reprezentowany przed profesjonalnego pełnomocnika – adwokata J. S., zarzucając naruszenie:
- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dopełnienia obowiązku dążenia przez organ do podjęcia w postępowaniu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz na niewystarczającym dla potrzeb rozstrzygnięcia rozpoznaniu materiału dowodowego, polegające w szczególności na zignorowaniu faktu, że bezpośredni dojazd do drogi publicznej z działki objętej wnioskiem jest niemożliwy pomimo, że wynika to z ogólnodostępnych map;
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej, która w sposób oczywisty nie odpowiada prawu;
- art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., poprzez naruszenie przez zaskarżoną decyzję Organu II instancji oraz decyzję Organu I instancji przepisów odrębnych – w tym przepisów ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze w zakresie przepisów Działu IV ustawy Prawo lotnicze – "Lotniska, lądowiska i lotnicze urządzenia naziemne" w tym sprzeczność z art. 86 ust. 7, 8 i 11 ustawy Prawo Lotnicze, art. 87 ust. 1 ustawy oraz art. 871 ustawy Prawo lotnicze, a także przepisami rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lipca 2013 r. w sprawie ewidencji lądowisk;
- § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lipca 2023 r. w sprawie ewidencji lądowisk poprzez brak uwzględnienia występowania w obiegu prawnym opinii instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego tj. Państwowej Agencji Żeglugi Powietrznej z dnia 5 listopada 2012 r. w zakresie zarządzania ruchem lotniczym, w szczególności z uwzględnieniem planu organizacji ruchu lotniczego na lądowisku oraz w jego rejonie, wraz ze wskazaniem sposobów uniknięcia ewentualnych kolizji z pozostałymi uczestnikami ruchu lotniczego i niewłączenie opinii z 5 listopada 2012 r. do materiału dowodowego, pominięcie tej opinii w treści oraz we wnioskach analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiącej podstawę do wydania zaskarżonej decyzji Organu I instancji;
- § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lipca 2023 r. w sprawie ewidencji lądowisk poprzez brak uwzględnienia występowania w obiegu prawnym opinii Burmistrza [...] z 2 października 2012 r. o zgodności lokalizacji lądowiska z ustaleniami polityki przestrzennej gminy, określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz o wyrażeniu zgody na wykorzystanie terenu na cele lądowiska i niewłączenie tej opinii do materiału dowodowego, pominięcie tej opinii w treści oraz we wnioskach analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiącej podstawę do wydania zaskarżonej decyzji Organu I instancji;
- § 4, § 5, § 6, § 7, § 8 oraz § 11 wytycznych nr 17 Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie określenia parametrów technicznych dla lądowisk poprzez umożliwienie w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu usytuowania przeszkód lotniczych w postaci budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego w obrębie wyznaczonych, w zatwierdzonej przez służby ruchu lotniczego dokumentacji operacyjnej lądowiska, bocznych powierzchni osi drogi startowej lądowiska ograniczających występowanie zabudowy;
- § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez zaniechanie wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy na terenie objętym wnioskiem wydanie decyzji ustalającej warunki zagospodarowania terenu – w sytuacji, gdy taką linię, z uwagi na obowiązywanie przepisów odrębnych należało wyznaczyć;
- rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie przeszkód lotniczych, powierzchni ograniczających przeszkody oraz urządzeń o charakterze niebezpiecznym.
Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...], nadto o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.
Na rozprawie pełnomocnik Skarżącego zarzucił Organowi brak przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego i ograniczenie się wyłącznie do powtórzenia ustaleń i wniosków Organu I instancji, nie odniesienie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, brak ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy, nie wzięcie pod uwagę, że wniosek inwestora o wydanie warunków zabudowy jest kolejnym wnioskiem i nie zmierza w związku z tym do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych ale jest obliczony na zysk. Skarżący zaś podkreślił, że ma na uwadze wyłącznie bezpieczeństwo prowadzonego przez siebie lądowiska, które stanowi jego główne źródło utrzymania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd nie stwierdził naruszenia prawa
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja ustalająca warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego i gospodarczego w zabudowie zagrodowej na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości [...].
W sprawie nie budzi wątpliwości, że planowana inwestycja to zabudowa zagrodowa. Ustalenia Organu w tym zakresie są wynikiem trzykrotnego prowadzenia postępowania, które w przeważającym stopniu nastawione było na ustalenie tej kwestii. W świetle powyższego nie można zgodzić się ze Skarżącym, że przeprowadzone przez Organ II instancji postępowanie nastawione było wyłącznie na powtórzenie ustaleń i wniosków Organu I instancji. To trzykrotnie wydawane przez Organ II instancji decyzje kasacyjne nadawały ton postępowaniu i wyznaczały jego zasięg, a jak zostanie niżej naprowadzone Organ ten odniósł się również do wszystkich postawionych w odwołaniu zarzutów, co czyni postawiony na rozprawie zarzut naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. bezzasadnym.
W sprawie zostało ustalone, że inwestor na terenie gminy prowadzi gospodarstwo rolne, którego powierzchnia przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa, prowadzi działalność rolniczą, ma również w tym zakresie przygotowanie, na co przedłożył stosowne dokumenty.
Jak wiadomo i co wyjaśnił Organ II instancji dla obszarów, dla których nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sposób zagospodarowania działki ustala się w decyzji o warunkach zabudowy – art. 59 ust. 1 u.p.z.p.
Co do zasady ustaleń tych dokonuje się przy zachowaniu zasady dobrego sąsiedztwa, tj. kontynuacji zastanej już funkcji i kształtu zabudowy sąsiedniej.
Z obowiązku ustalania zasady dobrego sąsiedztwa zwolniona jest zabudowa zagrodowa, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Powyższe wynika z art. 61 ust. 4 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
Potwierdzenie, że planowana inwestycja spełnia warunki zabudowy zagrodowej o wskazanej powierzchni słusznym czyni wniosek Organu o braku konieczności ustalania zasady dobrego sąsiedztwa. Bezzasadnymi czyni to podniesione w skardze zarzuty dotyczące nieprawidłowej oceny analizy urbanistycznej, przez brak uwzględnienia zabudowy terenów sąsiednich. Brak obowiązku ustalania zasady dobrego sąsiedztwa oznacza, że nie ma konieczności dokonywania tej analizy. Nie było w związku z tym podstaw prawych do ustalania nieprzekraczalnej linii zabudowy. Wbrew zarzutom działka posiada dostęp do drogi publicznej wojewódzkiej nr [...] oznaczonej jako działka nr ewid. [...], bezpośredni dojazd odbywa się poprzez działki drogowe o nr ewid. [...] oraz przez działkę nr [...].
Na obecnym etapie postępowania jako całkowicie nieuzasadnione Sąd odczytuje zarzuty dotyczące zamiaru uzyskania decyzji o warunkach zabudowy w celu odsprzedaży nieruchomości i przyczynienia się do powstania obszaru ścisłej zabudowy. Wniosek dotyczy realizacji inwestycji w zabudowie zagrodowej i brak jest na obecnym etapie podstaw do nadawania mu innego znaczenia.
W tym miejscu przypomnieć należy o wynikającej z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. zasadzie wolności zabudowy, zgodnie z którą:
Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do:
1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich;
2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.
Spór w zasadzie koncentrował się na sąsiedztwie znajdującego się w pobliżu lądowiska.
W toku postępowania K. C. podnosił, że lokalizacja inwestycji w pobliżu położonego na działce nr [...] (poprzednio [...]) lądowiska narusza uzasadnione interesy osób trzecich, w tym jego, jako właściciela lądowiska, jak i korzystających z lądowiska pilotów. Realizacja tej inwestycji zakłóci działanie lądowiska pogarszając bezpieczeństwo, a w przyszłości może generować problemy sąsiedzkie związane z emisją hałasu, jak również ryzykiem wypadku. Tymczasem lądowisko służy również mieszkańcom Gminy [...], korzystają z niego samoloty pogotowia ratunkowego, a także [...]. Ponadto jego zdaniem ustalenie warunków zabudowy pozostaje w sprzeczności z przepisami odrębnymi tj. Prawem lotniczym, nie zapewnienia odpowiednich odległości.
W świetle postawionych zarzutów konieczne jest wyjaśnienie, że decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o ostatecznym kształcie inwestycji. Nie jest też to decyzja na podstawie, której inwestycja może powstać. Dla realizacji inwestycji konieczne jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy zakreśla jedynie kierunek, ramy inwestycji podczas gdy pozwolenie na budowę ramy te konkretyzuje. W dołączonym do decyzji o pozwoleniu na budowę planie zagospodarowania przestrzennego określa się usytuowanie budynków, w projekcie architektonicznym jego parametry, z uwzględnieniem ewentualnych ograniczeń związanych z zagospodarowaniem działek sąsiednich.
Zatem podnoszone na tym etapie postępowania obawy o naruszenie praw osób trzecich są przedwczesne.
Wyjaśnić również należy, że decyzja o warunkach zabudowy podlega uzgodnieniu z właściwymi i co należy podkreślić wyspecjalizowanymi organami.
Przewidziana w u.p.z.p. procedura uzgadniania służy wypracowaniu rozwiązania, które zapewni zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa (zob. wyrok NSA z 2.04.2015 r., II OSK 2252/13, to i wszystkie wołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ozeczenia.nsa.gov.pl ). Kwestie ograniczeń wynikających z przewidzianej odrębnymi przepisami ochrony, na których położona jest nieruchomość, nie podlegają badaniu przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem współdziałającym. Organ taki uprawniony jest do zajęcia stanowiska w kwestii ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu, a stanowisko to przybiera formę postanowienia wydanego na podstawie art. 106 k.p.a. Użyte w art. 53 ust. 4 komentowanej ustawy wyrażenie "po uzgodnieniu" rozumieć trzeba w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, na którego podjęcie musi uzyskać przyzwolenie organu współdziałającego. Owo przyzwolenie lub jego brak powinny opierać się na tych elementach przyszłego rozstrzygnięcia, które mieszczą się w zakresie właściwości współdziałającego organu. Brak zgody na pozytywne dla strony załatwienie sprawy musi oznaczać konieczność wydania decyzji negatywnej, chyba że w toku współdziałania między organami uda się wypracować taki wariant pozytywnego rozstrzygnięcia, który uzyska akceptację organu współdziałającego.
Uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego przez organ główny (wydający decyzję o warunkach zabudowy) rozstrzygnięcia, organ uzgadniający bowiem uzgadnia treść projektu decyzji, którą otrzymuje, nie ocenia samego wniosku inwestora (wyrok NSA z 9.06.2009 r., II OSK 947/08 ).
Z celu instytucji uzgadniania projektu decyzji, wprowadzonego do postępowania w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy, wynika, iż kończące proces uzgadniania postanowienie stanowi formę zajęcia stanowiska przez inny organ w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji administracyjnej. Uzgodnienie, poprzedzające wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, zawiera ocenę planowanego do realizacji przedsięwzięcia dokonaną przez organ administracji, który wypowiada się w ramach właściwych mu kompetencji. Poprzez uzgodnienie organ administracji wypowiada się o tym, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia stosownie do proponowanych warunków zabudowy nie pociągnie za sobą naruszenia przepisów, których stosowanie leży we właściwości rzeczowej organu uzgadniającego, a wykracza poza właściwość rzeczową organu administracji właściwego do ustalenia warunków zabudowy. Uzgodnienie stanowi zatem ocenę, czy zmiany będące następstwem realizacji proponowanych warunków zabudowy nie doprowadzą do naruszenia przepisów prawa. Uzgadnianie ma zatem sens jedynie wówczas, gdy istnieją przesłanki do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Jedynie bowiem taka decyzja, ingerując w istniejącą rzeczywistość, pociąga za sobą zmiany. Skutków takich nie pociąga zaś za sobą decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy (wyrok NSA z 23.03.2012 r., II OSK 33/11 ).
Użyte w przepisach art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 u.p.z.p. sformułowanie, że określone w nich decyzje wydaje się "po uzgodnieniu" oznacza, że uzgodnienie polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia. Na etapie wystąpienia o uzgodnienie nie jest jeszcze przesądzone, jakie rozstrzygnięcie będzie ostatecznie zawarte w decyzji, jednakże organ prowadzący postępowanie główne musi przygotować projekt rozstrzygnięcia, podjęcie którego musi uzgodnić z organem współdziałającym. Projekt decyzji stanowi wstępną ocenę organu prowadzącego postępowanie główne, która może ulec zmianie w procesie uzgadniania z właściwym organem (temu służy procedura uzgadniania). Wobec tego uzgodnienie musi odbywać się w oparciu o projekt rozstrzygnięcia. W przypadku uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy nie chodzi o wyrażenie opinii przez organ uzgadniający czy uznaniowe zajęcie stanowiska w sprawie, lecz o stwierdzenie, czy uzgadniana decyzja, ze względu na zadania publicznoprawne pozostające we właściwości organu uzgadniającego, może wejść do obrotu prawnego. Organy te podejmują zatem cząstkowe rozstrzygnięcie sprawy w ramach przyznanych im kompetencji, a organ wydający decyzję jest związany stanowiskiem wyrażonym w postanowieniach uzgadniających, które w literaturze przedmiotu określa się niekiedy nawet współdecyzjami. Nie ma więc wątpliwości, że chociaż są to akty wydawane w ramach postępowania głównego, to jednak mają swój własny odrębny byt procesowy (wyrok NSA z 18.09.2007 r., II OSK 1207/06 ).
Uzgodnienie może przybrać tak formę pisemną, jak również formę tzw. "milczącego uzgodnienia". W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. W praktyce poza tymi formami uzgodnienia spotyka się również sytuacje, w których Organ stwierdza brak potrzeby uzgodnienia, np. Konserwator Zabytków stwierdza, że inwestycja nie znajduje się w obszarze ochrony konserwatorskiej, Wody Polskie stwierdzają że inwestycja nie znajduje się w obszarze zagrożenia powodzią.
Tego rodzaju odpowiedzi, w której organ uzgodnieniowy stwierdza brak podlegającego mu obszaru ochrony, a co za tym idzie podstaw do uzgodnienia, również należy przyznać moc wiążącą.
Przedstawiona analiza wskazuje na rolę organu uzgodnieniowego w zakresie wydania decyzji o warunkach zabudowy.
W sprawie zasadnicze znaczenie ma uzgodnienie wydawane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 13 u.p.z.p., zgodnie z którym organ dokonuje uzgodnień w zakresie ustalonym w art. 86 ust. 7 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, a w zakresie ustalonym w art. 877 pkt 1 tej ustawy z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, właściwymi organami wojskowymi oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych.
Jak stanowi art. 86 ust. 7 Prawa lotniczego: Prezes Urzędu uzgadnia projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, projekty planów ogólnych gmin, projekty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz opiniuje projekty planów zagospodarowania przestrzennego województwa, dla terenów, na których jest planowane lub znajduje się lotnicze urządzenie naziemne oraz wyznaczono powierzchnie ograniczające zabudowę, pod względem bezpieczeństwa ruchu lotniczego i prawidłowego funkcjonowania lotniczych urządzeń naziemnych.
Z kolei na podstawie art. 87 7 ust. 1 pkt 3: w celu ochrony lotnisk przed działaniami i zdarzeniami, które mogą powodować niedopuszczalne zagrożenia dla ruchu statków powietrznych korzystających z lotniska, projekty planów ogólnych gminy, projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i projekty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uzgadniają odpowiednio: minister właściwy do spraw wewnętrznych - w przypadku lotniska wpisanego wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk służb porządku publicznego.
W sprawie Organ zwrócił się o dokonanie uzgodnienia do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego.
W odpowiedzi otrzymał pismo z 29 maja 2023 r., z którego wynika, że działka [...] położona w miejscowości [...] znajduje się poza powierzchniami ograniczającymi przeszkody dla lotnisk cywilnych, i że w związku z tym brak jest podstaw do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji.
W ocenie Sądu stanowisko wyrażone przez Organ ma charakter wiążący. Organ ten w ramach przekazanych mu właściwości ocenił, że brak jest podstaw do uzgodnienia ponieważ inwestycja nie znajduje się w obszarze podlegającym ochronie zabudowy.
Zwrócić należy uwagę, że decyzję o wpisaniu lądowiska do ewidencji lądowisk z 4 grudnia 2012 r. na podstawie art. 93 ust. 2 Prawa lotniczego wydał Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Również ten Organ wydał w dniu 27 maja 2019 r. decyzję na podstawie art. 88 ust. 8 Prawa lotniczego o wpisaniu do rejestru lotniczych urządzeń naziemnych radiostacji zainstalowanej na lądowisku w [...]. Nie ma zatem wątpliwości co do tego, że Organ, do którego zwrócono się o dokonanie uzgodnienia dysponował niezbędnym do oceny materiałem. Racji nie ma także Skarżący, że przy ocenie nie wzięto pod uwagę odległości jakie mają zostać zachowane dla bezpieczeństwa funkcjonowania lądowiska zawartych w wytycznych nr 17 z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie określenia parametrów technicznych dla lądowisk (Dziennik Urzędowy Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego Dz.Urz. PULC z 2014 r., poz. 81 ).
Wytyczne te wydane zostały również przez organ uzgodnieniowy tj. Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na podstawie delegacji ustawowej z art. 21 ust. 2 pkt 16 oraz art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2013 r. poz. 1393 oraz z 2014 r. poz. 768), trudno zatem zgodzić się z tym, że przy rozpoznawaniu wniosku o uzgodnienie nie miał co do nich wiedzy.
Sąd zauważa również, że przedstawione przez Skarżącego wyliczenia i wykresy stanowią kopie załączników do wytycznych Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, a co za tym idzie były brane pod uwagę przez Organ, do którego zwrócono się o wydanie uzgodnienia.
Powyższe wskazuje również na brak zarzucanej sprzeczności z przepisami odrębnymi w tym Prawo lotnicze. Wprowadzone ustawą ograniczenia zostały bowiem uwzględnione przez Organ obowiązany do wydania uzgodnień i nie stwierdzone.
Nie można również zgodzić się z zarzutem braku uzgodnienia z ministrem spraw wewnętrznych na podstawie powołanego art. 87 7 ust. 1 pkt 3 Prawa lotniczego.
Przepis ten dotyczy wyłącznie lotnisk wpisanych do rejestru lotnisk i lądowisk służb porządku publicznego. Rejestry takich lądowisk prowadzi na podstawie art. 60 Prawa lotniczego Minister Obrony Narodowej. Na podstawie art. 60 ust. 2 Prawa lotniczego: ministrowie, o których mowa w ust. 1, określą, w drodze zarządzeń, sposób prowadzenia rejestrów, tryb wpisu lotnisk i lądowisk do rejestrów, o których mowa w ust. 1, oraz wzory tych rejestrów.
3. Jeżeli lotnisko, o którym mowa w ust. 1, ma być wykorzystywane także przez lotnictwo cywilne, wówczas lotnisko to wpisuje się również do rejestru lotnisk. Jako zarządzającego tym lotniskiem wpisuje się podmiot uzgodniony przez zainteresowanych ministrów. Obowiązek złożenia wniosku w tej sprawie spoczywa na tym podmiocie.
3a. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do lotnisk wojskowych wykorzystywanych do startów i lądowań cywilnych statków powietrznych wykonujących loty, o których mowa w art. 66a ust. 1.
4. Jeżeli lądowisko, o którym mowa w ust. 1, ma być wykorzystywane także przez lotnictwo cywilne, wówczas lądowisko to wpisuje się do ewidencji lądowisk.
Prawo lotnicze nie definiuje terminów "lotnisko wojskowe", "lądowisko wojskowe", "lotnisko służb porządku publicznego" czy "lądowisko służb porządku publicznego". Definicje zawarte są w zarządzeniach Ministra Obrony Narodowej i Ministra Spraw Wewnętrznych (odpowiednio).
Zarządzenie nr 1 Ministra Spraw Wewnętrznych nie zawiera wprawdzie definicji lotniska i lądowiska służb porządku publicznego, ale wskazuje, jakie lotniska i lądowiska podlegają wpisowi do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego. Są nimi zlokalizowane na gruntach pozostających własnością Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, a także innych państwowych jednostek organizacyjnych niewykorzystywane w celach komercyjnych lotniska i lądowiska lotnictwa Policji, Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej oraz lotniska i lądowiska innych podmiotów powołanych przez Ministra Spraw Wewnętrznych dla zabezpieczania zadań lotnictwa służb porządku publicznego. Wpis do rejestru lotnisk lub lądowisk służb porządku publicznego dokonywany jest na wniosek Komendanta Głównego Policji, Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej oraz zarządzającego lotniskiem, powołanego przez Ministra Spraw Wewnętrznych.
W sprawie brak jest informacji aby lądowisko zostało wpisane do rejestru lądowisk służb porządku publicznego, aby zachodziła podstawa do uzgodnienia z Ministrem Spraw Wewnętrznych.
Mając to wszystko na uwadze Sąd stwierdził, że decyzja ustalająca warunki zabudowy odpowiada prawu i zostało poddana uzgodnieniu właściwym organom. Nie stwierdzając nieprawidłowości Sąd skargę oddalił działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.