II SA/Rz 549/25

II SA/Rz 549/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-09-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Karina Gniewek-Berezowska
Magdalena Józefczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Mikolik
Symbol z opisem
6262 Radni
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 147 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1465
art. 25 ust. 2
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Maria Mikolik WSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2025 r. sprawy ze skargi W. J. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Gminy [....] na rzecz skarżącego W. J. kwotę 797 zł /słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Uchwałą z [...] lutego 2025 r. nr [...] Rada Gminy w [...] (dalej: "Rada" lub "organ"), działając na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1465 z późn. zm.) – dalej: "u.s.g.", wyraziła zgodę na rozwiązanie stosunku pracy zawartego pomiędzy radnym [...] (dalej: "skarżący") a C. [...].
W uzasadnieniu uchwały podano, że analiza informacji zawartych we wniosku Dyrektora C. [...] doprowadziła do stwierdzenia, że decyzja o rozwiązaniu stosunku pracy z Radnym nie jest związana z wykonywaniem mandatu radnego. Uprzywilejowanie radnych w zakresie możliwości rozwiązania stosunku pracy jest uzasadnione jedynie wtedy, gdy to rozwiązanie ma związek ze sprawowaniem mandatu radnego. W związku z tym art. 25 ust. 2 u.s.g., należy odczytywać jako wskazanie wyłącznej cechy okoliczności uzasadniających odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, a mianowicie ich związek z wykonywaniem mandatu radnego. Taka wykładnia uwzględnia też, że radny, jak każdy inny pracownik, będzie mógł wykazywać przed sądem pracy, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym nie ma żadnych powodów, aby rada wkraczała w kompetencje sądu pracy. Rada wskazała, że rolą tych regulacji prawnych jest umożliwienie radnym skutecznego i bezpiecznego sprawowania ich funkcji. Oznacza to, że intencją ustawodawcy nie było wprowadzenie bezwarunkowej i bezwzględnej ochrony trwałości stosunku pracy radnego w okresie wykonywania mandatu, tylko wprowadzenie ochrony w ograniczonym zakresie. Zakres ten wyznaczają wyłącznie zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Należało zatem stwierdzić, że odmawianie pracodawcy zgody na rozwiązanie stosunku pracy radnego w sytuacji, gdy przyczyną tego odwołania są okoliczności pozostające bez związku z wykonywaniem mandatu radnego, wykracza poza kompetencje rady gminy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, WJ wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, zasądzenie kosztów postępowania oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu ze wskazanych w skardze dokumentów.
Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie:
1. art. 25 ust. 2 u.s.g. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i podjęcie uchwały w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie ze skarżącym stosunku pracy pomimo, że faktyczną podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez skarżącego mandatu;
2. art. 22 ust. 1 u.s.g. w zw. § 64 Statuty Gminy [...] poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały z naruszeniem postanowień Statutu, a przez to niepoczynienie przez Radę Gminy w [...] ustaleń na okoliczność rzeczywistych przyczyn rozwiązania stosunku pracy ze skarżącym, w szczególności niepoczynienie ustaleń czy podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez skarżącego mandatu radnego.
Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 22 ust. 1 u.s.g., organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy określa statut gminy. Statut Gminy [...] określa m.in. tryb pracy Rady Gminy w [...]. Zgodnie z § 64 ust. 1 Statutu, w przypadku wniosku pracodawcy zatrudniającego Radnego o rozwiązanie z nim stosunku pracy Rada może powołać Komisję doraźną do szczegółowego zbadania wszystkich okoliczności sprawy. Stosownie do § 64 ust. 2 Statutu, Komisja przedkłada swoje ustalenia i propozycje na piśmie Przewodniczącemu. Zgodnie zaś z § 64 ust. 3 Statutu, Rada przed podjęciem uchwały powinna umożliwić Radnemu złożenie wyjaśnień. Skarżący wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta z całkowitym pominięciem ww. regulacji, bowiem wniosek o podjęcie uchwały został złożony [...] lutego 2025 r. i tego samego dnia podjęto uchwałę oraz sporządzono jej uzasadnienie. Nie została natomiast powołana Komisja doraźna i nie zostały w jakikolwiek sposób zbadane okoliczności sprawy, a przez to nie zostały w żaden sposób zweryfikowane informacje podane w uzasadnieniu wniosku pracodawcy. Skarżący podkreślił, że z uwagi na swoją niezdolność do pracy, nie uczestniczył w sesji Rady [...] lutego 2025 r. Został zatem pozbawiony możliwości złożenia wyjaśnień podczas sesji i odniesienia się do twierdzeń zawartych we wniosku pracodawcy. Nie został również poproszony o pisemne ustosunkowanie się do wniosku. O treści wniosku pracodawcy, jak i samej uchwale powziął wiadomość już po jej podjęciu.
Skarżący podał, że wniosek zawierał nieprawdziwe informacje m.in. sugerujące, że pracodawca skarżącego ponosi koszty wypłaty zasiłków chorobowych oraz świadczenia rehabilitacyjnego, podczas gdy świadczenia te są finansowane ze środków systemu ubezpieczeń społecznych. We wniosku podano też informacje o wcześniejszych absencjach chorobowych skarżącego, które nie miały jakiegokolwiek związku z przyczyną rozwiązania stosunku pracy. Okoliczności podane w uzasadnieniu wniosku miały na celu przedstawienie skarżącego w fałszywym, niekorzystnym świetle, jako nieefektywnego pracownika, stanowiącego jedynie obciążenie dla pracodawcy. Całkowicie przemilczano okoliczności dotyczące przebiegu zatrudnienia skarżącego, braku wcześniejszych zastrzeżeń do tego jak wywiązywał się ze swoich obowiązków pracowniczych oraz jego wkład w rozwój jednostek zarządzanych przez pracodawcę skarżącego. Skarżący był m.in. pomysłodawcą i twórcą [...], który stanowi jedną z głównych atrakcji turystycznych i wizytówek Gminy [...], z którego Gmina czerpie korzyści finansowe oraz wizerunkowe.
Niezależnie od powyższego skarżący podkreślił, że rzeczywistą przyczyną rozwiązania z nim umowy o pracę były zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. Pracodawcą, który wystąpił z wnioskiem o rozwiązanie stosunku pracy, jest samorządową instytucją kultury Gminy [...], tj. Gminy której radnym jest skarżący. Skarżący jest członkiem klubu radnych [...], będących w opozycji do obecnych władz gminy. Podczas sesji Rady Gminy [...] [...] stycznia 2025 r., poprzedzającej podjęcie uchwały o wyrażeniu zgody na rozwiązanie umowy o pracę ze skarżącym, radni klubu [...] podnosili m.in. kwestie celowości i zasadności znaczącego zwiększenia budżetu pracodawcy skarżącego. Powyższe kwestie związane bezpośrednio z pracodawcą skarżącego, poruszane podczas sesji Rady stanowiły rzeczywistą przyczynę rozwiązania stosunku pracy ze skarżącym. Były to więc okoliczności związane ze sprawowaniem mandatu radnego, co powinno obligować Radę do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę.
W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.
Organ wskazał, że skarżący od dnia [...] r. jest radnym IX kadencji Rady Gminy [...]. W ramach Rady Gminy od [...] funkcjonuje klub radnych pn. [...] którego członkami jest 3 radnych, w tym [...]. Pozostali radni nie są zrzeszeni w żadnych klubach. Do czasu złożenia skargi, zarówno w przestrzeni publicznej oraz pomiędzy radnymi, nie funkcjonowało określenie by "[...]" było w opozycji do większości radnych, gdyż nie są oni zrzeszeni, a w ramach pracy na rzecz społeczeństwa kierują się własnymi przekonaniami i dobrem gminy. Spośród wszystkich dotychczasowych sesji Rady Gminy, skarżący uczestniczył wyłącznie w dwóch posiedzeniach i w oparciu o jego udział trudno stwierdzić, aby prowadził działania przeciwko innym radnym bądź też samemu Wójtowi.
Organ podał, że [...] stycznia 2025 r., podczas sesji nr [...] w ramach dyskusji nad budżetem gminy na 2025 r. radny [...] klubu [...] odniósł się między innymi do kwestii wzrostu wydatków w ramach całości budżetu Gminy [...], a przy tym nawiązał do wzrostu wysokości dotacji podmiotowej dla C. [...], porównując tą instytucję kultury, do innej działającej na terenie sąsiedniej Gminy [...]. Tylko skarżący nie uczestniczył we wskazanej sesji. W sesji nie brał udziału również Dyrektor C. [...]. Próba wywołania dyskusji na temat budżetu samorządowej instytucji kultury nie znalazła większego zainteresowania wśród pozostałych radnych, którzy jednogłośnie przyjęli planowany na 2025 r. budżet (14 głosów za, 1 nieobecny), zapewniając tym samym C. [...] środki na prowadzenie działalności statutowej.
Rada podała, że pracodawca skarżącego we wniosku kierował się obiektywnymi przesłankami rozwiązania umowy o pracę, wynikającymi wprost z ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 277 z późn. zm.) – dalej: "k.p.". Według Pracodawcy, gdyby była z jego strony wola rozwiązania stosunku pracy, mógłby to uczynić parokrotnie, o czym skarżący posiada wiedzę, a podstawą takiego rozwiązania byłby art. 52 k.p. Podstawą rozwiązania stosunku pracy z radnym były zatem zdarzenia niezwiązane z wykonywaniem przez niego mandatu radnego, natomiast wynikające z treści art. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p., a zatem jego długotrwała absencja chorobowa wynikająca ze świadczeń chorobowych oraz świadczenia rehabilitacyjnego.
Organ pokreślił, że przepis § 64 ust. 1 Statutu, przyznaje Radzie fakultatywne narzędzie w postaci możliwości powołania Komisji doraźnej do szczegółowego zbadania wszystkich okoliczności sprawy. To Rada decyduje o powołaniu takiej komisji. Zdaniem Organu, w opisywanej sprawie bezprzedmiotowym było powołanie komisji, gdyż podstawą rozwiązania stosunku pracy, nie było jej wypowiedzenie, które winno zawierać rzeczywiste powody rozwiązania stosunku pracy, lecz art. 53 k.p. Na mocy tego przepisu pracodawca winien był przedstawić liczbę dni nieobecności pracownika z powodu niezdolności do pracy, co uczynił w uzasadnieniu wniosku. Podnoszone kwestie wyliczeń finansowych pomiędzy Pracodawcą, Pracownikiem, a ZUS mają marginalne znaczenie w całym wniosku, gdyż faktycznym powodem jego skierowania był sam fakt absencji pracownika, która generowała konieczność zapewnienia przez 9 miesięcy realizacji obowiązków służbowych poprzez dodatkowe zadania dla innych pracowników, które w tym czasie wykonywałby skarżący. Odnośnie zarzutów absencji w pracy skarżącego, Dyrektor C. [...] szczegółowo rozpisał informacje obejmujące okres, w którym on sam zajmował się zarządzaniem zakładem pracy. Analizując te informacje, jak również wypowiedzi Dyrektora w czasie sesji Rady nr [...], nie można przypisać mu chęci napiętnowania skarżącego z powodu wykorzystywanego przez niego urlopu wypoczynkowego, co do którego w uzasadnieniu wniosku zaznaczono, że wymieniony miał prawo do urlopu wypoczynkowego, nieczyniąc z tego tytułu zarzutu. Szczegółowość tę można uznać za atut przedłożonego wniosku, którego treść wskazuje na chęć możliwie wszechstronnego i obiektywnego przedstawienia sytuacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935: dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).
Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa wobec niezachowania trybu wynikającego z § 64 ust. 3 Statutu Gminy w [...]..
Zgodnie z art. 25 ust. 1 u.s.g., w związku z wykonywaniem mandatu radny korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych. Stosownie do art. 25 ust. 2 u.s.g., rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Regulacja ta wprowadziła dodatkową gwarancję trwałości stosunku pracy, w którym pozostaje radny, niezależnie od ochrony prawnej na zasadach ogólnych, określonych w przepisach prawa pracy.
W orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym zarówno omawianej regulacji prawnej jak i podobnych regulacji znajdujących się w ustawie o samorządzie powiatowym i ustawie o samorządzie województwa występuje rozbieżność interpretacyjna. W przeszłości prezentowane było stanowisko zgodnie z którym, co do zasady wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym lub odmowa takiej zgody pozostawione są uznaniu rady, a jedynie w sytuacji, gdy rada uzna, że podstawą rozwiązania stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, zobowiązana jest odmówić wyrażenia zgody (zob.m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2006 r.; sygn. akt II OSK 194/06; z dnia 18 września 2008 r.; sygn. akt II OSK 952/08; z dnia 5 czerwca 2014 r.; sygn. akt II OSK 3133/13, dostępne w bazie CBOSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA.). Do takiej wykładni art. 25 ust. 2 u.s.g. odnosiła się argumentacja, zawarta w odpowiedzi na skargę.
Jednak ten kierunek w orzecznictwie uległ zmianie i można obecnie uznać za dominujący odmienny pogląd prawny, który w pełni podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Pogląd ten sprowadza się do przyjęcia, że szczególna ochrona przysługująca radnemu na podstawie przepisów uzależniających rozwiązanie z nim stosunku pracy od zgody rady dotyczy jedynie sytuacji, w których rozwiązanie z nim stosunku pracy związane jest z wykonywaniem przez niego mandatu. W przypadku zaś, gdy taki związek nie istnieje, rada nie może odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy (zob. wyrok NSA z 3 grudnia 2021 r. sygn. akt III OSK 4443/21; wyrok NSA z 31 maja 2021 r. sygn. akt III OSK 3615/21, wyrok NSA z 20 grudnia 2022 r. sygn. akt III OSK 1450/21 i III OSK 1449/21, wyrok NSA z 21 marca 2023 r. sygn. akt III OSK 2007/21, dostępne w CBOSA).
Przepis art. 25 ust. 2 u.s.g. nie stanowi instrumentu ponadstandardowej ochrony stabilności zatrudnienia danej osoby tylko z tego tytułu, że ma ona status radnego. Przepis ten odczytywany być musi jako instytucja zapewniająca możliwość prawidłowego wykonywania mandatu przez radnego. W konsekwencji odmowa wyrażenia zgody będzie uzasadniona tylko w przypadku stwierdzenia ścisłego i bezpośredniego związku pomiędzy zamierzonym rozwiązaniem stosunku pracy, a wykonywaniem mandatu radnego (tak wyrok WSA we Wrocławiu z 23 października 2024 r., IV SA/Wr 279/24, dost. CBOSA). W związku z tym drugie zdanie art. 25 ust. 2 u.s.g. należy odczytywać jako wskazanie wyłącznych okoliczności uzasadniających odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Uprzywilejowanie radnych w zakresie możliwości rozwiązania z nimi stosunku pracy jest uzasadnione jedynie wtedy, gdy to rozwiązanie ma związek ze sprawowaniem mandatu radnego.
Taka wykładnia wskazuje na to, że radny, jak każdy inny pracownik może przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym, nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 października 2018 r.; sygn. akt II OSK 2532/17, CBOSA, tak również wyrok WSA w Białymstoku z 6 kwietnia 2023 r., II SA/Bk 71/23, LEX nr 3527007).
Sąd stwierdził, że w procedurze podejmowania zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia przepisu § 64 ust. 3 Statutu Gminy w [...], który podejmowany jest w formie uchwały i stanowi akt prawa miejscowego. Statut obowiązuje na obszarze danej gminy, regulując jej wewnętrzny ustrój i organizację, dlatego jest zaliczany do aktów prawa powszechnie obowiązującego na tym konkretnym terytorium. Zawiera przepisy dotyczące organizacji i funkcjonowania gminy, które odnoszą się do wszystkich mieszkańców i podmiotów działających na jej terenie. Tak jak i inne akty prawa miejscowego, statut gminy musi być ogłoszony w wojewódzkim dzienniku urzędowym, co zapewnia jego powszechną dostępność i wejście w życie. Oznacza to, że statut nie jest jedynie aktem wewnętrznym, ale również dokumentem o charakterze zewnętrznym, który tworzy prawa i obowiązki dla wielu podmiotów, a nie tylko dla organów gminy.
Taki też obowiązek został przewidziany w § 64 Statutu Gminy [...] odnośnie trybu rozpatrywania wniosków o rozwiązanie stosunku pracy z radnym i podejmowaniu w tym przedmiocie stosownych uchwał.
Zgodnie z § 64 ust. 1 Statutu w przypadku wniosku pracodawcy zatrudniającego radnego o rozwiązanie z nim stosunku pracy Rada może powołać komisję doraźną do szczegółowego zbadania wszystkich okoliczności sprawy. Z ust. 2 § 64 Statutu wynika, że komisja przedkłada swoje ustalenia i propozycje na piśmie przewodniczącemu. Zgodnie z ust. 3 § 64 Rada przed podjęciem uchwały powinna umożliwić radnemu złożenie wyjaśnień.
Z treści zawartych w § 64 ust. 1 i 2 wynika, że obowiązek powołania komisji jest fakultatywny, co oznacza, że Rada nie ma obowiązku powołania każdorazowo takiej komisji, natomiast Rada ma obowiązek wysłuchania radnego przed podjęciem uchwały. Ponadto nie do przyjęcia byłaby sytuacja, że od stanowiska doraźnie powołanej komisji może zależeć treść uchwały, gdyż podjęcie takiej uchwały jest wyłączną kompetencją rady.
Sąd uznał, że rację ma skarżący, że stosownie do ust. 3 § 64 Statutu, Rada przed podjęciem uchwały ma obowiązek umożliwienia radnemu do złożenia wyjaśnień. W rozpoznawanej sprawie Rada nie wywiązała się z tego obowiązku, o czym świadczy chronologia wydarzeń przedstawiona zarówno w skardze skarżącego, a także przez organ w odpowiedzi na skargę.
Z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że Dyrektor C. [...] wniosek o wyrażenie zgody na rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia bez winy pracownika złożył w dniu [...] lutego 2025r. i w tym samym dniu, bo [...] lutego 2025r. została podjęta przez Radę Gminy w [...] uchwała nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy. Obecny na rozprawie przed Sądem skarżący oświadczył, że z powodu choroby nie brał udziału w sesji rady i nie miał możliwości wypowiedzenia się przed podjęciem uchwały w jego sprawie. Odnotować też trzeba, że w związku ze zgłoszonym wnioskiem przez pracodawcę skarżącego został na tej samej sesji zmieniony i przegłosowany porządek obrad, do którego włączono procedowanie zaskarżonej uchwały.
Sąd pominął merytoryczną ocena zarzuty skargi, że faktyczną podstawą rozwiązania stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. Sąd uwzględnił skargę ze względu na naruszenie warunków formalnych odnośnie podejmowania zaskarżonej uchwały.
Sąd zwraca uwagę, że uchwała rady, bez względu na swoją treść (odmowa zgody lub zezwalająca na rozwiązanie stosunku pracy) powinna być uzasadniona w sensie obiektywnie weryfikowalnych argumentów, przemawiających za określonym rozstrzygnięciem, wynikającym z ustalonego obiektywnie stanu faktycznego.
Mając na uwadze opisane powyżej istotne naruszenie art. 25 ust. 2 u.s.g. przez Radę Gminy, Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.
O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy (300 zł.), wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej (480 zł.), opłatę od pełnomocnictwa (17 zł.), Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.)