II SA/Rz 549/21

II SA/Rz 549/21 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2021-07-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-03-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa
Maciej Kobak
Piotr Godlewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
I GSK 693/22 - Wyrok NSA z 2025-09-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 869
art. 60 pkt 7, art. 64 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 67
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2021 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu zajęcia pasa drogowego - skargę oddala -
Uzasadnienie
II SA/Rz 549/21
U z a s a d n i e n i e
Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. z/s w [...] (dalej: Spółka) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2021 r. nr [...] dotycząca odmowy umorzenia należności z tytułu zajęcia pasa drogowego.
Jak wynika z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy, wnioskiem z 21 lipca 2020 r. Spółka zwróciła się do Zarządu Dróg Miejskich o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego o pow. 12 m² poprzez ustawienie w okresie od 22 lipca do 31 października 2020 r. rusztowania celem prowadzenia robót związanych z remontem elewacji budynku przy ul. [...] w [...].
Decyzją z [...] lipca 2020 r. nr [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] Dyrektor ZDM w [...] zezwolił na zajęcie pasa drogowego zgodnie z wnioskiem oraz na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 470, dalej: u.d.p.) naliczył z tego tytułu opłatę w wysokości 3 672 zł, płatną w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna; decyzja ta na wniosek Spółki została zmieniona decyzją z [...] października 2020 r. nr [...] poprzez zmniejszenie opłaty do kwoty 2 880 zł stosownie do rzeczywistego czasu zajęcia pasa drogowego w związku z zakończeniem [...] października 2020 r. prac remontowych.
Pismem z 20 sierpnia 2020 r. Spółka zwróciła się do Prezydenta M. [....] o umorzenie w całości należności za zajęcie pasa drogowego podnosząc, że naliczona opłata jest zbyt wysoka w porównaniu do poprzednich lat. Spółka nie posiada zysków, gdyż inwestuje w remont zabytkowej kamienicy, wiążący się z dużymi kosztami. Sam remont tej kamienicy stanowi ważny interes publiczny dla miasta [...].
Prezydent M. [...] decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...] – działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 2, art. 60 pkt 7 i art. 57 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 869 ze zm., dalej: u.f.p.) - odmówił umorzenia w całości należności za zajęcie pasa drogowego wynikającej z decyzji z [...] lipca 2020 r. zmienionej decyzją z [...] października 2020 r., w ramach pomocy de minimis.
W ocenie organu, stan majątkowy Spółki nie wskazuje na wyjątkowo trudną sytuację ekonomiczną, uniemożliwiającą uregulowanie zobowiązania. Spółka nie wykazała skutecznie, by w jej przypadku zaistniały szczególne i wyjątkowe okoliczności, które uzasadniałyby udzielenie ulgi na podstawie art. 64 ust. 2 u.f.p.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji Spółka (reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata) zarzuciła:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego oraz norm dotyczących postępowania które miały istotny wpływ na ostateczną treść rozstrzygnięcia, w szczególności:
- art. 64 ust. 1 pkt 2 u.f.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy umorzenie należności opłaty związanej z zajęciem pasa drogowego na czas remontu uzasadnia ważny interes zobowiązanej jak i interes publiczny,
- art. 57 pkt 1 u.f.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy umorzenie należności opłaty związanej z zajęciem pasa drogowego na czas remontu uzasadnia ważny interes zobowiązanej jak i interes publiczny,
- przepisów upoważnienia Prezydenta M. [....] z [...] maja 2020 r. do umarzania, odraczania lub rozkładania na raty nieopodatkowanych należności o charakterze publicznoprawnym,
- sprzeczność istotnych ustaleń organu pierwszej instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, iż mimo występowania spadków finansowych i problemów finansowych Spółka nie ma problemu ze spłatą zobowiązań publicznoprawnych;
2) naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7, 8, 9, 77, 80, 81a k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, przekroczenie swobodnej oceny dowodów, jak również nierozstrzygnięcie wątpliwości związanych z faktycznymi trudnościami finansowymi Spółki na korzyść zobowiązanej - co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji odmawiającej umorzenia w całości należności za zajęcie pasa drogowego.
Opisaną na wstępie decyzją z [...] stycznia 2021 r. Kolegium - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 64 ust. 1 pkt 2, art. 60 pkt 7 i art. 57 pkt 1 u.f.p. - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z [...] grudnia 2020 r.
Wskazało, że wniosek o umorzenie w całości należności z tytułu zajęcia pasa drogowego Spółka umotywowała ponoszeniem wielkich nakładów na inwestycje w remont zabytkowego budynku, na które nie otrzymała żadnego dofinansowania ani wsparcia. Natomiast jak wynika z umowy z [...] czerwca 2020 r. nr [...] zawartej z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, Spółka skorzystała ze wsparcia w formie dofinansowania na zadanie: "wykonanie II etapu prac remontowo -konserwatorskich przy elewacjach budynku przy ul. [...] w [...] w zakresie dokończenia prac przy elewacji frontowej wschodniej" w kwocie 49 048,39 zł (koszty kwalifikowane).
Regulacje w sprawie udzielania ulg niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym, do których należy opłata za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, pobieraną na podstawie art. 40 u.d.p., zawiera art. 64 ust. 1 i 2 u.f.p. W myśl tego przepisu, uprawniony organ na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą, może: 1) umarzać w całości - w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym, 2) umarzać w części, odraczać terminy spłaty całości albo części należności lub rozkładać na raty płatność całości albo części należności - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego.
Ponadto organ udzielając ulg na wniosek zobowiązanego w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym może umorzyć należność z zastrzeżeniem jednak art. 64 ust. 2 u.f.p, który stanowi, że właściwy organ na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać określonych w ust. 1 pkt 2 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60, które: 1) nie stanowią pomocy publicznej, 2) stanowią pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis, 3) stanowią pomoc publiczną - mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi, mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, zgodną z zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej, której dopuszczalność została określona przez właściwe organy Unii Europejskiej, udzielaną na przeznaczenia inne niż wymienione w lit. a i b. Przedsiębiorca składając wniosek o udzielenie ulgi, obok wskazania rodzaju ulgi wyszczególnionej w art. 64 ust. 1 pkt 2 u.f.p., zobowiązany jest do równoczesnego wskazania jednego z enumeratywnie wyliczonych rodzajów przysporzeń, w ramach którego ubiega się o ulgę w spłacie zobowiązań na podstawie art. 64 ust 2 u.f.p.
Wg rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1407/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, do pomocy de minimis statuuje kompetencje do udzielania przysporzeń przez Państwo lub przy użyciu zasobów państwowych w formule de minimis, ustanawiając m. in. zasady dopuszczalności udzielenia tego rodzaju wsparcia oraz określając pułapy wartości udzielonej pomocy de minimis jednemu podmiotowi w dowolnie ustalonym okresie trzech lat podatkowych. Z art. 3 ust. 2 przywołanego rozporządzenia Komisji wynika, że całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 200.000,00 EURO w okresie trzech lat podatkowych. Ten pułap stosuje się bez względu na formę i cel pomocy de minimis, a także bez względu na to, czy pomoc przyznana państwu członkowskiemu jest w całości, czy w części finansowana z zasobów Unii. Otrzymana wedle oświadczenia Spółki pomoc w kwocie 4.373,94 EURO stanowi pomoc publiczną, która ma na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, o której mowa w Sekcji 3.1 Komunikatu Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (Dz.Urz. UE C91I z 20.03.2020). Tak więc otrzymana została w ramach pomocy rekompensującej negatywne konsekwencje ekonomiczne związane z COVID-19, która udzielana jest w ramach limitu 800.000 EURO na przedsiębiorcę zgodnie z ustawą z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COV1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Pomoc z Sekcji 3.1 jest odrębna od pomocy de minimis. Oznacza to, że do limitu 800.000 EURO, o którym mowa w pkt. 22 a Komunikatu Komisji nie wlicza się wartości pomocy de minimis, a do limitu pomocy de minimis nie wlicza się wartości pomocy z Sekcji 3.1. Odnosząc powyższe ustalenia do warunku wynikającego z art. 3 ust 2 ww. rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1407/2013 oraz mając na uwadze wielkość pomocy o którą strona ubiega się przedmiotowym wnioskiem - organ stwierdził, że strona spełnia reguły dopuszczalności pomocy de minimis.
W toku prowadzonego postępowania niezbędnym jest ustalenie przez organ, czy istnieje, a także na czym polega wskazany w ww. przepisie zakres pojęciowy przesłanek "ważnego interesu zobowiązanego" lub "interesu publicznego", których wystąpienie uzasadniałoby ewentualne umorzenie niepodatkowej należności o charakterze publicznoprawnym. Wystąpienie chociażby jednej z powyższych przesłanek stanowi jedynie podstawę do rozważenia możliwości zastosowania ulgi lecz nie zobowiązuje organu do wydania decyzji pozytywnej, bowiem decyzje wydawane na podstawie wskazanej wyżej regulacji mają charakter uznaniowy. Rozstrzygnięcie nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy art. 7 k.p.a., wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego art. 77 §1 k.p.a., zaś decyzja winna spełniać wymogi określone w art.107 § 1 i 3 k.p.a.
Wg orzecznictwa sądów, zwroty ważny interes zobowiązanego oraz interes publiczny są to swoiste klauzule generalne, odsyłające do ocen pozaprawnych. Ważny interes zobowiązanego to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych lub szczególnego splotu okoliczności nie jest on w stanie uregulować należności. Będzie to więc utrata możliwości zarobkowania, czy losowa utrata majątku oraz inne nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. Przesłanka ważnego interesu zobowiązanego wymaga ustalenia sytuacji majątkowej zobowiązanego, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla strony oraz jego rodziny. Jednak organ musi mieć na uwadze i to, że względy społeczne wymagają również, by zobowiązania publicznoprawne były realizowane, a zobowiązany pochopnie nie był z nich zwalniany.
Pojęcie interesu publicznego oznacza zespół ogólnie zarysowanych celów, które należy brać pod uwagę w procesie stosowania prawa i zawsze odnosić do indywidualnej sytuacji wnioskodawcy. W interesie publicznym leży dążenie do sytuacji, w której zobowiązani regulują swoje należności w całości terminowo, ale też to, by dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawnych, w tym u.f.p. i przestrzegali zasady równości i sprawiedliwości. Interes publiczny to także potrzeba ograniczenia jego ewentualnych wydatków budżetowych, np. na zasiłki dla bezrobotnych czy pomoc społeczną dla wnioskodawcy. Nie może powstać taka sytuacja, w której zapłata zaległych należności spowoduje konieczność uciekania się do środków pomocy społecznej przez zobowiązanego pozbawionego wskutek tego środków do zaspokojenia potrzeb materialnych.
Udzielanie ulg w spłacie zobowiązań dotyczących opłat za zajęcie pasa drogowego nie jest co do zasady instrumentem materialnego wsparcia Państwa dla osób które remontują kamienice zabytkowe, ponieważ role te pełnią specjalistyczne instytucje. Ponoszenie dużych kosztów na odnowę zabytków jest następstwem określonych decyzji gospodarczych, co w ocenie Kolegium nie może obligować do udzielania ulgi.
Ustalając przesłanki umorzenia o których mowa w art. 64 ust.1 pkt 2 u.f.p. organ pierwszej instancji na podstawie przedłożonej przez stronę dokumentacji, w tym bilansu oraz rachunku zysku i strat z ostatnich trzech lat obrotowych, dokonał analizy sytuacji finansowej Spółki stwierdzając w badanym okresie wzrost aktywów trwałych, co świadczy o rozwoju Spółki poprzez inwestowanie w rzeczowe aktywa trwałe. Strona nie wykazała, że zachodzi jej ważny interes o udzielenie ulgi, tj. sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych losowych przypadków zobowiązany nie jest w stanie uregulować należności, ale że opłata jest zbyt wysoka w porównaniu do roku ubiegłego. Stan majątkowy przedsiębiorstwa nie wskazuje na wyjątkowo trudną sytuację ekonomiczną uniemożliwiającą uregulowanie zobowiązania, a wnioskodawca nie wykazał skutecznie, by w jego przypadku zaistniały szczególne i wyjątkowe okoliczności, które uzasadniałyby udzielenie ulgi. Zatem w ocenie organu kondycja finansowa przedsiębiorstwa jest na tyle dobra, iż pozwala na terminowe regulowanie zobowiązań publicznoprawnych oraz kredytowych.
Decydując się na dokonywanie inwestycji poprzez remont kamienicy Spółka musi uwzględnić również konsekwencje prawne które z tego wynikają, między innymi obowiązek zapłaty opłaty za zajęcie pasa drogowego pobieranej przez samorządowe jednostki budżetowe, która należy do należności publicznoprawnych, których zapłata ma charakter obligatoryjny. Udzielenie ulgi w spłacie należności publicznoprawnej w postaci umorzenia w całości opłaty za zajęcie pasa drogowego świadczyłoby o zaoferowaniu przez organ preferencyjnych warunków spłaty zobowiązań wnioskodawcy oraz sprzeczne byłoby z ważnym interesem publicznym, gdyż stanowiłoby obciążenie budżetu państwa. Nie leży w interesie publicznym umarzanie zaległości podmiotom, których sytuacja majątkowa pozwala na ich regulowanie, a zaległości powstały na wskutek prowadzonych inwestycji. Żadne okoliczności nie przemawiają również za kredytowaniem przez Skarb Państwa spłaty należności publicznoprawnych w sytuacji, gdy dłużnik ma zdolności kredytowe. Te okoliczności wskazują, że dłużnik jest w stanie dokonać spłaty zobowiązań w postaci opłaty za zajęcie pasa drogowego w kwocie 2 880 zł bez uszczerbku dla prowadzonej działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy brak podstaw rzeczywistych i formalnych do zmiany wydanego rozstrzygnięcia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka zaskarżając w całości wskazaną wyżej decyzję SKO zarzuciła:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego oraz norm dotyczących postępowania, które miały istotny wpływ na ostateczną treść rozstrzygnięcia, w szczególności:
- art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy poprzez brak odniesienia się do zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu, a dotyczących naruszenia art. 64 ust. 1 pkt 2 oraz art. 57 pkt 1 u.f.p., w zakresie niewłaściwej i błędnej wykładni przesłanki ważnego interesu społecznego oraz względów społecznych, w oparciu o które skarżąca wnosiła o umorzenie należności za zajęcie pasa drogowego,
- art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, wedle którego zabytek to nieruchomość lub rzecz ruchoma, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową, a zachowanie zabytków stanowi dobro publiczne i leży w interesie publicznym i społecznym - poprzez nieuwzględnienie argumentu ubiegania się o umorzenie należności z tyt. zajęcia pasa drogowego ze względu na interes społeczny jakim jest prowadzenie przez skarżącą remontu zabytkowej kamienicy, co leży w interesie publicznym,
- art. 64 ust. 1 pkt 2 u.f.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy umorzenia należności opłaty związanej z zajęciem pasa drogowego na czas remontu uzasadnia ważny interes zobowiązanej jak i interes publiczny,
- art. 57 pkt 1 u.f.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy umorzenia należności opłaty związanej z zajęciem pasa drogowego na czas remontu uzasadnia nie tylko ważny interes zobowiązanej, co przede wszystkim interes publiczny,
- przepisów upoważnienia Prezydenta M. [...] z [...] maja 2020 r. do umarzania, odraczania lub rozkładania na raty nieopodatkowanych należności o charakterze publicznoprawnym,
- art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy o samorządzie gminnym poprzez nieuwzględnienie faktu, że umorzenie opłaty za zajęcie pasa drogowego w związku z robotami konserwatorskimi zabytkowych kamienic może być instrumentem realizacji zadania własnego gminy określonego w tym przepisie, wedle którego zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy, które to zadania w szczególności obejmują sprawy kultury, w tym bibliotek gminnych i innych instytucji kultury oraz ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, przez co skarżącą uznać należy za ubiegającą się o umorzenie należności ze względu również na działanie w interesie publicznym,
- naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o samorządzie gminnym poprzez nie wzięcie pod uwagę, że umorzenie opłaty za zajęcie pasa drogowego ma znaczenie również dla funkcjonowania Spółki w remontowanej zabytkowej kamienicy, gdzie prowadzona jest działalność medyczna, w tym hospicyjna, gwarantująca realizację ochrony zdrowia oraz pomocy społecznej, w tym ośrodków i zakładów opiekuńczych jakim jest hospicjum domowe, funkcjonujące w ramach działalności skarżącej, która również działa z wykorzystaniem instrumentu realizacji zadania własnego gminy określonego w tym przepisie, przez co skarżącą uznać należy za ubiegającą się o umorzenie należności ze względu również na działanie w interesie publicznym poprzez realizację działania na rzecz osób wymagającej pomocy społecznej i opieki w ostatnich chwilach życia,
- fakt niedokonania kontroli legalności decyzji, albowiem SKO nie odniosło się do wszystkich argumentów zawartych w odwołaniu i nie uzasadniło w sposób dostateczny podstawy faktycznej i prawnej swego rozstrzygnięcia, zwłaszcza że skarżąca podnosiła argumenty istotne nie tylko dla uzasadnienia ważnego interesu zobowiązanego, a również i przede wszystkim ważnego interesu publicznego powołując się na wartości estetyczne dla dziedzictwa kultury miasta oraz rodzaju prowadzonej działalności z pożytkiem dla mieszkańców gminy i miasta [...],
- przekroczenie granic uznaniowości w podjęciu decyzji w przedmiocie wniosku skarżącej, która to uznaniowość przerodziła się w dowolność,
- sprzeczność istotnych ustaleń organu pierwszej instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, iż mimo występowania spadków finansowych i problemów finansowych Spółka nie ma problemu ze spłatą zobowiązań publicznoprawnych;
2. Błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, jakoby z umowy nr [...] zawartej w dniu [...] czerwca 2020 z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków wynikało, że Spółka skorzystała ze wsparcia w formie dofinansowania w kwocie 49 048,39 zł, podczas gdy kwota ta stanowiła koszty jakie kwalifikowały się do dofinansowania, a mimo to zobowiązana otrzymała pomoc wyłącznie w kwocie 20 000 zł, jak wynika z ww. umowy przedłożonej również do materiału dowodowego pismem z [...] stycznia 2021 r., w ślad za mylnie skierowaną przez Prezydenta Miasta informacją. Spółka poniosła 69,06% całkowitych kosztów realizowanego zadania, jak wynika z umowy nr [...] zawartej z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków z [...] czerwca 2020 r. Istotnym jest fakt, że kwota jaka kwalifikowała się do dofinansowania wynosiła 49,048,39 zł, a mimo to Urząd Ochrony Zabytków dofinansował jedynie 20 000 zł na rzecz umówionych z konserwatorem prac, które de facto musiały być wykonane w terminie do 31 października 2020 r., co wynika z zalegającej w aktach umowy.
3. Naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia:
- art. 6, 7, 8, 9, 77, 80, 81a k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie działanie zgodnie z przepisami, w tym przepisami o zadaniach własnych gminy oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, przekroczenie swobodnej oceny dowodów, jak również nie rozstrzygnięcie wątpliwości związanych z faktycznymi trudnościami finansowymi spółki których na korzyść zobowiązanej - co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji odmawiającej umorzenia w całości należności za zajęcie pasa drogowego wynikającego z wydanych uprzednio decyzji.
- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w tym wyciągnięcie błędnych konkluzji z materiału zalegającego w aktach sprawy.
Mając na uwadze podniesione zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji, przekazanie sprawy Prezydentowi M. [...] do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu wydanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach).
Przedmiotem skargi jest decyzja SKO z [...] stycznia 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta M. [...] z [...] grudnia 2020 r. nr [...] odmawiającą A Sp. z o.o. z/s w [...] umorzenia należności w kwocie 2880 zł z tytułu zajęcia w okresie od 22 lipca do 9 października 2020 r. części pasa drogowego (chodnika) o pow. 12 m² poprzez ustawienie rusztowania niezbędnego do prowadzenia robót remontowych elewacji budynku przy ul. [...] w [...].
Po rozpoznaniu skargi w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
W sprawie nie budzi wątpliwości, że do zajęcia opisanego wyżej pasa drogowego Spółka została upoważniona mocą decyzji Prezydenta M. [...] z [...] lipca 2020 r., zmienionej co do wysokości należnej z tego tytułu opłaty decyzją tego organu z [...] października 2020 r. (podstawę prawną pobierania takiej opłaty w przypadku zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg stanowi art. 40 ust. 3 u.d.p. zgodnie z którym "za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę"; jej beneficjentem – stosownie do art. 40a ust. 1 u.d.p. - jest w rozpoznawanym przypadku Gmina Miejska [...]).
Wg art. 60 pkt 7 u.f.p., środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobierane na podstawie odrębnych ustaw; do takich należy m.in. opłata za zajęcie pasa drogowego.
Należności te właściwy organ /w niniejszej sprawie organem pierwszej instancji - w myśl art. 61 ust. 1 pkt 4 u.f.p. – jest Prezydent M. [...], zaś organem odwoławczym SKO– art. 61 ust. 3 pkt 4 u.f.p./ może - stosownie do art. 64 ust. 1 pkt 2 u.f.p. - na wniosek zobowiązanego: a) umarzać w całości - w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym, b) umarzać w części, odraczać terminy spłaty całości albo części należności lub rozkładać na raty płatność całości albo części należności - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego.
W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy administracji opierając się na podstawie wskazanej przez Spółkę rodzaju wnioskowanej do przyznania preferencji jako pomocy de minimis (art. 64 ust. 2 pkt 2 u.f.p.) prawidłowo stwierdziły spełnienie reguł dopuszczalności tego rodzaju pomocy wynikających z rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1407/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352/1 z 24 grudnia 2013 r.), a także z aktów prawa krajowego, tj. ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 362 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. Nr 53, poz. 311 ze zm.); okoliczności z tym związane nie są zresztą w sprawie kwestionowane i ich szczegółowe rozważanie Sąd uznaje za zbędne.
Przy spełnieniu przesłanek wymaganych do merytorycznego rozpatrzenia wniosku Spółki o umorzenie (w całości) należności 2880 zł z tytułu zajęcia pasa drogowego, który to wniosek co do zakresu zgłoszonego żądania wiązał organy, sporny w sprawie pozostaje odmowny sposób jego załatwienia wynikający z uznaniowego charakteru wydawanej w tym zakresie decyzji oraz stwierdzenia organów o braku spełnienia wynikających z art. 64 ust. 1 pkt 2 a) przesłanek "ważnego interesu zobowiązanego" lub "interesu publicznego".
Niewątpliwie rację mają organy administracji, że ich uprawnienie do orzekania w trybie powyższej regulacji realizowane jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym świadczy określenie "może". Oznacza to, że organ administracji ma co do zasady swobodę w podjęciu decyzji co do umorzenia bądź odmowy umorzenia należności. Nawet bowiem wówczas, gdy zostaną spełnione przesłanki warunkujące umorzenie, nie jest ono obligatoryjne.
Uznanie administracyjne nie oznacza jednak dowolności, bowiem warunkowane jest dokonaniem w sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych oraz wymogiem należytego i przekonującego uzasadnienia rozstrzygnięcia. Uznanie nie może mieć charakteru dyskryminującego oraz powinno zostać oparte na jasnych i czytelnych, a więc poddających się kontroli kryteriach, które w rozpoznawanej sprawie muszą odnosić się do zaistnienia przesłanek "ważnego interesu zobowiązanego" lub "interesu publicznego". O ile bowiem samo uznanie administracyjne nie podlega kontroli Sądu (skoro z woli ustawodawcy organy administracji publicznej zostały wyposażone w pewien zakres swobody decyzyjnej), to kontroli tej podlega sposób skorzystania z tego uprawnienia, który wyznaczają normy kompetencyjne organu administracji oraz zgodność rozstrzygnięcia z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego (w tym ostatnim przypadku dotyczy to w szczególności kompletności materiału dowodowego oraz poprawności jego oceny). Poza zakresem kompetencji kontrolnych Sądu pozostaje więc kwestia oceny przez organy administracji zasadności i celowości udzielenia stosownego wsparcia podmiotowi wnioskującemu.
W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy jawi się jako wystarczający do dokonania kompleksowej i merytorycznej oceny wniosku Spółki; przeprowadzona w sprawie przez organy administracji jego analiza i wyciągnięte na jej podstawie wnioski nie dają podstaw do stwierdzenia przekroczenia przez nie granic uznania administracyjnego.
Przede wszystkim Sąd akceptuje wywody przedstawione w uzasadnieniach decyzji organu II i I instancji co do rozumienia niezdefiniowanych ustawowo pojęć "ważnego interesu zobowiązanego" oraz "interesu publicznego" jako zawartych w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.f.p. przesłanek umożliwiających właściwemu organowi umorzyć w całości na wniosek zobowiązanego niepodatkowe należności budżetowo o charakterze publicznoprawnym; zgodnie z wypracowanym w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 13 lutego 2019 r. V SA/Wa 630/18, LEX nr 3130676), przez ważny interes zobowiązanego, należy rozumieć nadzwyczajne względy, nagłe zdarzenia losowe, sytuacje spowodowane działaniem czynników zewnętrznych na które zobowiązany nie miał wpływu, a które doprowadziły do braku możliwości wywiązania się z zobowiązania, natomiast przez pojęcie interesu respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego itp.
W kontekście powyższego za zasadę należy uznać płacenie należności w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo, a odstępstwo od tej reguły może być spowodowane jedynie nadzwyczajnymi okolicznościami. Takich rozpatrujące wniosek Spółki organy nie stwierdziły i Sąd w pełni to stanowisko podziela, uznając, że w pełni potwierdza to analiza dokumentacji finansowej Spółki.
Jak zostało skrupulatnie przedstawione przez organ I instancji i do czego nawiązał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, zła kondycja finansowa Spółki nie wynika ani z bilansu, ani z rachunku zysków i strat za lata 2017 – 2019.
Co do bilansu stwierdzono, że:
- we wskazanym okresie nastąpił wzrost aktywów trwałych, co świadczy o rozwoju Spółki poprzez inwestowanie w rzeczowe aktywa trwałe,
- zmiany w aktywach obrotowych mogą wynikać ze wzrostu przychodu ze sprzedaży, czego konsekwencją jest wzrost należności oraz środków pieniężnych,
- wysoki udział w strukturze pasywów kapitałów własnych oraz zobowiązań długoterminowych świadczy odpowiednio o dobrej kondycji finansowej w zakresie struktury finasowania oraz o tym, że podmiot nie jest nadmiernie zadłużony (co świadczy o pozytywnej zdolności kredytowej Spółki),
- zobowiązania krótkoterminowe pozostają na zbliżonym poziomie z tendencją spadkową, co nie wskazuje na pogorszenie kondycji finansowej Spółki.
W odniesieniu natomiast do rachunku zysków i strat stwierdzono, iż we wskazanym okresie zysk netto z ogólnej działalności gospodarczej w ujęciu rocznym zmniejszył się z kwoty 66 554,42 zł do kwoty 21 622,13 zł (przy rosnących kosztach działalności operacyjnej i jednoczesnym wzroście przychodów netto ze sprzedaży).
Celem uzyskania szerszego obrazu kondycji finansowej Spółki dane z bilansów oraz rachunków zysków i strat wykorzystano także do przeprowadzenia analizy wskaźnikowej:
- do oceny płynności finansowej obrazującej zdolność Spółki do wywiązywania się z zobowiązań krótkoterminowych zastosowano wskaźnik płynności bieżącej (stwierdzając, że w latach 2017 i 2018 był poniżej normy, jednakże w 2019 r. wykazywał tendencję rosnącą zbliżającą się do normy), wskaźnik szybki płynności (mieszczący się w optymalnym przedziale, z tendencją rosnącą) oraz wskaźnik płynności gotówkowej (wskazano, że znajdował się on poniżej wartości zadowalającej, przy czym wyjaśniono, że nie przesądza on o stopniu wypłacalności, a jedynie sygnalizuje sprawność płatniczą),
- do oceny zadłużenia przedsiębiorstwa zastosowano wskaźnik zadłużenia ogólnego (wg którego Spółka nie jest nadmiernie zadłużona), wskaźnik zadłużenia kapitału własnego (którego wartości świadczą o wysokiej zdolności do spłaty zadłużenia przez Spółkę) oraz wskaźnik zadłużenia długoterminowego (niskie jego wartości w przypadku Spółki wskazują, że nie jest nadmiernie zadłużona),
- do zbadania rentowności Spółki obliczono wskaźnik rentowności sprzedaży, rentowności aktywów i rentowności kapitałów własnych, które w badanym okresie zanotowały tendencje spadkową (wskazano, że niskie wartości tych składników oraz ich spadek w czasie z punktu widzenia Spółki można oceniać negatywnie).
Z powyższych - poczynionych na podstawie bilansów oraz rachunków zysków i strat Spółki - wnikliwych i wszechstronnych ustaleń wynika, że przy ocenie zdolności Spółki wywiązania się z obowiązku uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego wzięto pod uwagę zarówno pozytywne jak i negatywne aspekty finansowych wyników jej działalności. Ustaleń tych w sensie ekonomicznym Spółka nie zakwestionowała tak w odwołaniu jak i w skardze, zmierzając podnoszoną argumentacją do podważenia wyciągniętych na ich podstawie przez organy ogólnych wniosków, wg których Spółka jest w dobrej kondycji finansowej, posiada duże zabezpieczenie w postaci majątku własnego, udzielone kredyty bankowe świadczą o jej wiarygodności finansowej, a wobec spłaty zobowiązań kredytowych i występowania jedynie bieżących płatności należy uznać, że wystarcza jej środków na regulowanie zobowiązań publicznoprawnych.
Argumentację i wnioski organów administracji Sąd w całości podziela, stwierdzając za nimi, że Spółka tak we wniosku o umorzenie jak i w toku prowadzonego w tym przedmiocie postępowania w istocie nie powoływała się na brak zdolności do uiszczenia opłaty, ale na to, że jest ona zbyt wysoka względem opłat wcześniej ponoszonych. Nie zasługuje na uwzględnienie zawarte we wniosku twierdzenie Spółki, że "nie ma zysków od wielu lat"; przeczy temu wprost oświadczenie, że zyski z prowadzonej działalności przeznaczane są na inwestycje w remont zabytkowego budynku, a także że środki zamiast na opłatę wolałaby przeznaczyć na remont biegnącego przy tym budynku chodnika. Lokowanie zysków – chociażby w całości – w majątek prywatny, a takim jest majątek Spółki oraz majątki ich wspólników (z akt sprawy – przedstawionej przez stronę skarżącą umowy najmu z [...] grudnia 2010 r. wynika, że właścicielami lokali nr 1, 2 i 3 znajdujących się w remontowanym budynku przy ul. [...] w [...] są G.B. i M.B.) w żaden sposób nie świadczy o nierentowności działalności Spółki i braku środków finansowych, a w takim świetle jest to przedstawiane. Niejako na marginesie należy zauważyć niespójność między zawartą w piśmie Spółki z dnia [...] listopada 2020 r. informacją o zaciągnięciu kredytów mieszkaniowych, hipotecznych na remont użytkowanych lokali nr 1, 2 i 3 w posiadanej kamienicy, podczas gdy wg załączonych harmonogramów jego spłat, zarówno "kredyt mieszkaniowy własny kąt hipoteczny" w [...] jak i kredyt mieszkaniowy w [...] S.A. opiewa na imię i nazwisko G.B.; wskazuje to na ich zaciągnięcie przez osobę fizyczną a nie Spółkę, co tym samym nie może być traktowane jako argument przemawiający za uwzględnieniem wniosku Spółki (bez znaczenia w tym względzie pozostaje, że G.B. jest współwłaścicielem – udziałowcem A Spółki z o.o. oraz prezesem jej zarządu, uprawnionym do reprezentacji).
Pozytywna ocena kondycji finansowej Spółki znajduje dodatkowe potwierdzenie w uzasadnieniu odwołania, w którym (s. 8) wprost wskazała, że "jak dotąd nie korzystała z pomocy de minimis, nie zalega z żadnymi płatnościami względem Państwa regulując je terminowo i zgodnie z obowiązkami od początku funkcjonowania". Koreluje to z tożsamym w treści oświadczeniem zawartym w skierowanym do WSA w Rzeszowie piśmie procesowym z [...] czerwca 2021 r. (s. 2), wykluczając zasadność zarzutu skargi sprzeczności istotnych ustaleń organu I instancji z treścią zabranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, iż mimo występowania spadków finansowych i problemów finansowych Spółka nie ma problemu ze spłatą zobowiązań publicznoprawnych.
W tej sytuacji uzasadnienia dla umorzenia należności z tytułu opłaty za zajęcie pasa drogowego nie może także stanowić stan epidemii związany z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, wprowadzony 20 marca 2020 r. rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491). Po pierwsze, cały proces planowania i wykonania robót związanych z remontem elewacji (w tym także wystąpienia i uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego) miał już miejsce w czasie stanu epidemii, co samo nasuwa wniosek, iż nie miał on wpływu na przeprowadzenie remontu, na który – łącznie z opłatą za zajęcie pasa drogowego – Spółka musiała posiadać środki finansowe (wystąpienie z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót i wydanie w tym zakresie decyzji zezwalającej wiązało się bezpośrednio z naliczeniem w niej stosownej opłaty, dla potrzeb wyliczenia której we wniosku określona została powierzchnia i okres zajęcia pasa drogowego). Po drugie zaś, podmioty dotknięte skutkami wprowadzenia stanu epidemii miały możliwość skorzystania z określonych form wsparcia finansowego i jak wynika z przedstawionych przez Spółkę dokumentów, skorzystała ona z pomocy w postaci zwolnienia z opłacania składek ZUS za okres marzec – maj 202 r. (w kwotach odpowiednio 5 363,26 zł, 4 672,03 zł i 4 562,22 zł) oraz pożyczki w kwocie 5 000 zł z przeznaczeniem na zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce. Oprócz tego, Spółka w okresie styczeń – marzec i maj - lipiec 2020 r. otrzymywała także dofinansowania do wynagrodzeń z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (w wysokości odpowiednio 2 850 zł, 3 975 zł, 3 745,64 zł, 3 895,64 zł, 4 500 zł i 4 500 zł).
Niezależnie od uznania o braku wykazania spełnienia w sprawie przez Spółkę – z przedstawionych wyżej przyczyn – przesłanki jej ważnego interesu, podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku nie stwarza również wywodzenie przez nią zasadności umorzenia opłaty za zajęcie pasa drogowego w kontekście interesu publicznego, wywodzonego z działań wpisujących się w istotną społecznie i kulturowo ochronę zabytków, stanowiącego element dziedzictwa narodowego (remontowana kamienica jest wpisana do stosownego rejestru zabytków).
Przede wszystkim nie polega na prawdzie twierdzenie Spółki (zawarte we wniosku o umorzenie, ale pojawiające się także w jej późniejszych pismach), iż na remont zajmowanego budynku nie otrzymała żadnego dofinansowania. Przeczy temu wprost przedstawiona przez samą Spółkę kopia umowy nr [...] z [...] czerwca 2020 r. z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w [....], na mocy której przyznano jej dofinansowanie w kwocie 20 tys. zł. właśnie na realizację prac remontowo – konserwatorskich przy wschodniej elewacji budynku przy ul. [...] w [...](mimo iż zarówno organ I jak i II instancji błędnie określiły wysokość tego dofinansowania – zawyżając go, w całościowym ujęciu okoliczności sprawy pozostaje to wpływu na prawidłowość wydanych decyzji). W związku z tym Sąd nie podziela także argumentacji skarżącej Spółki, która w odmownym załatwieniu jej wniosku dopatruje się naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym zadania własne gminy związane z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb wspólnoty obejmują m.in. sprawy ochrony zabytków i opieki nad zabytkami. Działania gminy w tym zakresie stanowią całkowicie odrębną kategorię spraw i nie podlegają wskazanym wyżej regulacjom u.d.p. i u.f.p. których dotyczy procedowany obecnie wniosek Spółki i z którymi art. 7 ust. 1 pkt 9 u.s.g. nie pozostaje w żadnym bezpośrednim związku (ubocznie, w oparciu o ogólnodostępne dane - w tym przypadku zawarte na stronie internetowej publikatora Dziennika Urzędowego Województwa [....] https://edziennik [...] – Sąd stwierdza, że [...] marca 2018 r. Rada Miejska w [...] podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zasad udzielania dotacji na prace konserwatorskie, restauratorskie lub roboty budowlane przy zabytkach wpisanych do rejestru zabytków, w której to przewidziano możliwość i określono sposób ubiegania się o udzielenie z budżetu miasta [...] dotacji celowych na dofinansowanie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytkach ruchomych i nieruchomych wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków znajdujących, się na obszarze Gminy Miejskiej [...]; z akt sprawy nie wynika, czy skarżąca Spółka korzystała z tej możliwości, która jednak jawi się jako bardziej adekwatna w kontekście podnoszonej przez nią argumentacji wskazującej na społeczną doniosłość ochrony zabytków i związaną z tym rozpoznawalność remontowanej kamienicy wpisującej się w lokalny, zabytkowy układ architektoniczny).
W ocenie Sądu, podstaw do uwzględnienia wniosku Spółki w kontekście interesu publicznego nie stwarzał też przedmiot jej działalności związany z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, zwłaszcza dla mieszkańców [...] i okolic.
Jakkolwiek niewątpliwie z uwagi na ogólną sytuację służby zdrowia ma on doniosłe znaczenie społeczne (chociażby w odniesieniu do działalności w ramach hospicjum domowego, ale też w związku z sygnalizowanym przez Spółkę stanem epidemii wywołanym wirusem SARS-CoV-2), to co do zasady nie jest to działalność charytatywna, a remont elewacji i związane z tym koszty jakkolwiek mają wpływ na estetykę budynku stanowiącego siedzibę Spółki, to nie warunkują bezpośrednio prowadzenia jej działalności. Z tej przyczyny trudno więc także uznać, aby odmowa umorzenia opłaty za zajęcie pasa drogowego na czas remontu elewacji kamienicy będącej siedzibą Spółki mogła naruszać art. 7 ust. 1 pkt 5 i 6 u.s.g., wg którego zadania własne gminy związane z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb wspólnoty obejmują sprawy ochrony zdrowia oraz pomocy społecznej, w tym ośrodków i zakładów opiekuńczych.
Jakiegokolwiek wpływu na sposób rozpatrzenia wniosku i załatwienia sprawy trudno upatrywać również w zarzucanym naruszeniu przepisów upoważnienia Prezydenta M. [...] z [...] maja 2020 r., którym organ ten udzielił pełnomocnictwa Dyrektorowi ZDM w [...] do umarzania, odraczania lub rozkładania na raty niepodatkowych należności o charakterze publicznoprawnym do wysokości nieprzekraczającej 3 000 zł. Możliwość udzielenia takiego upoważnienia w opisanym zakresie przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) kierownikowi nieposiadającej osobowości prawnej jednostki organizacyjnej gminy, a przez to i wydawania przez ten podmiot stosownych decyzji w tym przedmiocie przewidują powołane w podstawie prawnej upoważnienia art. 47 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 60 pkt 7, art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 67 u.f.p., stąd – skoro kwota której umorzenia dochodziła Spółka mieści się w granicach objętych upoważnieniem - brak jest podstaw do wywodzenia związanych z tym naruszeń.
Reasumując, z poczynionych zwłaszcza na podstawie bilansów oraz rachunków zysków i strat Spółki wnikliwych i wszechstronnych ustaleń organów wynika, że przy ocenie zdolności Spółki wywiązania się z obowiązku uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego wzięto pod uwagę zarówno pozytywne jak i negatywne aspekty finansowych wyników jej działalności. Ustaleń tych w sensie ekonomicznym Spółka nie zakwestionowała tak w odwołaniu jak i w skardze, zmierzając podnoszoną argumentacją do podważenia wyciągniętych na ich podstawie przez organy ogólnych wniosków, wg których Spółka jest w dobrej kondycji finansowej, posiada duże zabezpieczenie w postaci majątku własnego, udzielone kredyty bankowe świadczą o jej wiarygodności finansowej, a wobec spłaty zobowiązań kredytowych i występowania jedynie bieżących płatności należy uznać, że wystarcza jej środków na regulowanie zobowiązań publicznoprawnych.
Powyższe wnioski jawią się jako logiczne i poprawne, mające uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który należy uznać za kompletny. Dokonana jego ocena mieści się w granicach uznania administracyjnego i została odpowiednio uzasadniona.
Argumentację i wnioski organów Sąd w całości podziela, zwłaszcza że Spółka w złożonym wniosku wprost nie powołała się na brak środków finansowych, ale na brak zysków spowodowany nakładami na inwestycje w remont stanowiącego jej własność zabytkowej kamienicy, na który ponadto otrzymała dofinansowanie w kwocie 20 000 zł od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (mimo iż zarówno organ I jak i II instancji błędnie określiły w wydanych decyzjach wysokość tego dofinansowania, pozostaje to wpływu na prawidłowość wydanych w sprawie decyzji).
W tej sytuacji, skoro Spółka nie wykazała, że umorzenie należności nie jest determinowane jej ważnym interesem lub interesem publicznym, nie stwierdzając podnoszonych w skardze naruszeń prawa materialnego i procesowego, Sąd skargę oddalił, o czym orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.