II SA/Rz 535/24

II SA/Rz 535/24 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek /przewodniczący/
Jarosław Szaro /sprawozdawca/
Piotr Popek
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Kara administracyjna
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 34, art. 37
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 7a i 6, art. 92b, art. 92c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi P.P na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 lutego 2024 r. nr BP.500.310.2022.1181.RZ9.528086 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P.P. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: FHU ,,P" P.P. (dalej: skarżący, przedsiębiorca) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego ( dalej: organ odwoławczy, organ II instancji, GITD) z dnia {...} lutego 2024 r. nr {...}uchylającą w całości decyzję {...} o Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia {...} listopada 2022 r., nr {...}w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że na podstawie upoważnienia nr {...}z dnia {...} września 2022 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa skarżącego. Przedsiębiorca wykonywał przewozy na podstawie licencji nr {...} na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wydane przez Prezydenta Miasta {...} w dniu O7.12.2020r., z ważnością do dnia 3 marca 2054r. Przedmiotem kontroli były regulacje związane z przestrzeganiem przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy. Zgodnie z okazanymi dokumentami w przedsiębiorstwie w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli przewozy wykonywało 9 kierowców. Ustalenia kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli nr {...}z dnia {...} września 2022 r. Kontrolą objęto okres od dnia 05 września 2021 r. do dnia 4 września 2022 r. Po przeprowadzeniu postępowania, n organ I instancji decyzją z dnia {...} listopada 2022 r. nałożył karę pieniężną w wysokości {...}zł za naruszenia stwierdzone w protokole kontroli. Pełnomocnik strony pismem z dnia 29 listopada 2022 r. złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji ponosząc, iż wszystkie ze stwierdzonych naruszeń wynikały z zaistnienia nadzwyczajnych sytuacji na drodze wynikających z korków, wymuszonych zmian tras przejazdu, wypadków etc. Zdaniem strony jedynym błędem kierowców był brak odnotowania na wydrukach z tachografu, przyczyn które spowodowały zaistnienie naruszeń. Strona podniosła, iż przy stwierdzonych naruszeniach kilkuminutowych zastosowana powinna być tolerancja czasowa, z uwagi na niewielki stopień naruszenia oraz dopuszczalne marginesy błędów wynikających z załącznika I do rozporządzenia 165/2014. Ponadto strona podniosła naruszenie art. 92b i art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U 2022.180 ze zm, dalej: u.t.d.), poprzez ich niezastosowanie, wskazując iż w kontrolowanym przedsiębiorstwie zachowana jest właściwa organizacja i dyscyplina pracy. Pełnomocnik wniósł o uwzględnienie przesłanki związanej z występowaniem trudności w obszarze transportu drogowego związanymi z pandemią COVID-19. Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia przepisu lp. 6.3.19 załącznika nr 3 do u.t.d. przez kierowcę G.K. skarżący wskazał, organu I instancji, iż nie zgadza się z ustaleniami bowiem w jego ocenie działanie kontrolowanego kierowcy było racjonalne i nie naruszało przepisów. W ocenie strony organ I instancji nie wskazał w jaki sposób interpretuje przepis stanowiący podstawę nałożenia kary pieniężnej za ww. naruszenie, w sytuacji prowadzenia pojazdu z zainstalowanym urządzeniem cyfrowych oraz pojazdu z urządzeniem analogowym. Odnośnie stwierdzonego naruszenia, przepisu lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. strona wskazał iż przy wypełnianiu wykresówki wymaganymi wpisami miejsca i daty zakończenia jej używania, kierowca zauważył brak zapisów odnośnie jazdy. W ocenie strony uzupełnienie wykresówki wpisem manualnym dotyczącym aktywności prowadzenia pojazdu było zgodne z przepisami. Strona wskazała, iż kierowca nie chcąc narażać przedsiębiorcy na koszty, sprawdził jak działa tachograf w następny dzień. Z uwagi na prawidłowość działania tachografu nie zgłaszał właścicielowi pojazdu tego problemu. Odnosząc się do naruszenia przepisu lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. pełnomocnik podniósł,, iż pojazd o nr rej. {...}został zgłoszony do licencji nr {...} w ustawowym terminie zaś informacja ze strony Urzędu Miasta {...} o rzekomym niezgłoszeniu ww. pojazdu wynikała z pomyłki organu. Na dowód tego skarżący przedstawił pismo Urzędu Miasta {...} z dnia {...} grudnia 2022 r. nr {...}
Organ odwoławczy do dokonanej analizie akt administracyjnych oraz przekazanego odwołania uchylił decyzję organu I instancji w całości nakładając na przedsiębiorce kare pieniężną w wysokości {...} złotych.
Odnośnie naruszenia przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD po analizie przekazanych danych cyfrowych stwierdził wielokrotne, powtarzające się naruszenia ww. przepisu dokonane przez kilku kierowców. Z uwagi na powyższe nałożył łączną karę, za wszystkie zsumowane naruszenia, w wysokości {...} złotych.
Odnośnie naruszenia skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej jaki i kilkuosobowej, czyli naruszenia opisanego w lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy stwierdził dwukrotne naruszenie ww. przepisu nakładając łączna karę w wysokości {...} złotych.
Odnośnie naruszenia polegającego na niepoprawnym stosowaniu wykresówek lub karty kierowcy, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w lp. 6.3.1-6.3.10 i 6.3.14, tj. lp. 6.3.19 załącznika nr 3 do utd. organ odwoławczy po przeprowadzeniu ponownej analizy materiału dowodowego w tym okazanych wykresówek oraz danych cyfrowych zważył, że kierowca G.K. wpisem manualnym wpisał na swojej karcie kierowcy odpoczynek w okresie od dnia 01.10.2021 r. do godz. 14:08 dnia 24.11.2021 r.; od godz. 09:31 dnia 25.112021 r. do godz. 10:24 dnia 26. 11.2021 r.; od godz. 13:40 dnia 26. 11.2021 r. do dnia 31.01.2022 r. W tym czasie kierowca prowadził pojazd z zainstalowanym analogowym urządzeniem rejestrującym o nr rej. {...} w dniach: 27.10.2021 r., 28.10.2021 r, 29.10.2021 r., 02.11.2021 r., 03.11.2021 r., 04.11.2021 r., 05.11.2021 r., 06.11.2021 r., 08.11.2021 r., 09.11.2021 r., 10.11.2021 r., 12.11.2021 r., 15.11.2021 r., 16.11.2021 r., 17.11.2021 r., 18.11.2021 r., 19.11.2021 r., 20.11.2021 r., 22.11.2021 r., 23.112021 r., 24.11.2021 r., 25.11.2021 r., 29.11.2021 r., 30.11.2021 r., 01.12.2021 r., 02.12.2021 r., 06.12.2021 r., 07.12.2021 r., 08.12.2021 r., 09.12.2021 r., 10.12.2021 r., 13.12.2021 r., 14.12.2021 r., 15.12.2021 r., 16.12.2021 r., 17.12.2021 r., 21.12.2021 r., 29.12.2021 r., 03.01.2022 r., 04.01.2022 r., 10.01.2022 r., 11.01.2022 r., 14.01.2022 r., 17.01.2022 r., 18.01.2022 r., 19.01.2022 r., 20.01.2022 r., 21.01.2022 r., 26.01.2022 r., 27.01.2022 r., 28.01.2022 r., 31.01.2022 r. Organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji zasadnie stwierdził naruszenie przepisu lp. 6.3.19 zał. nr 3 do utd, wskazując, iż kierowca niepoprawnie używał karty kierowcy wskazując wpisem manualnym odpoczynek, gdy w tym samym czasie prowadził pojazd rejestrując swoją aktywności na wykresówkach. Niedopuszczalnym bowiem jest wskazywanie wpisem manualnym na karcie kierowcy ,,odpoczynku", gdy w rzeczywistości kierowca prowadzi inny pojazd. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, iż wymagane ustawą aktywności kierowcy powinny być skrupulatnie rejestrowane, kierowca prowadzący pojazd i rejestrujący swoją aktywność na wykresówkach nie może jednocześnie wskazywać wpisem manualnym odpoczynku na swojej karcie kierowcy, bowiem w tym czasie realizuje przewozy drogowe. W ocenie zgromadzonego materiału dowodowego okazanego podczas kontroli, dane cyfrowe oraz wykresówki powinny być kompatybilne i 15 wzajemnie się uzupełniać, rejestrując pełną aktywności kierowcy prowadzącego pojazdy z innymi typami urządzeń rejestrujących. Z uwagi na powyższe GITD nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości {...} zł.
Odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy na podstawie wykresówek G.K. stwierdził dwukrotne nierejestrowanie wymaganych wskazań uznając za stosowne nałożenie kary łącznej w wysokości {...} złotych.
Organ odwoławczy odniósł się do pisma strony z dnia 13 września 2022 r. wskazując, iż przedsiębiorca nie dokonywał napraw w serwisie, bowiem tachograf przez kolejne dni działał prawidłowo. Zdaniem GITD organ I instancji zasadnie stwierdził naruszenie przepisu lp. 6.2.1 zał. nr 3 do u.t.d., które to zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE)2016/403z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19 marca 2016) – stanowi ,,bardzo poważne naruszenie". 18 Podnoszone przez stronę okoliczności naruszenia ww. przepisu nie stanowią przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika za stwierdzone naruszenie. Kierowca wykonujący przewóz drogowy dopiero po przejechaniu 103 km zauważył nieprawidłowe działania tachografu analogowego w dniu 6 grudnia 2021 r., a następnie posiadając wiedzę o ewentualnych usterkach technicznych tachografu zainstalowanego w ww. pojeździe wykonał przewóz drogowy w dniu 17 grudnia 2021 r. na dystansie 42 km. Organ odwoławczy wskazał, iż to uprawniony warsztat diagnostyczny powinien sprawdzić prawidłowe działanie tachografu w przypadku wystąpienia pierwszej awarii urządzenia, jednakże kierowca ignorując tą okoliczność w dniu 17 grudnia 2021 r. wykonał kolejny przewóz drogowy na dystansie aż 42 km, pomimo posiadania wiedzy o możliwej wadliwości działania urządzenia rejestrującego. Okoliczność niechęci narażania przedsiębiorcy na koszty nie stanowi przesłanki wyłączającej odpowiedzialność strony za stwierdzone naruszenie.
Odnośnie naruszenia polegającego na nie zgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę; lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy odstąpił od nałożenia kary pieniężnej, w wysokości {...} złotych, za stwierdzone w protokole kontroli naruszenie. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym okazanych podczas kontroli danych cyfrowych/wykresówek, pisma Urzędu Miasta {...}z dnia {...} grudnia 2022 r. nr{...{}, licencji nr {...}wskazał, iż pojazdem o m rej. {...}w okresie od dnia 21 października 2021 r. do dnia 31 stycznia 2022 r. wykonywano przewozy drogowe, co potwierdzają okazane do kontroli dane cyfrowe. Na podstawie pisma Urzędu Miasta {...}z dnia 22 grudnia 2022 r., organ odwoławczy ustalił, iż kontrolowany pojazd został zgłoszony do licencji w ustawowym terminem w dniu 21 października 2021 r.
Odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji dokonał właściwej kwalifikacji prawnej stwierdzonych naruszeń, zaś w zakresie kary pieniężnej organ odwoławczy zmienił sposób jej naliczania zgodnie z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zanegował dotychczasowy sposób liczenia kar pieniężnych przez organy Inspekcji Transportu Drogowego. Zgodnie ze stanowiskiem zawartym m.in. w wyroku NSA z dnia 24 listopada 2021r., sygn. akt II GSK 1753/21, kary pieniężne za naruszenia z zakresu czasu pracy kierowcy należy naliczać za rzeczywisty okres przekroczenia i zakwalifikować wyłącznie do jednej pozycji (określonego punktu) załącznika m 3 do u.t.d.
W kwestii pozostałych zarzutów ujętych w odwołaniu organ II instancji szczegółowo odniósł się do każdego z nich przywołując podstawy prawne na których oparł swoją decyzję jak również szerokie orzecznictwo wydane w przybliżonych stanach faktycznych.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący składając, za pośrednictwem organu II instancji, skargę do tut. Sądu, w której wniósł o uchylenie w całości decyzji organu I i II instancji, umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W skardze zawarte były następujące zarzuty:
1. naruszenie art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d., poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w zakresie,
2. naruszenie art. 92b i 92c u.t.d. poprzez ich bezzasadne niezastosowanie,
3. naruszenie art. 7 oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 tj., dalej: K.p.a.) - poprzez niepodjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego,
4. naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. - poprzez ustalanie i dokonanie oceny stanu faktycznego na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego,
5. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez wydanie decyzji podczas gdy stan faktyczny niniejszej sprawy budził wątpliwości i nie został ustalony przez organ należycie oraz nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione.
W odpowiedzi na skargę GITD wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Organ nakładając kare na przewoźnika za wykonywanie transportu drogowego w sposób naruszający przepisy nie naruszył prawa i to zarówno w tej części, w której poszczególne zachowania zaistniałe w przedsiębiorstwie skarżącego kwalifikował jako naruszające zasady prowadzenia działalności w zakresie transportu drogowego, jak także w tej części w której nie znalazł podstaw do zastosowania instytucji z art. 92b i 92 c ustawy o transporcie drogowym
Omawiając przyjęte przez organ II instancji zachowania będące podstawą nałożenia kary wskazać trzeba że znajdują one podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym, a to protokole z przeprowadzonej kontroli przeprowadzonej od 5 do 9 września 2022r.
W załączniku do tego protokołu kontrolujący wykazali naruszenia jakie zaistniały w przedsiębiorstwie skarżącego opisując każdorazowo czas, kiedy dane wykroczenie zostało popełnione i wskazując kierowcę, który swoich obowiązków związanych najczęściej z dokumentowaniem czasu pracy i długością tego czasu pracy nie dopełnił.
Bazując na tego typu dokumencie urzędowym organ I instancji, a następnie organ II instancji dokonały subsumcji prawnej zachowań wyszczególnionych w tym protokole w zakresie kar nakładanych na przewoźnika z uwagi na zaistnienie tego typu zachowań. Organy słusznie przy tym dokonały grupowania poszczególnych kategorii naruszeń odwołując się do opisanych w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i orzekając o karach za poszczególne naruszenie.
Skarżący w skardze nie zgadza się z ukaraniem za tego typu naruszenia, jednak dokonana przez organ II instancji analiza i określenie wysokości kar ( po dokonaniu korekty w zakresie orzekania kary za przekroczenie czasu pracy kierowcy ) wątpliwości nie budzi i nie może być uznana za naruszenie prawa procesowego bądź materialnego.
Jako pierwsze naruszenie jakiego dopuścili się kierowcy, a w szczególności Pan A.B. organ wskazał na naruszenie przepisów dotyczących operowania w sposób niepoprawny przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy. Organ wskazał podstawę prawna do nałożenia na kierowcę obowiązku zapisywania za pomocą tachografu poszczególnych rodzajów aktywności, jak także wykazał kiedy i kto tego typu obowiązku nie zrealizował. Wykazał zatem, że kierowca A.B. rejestrował nieprawidłowo zachowanie określone jako " inna praca " podczas gdy w rzeczywistości odbierał wypoczynek.
Takie zachowanie, na co słusznie wskazał organ podlega ukaraniu w myśl l.p. 6.3.11 załącznika nr 3, który przewiduje za niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień karę do {...} złotych. Organ orzekł karę za 2 dni w wysokości {...}złotych.
Dalej, na podstawie wyników kontroli organ wskazał na naruszenia przepisów w zakresie czasu pracy kierowcy, który miał być przez A.B. , J.B. , K.K. , A.W. i A.W. wielokrotnie przekraczany. Organ wskazał dni kiedy do tego doszło. Istotnie prawdą jest podnoszony przez skarżącego fakt, że naruszenia – przekroczenie czasu pracy przez poszczególnych kierowców było nieznaczne i wynosiło niejednokrotnie 1 minutę, jednak sam ten fakt nie może świadczyć, że do naruszenia prawa nie doszło. Przepisy o transporcie drogowym, a to konkretnie załącznik nr 3 do ustawy w l.p. przewidują kare za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy również w przypadku, gdy przekroczenie wynosi mniej niż 30 minut. W tym zakresie organ słusznie wskazał, że okolicznością obciążająca i powodującą brak podstaw do odstąpienia od ukarania jest wielość tego typu zachowań po stronie kierowców. Nie było to działanie jednorazowe, lecz wielokrotnie czas pracy był przekraczany nawet o tak małe jednostki czasu.
Wskazał dalej organ na naruszenie przepisów przez Kierowców A.B. i J.B. w zakresie okresu odpoczynku dziennego, który nie został odebrany w pełnej wysokości. Organ w tym zakresie wskazał w jakich dniach i w jakim zakresie kierowcy nie wykorzystali i skrócili wymagany okres wypoczynku dziennego. Takie zachowanie mieści się natomiast, co słusznie wskazał organ, w dyspozycji l.p.5.7 załącznika nr 3 do w/w ustawy, który przewiduje karę w wysokość i{...} złotych za skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej.
Kolejnym uchybieniem opisanym w protokole kontroli i poddanym ukaraniu przez organ było niepoprawne stosowanie wykresówek lub karty kierowcy. W tym zakresie, organ – odnośnie kierowcy G.K. wykazał, że wielokrotnie w swojej karcie kierowcy wpisał wpisem manualnym odpoczynek, natomiast w tym samym czasie prowadził pojazd z analogowym urządzeniem rejestrującym. Działanie takie miało miejsce wielokrotnie. Organ wskazał szczegółowo dni, w których do takiej sytuacji doszło. Sąd podzielił stwierdzenia organu, że nie jest dopuszczalna sytuacja, gdy kierowca w karcie kierowcy wskazuje odpoczynek, podczas gdy w rzeczywistości prowadzi inne pojazdy. Nie stanowi dla tego typu zachowania okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności czy ukaranie fakt podnoszony w skardze, że nie jest możliwe zarejestrowanie każdego niewielkiego przejazdu w sytuacji, gdy kierowca posiada kartę kierowcy elektroniczną a prowadzi pojazdy wyposażone w tachograf analogowy. Wpisanie okresu odpoczynku w karcie kierowcy w sytuacji, gdy kierowca w rzeczywistości prowadzi pojazd powoduje nieprawidłową ewidencję czasu pracy kierowcy i może prowadzić do naruszenia norm czasu pracy kierowcy poprzez nieprawidłową ewidencję. Gdyby bowiem kierowca nie okazał wykresówek i posługiwał się tylko kartą kierowcy i tachografem elektronicznym, to wówczas inna byłaby ocena przestrzegania przez niego przepisów dotyczących czasu pracy, gdyż nie byłoby ujawnione, że w czasie wypoczynku wykazanego w karcie pracy w rzeczywistości prowadził pojazd.
Argumenty zawarte w skardze nie mogły zatem prowadzić do uwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności. Zachowanie takie zostało spenalizowane w l.p. 6.3.19 który przewiduje karę 2000 zł. za niepoprawne stosowanie wykresówek lub karty kierowcy.
Nie naruszyły organy prawa również w tej części, w której orzekły o nałożeniu kary za wykroczenie z l.p. 6.2.1 polegające na niewłaściwe obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Wykroczenie to znajduje się, co prawda w rozdziale tego załącznika zatytułowanego "Wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf" jednak pojęcie ingerencji w tachograf, o której mowa w tym tytule musi być rozumiane szeroko i nie ogranicza się tylko do fizycznej ingerencji w sposób działania tego urządzenia poprzez uszkodzenie go, czy wywołanie jego nieprawidłowej pracy. Chodzi w tym przypadku o wszystkie zachowania kierowcy, które powodują, że tachograf nie rejestruje w sposób prawidłowy czasu pracy kierowcy, a są one zależne od zachowania tegoż kierowcy. Zachowanie takie może obejmować więc także takie sytuacje, gdy kierowca nie wkłada wykresówki do urządzeni rejestrującego ( tachografu ) co powoduje brak rejestracji jego czasu pracy.
W myśl art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego "kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona." Jednocześnie przepis art. 37 przewiduje procedury awaryjne w przypadku niesprawności tachografu, gdzie przewiduje się w pkt 2, że
W czasie gdy tachograf nie działa lub działa wadliwie, kierowca zaznacza dane umożliwiające jego identyfikację (nazwisko, numer karty kierowcy lub numer prawa jazdy) wraz z podpisem, jak również informacje dotyczące różnych okresów, które nie były poprawnie rejestrowane lub drukowane przez tachograf:
a)na wykresówce bądź wykresówkach; lub
b)na tymczasowej wykresówce dołączanej do wykresówki lub karty kierowcy.
Jednocześnie uszkodzony tachograf podlega naprawie. W przedmiotowej sprawie organy słusznie wskazały, że okoliczność, na która powołuje się strona, a to mianowicie uszkodzenie tachografu nie znajduje potwierdzenia w dowodach, gdyż brak jest jednak jakichkolwiek dokumentów naprawy tego tachografu. Podnoszona przez stronę okoliczność, że tachograf naprawił się " sam" jest jednak nieprzekonująca w świetle wiedzy technicznej. Nie wykazano, że przyczyna braku zapisu przez tachograf była tego typu usterka, która nie mogła być wykryta przez kierowcę, a następnie samoczynnie uległa naprawie.
Dlatego też sąd uznał, że organ także w tym zakresie nie naruszył prawa.
Nie naruszył w końcu organ prawa w tym zakresie w którym nałożył kare za niezgłoszenie organowi, który udzielił licencji zmiany danych o których mowa w art. 7a i 6 utd. W trym zakresie organ również wykazał jaki zmiany nie zostały wykazane i kiedy miały one nastąpić.
Nie doszło także do naruszenia przepisów art. 92b i 92c utd.
Przepis art.92b stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił:
1)właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:
a)rozporządzenia (WE) nr 561/2006,
b)rozporządzenia (UE) nr 165/2014,
c)Umowy AETR,
d)ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców;
2)prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.
Podstawą do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary jest zapewnienie przez podmiot wykonujący przewóz drogowy właściwej organizacji i dyscypliny umożliwiających przestrzeganie przez kierowców przepisów regulujących wykonywanie transportu. Do uzyskania tego typu rozstrzygnięcia przedsiębiorca musi wykazać, że uczynił wszystko, aby transport odbywał się w sposób zgodny z przepisami prawa, natomiast tylko na skutek nadzwyczajnych i niezależnych od niego okoliczności doszło do naruszenia przepisów. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zaistniała. Wielość, powtarzalność i jednorodzajowość naruszeń w zakresie czasu pracy wskazuje, że organizacja pracy ( przewozów ) w przedsiębiorstwie skarżącego nie była zorganizowana w sposób modelowy i naruszenia te wielokrotnie występowały. W tych okolicznościach organy słusznie doszły do wniosku, że hipoteza art. 92b ust. 1 utd nie została zrealizowana.
Nie jest także zrealizowana hipoteza przepisu art. 92c ust. 1 utd. Stanowi on, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1)okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2)za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
3)od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Okoliczności opisane w tym przepisie nie zachodzą. Nie jest bowiem uprawnione stwierdzenie, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstałe naruszenia. Nie nastąpiły one na skutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł on przewidzieć. Wynikły one z zachowania kierowców, którzy nie w każdym przypadku respektowali przepisy w zakresie ewidencjonowania czasu pracy.
Z tych względów sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.