II SA/RZ 519/21

II SA/Rz 519/21 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2021-05-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa
Magdalena Józefczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Mikolik
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Sygn. powiązane
III OSK 6225/21 - Wyrok NSA z 2025-03-04
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 § 1 pkt 1 lit.c)
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i  art.107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2021 poz 624
art. 271 ust. 3, art. 271 ust. 5b
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2021 r. sprawy ze skargi A. w T. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie opłaty stałej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz strony skarżącej A. w T. kwotę 390 zł /słownie: trzysta dziewięćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Informacją z dnia [...] października 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r. poz. 624 z późn. zm.) – dalej: "P.w.", Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "organ") ustalił O S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżącej" lub "Spółce") opłatę stałą za okres od 13 lutego 2019 do 31 grudnia 2019 r. w wysokości:
1. 53 613 zł za wprowadzanie ścieków do rzeki [...] – jak podał – w km 144+00 na działce nr 667/1 oraz w km 162+900 na działce nr 1402;
2. 500 zł za pobór wody powierzchniowej z rzeki [...] w km 144+00 na działce nr 667/1 oraz w km 162+900 na działce nr 1402.
Organ wskazał, że opłatę stałą za wprowadzanie ścieków obliczono zgodnie z art. 271 ust. 5 P.w. oraz § 10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2502) – dalej: "rozporządzenie", jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 322 dni oraz maksymalnej ilości wód powierzchniowych, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego w ilości 0,666 m3/s. Opłata za pobieranie wód został z kolei obliczona jako jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej stosownie do § 15 pkt 2 rozporządzenia 250 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 3 dni oraz maksymalnej ilości wód powierzchniowych, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego w ilości 0,666 m3/s.
Skarżąca w reklamacji od ww. informacji podała, że zgodnie z art. 271 ust. 5b P.w., w przypadku realizacji przedsięwzięcia w zakresie obiektów liniowych, opłatę stałą ponosi się za okres od dnia przystąpienia do użytkowania urządzenia wodnego służącego do realizacji usług wodnych. Regulacja ta nie wskazuje ilości dni podanych w pozwoleniu wodnoprawnym lub oszacowanych przez organ w przypadku braku ich podania w pozwoleniu wodnoprawnym, natomiast wiąże obowiązek naliczania opłaty do dnia przystąpienia do użytkowania obiektu liniowego, rozumianego jako dzień przekazania go do eksploatacji, tj. po uprawomocnieniu się decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Skarżąca podniosła, że w opisywanej sprawie pobór wody związany jest z przeprowadzeniem próby szczelności gazociągu poprzez napełnienie go wodą. Gazociąg nie jest natomiast docelowo obiektem budowlanym służącym do poboru i przesyłu wody, stąd brak jest podstaw do przyjęcia, że pozostaje w gotowości do korzystania z usług wodnych przez 322 dni. Ponadto pobór wód został wykonany jedynie w km 162+900 rzeki [...], o czym Spółka informowała organ, a nie jak wskazano w informacji rocznej – również w km 144+00. niezależnie od powyższego Spółka wskazała, że w spornej informacji organ bezpodstawnie narzucił terminy uiszczenia opłat rat kwartalnych opłaty stałej, co wiąże się z koniecznością uiszczenia opłaty przed wniesieniem przysługującego stronie środka zaskarżenia.
Nieuwzględniając złożonej reklamacji, Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia [...] stycznia 2021r. nr [...], określił O S.A. z/s w [...] za okres od 13 lutego 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. opłatę stałą w wysokości:
1. 9 241 zł za wprowadzanie ścieków do rzeki [...] – jak podał – w km 162+900;
2. 500 zł za pobór wody powierzchniowej z rzeki [...] w km 162+900.
Organ podał, że opłata stała w związku z art. 271 ust. 3 i 5 P.w., co do zasady naliczana jest na podstawie pozwolenia wodnoprawnego i ma z założenia charakter abonamentowy. Nie może być natomiast ustalana na podstawie zdarzeń, które dopiero zaistnieją w danym roku. Ma bowiem – jak wskazuje nazwa – charakter stały, a jej wysokość nie podlega zmiennym, które ujawniają się dopiero po dokonaniu poboru wód, wprowadzenia ścieków lub odprowadzania wód opadowych lub roztopowych. Brak jest również podstaw prawnych do utożsamiania wymienionych w art. 271 ust. 5b P.w. urządzeń wodnych służących do korzystania z usług wodnych z samym obiektem liniowym. Gazociąg nie spełnia definicji urządzeń służących do korzystania z zasobów wodnych, wymienionych w art. 16 pkt 65 lit. d) i f) P.w. Wobec powyższego nawet jeżeli urządzenia skarżącej nie mają charakteru stałego, brak jest podstaw, aby pominąć je i przypisywać funkcję urządzeń wodnych samemu obiektowi liniowemu.
Uwzględniając dokumentację przedstawioną przez skarżącą oraz mając na uwadze przepisy prawa znajdujące zastosowanie w sprawie organ stwierdził, że opłata za pobór wód powierzchniowych i wprowadzanie ścieków w km 144+000 rzeki [...] ustalona została nienależnie.
Dla usługi wodnej polegającej na poborze wód powierzchniowych rzeki [...] w km 162+900 opłata stała ustalona została w oparciu o iloczyn jednostkowej stawki opłaty stałej wynoszący 250 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 6 dni oraz maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 0,3333 m3/s, łącznie 500 zł. Dla usługi wodnej polegającej na wprowadzaniu ścieków do rzeki [...] w km 162+900, opłata został ustalona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty w wysokości 250 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 111 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 0,333 m3/s, łącznie 9 241 zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, O S.A. z siedzibą w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Powtarzając zarzuty sformułowane we wniesionej reklamacji, Spółka zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) – dalej: "K.p.a.", w zw. z art. 268 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 271 ust. 1 pkt 2 i 4, art. 271 ust. 5, ust. 5b i ust. 6 P.w. oraz art. 47 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm.) – dalej: "O.p.". Skarżąca podniosła, że organ uwzględnił jej wyjaśnienia odnośnie braku korzystania z usług wodnych wskazanych w pozwoleniu wodnoprawnym w km 144+00 rzeki [...]. Nie uwzględnił natomiast oświadczeń skarżących odnośnie rzeczywistego czasu zrzutu wód po przeprowadzonych w III i IV kwartale 2019 r. próbach hydraulicznych w km 162+900 rzeki [...], a ponadto określonych w pozwoleniu wodnoprawnym ograniczenia okresu dopuszczanego zrzutu wód do 4 dni.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 §1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Poddawszy ocenie legalności zaskarżoną decyzję w granicach wyznaczonych przez wyżej przytoczone przepisy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługiwała na uwzględnienie ze względu na wadliwie ustalony stan faktyczny sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W aktach administracyjnych sprawy znajduje się nieuwierzytelniona kserokopia decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] o udzieleniu dla O S.A. w [...] pozwolenia wodnoprawnego na pobór i zrzut wód powierzchniowych na potrzeby wykonania prób hydraulicznych projektowanego gazociągu wysokiego ciśnienia DN 1000 MOP 8,4 MPa relacji [...]. Pkt I.2 ww. decyzji dotyczy poboru wód powierzchniowych, z rzeki [...] w km 162+900 celem wykonania prób szczelności, w ilości łącznej Q=23917 m3 przy dopuszczalnych ilościach wynoszących: Qmaxs=0,333 m3/s; Qśrd=23917 m3/d oraz jej zrzut w tej samej ilości oraz w tym samym kilometrze rzeki [...], po przeprowadzonych próbach hydraulicznych gazociągu, na działce ewid.1402 obr. [...] o składzie: - zawiesina ogólna do 35 mg/l; żelazo do 10 mg/l; substancje ekstrahujące eterem naftowym do 50 mg/l. Termin obowiązywania pozwolenia ustalono do dnia 30 września 2024 r. (pkt III decyzji).
Określenie opłat za pobór wód powierzchniowych i ich zwrotny pobór stanowi przedmiot sporu w niniejszej sprawie z rzeki [...] w km 162+900.
Wymienione na wstępie pozwolenie wodnoprawne zostało zmienione decyzją Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], ale zmiana ta nie dotyczy pkt 2 źródłowej decyzji.
Z pkt II.1 ww. pozwolenia wodnoprawnego wynika, że inwestor zapewni pobór i zrzut wód powierzchniowych w sposób zgodny z warunkami niniejszej decyzji i operatem wodnoprawnym przedłożonym do wniosku. Obowiązek przedłożenia operatu wodnoprawnego wynika z art. 407 ust. 2 pkt 1 P.w., który ma zawierać opis prowadzenia zamierzonej działalności niezawierający określeń specjalistycznych.
Na str. 9 uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ wskazuje, że opłata stała ustalona w formie informacji rocznej [...] z dnia [...] października 2020 r. dotyczyła usług wodnych wymienionych w pkt I.1 i I.2. decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. to jest poboru wody powierzchniowej w km 144+000 oraz jej zrzutu w tej samej ilości w tym samym kilometrze rzeki [...], a także poboru wody powierzchniowej w km 162=900 w ilości (...) oraz jej zrzutu w tej samej ilości i w tym samym kilometrze. W zaskarżonej decyzji w pki I.1 ustalono opłatę stałą za wprowadzanie ścieków do rzeki [...] w km 162+900. Sąd zwraca uwagę, że pozwolenie wodnoprawne z dnia 22 stycznia 2019 r. orzeka o poborze i zrzucie wód powierzchniowych. W pkt II.3. pozwolenia wodnoprawnego zapisano: "Natężenie poboru wody i zrzutu ścieków należy dostosować do aktualnych warunków hydrologicznych, meteorologicznych i środowiskowych. Ponadto Sąd zauważa, że w pkt II.10 pozwolenia wodnoprawnego zobowiązano inwestora do: " Przed napełnieniem gazociągu wodą i przed zrzutem do odbiornika należy przeprowadzić badania jakości wody co najmniej we wskaźnikach określonych w pkt I niniejszej decyzji, przy czym jakość wody odprowadzanej do odbiornika nie może być gorsza niż jakość wody pobranej".
Przyjęcie zatem, że inwestor odprowadza ścieki w kontekście nałożonych obowiązków w pkt II.10 pozwolenia wodnoprawnego jest nieprawidłowe tym bardziej, że samo pozwolenie wodnoprawne rozstrzyga o poborze i zrzucie wód powierzchniowych, a nie o poborze wód powierzchniowych i odprowadzaniu ścieków.
Zobowiązanie skarżącego w pozwoleniu wodnoprawnym oddawania do rzeki takiej samej ilość pobranej wody i o takich samych parametrach jak pobrana woda, to stanowisko organu, co do zastosowania stawki opłaty stałej jak przy ściekach budzi wątpliwości. Ponadto w pozwoleniu wodnoprawnym organ mógł wprowadzić dla parametrów wody odprowadzanej do rzeki [...] wyższych parametrów ochrony wody niż wynikało to z wniosku czy operatu wodnoprawnego.
Sąd wskazuje, że pobór zwrotny wód, poza przypadkami określonymi w art. 270 ust. 4 i art. 275 ustawy z 2017 r. - Prawo wodne, nie podlega opłacie za usługę wodną. Opłaty za pobór zwrotny wód zostały uregulowane w sposób autonomiczny względem opłat za pobór "klasyczny", a wysokość opłat za pobór zwrotny wód jest zdecydowanie mniejsza od opłat ustalanych za pobór "klasyczny". Jest to rozwiązanie logiczne i korespondujące z ogólną regułą systemową, w myśl której prawodawca nakłada na jednostki obciążenia jedynie w stopniu proporcjonalnym do wartości, które chce w ten sposób chronić, bądź uzyskać rekompensatę za ich całkowite lub częściowe wyeksploatowanie (wyrok WSA w Rzeszowie z 26.09.2018 r., sygn. akt II SA/Rz 590/18, dostępny w cbosa).
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wyjaśnił przepis art. 271 ust. 3 P.w. reguluje pobór klasyczny (co jest aktualne również po zmianie tego przepisu art. 1 pkt 51 ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz.2170). Z kontekstu hipotez norm rekonstruowanych w oparciu o przepisy u.p.w. można jednak wywieść, że zakresem tego pojęcia należy objąć sytuacje, gdy dochodzi do pobrania wód "bezzwrotnie" oraz wprawdzie z odprowadzeniem wód pobranych, ale przekształconych w ścieki. Logika takiej regulacji ujawnia cel opłat, którym jest rekompensata za wykorzystanie, zużycie wody. W sytuacji natomiast, gdy woda zostaje pobrana zwrotnie, a więc po poborze wraca do zasobu w takiej samej ilości bez zanieczyszczenia, tak przyjęty cel odpada, albowiem żadna wartość publiczna nie została wykorzystana lub zużyta. Ustawodawca zdecydował się określić opłatę za pobór zwrotny jedynie wtedy, gdy podmiot, który go realizuje uzyskuje z tego tytułu określone korzyści - wyprodukował energię elektryczną, albo prowadzi chów i hodowlę ryb w zbiornikach przepływowych. Skład orzekający w pełni akceptuje również tę część uzasadnienia wyroku, która odnosi się do ochrony konstytucyjnych wartości, o czym stanowi art. 84 i art. 217 Konstytucji RP.
Zmiana przepisu art. 271 ust. 3 P.w. ma też konsekwencje w zakresie stosowania art. 7a K.p.a. wobec wprowadzenia ust. 5a w tym przepisie, który stanowi, że opłatę stałą ponosi się za okres od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane stało się ostateczne do jego wygaśnięcia, cofnięcia lub utraty mocy bez względu na przyczynę.
Organ w zaskarżonej decyzji stwierdza, że w całej decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym zarówno w sentencji jak i w uzasadnieniu brak jest jakiejkolwiek adnotacji odnośnie limitu czasu zrzutu ścieków po przeprowadzonej próbie względnie - przeprowadzonych próbach. Na str. 17 uzasadnienia odwołuje się do art. 403 ust. 2 pkt 4 P.w., że jest możliwe w pozwoleniu wodnoprawnym dostosowanie do rodzaju prowadzonej działalności między innymi terminów pobierania i odprowadzania wody oraz wprowadzania ścieków dla zakładów charakteryzujących się okresową lub zmienną sezonowo działalność, a skarżący z określenia takich terminów pozwoleniu wodnoprawnym zrezygnował. Rozważania te nie mają znaczenia dla sprawy, gdyż zakres korzystania z wód wyznaczana pozwolenie wodnoprawne.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na str. 9 organ podał, że w całej decyzji - zarówno sentencji, jak i uzasadnieniu bark jest jakiejkolwiek adnotacji odnośnie limitu czasu zrzutu ścieków po przeprowadzonych próbach. Określenie limitu czasowego na pobór wód powierzchniowych przez okres 3 dni stał się podstawą dla ustalenia opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych. Kwestia ta tak dla organu jak i skarżącego nie budzi wątpliwości. Wątpliwości skarżącego dotyczą obliczenia opłaty za zrzut wód wykorzystanych na próby ciśnieniowe przez okres 111 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 0,333m3/s oraz jednostkowej stawki opłaty 250,00 zł.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ dokonał analizy wniosku, pod kątem planowanych terminów poboru wód, a wyjaśnienie tek kwestii ze skarżącym zakończyło się jedynie na określeniu końcowego terminu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego. Brak jest natomiast wyjaśnienia, czy wniosek o pozwolenie wodnoprawne zawierał okres planowany do zrzutu wody po zakończeniu prób ciśnieniowych gazociągu i czy opis taki zawiera operat wodnoprawny. Sąd zauważa jednak, że skarżący nie kwestionował zapisów pozwolenia wodnoprawnego w opisanym wyżej zakresie, ani nie wykazał rozbieżności, lub wadliwych zapisów domagając się uruchomienia stosownych procedur. Dowodzi to, że skarżący akceptował treść pozwolenia wodnoprawnego z dnia 22 stycznia 2019 r. Aktualnie przedmiotem kontroli Sądu nie jest pozwolenie wodnoprawne, a decyzja o ustaleniu opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych i zwrotny pobór tych wód w tym samym punkcie, tej samej ilości i tych samych parametrach.
Z wyżej naprowadzonych względów, Sąd za nietrafną uznaje argumentację, że art. 389 pkt 1 P.w. stanowiący o wydaniu pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne dotyczy usługi wodnej polegającej na wprowadzaniu ścieków. Sąd za błędne i nieobciążające skarżącego uznaje swobodne posługiwanie się terminologią ustawową dla określenia przedmiotu pozwolenia wodnoprawnego i obowiązków w nim ustalonych dla adresata pozwolenia wodnoprawnego. W tym przypadku, jako że postępowanie jest prowadzone na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego należy stosować art. 7a K.p.a.
Rację ma natomiast organ, że przepis art. 271 ust. 5b P.w. w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Przepis ten stanowi, że w przypadku realizacji przedsięwzięcia w zakresie obiektów liniowych, opłatę stałą ponosi się za okres od dnia przystąpienia do użytkowania urządzenia wodnego służącego do realizacji usług wodnych. Zamiar inwestycyjny skarżącego to realizacja gazociągu przesyłowego, a wykonania prób szczelności może być wykonane przy użyciu wody na przykład z hydrantu. Prawidłowo też organ dokonał ustalenia opłaty stałej z podziałem na kwartały, o czym stanowi art. 300 i nast. P.w.
Dokonując analizy postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie Sąd wskazuje, że nieprawidłowe jest rozpatrywanie sprawy bez odniesienia się do materiału dowodowego, który znajduje się w aktach sprawy w kontekście zapisów w pozwoleniu wodnoprawnym, co było przedmiotem rozważań Sądu i stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 K.p.a. Takie działanie organu pozostaje w sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 8 K.p.a., tj. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Pominięcie ustalenia okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy w wyniku czego decyzja obarczona tym uchybieniem nie może pozostać w obrocie prawnym.
Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.
Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 P.p.s.a.
Ocena prawna i wskazania do dalszego procedowania wynikają wprost z uzasadnienia wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie niniejszy wyrok wydał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 z późn. zm.).