II SA/Rz 51/08

II SA/Rz 51/08 - Postanowienie WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2008-04-30
Data wpływu
2008-01-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Piotr Godlewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 86 § 1, art. 87 § 1, 2 i 4, art. 257, art. 258 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie Referendarz sądowy Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. P. o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego oraz o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia I. Odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, II. Pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Uzasadnienie
B. P. w skierowanej do WSA w Rzeszowie skardze na decyzję Wojewody
z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] zwrócił się o "przyznanie pomocy prawnej celem doprecyzowania skargi".
Ponieważ skarga ta dotknięta była brakami formalnymi skarżący został wezwany do ich uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania oraz jednocześnie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF (wymóg składania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru wynika z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.).
W wezwaniu do złożenia wniosku o prawo pomocy na formularzu PPF określony został także termin do jego wykonania (analogiczny jak w przypadku wezwania
o usunięcie braków formalnych skargi) oraz rygor związany z jego niewykonaniem
w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania został jednocześnie załączony formularz tego wniosku.
Jak wynika z zalegającego w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania, zostało ono wraz z formularzem PPF doręczone skarżącemu w dniu
14 lutego 2008 r. Pomimo iż ostatnim dniem wyznaczonego terminu był 21 luty
2008 r., skarżący nie wykonał w nim czynności o które był wzywany (w przypadku braków formalnych stało się to przyczyną odrzucenia skargi); wypełniony wniosek
o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
i ustanowienia radcy prawnego został przez niego nadany w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 4 marca 2008 r. W jego treści skarżący wniósł o "przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia ze względu na chorobę – panująca w regionie grypa. Nie miał kto zanieść korespondencji na pocztę".
Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje:
Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku PPF nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak spełnienia uzasadniających go przesłanek. Zgodnie
z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie - art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. (zgodnie
z regulacją art. 258 § 3 P.p.s.a. do zarządzeń i postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego oraz postanowień sądu).
B. P. mimo złożenia formularza wniosku PPF (a więc dokonania czynności, której nie wykonał w terminie) nie spełnił pozostałych ustawowych przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Dotyczy to przede wszystkim niewykazania w dostateczny sposób kryterium braku winy w jego uchybieniu. Nie spełnia tego wymagania bardzo ogólnikowe powoływanie się na chorobę – panującą grypę, bez wskazania osoby (osób), których ta okoliczność dotyczyła (np. samego skarżącego, osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, tj. żony i córki). Wnioskodawca nie przedłożył również na potwierdzenie tego żadnych dokumentów, np. zaświadczeń lekarskich, z których wynikałby fakt zachorowania w tym okresie jego i wymienionych wyżej członków rodziny, co uzasadniałoby twierdzenie o braku osób mogących zanieść korespondencję do placówki pocztowej.
Ponadto - nawet przy założeniu że skarżący wraz z żoną i córką był faktycznie chory i nie miał możliwości terminowego nadania wniosku o przyznanie prawa pomocy – nie wykazał on również zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, tj. daty od której przestały istnieć przeszkody do złożenia formularza PPF i od której należy liczyć zachowanie 7 – dniowego terminu do jego wniesienia. Skoro wniosek o prawo pomocy wraz z zawartym w nim wnioskiem
o przywrócenie terminu do jego złożenia został nadany 4 marca 2008 r., przeszkoda w postaci choroby musiała minąć najpóźniej 26 lutego 2008 r., co także nie zostało
w żaden sposób uprawdopodobnione.
Brak możliwości uznania zasadności wniosku o przywrócenie terminu skutkuje stwierdzeniem, iż mimo prawidłowego pouczenia o konsekwencjach związanych
z niezłożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF, B. P. nie zastosował się do wezwania.
Stosownie do art. 257 powołanej ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W związku
z tym, skoro skarżący w podanym terminie nie dopełnił oznaczonej w wezwaniu czynności, wywołuje to skutek oznaczony w tym przepisie, uniemożliwiając tym samym merytoryczne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze postanowiono jak w sentencji.