II SA/Rz 505/22

II SA/Rz 505/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2022-11-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa
Ewa Partyka /przewodniczący sprawozdawca/
Karina Gniewek-Berezowska
Symbol z opisem
6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 16, art. 156 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2013 poz 1235
art. 59 ust. 1, art. 61 ust 1, art. 63 ust. 1, art. 75 ust. 1, art. 82
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
Dz.U. 2021 poz 724
art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1
Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa AWSA Karina Gniewek-Berezowska Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2022 r. sprawy ze skarg T. Z., Z. Z., A. C., M. B., M. P., M. B., M. J., P. P., S. M. i T. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 17 lutego 2022 r. nr SKO.4170/6/2021 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia - skargi oddala -
Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ") z dnia 17 lutego 2022 r. nr SKO.4170/6/2021 odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia (dalej również: "decyzja środowiskowa").
Jak wynika z nadesłanych do Sądu akt sprawy, Burmistrz [....] (dalej: "Burmistrz") po rozpoznaniu wniosku Spółki Cywilnej [...] (dalej też "Inwestor"), decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 3 MW wraz z towarzyszącą infrastrukturą drogową i elektroenergetyczną".
W dniu 3 lutego 2021 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynął wniosek o stwierdzenie nieważności opisanej wyżej decyzji, pod którym podpisali się: M.B., M.B., A.C., I.C., I.W., M.J., S.M., J.W., R.W., P.P. oraz M.P., zarzucając, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu wniosku w pierwszej kolejności wskazali na pozorność wariantów przedsięwzięcia i brak oceny w raporcie jego oddziaływania na środowisko. Zdaniem wnioskodawców, Burmistrz jedynie bezrefleksyjnie przepisał analizę jednego rozważanego w raporcie wariantu inwestycji, optymalnego wyłącznie z punktu widzenia Inwestora. W ich ocenie zaproponowany w raporcie racjonalny wariant alternatywny, wobec wariantu Inwestorskiego polega jedynie na zmianie w zakresie konstrukcji budynków inwentarskich i nie może być uznany za racjonalny wariant alternatywny w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235; dalej: "u.o.o.ś."). Zarzucili również, brak przeprowadzenia rzetelnej analizy akustycznej na przestrzeni pełnego zakresu częstotliwości fal dźwiękowych oddziałujących na organizmy żywe. Wskazali również na brak rzetelnej analizy ornitologicznej, odniesienia do walorów środowiskowych i opracowań stanowiących podstawę utworzenia [...] Parku Krajobrazowego oraz otuliny Parku na terenie przedsięwzięcia. Podnieśli, że ustalenia raportu pomijają zjawiska migracji i przemieszczania się gatunków ptaków i nie uwzględniają rzeczywistego stanu. Ponadto w raporcie nie uwzględniono terenów leśnych położonych w bliskim sąsiedztwie działki, na której planowana jest budowa elektrowni wiatrowych, a jedynie tereny rolne. Jak podali, Burmistrz wskazując w decyzji, że elektrownie wiatrowe będą zlokalizowane poza granicami wielkopowierzchniowych form ochrony przyrody, zupełnie pomijają, że na tym terenie ustanowiony jest park krajobrazowy wraz z otuliną. Wnioskodawcy podnieśli również, że wbrew twierdzeniom organu, teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej, a istniejąca w terenie droga jest położona w większości na terenach prywatnych.
Wskazaną na wstępie decyzją, Kolegium, działając na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej: "k.p.a."), odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej.
W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Kolegium na wstępie poczyniło rozważania odnośnie aktualnego kręgu stron postępowania. Organ wskazał, że na obecnym etapie, biorąc pod uwagę datę wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej, przy ustalaniu interesu prawnego wnioskodawców, należało uwzględnić ograniczenia wynikające z art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 724), która nie obowiązywała na dzień wydania decyzji. W odniesieniu do powyższego organ wskazał, że strefa tzw. 10 H jest obecnie wyłączona z prawa zabudowy budynkiem mieszkalnym, co niewątpliwie wpływa na możliwość realizacji praw związanych z własnością nieruchomości. Jak podał organ, nieruchomości wnioskodawców położone są w obszarze 10 H od planowanej inwestycji, zatem należało uznać, że wniosek został złożony przez strony postępowania, co skutkowało koniecznością merytorycznej weryfikacji decyzji, pod kątem istnienia wadliwości, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.
Dokonując tej oceny, Kolegium stwierdziło, że nie zaszły podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej. Organ wyjaśnił, że omawiane przedsięwzięcie jest zaliczane do kategorii określonej w § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), tj. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być stwierdzony. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Burmistrz [...] stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, określając jednocześnie szczegółowy zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Realizację przedsięwzięcia pozytywnie zaopiniował Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] opinią sanitarną z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...].
Kolegium stwierdziło, że decyzja środowiskowa uwzględnia uzgodnienia organów, ustalenia zawarte w raporcie i wyniki przeprowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa oraz zawiera wszystkie niezbędne elementy wymagane art. 82 u.o.o.ś., w szczególności w wyczerpujący sposób opisuje przedmiot inwestycji, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, określa wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, ornitologiczny i chiropterologiczny monitoring porealizacyjny, wymogi analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania na klimat akustyczny. Uzasadnienie decyzji spełnia warunki przewidziane w art. 85 ust. 2 pkt 1 u.o.o.ś. Natomiast argumentacja wnioskodawców, w ocenie organu, sprowadza się jedynie do podważenia prawidłowości sporządzonego w postępowaniu środowiskowym raportu.
Jak podał organ, z zaskarżonej decyzji i Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że analizie poddano wariant "zerowy", polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, wariant proponowany przez Inwestora, tzw. "inwestycyjny" oraz wariant "alternatywny" analizowany przez Inwestora we wstępnej fazie postępowania. W przypadku niepodejmowania realizacji przedsięwzięcia teren potencjalnych lokalizacji elektrowni wiatrowych pozostanie w stanie niezmienionym, czyli nadal będzie użytkowany rolniczo (wariant zerowy). W przypadku wariantu inwestycyjnego planowana jest budowa 2 turbin wiatrowych o łącznej mocy do 3 MW na działce nr [...] w miejscowości Ż. Zamontowane zostaną dwie turbiny wiatrowe o parametrach: turbina nr 1 (moc turbiny - ok. 0,66 MW, wysokość wieży turbiny - do 80 m, średnica wirnika - do 52 m.), turbina nr 2 (moc turbiny - do 2,00 MW, wysokość wieży - do 90 m, średnica wirnika - do 90 m.). Ponadto przewiduje się budowę infrastruktury towarzyszącej w postaci stacji transformatorowej 3/15 kV, podziemnych linii kablowych łączących turbiny wiatrowe ze stacją transformatorową i linii światłowodowej. Turbiny posadowione będą na fundamentach w postaci stopy fundamentowej o średnicy przy podstawie wynoszącej ok. 25 m. Natomiast w przypadku wariantu alternatywnego Inwestor rozważał w trakcie prowadzonego postępowania wariant realizacji przedsięwzięcia polegający na usytuowaniu turbiny nr 1 dalej o 70 m w kierunku południowym względem ostatecznej lokalizacji (bliżej w stosunku do istniejącej zabudowy zagrodowej). Usytuowanie turbiny nr 2 nie uległo zmianom. W wyniku przeprowadzonych analiz akustycznych Inwestor zrezygnował z pierwotnej lokalizacji turbiny nr 1, z powodu ryzyka przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach chronionych akustycznie i zdecydował się na realizację wariantu inwestycyjnego (usytuowanie turbiny nr 1 w odległości ok. 250 m od najbliższej zabudowy typu zagrodowego). Jak stwierdził organ, rozważana zmiana lokalizacji turbiny wiatrowej nr 1, powoduje, że spełniony został wymóg w zakresie przedstawienia racjonalnego wariantu alternatywnego.
Odnosząc się do nierzetelnej zdaniem wnioskodawców analizy akustycznej, SKO zwróciło uwagę, że z raportu oraz dodatkowej analizy akustycznej oddziaływania na środowisko (opracowanej przez P. A.K. i P. M.S., [...] s.c. Nr opracowania [...] z lutego 2014 r.), przedłożonej przez Inwestora na wezwanie organu uzgadniającego - RDOŚ wynika, że emisja hałasu pochodząca od źródeł związanych z funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia nie wychodzi swoją wartością na najbliższe tereny chronione pod względem akustycznym. Planowane przedsięwzięcie spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112), gdyż nie będzie powodować przekroczeń wartości dopuszczalnych hałasu ani dla pory nocy (45 dB), ani dla pory dnia (55 dB), na terenach zabudowy mieszkaniowej zagrodowej. Ponadto Kolegium zaznaczyło, że w zaskarżonej decyzji nałożono wymóg sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania na klimat akustyczny.
Kolejno SKO wskazało, że metodyka badań ornitologicznych była zgodna ze standardami przyjętymi w badaniach wpływu farm wiatrowych na ptaki, wzorowana na Wytycznych w zakresie oceny oddziaływania elektrowni wiatrowych na ptaki (PSEW, 2008). Badania wykorzystania przestrzeni powietrznej przez ptaki wykazały niskie liczebności ptaków w ciągu całego roku. Organ wyjaśnił, że większość ptaków poruszała się poza zasięgiem rotora. Nie stwierdzono aby obszar projektowanej farmy znajdował się na ważnej trasie przelotów lokalnych. Przeprowadzone obserwacje na transektach wskazują, że miejsce lokalizacji przedsięwzięcia nie stanowi ważnego miejsca odpoczynku, żerowania i kumulacji dla ptaków. Badania transektowe nie wykazały występowania tzw. "wąskich gardeł" dla przelotów ptaków. Na terenie projektowanej farmy oraz w jej otoczeniu nie wykryto gniazdowania rzadkich i zagrożonych gatunków ptaków. Ponadto w zaskarżonej decyzji organ wskazał szczegółowe zalecenia w kwestii monitoringu ornitologicznego - badania wykorzystania przestrzeni powietrznej oraz wykorzystania terenu przez ptaki, monitoringu śmiertelności ptaków.
Jak dalej wskazał organ, wbrew twierdzeniom wnioskodawców, raport uwzględnia tereny leśne położone w bliskim sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia. Ponadto Inwestor przedłożył uzupełnienie raportu z dnia 24 września 2013 r., które zawiera analizę elementów przyrodniczych, tj. szaty roślinnej, zwierząt, roślin, siedlisk przyrodniczych zadrzewień, oczek wodnych, cieków, itp. w granicach możliwego znaczącego oddziaływania farmy wiatrowej.
Organ wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej nie ma miejsca na merytoryczną ocenę treści raportu, ponieważ przekracza ona ramy kontroli nadzorczej wyznaczonej w art. 156 § 1 pkt 2 in fine w związku z art. 80 k.p.a. Taka kontrola wymagałaby bowiem przeprowadzenia postępowania dowodowego właściwego dla postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, co przeczyłoby zarówno funkcji stosowanego w postępowaniu nadzwyczajnym art. 156 k.p.a., jak i naruszało zasadę dwuinstancyjności postępowania nadzorczego. Organ zaznaczył, że kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia opiera się na tych samych dowodach, które były podstawą wydania pierwotnej decyzji. Nowy materiał dowodowy wniesiony do sprawy, na ogół pozostaje bez wpływu na kontrolę zaistnienia przesłanek wskazanych w 156 § 1 k.p.a.
Końcowo, odnosząc się do kwestii zgodności kontrolowanej decyzji z przepisami uchwały Sejmiku Województwa [...] z [...] czerwca 2014 r. nr [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, organ wyjaśnił, że uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]w dniu [...] lipca 2014 r., a zatem już po wydaniu decyzji środowiskowej i pozostaje bez wpływu na ocenę jej legalności. Zaznaczył również, że kwestia dostępu inwestycji do drogi publicznej, stanowi przedmiot oceny na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, a nie decyzji środowiskowej.
Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżyli: Z.Z., T.Z., K.W., A.C., S.M., Z.W., M.J., T.C., M.B., M.B., P.P., M.P., K.R. oraz M.R.
Postanowieniami z dnia 4 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 521/22 oraz II SA/Rz 527/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargi odpowiednio Z. W. oraz K.R. i M.R.
Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 518/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie umorzył postępowanie w sprawie ze skargi K.W.
Postanowieniami z dnia 28 września 2022 r. Sąd zarządził połączenie spraw ze skarg pozostałych Skarżących o sygn. akt: II SA/Rz 519/22, II SA/Rz 520/22, II SA/Rz 522/22, II SA/Rz 523/22, II SA/Rz 524/22, II SA/Rz 525/22 oraz II SA/Rz 526/22 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt II SA/Rz 505/22.
W tożsamych treściowo skargach, Skarżący zarzucili organowi naruszenie:
1. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a w konsekwencji brak stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza, w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, tj. Burmistrz przekroczył swoje kompetencję określając sposób dojazdu do działki, na której planowana jest budowa elektrowni pomimo, że kwestia dostępu do drogi publicznej stanowi przedmiot oceny na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, a nie decyzji środowiskowej;
2. art. 7, art. 77 § 4 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez uchybienie obowiązkowi podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i obowiązkowi wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności niezbadanie i brak jakiejkolwiek oceny wpływu lokalizowania elektrowni wiatrowej w otulinie [...] Parku Krajobrazowego, a w szczególności poprzez stwierdzenie, że uchwała Sejmiku Województwa [....] z [...] czerwca 2014 r. nr [...], pozostaje bez wpływu na ocenę decyzji środowiskowej, w sytuacji gdy strony wskazały ten akt jako normujący istnienie i funkcjonowanie, nie zaś jako akt wskazujący na powstanie parku krajobrazowego, a tym samym brak powzięcia wiadomości znanych organowi z urzędu w postaci Rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 1993 r. w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego;
3. art. 78 §1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych interdyscyplinarnych, w tym z zakresu ochrony środowiska i ochrony przyrody, ornitologii, akustyki i wibroakustyki na wniosek stron, pomimo że przedmiotem dowodu była okoliczność mająca znaczenie dla sprawy;
4. art. 158 § 1 K.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Burmistrza, w sytuacji gdy prawidłowe było stwierdzenie nieważności decyzji;
5. art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 80 ust. 1 i art. 82 u.o.o.ś., poprzez przyjęcie przez SKO stanowiska Burmistrza, skutkującego brakiem właściwej oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności przyjęcia braku pozorności wariantów przedsięwzięcia, brak rzetelnej analizy akustycznej, brak oceny (weryfikacji) raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz brak rzetelnej analizy ornitologicznej, odniesienia do walorów środowiskowych i opracowań stanowiących podstawę istnienia [...] Parku Krajobrazowego oraz otuliny Parku na terenie przedsięwzięcia.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty, Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Kolegium, a także o rozważenie stwierdzenia nieważności wydanej przez Burmistrza [...] decyzji środowiskowej. W uzasadnieniu skarg, Skarżący szczegółowo wyjasnili stawiane zarzuty, jak również podtrzymali twierdzenia przedstawione we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej, w szczególności zwracając uwagę na wadliwość sporządzonego w toku postępowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zakwestionowanej decyzji.
Na wezwanie Sądu, w kwestii wykazania legitymacji skargowej, w pismach z dnia 11 lipca 2022 r. Z.Z. oraz T.Z. wyjaśnili, że są właścicielami i użytkownikami działki o nr [...], z usytuowanym na niej domem mieszkalnym, położonej w miejscowości Ż., gm. [...]. Podnieśli, że na sąsiednim wzgórzu mają powstać dwie turbiny wiatrowe, z których pierwsza o wysokości wieży 90 m, średnicy rotora 90 m o poziomie mocy akustycznej 105 dB, znajduje się w odległości 800 m od ich działki, co w zasadniczy sposób ograniczy korzystanie z tej działki. T.Z. podniósł dodatkowo, że Inwestor wykorzysta zdemontowaną wcześniej turbinę, zaś zdaniem skarżącego takie zużyte turbiny generują infradźwięki oraz uciążliwy hałas w zakresie słyszalnym.
Z kolei T.C. w piśmie z dnia 12 lipca 2022 r. wskazał, że wspiera ojca – A.C., w prowadzeniu Gospodarstwa Agroturystycznego pod adresem: [...], jak również jest tam czasowo zameldowany i prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą [...]. Jak wyjaśnił, toczące się postępowanie uniemożliwia mu wystąpienie z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy pod budowę siedziby firmy wraz z częścią mieszkalną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności
z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki
w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skargi nie są zasadne.
Podkreślenia wymaga, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie były decyzje i postępowanie nadzwyczajne – nieważnościowe odnoszące się do decyzji Burmistrza [...] (dalej Burmistrz) z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia a nie kontrola decyzji Burmistrza.
Zaskarżona decyzja została wydana w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, będącym nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Przesłanki, których zaistnienie obliguje właściwy organ administracji publicznej do stwierdzenia nieważności decyzji zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Należą do nich:
1) wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości;
2) wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;
3) wydanie decyzji dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;
4) skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie;
5) trwała niewykonalność decyzji w dniu jej wydania;
6) wydanie decyzji, która w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą oraz
7) wydanie decyzji zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji, zaś orzekający w tym trybie organ administracji publicznej rozstrzyga wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia (w dacie wydania kontrolowanej w owym trybie decyzji) przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie wchodząc przy tym – co do zasady – w istotę sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Nie rozpoznaje się bowiem wówczas sprawy w jej całokształcie oraz w jej podstawowym przedmiocie, gdyż postępowanie nadzwyczajne nie stanowi kontynuacji postępowania zwykłego. W postępowaniu nieważnościowym organ orzeka wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, nie jest zaś władny rozstrzygać o jakichkolwiek innych kwestiach dotyczących istoty sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wydanie 8, s. 727, teza 8 do art. 156 Kpa). Tym samym, w ramach postępowania nieważnościowego, organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli nieważnościowej (por. m.in.: wyroki NSA z 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12, z 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1822/11,wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.cbois.nsa.gov.pl). Przedmiotem postępowania nadzorczego jest decyzja, a nie sprawa, zaś jego celem jest ustalenie, czy dotknięta jest ona jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wedle jednolitego orzecznictwa i poglądów doktryny, z zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 k.p.a. wynika, że przepisy, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji, nie mogą być interpretowane rozszerzająco (por. m.in. wyrok NSA z dnia 16 marca 2021 r., sygn. III OSK 281/21).
Jak się ponadto wskazuje w doktrynie i orzecznictwie rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Rażące to: oczywiste, wyraźne, bezsporne (por. J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracji, PiP 1986/1 i n.).
Podobne stanowisko zajmował J. Borkowski, według którego rażące naruszenie prawa nastąpi wtedy, gdy istnieje przepis prawny dający podstawę do wydania decyzji administracyjnej, a rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w tym przepisie prawnym (J. Borkowski, Glosa do wyroku NSA OZ w Krakowie z dnia 19 listopada 1992 r., SA/Kr 914/92, PS 1994/7-8, s. 159). W wyroku z dnia 17 kwietnia 1996 r., sygn. III SA 565/95 (Biul. Skarb. 1997/2, poz. 26) NSA podkreślił, że o rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji. Podobny pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. II FSK 217/09, stwierdzając, że wady przesądzające o nieważności tkwią w samej decyzji (postanowieniu) jako akcie stanowiącym podstawę stosunku prawnego. Naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter "rażący", gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą.
W wyroku z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. OSK 1134/04 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Skutki zaś, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności zarówno skutki gospodarcze jak i społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji jest wyjątkiem od obowiązującej w postępowaniu administracyjnym wyrażonej w art. 16 K.p.a. zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. A zatem nie jest dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie kwalifikowane, rażące, ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo w sytuacji - gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło. W konsekwencji w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że dla ustalenia czy kontrolowana decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa nie wystarczy stwierdzenie, że dokonano błędnej wykładni prawa, ale niezbędne jest wykazanie, że przekroczenie prawa nastąpiło w sposób jasny i niedwuznaczny (tak m.in. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 4 marca 2004 r. IVSA 3121/02).
Z kolei w przywołanym przykładowo w zaskarżonej decyzji orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3033/15, z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. I OSK 374/14) podkreśla się, że za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych do wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Taki pogląd jest powszechnie akceptowany a Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.
Kolegium zasadnie więc ustaliło, że nie mogą być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji podnoszone przez wnioskodawców okoliczności związane z oceną danych zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko, w tym – zwłaszcza powstałe później inne opinie, opracowania czy pisma dotyczące kwestii stanowiących przedmiot tamtego postępowania.
Powyższe uwagi znajdują odpowiednie przełożenie w postępowaniu przed sądem administracyjnym, który kontrolując decyzję wydaną w postępowaniu nieważnościowym, ocenia jedynie, czy organ zasadnie stwierdził wystąpienie lub niewystąpienie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., a zatem nie dokonuje wszechstronnej kontroli merytorycznej sprawy. W wyniku tak ukierunkowanej kontroli, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja SKO, odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza odpowiada prawu.
Kontrolowane postępowanie nieważnościowe było prowadzone na skutek jednobrzmiących wniosków złożonych przez wymienione na wstępie uzasadnienia osoby, których zarzuty sprowadzały się do:
- pozorności podanych przez Inwestora wariantów przedsięwzięcia;
- braku dokonania oceny raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;
- braku rzetelnej analizy akustycznej;
- braku rzetelnej analizy ornitologicznej;
- braku odniesienia do walorów środowiskowych i opracowań stanowiących podstawę utworzenia [...] Parku Krajobrazowego oraz otuliny tego Parku na terenie przedsięwzięcia;
- pominięcie zjawiska migracji i przemieszczania się gatunków ptaków i brak uwzględnienia rzeczywistego stanu;
- braku uwzględnienia terenów leśnych w bliskim sąsiedztwie inwestycji;
- rzeczywistego braku dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, gdyż istniejąca w terenie droga położona jest na gruntach prywatnych.
W pierwszej kolejności SKO zbadało legitymację wnioskodawców zasadnie przyjmując, że z uwagi na brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych ustanawiających zakaz lokalizacji i budowy budynków mieszkalnych lub budynków o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa w odległości mniejszej niż ponad dziesięciokrotność wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowych), aktualnie posiadają oni status strony. Rzeczywiście przepisy te weszły w życie po wydaniu decyzji przez Burmistrza ale dzięki nim były podstawy do przyjęcia, że wnioskodawcy mają interes prawny w kwestionowaniu ww ostatecznej decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym.
Analogicznie uzasadniony został interes Skarżących, którzy nie byli inicjatorami postępowania nieważnościowego a złożyli skargi na decyzję SKO z dnia [...] lutego 2022 r. – tj. Z.Z., T.Z. oraz T.C.
SKO w swojej decyzji przytoczyło przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Burmistrza (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 – dalej "ustawa") oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397, dalej "rozporządzenie"), które obowiązywało w czasie trwania postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 25 kwietnia 2014 r. i szczegółowo przedstawiło wynikające z tych przepisów wymogi, odnosząc je do przebiegu i wyniku postępowania zwykłego.
Jak wskazał Organ, z art. 59 ust. 1 ustawy wynika, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:
1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.
Przedsięwzięcia zaliczane do tych kategorii zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397).
Stosownie do art. 61 ust 1 ustawy ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się m.in. w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która to decyzja określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (art. 71 ust. 1 ustawy).
Jak zasadnie wskazało SKO, z akt sprawy wynika, że przedsięwzięcie określone we wniosku Inwestora jest zaliczane do kategorii określonej w § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b ww rozporządzenia, tj. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być stwierdzony. Są to instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5 o całkowitej wysokości nie niższej niż 30m.
Z art. 63 ust. 1 ustawy wynika, iż obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowanych, po uzyskaniu stanowisk organów wymienionych w art. 64 ust. 1 ustawy. W świetle art. 75 ust. 1 ustawy Burmistrz był organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego rodzaju inwestycji.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., wydanym w oparciu o art. 63 ust. 1 ustawy Burmistrz [...] stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, określając jednocześnie szczegółowy zakres raportu. Z akt sprawy wynika, że postanowienie to, zgodnie z wymogami art. 64 ust. 1 ustawy, zostało wydane po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], czego dowodem jest opinia z dnia 27 lutego 2012 r., [...] oraz po uzyskaniu postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 28 grudnia 2011 r., znak [...]. Obydwa organy opiniujące uznały, iż istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.
W następstwie powyższego postanowienia przedłożony do akt sprawy został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Wniosek Inwestora wraz z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i uzupełniającą go dokumentacją został zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy przesłany do organów uzgadniających celem uzyskania ich stanowisk w sprawie. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] opinią sanitarną z dnia 22 stycznia 2013r. uzgodnił pozytywnie realizację przedsięwzięcia objętego wnioskiem. Kolejno - postanowieniem z dnia 28.02.2014r. znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, precyzując w wydanym postanowieniu szczegółowe warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dot. ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowalnym, ornitologiczny i chiropterologiczny monitoring porealizacyjny, wymogi analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania na klimat akustyczny.
Po zawiadomieniu stron postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, Burmistrz S. w dniu 25 kwietnia 2014r. wydał kwestionowaną przez Skarżących decyzję w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn. "Budowa elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 3 MW wraz z towarzyszącą infrastrukturą drogową i elektroenergetyczną".
Sąd nie znalazł podstaw do podważenia stanowiska SKO, że decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. uwzględnia zarówno wyniki uzgodnień organów, jak i ustalenia zawarte w raporcie i wyniki przeprowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa (aczkolwiek żadna organizacja ekologiczna nie zgłosiła swego udziału). Zawiera też wszystkie niezbędne elementy wymagane przepisem art. 82 ustawy, w tym opisuje przedmiot inwestycji, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, określa wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, ornitologiczny i chiropterologiczny monitoring porealizacyjny, wymogi analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania na klimat akustyczny. Także uzasadnienie decyzji spełnia warunki przewidziane w art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy.
Słusznie Kolegium wskazało, że jak wynika z decyzji Burmistrza i raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, analizie poddano wariant "zerowy" polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, wariant proponowany przez Inwestora tzw. "inwestycyjny" oraz wariant "alternatywny" analizowany przez Inwestora we wstępnej fazie postępowania. W przypadku niepodejmowania realizacji przedsięwzięcia teren potencjalnych lokalizacji elektrowni wiatrowych pozostanie w stanie niezmienionym, czyli nadal będzie użytkowany rolniczo (wariant zerowy).
W tzw. wariancie Inwestorskim planowana była budowa 2 turbin wiatrowych o łącznej mocy do 3 MW na działce nr [...] w miejscowości Ż. Zamontowane zostać miały dwie turbiny wiatrowe o parametrach: turbina nr 1 (moc turbiny - ok. 0,66 MW, wysokość wieży turbiny - do 80 m, średnica wirnika - do 52 m), turbina nr 2 (moc turbiny - do 2,00 MW, wysokość wieży - do 90 m, średnica wirnika - do 90 m.). Ponadto przewidywano budowę infrastruktury towarzyszącej w postaci stacji transformatorowej 3/15 kV, podziemnych linii kablowych łączących turbiny wiatrowe ze stacją transformatorową i linii światłowodowej. Turbiny miały być posadowione na fundamentach w postaci stopy fundamentowej o średnicy przy podstawie wynoszącej ok. 25 m.
Jako wariant alternatywny w trakcie prowadzonego postępowania Inwestor rozważał wariant realizacji przedsięwzięcia polegający na usytuowaniu turbiny nr 1 dalej o 70 m w kierunku południowym względem ostatecznej lokalizacji (bliżej w stosunku do istniejącej zabudowy zagrodowej). Usytuowanie turbiny nr 2 nie uległo zmianie. W wyniku przeprowadzonych analiz akustycznych Inwestor zrezygnował z takiej lokalizacji turbiny nr 1, z powodu ryzyka przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach chronionych akustycznie, i zdecydował się na realizację wariantu inwestycyjnego (usytuowanie turbiny nr 1 w odległości ok. 250 m od najbliższej zabudowy typu zagrodowego).
Warianty te różnią się więc a ocena tych wariantów pod względem rzekomej pozorności jednego z nich nie mogła się odbywać w ramach postępowania nieważnościowego. Mogły być one natomiast oceniane w postępowaniu zwykłym.
Kolegium odniosło się do zarzutu nierzetelnej analizy akustycznej, wskazując, że z raportu oraz dodatkowej analizy akustycznej oddziaływania na środowisko (opracowanej przez A.K. i M.S. - [...] s.c., z lutego 2014r.) przedłożonej przez Inwestora na wezwanie RDOŚ jako organu uzgadniającego wynika, że emisja hałasu pochodząca od źródeł związanych z funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia na najbliższych terenach chronionych pod względem akustycznym nie przekracza dopuszczalnych norm. Planowane przedsięwzięcie spełniało więc wymagania rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku /Dz. U. z 2014r. poz. 112/, gdyż jak ustalono nie będzie na terenach zabudowy mieszkaniowej zagrodowej powodować przekroczeń wartości dopuszczalnych hałasu ani dla pory nocy (45 dB), ani dla pory dnia (55 dB).
SKO słusznie też podkreśliło, że w decyzji Burmistrza nałożono wymóg sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania na klimat akustyczny. Zalecono wykonanie pomiarów w pierwszym miesiącu po przekazaniu przedsięwzięcia do eksploatacji oraz ich powtórzenie w cyklach 3 miesięcznych przez okres 12 miesięcy. Pomiary winny być wykonywane według metodyki referencyjnej określonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2Q08r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody /Dz. U. Nr 206 poz. 1291/ w trakcie pracy wszystkich turbin wiatrowych (przy maksymalnej mocy akustycznej). W razie stwierdzenia przekroczeń wartości dopuszczalnych poziomów hałasu dla pory dziennej i dla pory nocnej, zastosowane mają zostać odpowiednie środki ochrony klimatu akustycznego.
Podkreślić należy, że w świetle przedmiotu postępowania nieważnościowego brak było podstaw do oceniania czy rzeczywiście Burmistrz nierzetelnie przeanalizował kwestię klimatu akustycznego planowanego przedsięwzięcia.
Kolegium szczegółowo odniosło się także do zarzutu nierzetelnej analizy ornitologicznej, wskazując, że w raporcie zostały przedstawione badania zarówno ornitologiczne jak i chiropterologiczne. Ocena zaś rzetelności tych analiz nie mieści się w zakresie postępowania nadzwyczajnego.
Zasadnie też Kolegium wskazało, że wbrew twierdzeniom wnioskodawców, raport uwzględniał tereny leśne położone w bliskim sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia. Pismem z dnia 5 września 2013r. organ współdziałający RDOŚ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia raportu w odniesieniu do opisu elementów przyrodniczych - przedstawienie opisu elementów przyrodniczych tj. szaty roślinnej, zwierząt (z wyjątkiem ornito- i chiropterofauny), roślin (w szczególności objętych ochroną gatunkową ), siedlisk przyrodniczych zadrzewień, oczek wodnych, cieków, itp. w granicach możliwego znaczącego oddziaływania farmy wiatrowej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Inwestor przedłożył uzupełnienie raportu z dnia 24 września 2013r. które zawiera analizę ww. elementów przyrodniczych. Kwestie te także nie mogły stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.
Sąd podziela ustalenia SKO, że stanowiący podstawę dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko raport oraz dokumentacja go uzupełniająca zostały sporządzone przez osoby posiadające stosowne kwalifikacje i wiedzę fachową z odpowiednich dziedzin. Dokumentacja ta - uznana także przez wyspecjalizowane organy współdziałające za kompletną i dającą podstawę do zajęcia merytorycznego stanowiska w sprawie - zawiera niezbędną charakterystykę przedsięwzięcia, spełniając wymogi z art. 66 ust. 1 ustawy.
Jeszcze raz przypomnieć należy, że przedmiotem postępowania nieważnościowego było ustalenie czy decyzja Burmistrza jest dotknięta którąś z wad stanowiących przesłanki stwierdzenia nieważności nie zaś zwykła merytoryczna i procesowa kontrola tej decyzji. Po analizie decyzji Burmistrza i poprzedzającego ją postępowania Kolegium zasadnie nie stwierdziło zaistnienia takich kwalifikowanych wad. Nie leżała zaś w gestii SKO w tym postępowaniu ocena merytoryczna czy wartości dowodowej raportu, bo wykracza to poza jego ramy i przedmiot.
Przywoływane przez Skarżących zarzuty odnoszące się do decyzji Burmistrza dotyczą głównie postępowania dowodowego, luk czy (zdaniem wnioskodawców) nieprawidłowości w tym postępowaniu, niewłaściwej oceny, czy braku oceny zgromadzonego materiału. Okoliczności takie – co do zasady – nie mogą być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Mogły być natomiast przedmiotem odwołania i kontroli w zwykłym postępowaniu.
Wobec tego, ani odmienna ocena dowodów, ani nawet braki (gdyby takie były) w postępowaniu dowodowym, w sytuacji gdy takie było przeprowadzone, nie mogą być uznane za rażące naruszenie prawa.
Wbrew zarzutom skarg sprawa, której przedmiotem było zbadanie czy zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza została wyjaśniona wystarczająco. Jeszcze raz podkreślić należy, że postępowanie nieważnościowe nie służy merytorycznej weryfikacji decyzji, jaka mogłaby mieć miejsce w zwykłym postępowaniu odwoławczym. Z tego powodu bezzasadne są zarzuty skarg dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w tym także nieprzeprowadzenia dowodu z opinii "biegłego lub biegłych interdyscyplinarnych, w tym z zakresu ochrony środowiska, ochrony przyrody, ornitologii, akustyki i wibroakustyki" na wniosek stron. Opinie takie miałyby w zamierzeniu wnioskodawców podważać wyniki postępowania dowodowego przeprowadzonego przez Burmistrza a nie jest to, ani celem ani przedmiotem postępowania nieważnościowego. Nie doszło więc do naruszenia art. 78 § 1 k.p.a.
Wbrew zarzutom skarg Kolegium nie dokonywało kontroli prawidłowości stanowiska Burmistrza. Skontrolowało jedynie przebieg postępowania i samą decyzję w aspekcie wystąpienia tzw. wad kwalifikowanych, w szczególności i w najszerszym zakresie odnosząc powyższe do przepisów ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez Burmistrza.
Odnosząc się do konkretnych zarzutów wnioskodawców SKO zasadnie stwierdziło, że wskazywana przez nich uchwała Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego nie obowiązywała w czasie rozstrzygania sprawy przez Burmistrza. Park krajobrazowy został utworzony m.in. na podstawie wskazywanego we wniesionych skargach rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] marca 1993 r. w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego. W czasie, kiedy Burmistrz procedował i rozstrzygał sprawę obowiązywało rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, które obowiązywało od 24 czerwca 2005 r. do 25 lipca 2014 r. (Dz.Urz.woj.podkarp. z 2005 r., Nr [...], poz. [...]).
Faktycznie z § 3 ust. 1 pkt 2 tegoż rozporządzenia dla terenu powyższego obszaru wynikał zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jednakże w ust. 2 tego przepisu wskazano, że zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 nie dotyczy realizacji takich przedsięwzięć, dla których przeprowadzana procedura oceny oddziaływania na środowisko, w trakcie której sporządzono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę obszaru chronionego krajobrazu. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 627 – według brzmienia na datę decyzji Burmistrza) park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. Stosownie do ust. 2 tego przepisu na obszarach graniczących z parkiem krajobrazowym może być wyznaczona otulina. Zgodnie z ustawową definicją zawartą w art. 5 pkt 14) ustawy o ochronie przyrody, otulina to strefa ochronna granicząca z formą ochrony przyrody i wyznaczona indywidualnie dla formy ochrony przyrody w celu zabezpieczenia przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka. W świetle powyższego zakazy obowiązujące na terenie parku krajobrazowego nie mogą być odnoszone bezpośrednio do terenów, na których wyznaczono otulinę. Natomiast musi być uwzględniona ich rola wynikająca z tej definicji.
Z akt sprawy, w tym ani z raportu, ani z postanowienia RDOŚ, z którym była uzgadniana decyzja środowiskowa nie wynika, aby rzeczywiście działka nr ew. [...] była położona na obszarze ww Obszaru Chronionego Krajobrazu czy w jego otulinie. W każdym razie, nawet gdyby tak było, to dokonanie uzgodnienia ze specjalistycznym organem, jakim jest RDOŚ, który analizował wpływ inwestycji na środowisko, w tym przyrodę, sporządzenie raportu, który był uzupełniany na żądanie RDOŚ i przeniesienie wymagań RDOŚ z dnia 28 lutego 2014 r. do decyzji Burmistrza pozwalały na przyjęcie, że zaistniała sytuacja przewidziana w § 3 ust. 2 rozporządzenia Wojewody. Z uzasadnienia decyzji Burmistrza jasno bowiem wynika, że przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na przyrodę. SKO tej kwestii nie poruszyło ale w świetle powyższego nie mogło to mieć żadnego wpływu na wynik sprawy.
Decyzja Burmistrza nie narusza także przepisów o właściwości organów, bo nie dotyczy ona w ogóle kwestii tzw. dostępu do drogi publicznej, który się bada przy ustaleniu warunków zabudowy. Poza tym dostęp do drogi publicznej jest tylko jedną z przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Jak wynika z tej decyzji przedsięwzięcie polegać miało na "budowie elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 3 MW wraz z towarzyszącą infrastrukturą drogową i elektroenergetyczną". Określenie Burmistrza w pkt 2 ppkt 5), że dojazd do planowanych wież elektrowni wiatrowych stanowić będzie istniejąca droga gruntowa stanowi część opisu inwestycji i w ocenie Sądu dotyczy warunków wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia – co wynika z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy. Drogi dojazdowe mieściły się w zakresie inwestycji a nawet, gdyby nie podzielić powyższych poglądów, to i tak nie ma przepisu, z którego wynika zakaz zbadania i ustalenia w decyzji środowiskowej jak będzie odbywał się dojazd do terenu inwestycji, a więc nie mogło dojść do rażącego naruszenia prawa. Nie należy powyższego utożsamiać z "dostępem do drogi publicznej", bo ww jednostka redakcyjna decyzji Burmistrza o tym nie stanowi.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu nie doszło do naruszeń przepisów wyszczególnionych w skargach i należało je oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a. jako bezzasadne.