II SA/Rz 45/25

II SA/Rz 45/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-08-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jolanta Kłoda-Szeliga /sprawozdawca/
Karina Gniewek-Berezowska
Maria Mikolik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Sygn. powiązane
III OZ 269/25 - Postanowienie NSA z 2025-06-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maria Mikolik Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 25 października 2024 r. nr SKO.4104.10.2024 w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów – skargę oddala –
Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu (dalej: SKO, Kolegium lub Organ odwoławczy) z 25 października 2024 r. nr SKO.4104.10.2024, wydana w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania.
Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:
Wójt Gminy [...] (dalej: Organ I instancji lub Wójt) ustalił, że na działkach nr [...] i [...] w miejscowości [...] należących wcześniej do A. W. (dalej: Skarżący), a od lutego 2021 r. do D. W., bez wymaganych zezwoleń składowane były odpady. Postępowanie zostało wszczęte na podstawie pisma Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ) z lipca 2020 r., w którym organ ten poinformował o stwierdzeniu podczas kontroli nielegalnego magazynowania przez Skarżącego dużych ilości odpadów, w tym złomu stalowego, zużytych opon, tworzyw sztucznych i worków foliowych, bez posiadania stosownych zezwoleń.
W ramach prowadzonego postępowania administracyjnego organ przeprowadził szereg czynności dowodowych, w tym kilkukrotne oględziny nieruchomości w dniach: 21 grudnia 2020 r., 29 kwietnia 2021 r. oraz 11 maja 2022r. Z każdej czynności sporządzono protokół oraz notatki służbowe, a dodatkowo stan nieruchomości dokumentowano fotograficznie. Podczas oględzin ujawniono różne rodzaje odpadów m.in. opony, tworzywa sztuczne, elementy karoserii, chłodnice, części zawieszenia, złom stalowy, filtry olejowe oraz inne elementy mogące pochodzić z nielegalnego demontażu pojazdów. Na miejscu znajdowały się również pojazdy w różnych stadiach rozbiórki oraz zanieczyszczenia gruntu w postaci filmu olejowego.
Skarżący stwierdził, że odpady zostały mu przekazane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej – przez uczestnika postępowania – K. P., jako złom stalowy, jednak po ich odbiorze stwierdził, że nie spełniają one warunków umowy i wezwał dostawcę do ich odbioru, czego ten nie dokonał. Skarżący wskazywał również na brak środków finansowych do ich usunięcia. W toku postępowania dopuszczono liczne dowody, w tym dokumenty handlowe (faktury VAT, dokumenty WZ, karty przekazania odpadów, potwierdzenia dostaw), informacje i protokoły kontroli z WIOŚ oraz Marszałka Województwa Podkarpackiego. Przesłuchano także wielu świadków – m.in. w marcu, lipcu, wrześniu, październiku i listopadzie 2022 r. – na okoliczność pochodzenia i charakteru odpadów oraz przebiegu transakcji z dnia 3 lipca 2019 r., podczas której firma [...] miała dostarczyć Skarżącemu ok. 50 ton złomu stalowego zanieczyszczonego. Zeznania potwierdziły, że Skarżący był obecny przy dostawie, znał jakość towaru, a odpady trafiły na wskazane przez niego miejsce. Do akt sprawy dołączono również liczne pisma procesowe stron, opinie, wnioski dowodowe, odmowę udostępnienia protokołu rozprawy przez Sądu Rejonowy w [...] oraz odpowiedzi instytucji administracji publicznej.
W wyniku oceny zebranego materiału dowodowego Wójt, decyzją z 1 lutego 2023 r. nr [...] – nakazał Skarżącemu usunięcie wszystkich stwierdzonych odpadów zgodnie z przepisami prawa, wskazując termin 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji. W wyniku odwołania Skarżącego, SKO decyzją z 15 marca 2023 r. nr SKO.4170.5.2023 uchyliło zaskarżoną decyzję Organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na stwierdzone braki postępowania wyjaśniającego, pominięcie w sprawie aktualnego właściciela działek nr [...] – D. W. oraz brak uzasadnienia decyzji tzw. części prawnej, w tym przypisania wyłącznej odpowiedzialności Skarżącemu.
Po uzupełnieniu materiału dowodowego, zawiadomieniu D. W. o toczącym się postępowaniu i przesłuchaniu go jako strony, Wójt ponownie wydał decyzję – z dnia 11 lipca 2023 r. nr [...] - nakazującą Skarżącemu usunięcie odpadów, a D. W. jako właścicielowi działek o nr ewid. [...] w miejscowości [...], zobowiązanie do umożliwienia realizacji tego obowiązku. Decyzja ta również została uchylona przez SKO – decyzją z 24 październiku 2023 r. nr SKO.4104.10.2023 – co skutkowało kontynuowaniem postępowania administracyjnego. Skarżący wnioskował m.in. o wyłączenie z postępowania pracownika organu, powołując się na jego rzekome relacje towarzyskie urzędnika z uczestnikiem postępowania – K. P. oraz na uprzednie podpisywanie uchylonych decyzji. Wójt odmówił wyłączenia urzędnika, uznając zarzuty za gołosłowne i niepoparte żadnymi dowodami.
Ostatecznie, po zakończeniu postępowania dowodowego i umożliwieniu stronom wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału, Wójt decyzją z 25 czerwca 2024 r. nr [...], ponownie nakazał Skarżącemu usunięcie wszystkich zgromadzonych na działkach odpadów, ustalając 60-dniowy termin realizacji obowiązku od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
Nadto nakazał D. W., jako właścicielowi działek o nr ewid. [...] w miejscowości [...] , umożliwienie Skarżącemu realizacji tego obowiązku.
Uzasadniając decyzję Wójt podniósł, że Skarżący w dniu 3 lipca 2019 r. przyjął na teren swoich działek nr [...] w miejscowości [...] transport złomu od firmy [...], na podstawie uprzednio zawartej ustnej umowy. Potwierdzeniem dostawy było podpisanie przez Skarżącego dokumentów WZ w liczbie ośmiu sztuk (nr [...]) oraz faktury VAT nr [...] z tej samej daty. Skarżący, który – jak twierdzi – w momencie odbioru złomu znajdował się pod wpływem alkoholu, po wytrzeźwieniu uznał, że dostarczony materiał nie odpowiadał uzgodnionej jakości i zawierał odpady komunalne. W związku z tym zwrócił się do dostawcy o anulowanie transakcji, a następnie 9 lipca 2019 r. złożył pisemne oświadczenie o odstąpieniu od umowy oraz wezwał kontrahenta do odbioru odpadów w terminie 7 dni. Odpady te – po nieudanej próbie sprzedaży ich przez Skarżącego do spółki [...] w [...] – zostały ponownie zdeponowane na działkach należących do niego.
Organ wskazał, że 12 stycznia 2020 r. do Urzędu Gminy w [...] wpłynęła informacja od WIOŚ, z której wynikało, że w grudniu 2020 r. pracownicy tego organu przeprowadzili kontrolę na nieruchomości Skarżącego, podczas której stwierdzono obecność pryzmy odpadów zawierającej m.in. złom stalowy (fragmenty karoserii, części samochodowe, elementy AGD), opony, tekstylia i tworzywa sztuczne, najprawdopodobniej pochodzące z demontażu pojazdów. Zaznaczono przy tym, że odpady pozostawały w stanie niezmienionym od poprzedniej kontroli z czerwca 2020 r. Organ przeprowadził również własne oględziny terenu w dniu 21 grudnia 2020 r., potwierdzając obecność odpadów na działkach [...]. Do akt sprawy włączono protokoły z oględzin przeprowadzonych zarówno przez WIOŚ (z 22 czerwca i 10 grudnia 2020 r.), jak i przez Organ I instancji, wraz z dokumentacją fotograficzną oraz zeznaniami świadków. W ocenie organu, ujawnione odpady są efektem prowadzonej przez lata działalności Skarżącego w zakresie skupu złomu i nielegalnego demontażu pojazdów. Pomimo wezwania, Skarżący nie przedstawił bowiem informacji ani dokumentów dotyczących zagospodarowania odpadów powstałych w wyniku tej działalności, co – w świetle przepisów – jednoznacznie wskazuje, że był ich posiadaczem. Organ dokonał analizy dowodów i potwierdził, że Skarżący miał wiedzę o dostawie, zaakceptował ją i był obecny podczas jej realizacji.
Wskazując na przepisy ustawy o odpadach, Wójt podniósł, że obowiązek usunięcia odpadów spoczywa na ich posiadaczu, a organ nie jest zobowiązany do ustalania właściciela odpadów. Jednocześnie właściciel lub władający nieruchomością, na której odpady są składowane niezgodnie z prawem, ma interes prawny w postępowaniu administracyjnym, niezależnie od tego, czy jest ich posiadaczem. W sytuacji, gdy posiadacz odpadów nie dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości, władający powierzchnią ziemi obowiązany jest umożliwić mu ich usunięcie – co ma również znaczenie w przypadku wykonania zastępczego decyzji przez organ egzekucyjny.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył Skarżący, zaskarżając ww. decyzję w całości.
Po rozpoznaniu odwołania, SKO działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 dalej: K.p.a) oraz art. 26 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm. dalej: ustawa o odpadach bądź u.o.), opisaną na wstępie decyzją z 25 października 2024 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Organu I instancji.
W ocenie Kolegium, Organ I instancji dokonał pełnej i rzetelnej analizy materiału dowodowego, w tym dokumentów handlowych, protokołów oględzin, fotografii, zeznań świadków oraz stanowisk stron, a jego ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości. Ustalono, że odpady ujawnione na działkach nr [...] w miejscowości [...] zostały dostarczone w dniu 3 lipca 2019 r. przez firmę K. P. i przyjęte przez Skarżącego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, co potwierdzają podpisane przez niego dokumenty WZ i faktura VAT. Skarżący przyznał, że był obecny przy dostawie i nie zakwestionował jej w momencie odbioru. Dopiero po czasie, uznając dostarczony materiał za nienadający się do dalszego wykorzystania, próbował jednostronnie odstąpić od umowy i wzywał dostawcę do jego odbioru – bezskutecznie.
Kolegium podzieliło stanowisko Organu I instancji, że to Skarżący był posiadaczem odpadów w rozumieniu ustawy o odpadach, a nie sam ich dostawca. Zgromadzone dowody nie dają podstaw do przerzucenia odpowiedzialności na inny podmiot. Brak wykazania legalnego zagospodarowania odpadów przez Skarżącego, przy ich fizycznym składowaniu na jego nieruchomości, jednoznacznie wskazuje na konieczność zastosowania art. 26 ust. 2 u.o. i nałożenie obowiązku ich usunięcia. Kolegium zwróciło także uwagę, że w sprawie prawidłowo ustalono również aktualnego właściciela nieruchomości D. W., który został zobowiązany do umożliwienia wykonania obowiązku usunięcia odpadów przez posiadacza. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania ani błędów w ocenie materiału dowodowego, dlatego decyzję Organu I instancji utrzymał w mocy.
Na powyższą decyzję Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:
- art. 26 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 19 u.o. poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że Skarżący jest wyłącznym posiadaczem odpadów składowanych na terenie działek o nr ewid. [...] położonych w miejscowości [...] i w związku z tym zobowiązania go do ich usunięcia, podczas gdy wytwórcą odpadów jest K. P. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: [...], który w dniu 3 lipca 2019 r. dostarczył je Skarżącemu pod pozorem sprzedaży "złomu stalowego" wprowadzając go w błąd, co do rzeczywistego przedmiotu transakcji;
- art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 2 k.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważania materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie tego, kto jest rzeczywistym wytwórcą odpadów składowanych od 3 lipca 2019 r. na działkach ewid. nr [...];
- art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności zlekceważenia twierdzeń Skarżącego i dowodów na ich poparcie.
W piśmie procesowym z 13 grudnia 2024 r. Skarżący zarzucił ww. decyzji naruszenie:
- art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji w okolicznościach braku uzasadnienia decyzji Wójta w zakresie wskazania powodów dla których organ część dowodów pominął, części odmówił wiarygodności, a inne uznał za wiarygodne;
- art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego w ten sposób, że SKO zaniechało przeprowadzenia własnego postępowania, a ograniczyło się jedynie do utrzymania w mocy decyzji organu i instancji, przyjmując jednocześnie argumentację Wójta za swoją;
- art. 27 ust. 1,2 i 3 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.o. w konsekwencji przyjęcie, że za usunięcie odpadów z działek ew. nr [...] odpowiada Skarżący, gdy prawidłowe zastosowanie ww. przepisów prowadzi do wniosku, że w przypadku przekazania odpadów nabywcy nieposiadającemu zezwolenia na posiadanie lub przetwarzanie odpadów oraz wpisu do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 odpowiedzialnym za gospodarowanie odpadami, a w tym ich usunięcie pozostaje sprzedawca.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji i przekazanie sprawy Wójtowi do ponownego rozpoznania, nadto o zasądzenie kosztów postępowania. Do skargi dołączył kserokopię wyroku Sądu Okręgowego w [...] z 5 października 2021 r. syg. akt [...] w sprawie z powództwa K. P. przeciwko Skarżącemu o zapłatę, którym to wyrokiem wydanym na skutek apelacji powoda, SO w [...] utrzymał w mocy nakaz zapłaty. Skarżący odwołał się do ustaleń stanu faktycznego poczynionych na potrzeby sprawy o zapłatę, argumentując, iż są one miarodajne dla czynienia ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie oraz zarzucając, że organy prowadzące postępowanie administracyjne nie wzięły pod uwagę ustaleń sądu powszechnego.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.
Postanowieniem z 5 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 45/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 6 czerwca 2025 r. sygn. akt III OZ 269/25 oddalił zażalenie Skarżącego na ww. postanowienie.
Na rozprawie 19 sierpnia 2025 r . pełnomocnik skarżącego podtrzymał wnioski zawarte w skardze wskazując, że w dacie 3 lipca 2019 r. doszło do przywiezienia odpadów na nieruchomość Skarżącego, w związku z nieprawidłowo wykonaną umową zawartą z uczestnikiem postępowania. Przed tą datą Skarżący w ogóle nie składował odpadów komunalnych, zajmując się wyłącznie obrotem złomem. W związku z tym, obarczenie Skarżącego odpowiedzialnością za składowanie przedmiotowych odpadów jest niezasadne. Pełnomocnik Skarżącego podkreślił, że organy prowadzące postępowania w sprawie, nie zgromadziły dowodów, które potwierdzałyby że przed wspomnianą datą Skarżący składował na swojej działce odpady komunalne. Faktu składowania odpadów na działce nie sygnalizował też żaden z sąsiadów i nie było prowadzone żadne postępowanie administracyjne w przedmiocie składowania odpadów komunalnych na działce Skarżącego.
W odpowiedzi pełnomocnik uczestnika, wnosząc o oddalenie skargi, podkreślił, że towar który został przetransportowany na nieruchomość Skarżącego w wykonaniu umowy z 3 lipca 2019 r. był złomem stalowym, który został przez Skarżącego sprzedany firmie [...], a zalegające na działce Skarżącego odpady nie pochodzą z tego transportu. Podkreślił, że Skarżący nie przedstawił dokumentów dotyczących utylizacji odpadów, w przeciwieństwie do uczestnika postępowania a zaleganie odpadów na działce Skarżącego przed wspomnianą datą potwierdzone zostało zeznaniami świadków i zdjęciami z Geoportalu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, jedynie wtedy gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach.
Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd nie stwierdził aby zaskarżona decyzja naruszała prawo.
Samo zaleganie na nieruchomości - należącej uprzednio do Skarżącego, a obecnie do jego syna - odpadów o kodach określonych w treści decyzji pozostaje poza sporem w sprawie, tak samo jak fakt prowadzenia przez Skarżącego na tej nieruchomości działalności gospodarczej, polegającej na skupie złomu oraz na demontażu pojazdów samochodowych. Istotą sporu jest pochodzenie owych odpadów, gdyż Skarżący w toku postępowania starał się wykazać, że wytwórcą przedmiotowych odpadów jest wyłącznie inny podmiot gospodarczy – K. P., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: [...], który w dniu 3 lipca 2019 r. dostarczył je Skarżącemu pod pozorem sprzedaży "złomu stalowego", wprowadzając Skarżącego w błąd, co do rzeczywistego przedmiotu transakcji.
O ile samo dokonanie transakcji polegającej na nabyciu odpadów na podstawie umowy Skarżącego z uczestnikiem postępowania nie budzi wątpliwości, to już jakość towaru będącego przedmiotem transakcji stanowi główny przedmiot sporu pomiędzy stronami tej umowy. Uczestnik postępowania K. P. Kategorycznie zaprzecza jakoby w przedmiotowym transporcie znajdowały się odpady inne aniżeli złom stalowy, Skarżący zaś zarzuca uczestnikowi postępowania, że w wyniku nieprawidłowego wykonania umowy zdeponował na jego nieruchomości odpady komunalne nie będące przedmiotem zawartej ze Skarżącym umowy.
Nie budzi również wątpliwości w sprawie, że transport odpadów wynikający z umowy z 3 lipca 2019 r. został potwierdzony przez Skarżącego, obecnego w momencie jego wyładunku, odpowiednimi dokumentami, a dopiero w późniejszym okresie Skarżący wystąpił z zarzutem o niezgodności towaru z umową. Ten brak niezwłoczności w reakcji Skarżącego stał się powodem orzeczenia SO w [...] o braku możliwości skorzystania przez Skarżącego z rękojmi za wady towaru, przy czym sąd ten, ustalając stan faktyczny w sprawie o zapłatę przyjął, że umowa z 3 lipca 2019r. nie została wykonana prawidłowo.
W ocenie Skarżącego zastosowanie w sprawie powinien znaleźć przepis art. 27 ust 2 pkt 1 ustawy o odpadach, zgodnie z którym wytwórca lub posiadacz odpadów może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami wyłącznie podmiotom, które posiadają zezwolenie na ich zbieranie bądź przetwarzania. W przeciwnym razie odpowiedzialność za gospodarowanie odpadami nie przechodzi na nabywcę.
Organ odwoławczy nie przychylił się do stanowiska Skarżącego, stwierdzając że powinien on ponieść wyłączną odpowiedzialność za usunięcie przedmiotowych odpadów na podstawie art. 26 ust.1 ustawy o odpadach, gdyż nie wykazał w toku postępowania, że nie jest posiadaczem całości odpadów zgromadzonych na kontrolowanej nieruchomości, czyli nie obalił domniemania pochodzenia odpadów od osoby władającej powierzchnią ziemi.
Zgodnie z art. 26 ust 1. posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania.
Zgodnie z art. 3 ust.1 pkt 19 ustawy o odpadach za posiadacza odpadów przyjmuje wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości;
Aby obalić domniemanie pochodzenie odpadów od właściciela nieruchomości Skarżący starał się wykazać, że zalegające na jego nieruchomości odpady zostały tam przywiezione przez osobę trzecią – uczestnika postępowania w ramach nieprawidłowo wykonanej umowy sprzedaży. Nie jest sporne, że strony zawarły taką umowę, a orzekający w sprawie o zapłatę Sąd Okręgowy w [...] przyjął na potrzeby tej sprawy, że transport odpadów, który nastąpił w ramach tej umowy, nie stanowił właściwego wykonania tej umowy. Należy jednak zauważyć, że sąd powszechny w sprawie o zapłatę nie miał na uwadze całości działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego ani też środowiskowego aspektu przedmiotowej sprawy, a jedynie jedną transakcją i wynikłe na jej tle roszczenie pieniężne. Odnosząc się do tez zawartych w uzasadnieniu tego wyroku Skarżący argumentował, że wytwórcą odpadów jest wyłącznie uczestnik przedmiotowego postępowania nie zaś sam Skarżący, który nie powinien być zobowiązywany do usunięcia przedmiotowych odpadów. Zauważyć jednak należy, że z uzasadnienia przedmiotowego wyroku wynika, że SO w [...] przyjął za podstawę orzeczenia podaną przez pozwanego wersję zdarzeń, co do sposobu wykonania umowy z 3 lipca 2029r. stwierdzając, że sednem sprawy jest brak niezwłoczności notyfikacji wady towaru, uniemożliwiający pozwanemu wykonanie uprawnień z rękojmi. W treści uzasadnienia sąd zaznaczył wyraźnie, że zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego podlegał zmianie na korzyść powoda bez potrzeby prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie dalej idącym, a mianowicie czy powód dostarczył pozwanemu złom czy inne odpady, co skutkowało oddaleniem wniosków dowodowych zgłoszonych na etapie postępowania Apelacyjnego.
W ocenie Sądu, w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, SKO słusznie uznało, że ustalenia faktyczne poczynione na potrzeby sprawy o zapłatę nie są miarodajne dla ustaleń w przedmiotowej sprawie a nadto nawet przyjęcie nieprawidłowego wykonania spornej w sprawie umowy dostawy złomu nie prowadzi do obalenia domniemania z art. 3 ust 19 ustawy o odpadach. Skarżący nie wykazał bowiem, że nie ponosi odpowiedzialności za odpady zalegające na niego nieruchomości w całości.
Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko SKO, stwierdzając, że niewiążący wyrok Sądu Okręgowego w [...], który dotyczył wyłącznie jednej transakcji, nie zaś szerzej analizowanego stanu faktycznego, związanego z długotrwałą działalnością gospodarczą Skarżącego – nie jest miarodajny dla czynienia ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie, mającej za przedmiot nakaz usunięcia odpadów z nieruchomości, na której Skarżący prowadzi wieloletnią działalność gospodarczą, nie zaś incydentalną transakcję. Istotnym jest również to, że postępowanie dowodowe w sprawie o zapłatę miało na celu rozstrzygnięcie wyłącznie sporu w przedmiocie rękojmi za wady towaru, dla rozstrzygnięcia którego nie konieczne dokonywanie szczegółowych ustaleń w przedmiocie poziomu rzetelności wykonania spornej umowy.
Dodatkowo, ustalenia poczynione w toku postępowania administracyjnego prowadzą do wniosku, że odpady zalegające na nieruchomości Skarżącego mogły powstać jako skutek uboczny jego wieloletniej działalności gospodarczej, polegającej na demontażu pojazdów samochodowych. Fakt prowadzenia przez Skarżącego tego rodzaju działalności na własnej nieruchomości jest bezsporny. Wynika zarówno z ustaleń organu jak i oświadczeń złożonych przez pełnomocnika Skarżącego na rozprawie. Co istotne, w ramach kilkukrotnych oględzin przedmiotowej nieruchomości stwierdzone zostały odpady, których charakter koresponduje z prowadzoną przez Skarżącego działalnością, polegającą na demontażu pojazdów samochodowych. Podczas oględzin odpadów 11 maja 2002 r. dokonanych przez pracowników Urzędu Gminy w [...] w pryzmie odpadów stwierdzono pojedyncze filtry olejowe, części sprzętu AGD i metalową beczkę, wypełnioną zużytymi filtrami pochodzącymi prawdopodobnie z demontażu pojazdów (k. 162 akt. adm). Skarżący – wzywany w toku postępowania do przedstawienia dokumentów potwierdzających przekazywanie, powstających w ramach opisanej działalności, odpadów na rzecz podmiotów trudniących się ich utylizacją – nie przedstawił żadnych dokumentów. Dodatkowo dołączone do akt zdjęcia z Geoportalu świadczą o tym, że pryzmy odpadów zalegały na nieruchomości Skarżącego już w 2016r. Nie jest zatem bezzasadnym wniosek, że Skarżący ponosi osobistą odpowiedzialność polegające na nieruchomości
Należy zatem stwierdzić, że na badanej nieruchomości, będącej obecnie własnością syna Skarżącego, znajdują się odpady, których usunięcie z terenu nieruchomości jest konieczne. Za posiadacza tychże odpadów zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach przyjąć należy Skarżącego, gdyż był on osobą władającą tą nieruchomością w ramach prowadzonej działalności i nie obalił w toku prowadzonego postępowania domniemania wynikającego z wymienionego przepisu.
Zaskarżona w sprawie decyzja nie zawiera zatem zarzucanych jej naruszeń przepisów prawa materialnego a postępowanie prowadzące do jej wydania – mimo szeregu zarzutów w zakresie braku prawidłowości działania organów – nie było wadliwe. Na tle ustaleń faktycznych poczynionych w przedmiotowej sprawie, Sąd uznał stanowisko organów za logiczne i uzasadnione.
Sąd nie uwzględnił wniosku Skarżącego osadzonego w zakładzie karnym o doprowadzenie go na rozprawę, gdyż procedura sądowa zawarta w P.p.s.a. - wobec nieobowiązkowego charakteru stawiennictwa na rozprawie oraz braku postępowania dowodowego innego niż dowód z dokumentów- nie przewiduje instytucji doprowadzenia.
Wobec powyższego, uznając zarzuty skargi za bezzasadne, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.