II SA/RZ 45/06

II SA/Rz 45/06 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2006-05-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jerzy Solarski /przewodniczący/
Jolanta Ewa Wojtyna /sprawozdawca/
Stanisław Śliwa
Symbol z opisem
6197 Służba Celna
Hasła tematyczne
Służba celna
Sygn. powiązane
I OSK 1658/06 - Wyrok NSA z 2007-08-21
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2004 nr 156 poz 1641
art. 32 ust. 1, art. 62 ust. 1, art. 63-64, art. 79
Ustawa z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej - tekst jednolity
Dz.U. 2003 nr 156 poz 1520
§ 21 ust.1-2, ust. 3 pkt 1-2
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie trybu przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, dyscyplinarnego i  dyscyplinarnego przyspieszonego oraz sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych w stosunku do funkcjonariuszy celnych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski Sędziowie NSA Stanisław Śliwa AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant: sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej -skargę oddala-
Uzasadnienie
II SA/Rz 45/06
U Z A S A D N I E N I E
Orzeczeniem z dnia [...] października 2005 roku Naczelnik Urzędu Celnego uznał rewidenta celnego P. S., obwinionego o czyn naruszający art. 32 ust.1 pkt.5 ustawy o Służbie Celnej , za winnego zarzucanego mu czynu , to jest pełnienia obowiązków służbowych w dniu [...] czerwca 2005 roku w stanie wskazującym na spożycie alkoholu i na podstawie art. 63 ust.1 pkt.7 oraz art. 69 ustawy o Służbie Celnej orzekł karę dyscyplinarną wydalenia ze Służby Celnej.
W podstawie prawnej wskazano : art. 63 i art. 64 ust.1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 roku o Służbie Celnej / t.j. Dz. U. Nr 156 poz. 1641 z 2004 r. ze zm./ oraz par.11 i 21 Rozporządzenia Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 r. w sprawie trybu przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, dyscyplinarnego i dyscyplinarnego przyspieszonego oraz sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych stosunku do funkcjonariuszy celnych / Dz. U. Nr 156 poz.1520 z 2003 r./.
W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że w dniu [...] czerwca 2005 roku Zastępca Naczelnika Urzędu Celnego otrzymał telefoniczną anonimową wiadomość, że funkcjonariusz P. S. pełni obowiązki w Oddziale Celnym w K. w stanie nietrzeźwym. O godzinie 9.58 oraz 10.57 został poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Pierwsze badanie wykazało ilość 0,22 mg/1, a drugie – 0,08 mg/l .
Badany oświadczył, że nie spożywał alkoholu, nie zażądał ponownego badania lub pobrania krwi i podpisał protokół.
Rzecznik dyscyplinarny Urzędu Celnego wszczął postępowanie wyjaśniające w dniu [...] czerwca 2005 roku. Postanowienie zostało doręczone obwinionemu w dniu [...] czerwca 2005 roku.
P. S. złożył w dniu [...] czerwca 2005 roku pisemne wyjaśnienie w którym podał, że pozytywny wynik badania alkomentrem spowodowany został przyjmowaniem leków na bazie alkoholu, a to : "Nerwobonisolu" /76% alkoholu/ i "Dentoseptu" /70% alkoholu/. Kuracja zalecona została przez lekarza, co potwierdza zaświadczenie stomatologa z dnia [...] czerwca 2005 roku.
Postępowanie wykazało, że obwiniony jest w trakcie wykonywania dwóch kar dyscyplinarnych, to jest upomnienia orzeczonego w dniu [...] marca 2004 oraz obniżenia stopnia służbowego orzeczonego w dniu [...] października 2004 r.
W dniu [...] czerwca 2005 roku rzecznik dyscyplinarny wszczął postępowanie dyscyplinarne wyznaczając do jego prowadzenia eksperta celnego w Referacie Karnym Skarbowym. Prowadzący postępowanie wystąpił do Instytutu Ekspertyz Sądowych im. Prof. Jana Sehna w K. o wydanie opinii w zakresie toksykologii alkoholu, w szczególności, czy użycie wskazanych przez obwinionego leków mogło mieć wpływ na wynik badania określający zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu.
Instytut Ekspertyz Sądowych w K. wydał opinię, że wskazane przez P. S. lekarstwa nie miały wpływu na pomiary zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu. Tym samym opinia nie potwierdziła wersji strony.
Biegły wyraził opinię, że wyniki pomiarów alkoholu wskazują, że oprócz zażycia leku oraz użycia płynu do płukania jamy ustnej, P. S. musiał spożywać alkohol przed badaniem, bowiem w czasie 59 minut pomiędzy badaniami spalił i wydalił z organizmu 0,14 mg,/to jest 0,29 promila/ alkoholu.
Oczekiwanie na opinię oraz pobyt obwinionego w szpitalu uniemożliwiło przeprowadzenie czynności dowodowych, dlatego postępowanie dyscyplinarne zostało przedłużone postanowieniem z dnia [...] lipca 2005roku do [...] października 2005 roku.
W pisemnych wyjaśnieniach z dnia [...] września 2005 roku obwiniony podał, że oprócz wymienionych wyżej leków na bazie alkoholu ,przyczyną zawyżonych wyników badania było spożywanie przez niego w dniu 1 czerwca 2005 alkoholu w godzinach – od 18:00 do 22:00 .Nie odczuwał jego skutków po jego spożyciu /ok. 400 mg 40% alkoholu/ ani rano, w chwili rozpoczęcia służby.
W trakcie postępowania obwiniony przyznał, że cierpi na uzależnienie od alkoholu, z którą to chorobą podjął walkę w 2000 roku. W okresie od [...] lipca do [...] lipca 2000 roku poddał się terapii, której nie ukończył. Po raz kolejny zgłosił się do Ośrodka Terapii Uzależnienia od Alkoholu w S. na rozmowę kwalifikacyjną w dniu [...] kwietnia 2005 i przebywał w ośrodku terapeutycznym od [...] czerwca do [...] sierpnia, a następnie brał udział w zajęciach terapeutycznych w dniach [...] i [...] września 2005 roku.
W postępowaniu dyscyplinarnym obwinionemu wyznaczono obrońcę z urzędu, który nie zawnioskował żadnych nowych dowodów. Natomiast obwiniony złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków w osobach funkcjonariuszy celnych obecnych w dniu [...] czerwca 2005 roku podczas badania obwinionego alkometrem, na okoliczność, że zachowanie, wygląd i kondycja obwinionego nie wskazywały na stan po spożyciu alkoholu i świadczyć miały o braku umyślności działania. Nadto obwiniony złożył pismo, w którym podał, że jest nałogowym alkoholikiem, przeszedł terapię i w chwili obecnej pozostaje w stanie trzeźwości. Nadto – choroba charakteryzuje się nawrotami i taki stan był przyczyną jego zachowania w dniu [...] czerwca. Dodał, że choroba miała zgubny wpływ na jego życie osobiste i zawodowe.
Prowadzący postępowanie odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów złożonych w dniu [...] października, bowiem w dniu [...] września 2005 r. P. S. zapoznał się z aktami i zrezygnował z ich uzupełnienia. Nadto dowody nie wprowadziłyby do sprawy nowych faktów.
Naczelnik Urzędu Celnego przeprowadził ocenę według kryteriów określonych w § 21 ust.2 Rozporządzenia z 29 sierpnia 2003 roku. Przy wymierzaniu kary uwzględnił rodzaj i wagę czynu, skutki i okoliczności jego popełnienia, pobudki działania obwinionego, następstwa ujemne dla służby, dotychczasowe wyniki w służbie, opinię służbową, okres pozostawania w służbie oraz zachowanie przed i po popełnieniu czynu.
Naczelnik Urzędu stwierdził, że rodzaj czynu wyczerpuje znamiona nie spełnienia obowiązków określonych w art. 32 ust.1 pkt 5 ustawy, zgodnie z którym funkcjonariusz celny jest obowiązany w szczególności zachowywać się godnie. O wadze czynu świadczy fakt, że osoba informująca bez trudu rozpoznała, że obwiniony jest pod wpływem alkoholu. Natomiast nie ustalono, jakie skutki spowodował czyn w sferze wykonywanych przez obwinionego obowiązków służbowych.
Niemniej obwiniony znajdował się w dobrym stanie psychofizycznym, posiadał wiedzę o swojej chorobie, był świadom jej skutków i faktu, że jest nieuleczalna i charakteryzuje się nawrotami. Rozpatrując sprawę organ uznał te fakty za okoliczność łagodzącą.
Natomiast podjęcie obowiązków służbowych w stanie po spożyciu alkoholu wpływa negatywnie na wizerunek całej służby celnej i skutkuje obniżeniem zaufania do tych służb.
Obwiniony mimo dwunastoletniego stażu pracy posiada jedynie stopień rewidenta celnego i zajmuje stanowisko młodszego kontrolera. W 2004 roku był dwukrotnie uznany winnym w postępowaniu dyscyplinarnym.
Przed orzeczeniem kary Naczelnik zapoznał się opiniami przełożonych funkcjonariusza. W arkuszu opinii za 2003 rok wskazano, że jego mocną stroną jest doświadczenie zawodowe, a Kierownik Zmiany wnioskował jego pozostawienie na dotychczasowym stanowisku. Kierownik Oddziału Celnego ocenił obwinionego jako pracowitego, energicznego, aktywnego i konsekwentnego, podkreślając szeroką wiedzę i doświadczenie zawodowe.
Podczas postępowania nie ustalono, jak obwiniony zachowywał się przed popełnieniem zarzucanego czynu. Jednak po jego popełnieniu był niekonsekwentny, zmieniał wyjaśnienia, składał wnioski bez konsultacji z obrońcą.
W ocenie orzekającego ani wyrażona skrucha, ani wola poprawy nie rokują zmiany postępowania obwinionego. Zgłosił się do pracy w stanie po użyciu alkoholu w czasie odbywania dwóch skarg dyscyplinarnych. Zachodzą zatem przesłanki określone w par.21 ust.3 pkt.1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 29 sierpnia w sprawie trybu przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, dyscyplinarnego i dyscyplinarnego przyspieszonego oraz sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych stosunku do funkcjonariuszy celnych, zgodnie z którymi na zaostrzenie wymiaru kary ma wpływ popełnienie czynu po spożyciu alkoholu oraz w czasie odbywania uprzednio wymierzonej kary dyscyplinarnej.
Organ wskazał na treść przepisu art. 63 ust.1 ustawy, wymieniający rodzaje kar dyscyplinarnych. Ponieważ ostatnią karą było obniżenie stopnia służbowego, Naczelnik nie przychylił się do wniosku obrony i odmówił orzeczenia kary zakazu podwyższania stopnia służbowego przez dwa lata i orzekł karę wydalenia ze służby.
Kończąc uzasadnienie orzeczenia, organ wskazał, że rozważył okoliczności łagodzące - chorobę alkoholową, brak bezpośrednich skutków czynu w sferze wykonywanych obowiązków oraz wyrażenie skruchy i woli poprawy, a także opinię przełożonych. Jednak okoliczności wpływające na zaostrzenie kary – niedopełnienie obowiązku godnego zachowania się w służbie i fakt poprzednich kar dyscyplinarnych zadecydowały o zwolnieniu.
W odwołaniu od orzeczenia P. S. wniósł o jego uchylenie, wnosząc jednocześnie o ukaranie go inną karą lub zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania. Prośbę motywuje tym, że po przebytym leczeniu stał się człowiekiem odpowiedzialnym. Odwołujący przyznał, że miał poważne problemy z alkoholem. Polemizuje z opinią toksykologa. Odwołujący przyznaje, że jest w trakcie odbywania dwóch kar dyscyplinarnych orzeczonych w 2004roku, jednak podkreślił, że ma za sobą 11 lat nienagannej pracy zawodowej.
Dyrektor Izby Celnej orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] listopada 2005 roku [...], po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne I instancji .
Podstawę prawną orzeczenia stanowi art. 437 par.1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 roku – k.p.k. w związku z przepisem art. 79 ustawy z dnia 24 lipca 1999 roku o Służbie Celnej.
Organ wskazał w uzasadnieniu, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów stawianych przez ukaranego. W odwołaniu znalazły się wyjaśnienia dotyczące tego, że przyczyną naruszenia przez niego obowiązków służbowych był nawrót choroby alkoholowej, jednak ta okoliczność została uwzględniona jako łagodząca. Natomiast negowanie opinii biegłego w zakresie toksykologii alkoholowej jest w ocenie organu bezpodstawne. Biegły miał ustalić, czy spożycie leków wskazanych przez ukaranego mogło mieć wpływ na wynik badania alkometrem i odpowiedział na te pytania.
W skardze do WSA pełnomocnik P. S. wniósł o uchylenie orzeczenia i zwolnienie obwinionego od opłaty skargi w całości. Wniósł o dopuszczenie dowodu z zaświadczenia z Wojewódzkiego Ośrodka Terapii Uzależnienia od Alkoholu i Współuzależnienia na okoliczność kontynuowania terapii przez obwinionego.
Zarzuty podniesione przez skarżącego , to naruszenie następujących przepisów:
- art. 63 ust.1 pkt.7 ustawy o Służbie Celnej przez uznanie P. S. za winnego zarzucanego mu czynu w stanie wskazującym na spożycie alkoholu i wymierzenie mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.
W postępowaniu obwiniony złożył obszerne wyjaśnienia na okoliczność zawartości alkoholu we krwi. Stawiane przez niego zarzuty nie były wnikliwie rozpatrzone, a oparcie się jedynie na ustaleniach biegłego nie spełnia wymogów wnikliwego rozpoznania sprawy. Nie ustalono bowiem, kiedy obwiniony zastosował przepisane mu środki, a to ma istotne znaczenie dla późniejszych wyników badań.
Nadto obwiniony zarzuca, że zastosowana w stosunku do niego kara jest nadmiernie surowa i niewspółmierna do ewentualnego stopnia zawinienia.
Fakt uzależnienia od alkoholu był znany przełożonym obwinionego, jak też fakt leczenia i uczestniczenia w grupach terapeutycznych .
- art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 79 o Służbie Celnej przez przyjęcie i zastosowanie błędnych ustaleń faktycznych,
- art. 5 § 1 i art. 5 par.2 k.p.k. w związku z art. 79 ustawy o Służbie Celnej przez brak udowodnienia winy i przyjęcie wątpliwości na niekorzyść obwinionego,
- § 21 pkt.2 i 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 przez wymierzenie kary wydalenia ze służby i ustaleniu, że w stosunku do obwinionego nie można zastosować kary łagodniejszej,
- § 21 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 roku przez pominięcie faktu, że obwiniony od dłuższego czasu się leczy odwykowo i leczenie to przynosi pozytywne efekty,
- art. 1 pkt.1 oraz art. 2 pkt.1, 2 i 5 ustawy z 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ,przez brak rozważenia, jakie skutki pociągnie za sobą zwolnienie obwinionego z pracy .
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do przepisu art.1ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. 153 poz.1269 z 2002 roku / sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem ,jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z 2002r./ zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.
W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a Sąd zobowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ,ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa , które miało wpływ na wynik sprawy , naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania , innym naruszeniem przepisów postępowania , które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy , lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Przedmiotem kontroli legalności jest w rozpatrywanej sprawie orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] listopada 2005 roku Nr [...], którym Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne Naczelnika Urzędu Celnego wymierzające Rewidentowi Celnemu P. S. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.
Problematykę odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy celnych regulują przepisy zawarte w Rozdziale 12 ustawy z dnia 24 lipca 1999 roku o Służbie Celnej / Dz. U. z 2004 r. nr 156 poz.1641 ze zm./ w art. od 62 do 80, zwanej w dalszym ciągu ustawą.
Procedurę prowadzenia postępowania dyscyplinarnego określa ,wydane na podstawie art. 80 w/w ustawy ,Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 roku w sprawie trybu przeprowadzania postępowania wyjaśniającego , dyscyplinarnego i dyscyplinarnego przyspieszonego oraz sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych w stosunku do funkcjonariuszy celnych /Dz. U. Nr 156 poz. 1520 z 2003 roku / zwane dalej rozporządzeniem.
Ponadto – stosownie do przepisu art. 79 ustawy , w postępowaniu dyscyplinarnym w sprawach nieuregulowanych rozdziale 12, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.
Obowiązki służbowe funkcjonariuszy celnych wymienia przepis art. 32 ust.1 ustawy. Nierzetelne wykonywanie tych obowiązków może stanowić podstawę do pociągnięcia do odpowiedzialności dyscyplinarnej. Stosownie do treści przepisu art. 62 ust.1 ustawy, funkcjonariusze celni ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną za naruszenie obowiązków służbowych. Katalog kar dyscyplinarnych wymienia przepis art. 63, a są nimi ,wymieniając od najłagodniejszej : upomnienie, nagana, nagana z ostrzeżeniem, przeniesienie na niższe stanowisko służbowe lub obniżenie stopnia służbowego, zakaz podwyższania stopnia służbowego przez 2 lata, zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych przez 2 lata oraz wydalenie ze Służby Celnej. Ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każda z kar , pozostawiając to do uznania dyrektorowi właściwego urzędu celnego
W sprawie niesporne jest, że w dniu [...] czerwca 2005 roku P. S. pełnił obowiązki służbowe w stanie nietrzeźwości. Wyjaśnił ten fakt spożyciem leków na bazie alkoholu, a w toku postępowania przyznał, że w dniu poprzedzającym zdarzenie spożył około 400 mg 40% alkoholu. Podniósł też, że jest uzależniony od alkoholu, z którą to chorobą walczy od 2000 roku.
Wydana w sprawie opinia biegłego w zakresie toksykologii alkoholu stwierdza, że zastosowane przez P. S. leki na bazie alkoholu nie miały wpływu na uzyskane przez niego wyniki pomiarów zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu i wskazują , że niezależnie od leków, funkcjonariusz musiał przed badaniami spożywać inny alkohol. Opinia ta, a także wyjaśnienia obwinionego i wyniki badań alkometrem, dały organowi podstawę do ustalenia, że P. S. stawił się do pracy pod wpływem alkoholu. W świetle tych ustaleń, Sąd nie podziela zarzutu skargi, że w postępowaniu dyscyplinarnym nie zbadano wnikliwie okoliczności stosowania przez obwinionego wskazanych przez niego leków i ich wpływu na wynik badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, oraz, że nie ustalono, kiedy obwiniony zastosował przepisane mu środki.
Pozostałe zarzuty skargi odnoszą się do zastosowanej kary wydalenia ze służby, w szczególności jej surowości i niewspółmierności do ewentualnego stopnia zawinienia.
Warunkiem zastosowania powołanego wyżej przepisu art. 62 ust.1 ustawy jest jednoznaczne ustalenie faktu naruszenia przez funkcjonariusza celnego ciążących na nim obowiązków. Ten fakt został wykazany w postępowaniu dyscyplinarnym, a próba wyjaśnienia, w jakich proporcjach lekarstwa, czy wypity alkohol ,wpłynęły na wynik badania, nie ma znaczenia wobec faktu przyznania przez skarżącego, że pił alkohol. Mimo to, skarżący uważa, że został zbyt surowo potraktowany przez Naczelnika, a następnie Dyrektora Urzędu Celnego, którzy nie uwzględnili faktu uzależnienia od alkoholu, walki z nałogiem i skruchy wyrażonej po zdarzeniu.
Zgodnie z przepisem par.21 ust.1 Rozporządzenia, wymierzona kara dyscyplinarna powinna być współmierna do czynu popełnionego przez obwinionego. Przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się w szczególności rodzaj i wagę czynu, skutki i okoliczności jego popełnienia, pobudki działania obwinionego, następstwa ujemne dla służby, dotychczasowe wyniki w służbie ,opinię służbową, okres pozostawania w służbie oraz zachowanie się obwinionego przed i po popełnieniu zarzuconego mu czynu , a także inne okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające, istotne w sprawie / par.21 ust.2/. Na zaostrzenie wymiaru kary ma wpływ w szczególności popełnienie czynu przez funkcjonariusza celnego będącego w stanie po spożyciu alkoholu lub środka odurzającego /ust.3 pkt.1/, w czasie odbywania uprzednio wymierzonej kary dyscyplinarnej /ust.3 pkt.2 /.
W wypadku skarżącego obie wymienione sytuacje miały miejsce, bowiem oprócz faktu przystąpienia do służby po spożyciu alkoholu, skarżący był w okresie odbywania dwóch kar dyscyplinarnych:
-orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] marca 2004 roku [...] został uznany winnym popełnienia czynu naruszającego przepis art. 32 ust.1 pkt.2 ustawy o Służbie Celnej polegający na nierzetelnym przeprowadzeniu kontroli celnej trzech samochodów wjeżdżających do Polski, co spowodowało wprowadzenie na terytorium Polski znacznych ilości papierosów bez polskich znaków akcyzy, za co orzeczono karę dyscyplinarną upomnienia,
- orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] października 2004 roku [...] został uznany winnym popełnienia czynu naruszającego przepis art. 32 ust.1 pkt.2 i 5 ustawy o Służbie Celnej polegający na nierzetelnym wykonywaniu i niedopełnieniu obowiązków służbowych przez fakt posiadania i przenoszenia po zakończeniu służby towaru w postaci papierosów marki Malboro, w ilości 16 kartonów, bez polskich znaków akcyzy oraz przez składanie sprzecznych wyjaśnień , niezachowanie należytej staranności przy wyjaśnianiu sprawy, a tym samym – niegodne zachowanie się funkcjonariusza w służbie, za co orzeczono karę dyscyplinarną obniżenia stopnia służbowego.
Oceniając materiał dowodowy według kryteriów określonych w par.21 ust.2 organ wskazał, że jako okoliczność łagodzącą przyjął fakt nieuleczalnej choroby, charakteryzującej się nawrotami , fakt podjętego przez obwinionego leczenia oraz brak bezpośrednich skutków czynu w sferze wykonywanych obowiązków służbowych a także wyrażenie skruchy i woli poprawy. Niemniej, w ocenie organu, o zastosowaniu kary zadecydowały okoliczności wpływające na zaostrzenie kary. Sąd podziela pogląd, że przystąpienie przez obwinionego do służby w stanie po spożyciu alkoholu w czasie odbywania dwóch kar dyscyplinarnych wymierzonych w 2004 roku, nie rokuje zmiany postępowania obwinionego. Rodzaj i waga czynności wykonywanych przez funkcjonariusza celnego powoduje, że przypadek pełnienia służby w stanie nietrzeźwym, zwłaszcza a czasie wykonywania kar dyscyplinarnych, uzasadnia zastosowanie kary w postaci zwolnienia ze służby.
Wybór kary dyscyplinarnej należy do organu określonego w art. 64 ustawy. Sądowa kontrola takich decyzji jest ograniczona i sprowadza się do oceny, czy organ rozstrzygający badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy zebrany w sprawie. W ocenie sądu, organy orzekające w sprawie uzasadniły w sposób w pełni przekonywujący wybór zastosowanej kary wobec obwinionego.
Wskazując na powyższe, wobec braku stwierdzenia naruszenia prawa w zaskarżonym orzeczeniu i orzeczeniu organu I instancji, Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i oddalił ją na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a.