II SA/Rz 434/23

II SA/Rz 434/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-09-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Karina Gniewek-Berezowska
Magdalena Józefczyk
Piotr Godlewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 35 ust. 5 pkt 1, art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 30
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2023 r. sprawy ze skargi P. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [....] na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 20 stycznia 2023 r. nr I-III.7721.1.35.2022 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę – skargę oddala –
Uzasadnienie
II SA/Rz 434/23
U z a s a d n i e n i e
Przedmiotem skargi P.K.jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z 20 stycznia 2023 r. nr I-III.7721.1.35.2022 dotycząca odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wnioskiem z 8 października 2021 r. inwestor P.K. - prowadzący działalność gospodarczą pn.: [...] P.K. w [...] - wystąpił do Prezydenta Miasta [...] o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji "Budynki wielorodzinne z częścią handlowo - usługowo - biurową, hotel z częścią usługowo - handlową, restauracją i parkingiem wielopoziomowym oraz infrastrukturą techniczną" na działkach [...] w [...] przy ul. [...].
Decyzją z 25 października 2021 r. nr AR.6740.62.71.2021.SN62 Prezydent umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie; decyzja ta została uchylona decyzją Wojewody Podkarpackiego z 17 stycznia 2022 r. nr I-III.7721.1.15.2021.
Rozpatrując ponownie wniosek, Prezydent pismem z 17 czerwca 2022 r. - w związku z postanowieniem z 19 października 2021 r. - wezwał inwestora do doprowadzenia przedłożonego projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego do zgodności z obowiązującymi przepisami, pod rygorem wydania decyzji odmownej. W związku z wezwaniem inwestor pismem z 27 czerwca 2022 r. złożył stosowne wyjaśnienia.
Decyzją z 8 lipca 2022 r. nr AR.6740.62.71.202l.SN62 Prezydent M.[...] odmówił wnioskodawcy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę objętej wnioskiem inwestycji.
W uzasadnieniu wskazano, że inwestor nie wykonał postanowienia z 19 października 2021 r., bowiem oraz nie przedłożył ważnej, prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy. Przedłożona przez niego decyzja o ustaleniu warunków zabudowy z 25 września 2008 r. nr AR.1.62.7331/80/07/08  wygasła z dniem 1 sierpnia 2018 r. Inwestor powinien wystąpić z nowym wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji P.K. – wnioskując o jej uchylenie - zarzucił naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego oraz błędne przyjęcie, że zgłoszenie o którym mowa w art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2021 r., poz. 2351 ze zm., dalej: u.P.b.), złożone przez niego 7 września 2010 r., do którego właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, nie zostało dokonane na podstawie dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o warunkach zabudowy z 25 września 2008 r. i tym samym bezpodstawne stwierdzenie, że decyzja ta wygasła z dniem 1 stycznia 2018 r. na podstawie art. 546 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2023 r., poz. 259., dalej: u.P.w.).
W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda Podkarpacki opisaną na wstępie decyzją z 20 stycznia 2023 r. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a.) - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wyjaśnił, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a u.P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego organ administracji architektoniczno - budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.
W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno - budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 u.P.b.). Zgodnie z art. 35 ust. 5 pkt 1 u.P.b. organ administracji architektoniczno - budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3.
W aktach kontrolowanej sprawy zalega decyzja Prezydenta Miasta [...] z 25 września 2008 r. ustalająca dla P.K. warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne objętej niniejszym postępowaniem. W punkcie 2i powyższej decyzji wskazano m. in., że wnioskowany teren leży częściowo w obszarze zalewania wodami 200 letnimi, jak wynika z opracowania: Studium określającego granice obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią dla dorzecza [...], zatwierdzonego przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia 10 września 2004 r. Równocześnie z zalegającego w aktach projektu decyzji Marszałka Województwa Podkarpackiego z 26 kwietnia 2016 r. nr OS-II.7322.32.2016.DR udzielającej pozwolenia wodnoprawnego dla analizowanej inwestycji wynika, iż teren inwestycji znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią rzeki [...], który został wyznaczony na podstawie opracowania "Określenie zagrożenia powodziowego zlewni [...]" - stanowiącego I etap studium ochrony przeciwpowodziowej oraz na podstawie map zagrożenia powodziowego.
W aktach sprawy zalega pismo z 1 lipca 2021 r. nr RZ.RPP.603.128.2022.MC Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, w treści którego wskazano, że "Według zaktualizowanych map zagrożenia powodziowego teren inwestycji oznaczony na załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy w liniach rozgraniczających w konturze ABCD w miejscowości [...] obręb [...] znajduje się w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1%, a głębokość zalewu została wskazana w od 0,5m do 2,0 m oraz od 2,0 m do 4,0 m. Natomiast zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 4 października 2018 r., w sprawie opracowania map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego na mapach zagrożenia powodziowego głębokość wody większa niż 2 m, a mniejsza lub równa 4 m wskazuje na wysokie zagrożenie dla ludzi i bardzo wysokie ze względu na straty materialne; zalaniu mogą podlegać nie tylko partery, ale również pierwsze piętra budynków".
W dniu 20 lipca 2017 r. została uchwalona ustawa Prawo wodne, która weszła w życie 1 stycznia 2018 r. i zastąpiła dotychczas obowiązującą ustawę z 18 lipca 2001 r. W dziale XIII tej ustawy dotyczącym zmian w przepisach, przepisów przejściowych, dostosowujących i końcowych, w rozdziale drugim zamieszczono przepis art. 546, który w ust. 1 stanowi, iż decyzje wydane na podstawie art. 50 i art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej: u.p.z.p.) dotyczące nieruchomości lub jej części znajdujących się na obszarze, o którym mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 (obszar szczególnego zagrożenia powodzią) lub w odległości mniejszej niż 50 m od stopy walu przeciwpowodziowego po stronie odpowietrznej, wygasają z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (1 stycznia 2018 r. z mocy prawa), z wyjątkiem decyzji dotyczących rozbudowy, przebudowy, odbudowy istniejących obiektów liniowych.
Zgodnie zaś z art. 16 pkt 34 lit.ca u.P.w., przez obszary szczególnego zagrożenia powodzią, rozumie się obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1%., za wyjątkiem decyzji dotyczących rozbudowy, przebudowy, odbudowy istniejących obiektów liniowych. Ta reguła nie będzie stosowana do decyzji wydanych na podstawie art. 50 i art. 59 upzp, na podstawie których, przed dniem wejścia w życie projektowanej ustawy wydano decyzje o pozwoleniu na budowę albo dokonano zgłoszeń, których mowa wart. 30 u.P.b., do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu - art. 546 ust.2 u.P.w. Art. 32 ust. 4 pkt 1 u.P.b. stanowi, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sformułowanie "okres ważności decyzji" zawarte w ww. przepisie wyraźnie wskazuje, że chodzi o określenie czasu, w którym decyzja ma moc obowiązującą, a więc upływ "okresu ważności decyzji" powoduje ten skutek, że po jego upływie zarówno inwestor, jak i organ architektoniczno - budowlany orzekający w sprawie pozwolenia na budowę nie może już powoływać się na tę decyzję, gdyż utraciła ona swoją ważność.
Z powyższego wynika zatem, iż decyzja Prezydenta z 25 września 2008 r. wygasła z dniem 1 stycznia 2018 r., bowiem inwestor nie uzyskał przed 1 stycznia 2018 r. pozwolenia na budowę ani nie dokonał zgłoszenia budowy budynków wielorodzinnych z częścią handlowo - usługowo - biurową, gastronomią i parkingiem wielopoziomowym; hotelu z częścią usługowo - handlową, restauracją i parkingiem wielopoziomowym. Zgłoszenie dokonanie [...] września 2010 r. z, o którym mowa w art. 30 u.P.b. dotyczy zamiaru wykonania przez P.K. przyłącza wody i kanalizacji sanitarnej na działkach nr [...] obr. [....] przy ul. [...] i ul. [...] w [...]. Nie jest istotne, czy inwestor do zgłoszenia fizycznie dołączył decyzję o warunkach zabudowy, tylko czy na podstawie decyzji o warunkach zabudowy przed dniem 1 stycznia 2018 r. wydano decyzję o pozwoleniu na budowę albo dokonano zgłoszenia. Ponadto z analizy ustawy u.P.b. w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania zgłoszenia (tj. 7 września 2010 r.) nie wynika, aby budowa przyłącza wody i kanalizacji sanitarnej wymagała przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy (por. art. 29 ust. 1 pkt 20 w zw. z art. 30 ust. 2 i 3 u.P.b.).
Ustawodawca nie pozbawił inwestorów praw nabytych zgłoszeniem lub pozwoleniem na budowę, ale uniemożliwił wydania nowych pozwoleń na budowę w oparciu o decyzje o warunkach zabudowy wydane na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią.
W ocenie organu nie jest zgodne z wykładnią językową i celowościową takie rozumienie art. 546 ust. 1 i 2 Pw, które prowadzi do wniosku, iż decyzja o warunkach zabudowy wydana na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią dla kilku budynków pozostaje ciągle ważna, bo w przeszłości inwestor dokonał zgłoszenia na terenie objętym decyzją o warunkach zabudowy, zamiaru wykonania infrastruktury technicznej, której budowa de facto takiej decyzji o warunkach zabudowy nawet nie wymagała w świetle przepisów prawa.
W aktach sprawy zalega ponadto kopia dziennika budowy wydanego 24 maja 2019 r. prowadzonego dla inwestycji objętej decyzją z 10 maja 2019 r. znak AR.6740.62.35.2019.SN62, nr 372/2019 Prezydenta Miasta [...] obejmującą zamierzenie pn.: "Mury zabezpieczające przed zalewaniem wodami powodziowymi" na działkach nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...], z którego wynika, że roboty budowlane zostały rozpoczęte 4 czerwca 2019 r. Zatem nie można uznać by spełniony był warunek, o którym mowa w art. 546 ust. 2 u.P.w., bowiem pozwolenie na budowę w tym przypadku zostało wydane po 1 stycznia 2018 r.
Wg Wojewody rację należy przyznać inwestorowi, iż organ I instancji wydając decyzję nie odniósł się w jej uzasadnieniu do braków w dokumentacji projektowej, które nie zostały usunięte na skutek wezwania, a zostały stwierdzone w protokole z 7 – 8 lipca 2022 r. Jednakże ze względu na wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy, nie sposób czynić ustaleń w kontekście zgodności projektu z tą decyzją. Nie sposób również kwestionować w chwili obecnej niezgodności projektu z decyzją środowiskową, skoro decyzja o warunkach zabudowy jako promesa udzielenia pozwolenia na budowę w pierwszej kolejności winna rozstrzygnąć o przedmiocie inwestycji zgodnym z decyzją środowiskową. Konieczność uzyskania nowej decyzji o warunkach zabudowy może rodzić konieczność opracowania nowego projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno - budowlanego, tym samym odnoszenie się na tym etapie postępowania do uchybień dotyczących zakresu i formy projektu budowlanego, również jest przedwczesne.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, należy stwierdzić że skoro inwestor nie wykonał obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, nałożonego na niego przez organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 19 października 2021r., decyzja organu I instancji, w świetle przytoczonego art. 35 ust. 5 pkt 1 u.P.b. jest prawidłowa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie P.K. zaskarżył w całości decyzję Wojewody z 20 stycznia 2023 r. zarzucając    jej wydanie z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez dokonanie istotnych w sprawie ustaleń sprzecznie z zebranym materiałem dowodowym oraz jego wybiórczą ocenę, a ponadto zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie, w szczególności poprzez:
a) błędne przyjęcie, że zgłoszenie, o którym mowa w art. 30 Pb, złożone przez inwestora 7 września 2010 r., do którego właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, nie zostało - w rozumieniu art. 546 ust. 2 Pw - dokonane na podstawie dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o warunkach zabudowy z dnia 25 września 2008 r. i tym samym bezpodstawne stwierdzenie, że decyzja ta wygasła rzekomo z dniem 1 stycznia 2018 r. na podstawie art. 546 ust. 1 Pw;
b) pominięcie, że z treści zarówno części tekstowej, jak i graficznej zgłoszenia z 7 września 2010 r. oraz dołączonej do niego dokumentacji projektowej (przedłożonej przez Inwestora wraz z pismem z 18 maja 2022 r.) jednoznacznie wynika, że decyzja o warunkach zabudowy z 25 września 2008 r. stanowiła podstawę przedmiotowego zgłoszenia, które zostało dokonane na potrzeby realizacji oznaczonej inwestycji objętej tą decyzją;
c) zaniechanie konkretnego wskazania i wyjaśnienia w toku postępowania stwierdzonych przez organ I instancji nieprawidłowości dokumentacji projektowej uniemożliwiających w ocenie organu zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę i ograniczenie się wyłącznie do powołania i weryfikacji okoliczności dotyczących "ważności" dołączonej do wniosku decyzji o warunkach zabudowy oraz zaniechanie dokonania kompleksowej weryfikacji projektu;
d) pominięcie i nieustosunkowanie się do twierdzeń wnioskodawcy zawartych w piśmie z 27 czerwca 2022 r., w którym inwestor w odpowiedzi na wezwanie organu z 17 czerwca 2022 r. (w związku z postanowieniem z 19 października 2021 r. dokonał niezbędnych uzupełnień dokumentacji projektowej i odniósł się do objętych wezwaniem organu zastrzeżeń, a w konsekwencji bezprawne i bezkrytyczne stwierdzenie, że inwestor nie wykonał postanowienia z 19 października 2021 r., wezwania z 17 czerwca 2022 r. oraz nie przedłożył ważnej, prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji gdy inwestor w należyty sposób wykazał, że w 7 września 2010 r. dokonał na potrzeby oznaczonej inwestycji zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 Pb, do którego właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, a także że przedmiotowe zgłoszenie zostało dokonane na podstawie dołączonej do wniosku decyzji o warunkach zabudowy z 25 września 2008 r, przez co zgodnie z art. 546 ust. 2 Pw decyzja ta zachowała ważność,
2) art. 122a § 2 pkt 2 kpa w zw. z art. 30 ust. 5 u.P.b. poprzez nieuwzględnienie, że organ administracji jest związany ustaleniami w sprawie uprzednio rozstrzygniętej poprzez milczące załatwienie sprawy zgodnie ze złożonym przez skarżącego zgłoszeniem z 7 września 2010 r., z którego treści i dołączonej do niego dokumentacji projektowej (zarówno części tekstowej, jak i graficznej) jednoznacznie wynika, że przedmiotowe zgłoszenie zostało dokonane na podstawie decyzji o warunkach zabudowy z 25 września 2008 r. i wobec takiej treści zaakceptowanego przez właściwy organ zgłoszenia, organ administracji związany jest - wynikającym z zaistniałego stanu faktycznego i prawnego w sprawie zgłoszenia - ustaleniem, że zostało ono dokonane na podstawie decyzji o warunkach zabudowy z 5 września 2008 r. (w rozumieniu art. 546 ust. 2 Pw), co wyklucza przyjęcie, że ww. decyzja o warunkach zabudowy wygasła 1 stycznia 2018 r.;
3) art. 546 ust. 2 u.P.w. poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że z faktu, iż zgodnie z przepisami Pb inwestor nie był zobowiązany do dołączenia decyzji o warunkach zabudowy do zgłoszenia z 7 września 2010 r. zamiaru wykonania robót postaci wykonania przyłącza wody i kanalizacji sanitarnej zgodnie, wynika rzekomo, że dokonane przez inwestora na podstawie decyzji o warunkach zabudowy z 25 września 2018 r. zgłoszenie nie spowodowało ostania się w obrocie prawnym tej decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji, ody z treści art. 546 ust. 2 Pw nie wynika, żeby warunkiem zachowania mocy obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy stanowiącej podstawę zgłoszenia było dokonanie zgłoszenia wyłącznie w zakresie robót, odnośnie których przepisy Pb ustanawiają obowiązek uzyskania i dołączenia do zgłoszenia decyzji o warunkach zabudowy i tym samym brak jest podstaw prawnych do ograniczenia możliwości stosowania przepisu art. 546 ust. 2 Pw do niektórych tylko robót budowlanych objętych zgłoszeniem, o którym mowa w art. 30 Pb, skoro ustawodawca sam takiego rozróżnienia nie wprowadził;
4) art. 546 ust. 2 u.P.w. poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że dokonanie na podstawie art. 30 Pb zgłoszenia zamiaru realizacji robót budowlanych obejmujących wykonanie infrastruktury technicznej na potrzeby oznaczonej inwestycji, obsługi i budowy obiektów budowlanych (budynków mieszkalnych) wyklucza przyjęcie, że decyzja o warunkach zabudowy, na podstawie której dokonano zgłoszenia, obejmująca te obiekty, zachowała ważność, w sytuacji, gdy z treści art. 546 ust. Pw nie wynika ograniczenie co do zakresu i rodzaju robót objętych zgłoszeniem, a jedynym wymogiem wynikającym z tego przepisu jest, aby zgłoszenie to było dokonane "na podstawie" decyzji o warunkach zabudowy (a zatem w związku z inwestycją objętą decyzją o warunkach zabudowy i na potrzeby realizacji obiektów nią objętych), co niewątpliwie w okolicznościach niniejszej sprawy miało miejsce;
5) art. 546 ust. 2 u.P.w. poprzez bledną interpretację polegającą na przyjęciu, że warunkiem zastosowania tego przepisu jest dokonanie zgłoszenia zamiaru robót budowlanych obejmujących realizację wszystkich obiektów i urządzeń objętych decyzją o warunkach zabudowy, tj. w niniejszej sprawie budowę budynków wielorodzinnych z częścią handlowo - usługowo - biurową, gastronomią i parkingiem wielopoziomowym, hotelu z częścią usługowo - handlową, restauracją i parkingiem wielopoziomowym., w sytuacji gdy w treści art. 546 ust. 2 u.P.w. nie wprowadzono żadnych ograniczeń ani wymogów co do terenu (obszaru) czy też zakresu (całości lub części) robót objętych zgłoszeniem, a zatem na potrzeby zastosowania tego przepisu wystarczające jest zgodnie z jego brzmieniem dokonanie zgłoszenia "na podstawie" decyzji o warunkach zabudowy bez względu na rodzaj i zakres robót objętych zgłoszeniem, tym bardziej, że inwestor uprawniony jwst do realizacji inwestycji budowlanej etapowo i w różnych trybach: w efekcie powyższego:
6) błędne zastosowanie art. 35 ust. 5 u.P.b. poprzez nieuzasadnioną odmowę udzielenia pozwolenia na budowę i tym samym niewywiązanie się z przewidzianego w art. 35 ust. 1 Pb obowiązku kompleksowej weryfikacji przez organ administracji architektoniczno-budowlanej przedłożonej przez Inwestora dokumentacji;
7) naruszenie art. 546 ust. 2 w związku z art. 546 ust. 1 u.P.w. poprzez bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie wskutek błędnego przyjęcia, że dołączona do wniosku decyzja o warunkach zabudowy wydana przez Prezydenta 25 września 2008 r. straciła ważność, w sytuacji gdy z uwagi na spełnienie przewidzianych w art. 546 ust. 2 u.P.w. warunków, tj. z uwagi na dokonanie 7 września 2010 r. zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 u.P.b. (na podstawie decyzji o warunkach zabudowy z 25 września 2008 r., do którego właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, przez co stanowiąca podstawę zgłoszenia decyzja o warunkach zabudowy zachowała ważność;
8) art. 35 ust. 3 u.P.b. w zw. z art. 79a i 9 kpa w zw. z art. 7. 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie wezwania inwestora do złożenia wyjaśnień i/lub doprowadzenia przedłożonego projektu oraz dokumentów formalnych do zgodności z obowiązującymi przepisami w zakresie nieprawidłowości stwierdzonych w protokole z 7-8 lipca 2022 r. w wyniku ponownego sprawdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego - pomimo objętego pismem z 27 czerwca 2022 r. oświadczenia inwestora o gotowości udzielenia dalszych wyjaśnień i uzupełnień, jak również pomimo, że ustalenia zawarte w protokole z weryfikacji projektu były odmienne od zakresu wezwania do uzupełnienia projektu z 17 czerwca 2022 r, w szczególności zawierały zastrzeżenia co do ważności decyzji o warunkach zabudowy - i w konsekwencji pozbawienie inwestora prawa do złożenia wyjaśnień i uzupełnień do projektu, co skutkowało nieuzasadnioną odmową udzielenia pozwolenia na budowę;
9) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego bezpodstawne zastosowanie przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie polegające na nieuzasadnionym utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie to narusza obowiązujące prawo.
Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym i rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania
z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach).
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak określonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ust. 5 pkt 1 Pb, zgodnie z którym organ administracji architektoniczno - budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3.
W aktach sprawy zalega decyzja Prezydenta Miasta [...] z 25 września 2008 r. ustalająca dla P.K. warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne objętej niniejszym postępowaniem. W punkcie 2i powyższej decyzji wskazano m. in., że wnioskowany teren leży częściowo w obszarze zalewania wodami 200 letnimi. Także z zalegającego w aktach projektu decyzji Marszałka Województwa Podkarpackiego z 26 kwietnia 2016 r. nr OS-II.7322.32.2016.DR udzielającej pozwolenia wodnoprawnego dla analizowanej inwestycji wynika, iż teren inwestycji znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią rzeki [...]. W aktach sprawy zalega ponadto pismo z 1 lipca 2021 r. nr RZ.RPP.603.128.2022.MC Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, w treści którego wskazano, że "Według zaktualizowanych map zagrożenia powodziowego teren inwestycji oznaczony na załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy w liniach rozgraniczających w konturze ABCD w miejscowości [...] obręb [...] znajduje się w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1%, a głębokość zalewu została wskazana w od 0,5 do 2 m oraz od 2 do 4 m.
Trafnie w ocenie Sądu zwrócił uwagę organ wydający zaskarżoną decyzję na uchwaloną 20 lipca 2017 r. ustawę Prawo wodne, która weszła w życie 1 stycznia 2018 r. i zastąpiła dotychczas obowiązującą ustawę z 18 lipca 2001 r. W dziale XIII tej ustawy dotyczącym zmian w przepisach, przepisów przejściowych, dostosowujących i końcowych, w rozdziale drugim zamieszczono przepis art. 546, który w ust. 1 stanowi, iż decyzje wydane na podstawie art. 50 i art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej "upzp") dotyczące nieruchomości lub jej części znajdujących się na obszarze, o którym mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 (obszar szczególnego zagrożenia powodzią) lub w odległości mniejszej niż 50 m od stopy walu przeciwpowodziowego po stronie odpowietrznej, wygasają z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (1 stycznia 2018 r. z mocy prawa), z wyjątkiem decyzji dotyczących rozbudowy, przebudowy, odbudowy istniejących obiektów liniowych. Zgodnie zaś z art. 16 pkt 34 lit.ca u.P.w., przez obszary szczególnego zagrożenia powodzią, rozumie się obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1%., za wyjątkiem decyzji dotyczących rozbudowy, przebudowy, odbudowy istniejących obiektów liniowych. Ta reguła nie będzie stosowana do decyzji wydanych na podstawie art. 50 i art. 59 upzp, na podstawie których, przed dniem wejścia w życie projektowanej ustawy wydano decyzje o pozwoleniu na budowę albo dokonano zgłoszeń, których mowa wart. 30 Pb, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu - art. 546 ust. 2 Pw. Art. 32 ust. 4 pkt 1 u.P.b. stanowi, iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W związku z powyższym słusznie uznał Wojewoda, że decyzja Prezydenta z 25 września 2008 r. wygasła z dniem 1 stycznia 2018 r., bowiem inwestor nie uzyskał przed 1 stycznia 2018 r. pozwolenia na budowę ani nie dokonał zgłoszenia budowy budynków wielorodzinnych z częścią handlowo - usługowo - biurową, gastronomią i parkingiem wielopoziomowym oraz hotelu z częścią usługowo - handlową, restauracją i parkingiem wielopoziomowym. Zgłoszenie dokonanie 7 września 2010 r. z, o którym mowa w art. 30 u.P.b. dotyczy zamiaru wykonania przez P.K. przyłącza wody i kanalizacji sanitarnej na działkach nr [...] obr. [...] przy ul. [...] i ul. [...] w [...], które z wyjątkiem działki nr [...] nie pokrywają się z działkami objętymi decyzją o warunkach zabudowy.
Sąd identyfikuje się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że ustawodawca nie pozbawił inwestorów praw nabytych zgłoszeniem lub pozwoleniem na budowę, ale ograniczył wydanie nowych pozwoleń w oparciu o decyzje o warunkach zabudowy wydane na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Nie jest zgodne z wykładnią językową i celowościową takie rozumienie art. 546 ust. 1 i 2 u.P.w., które prowadzi do wniosku, iż decyzja o warunkach zabudowy wydana na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią dla dużej inwestycji obejmującej kilka budynków pozostaje ciągle ważna, bo w przeszłości inwestor dokonał zgłoszenia na części terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy zamiaru częściowego wykonania infrastruktury technicznej, której budowa wydania takiej decyzji nie wymagała.
Nie bez znaczenia w związku z tym pozostaje także informacja wynikająca ze wskazanego wyżej pisma Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Rzeszowie z 1 lipca 2021 r. nr RZ.RPP.603.128.2022.MC, wg którego w decyzji o warunkach zabudowy z 25 września 2008 r. brak jest odniesienia do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią obejmującym aktualnie teren zamierzonej inwestycji, a dokonana w tym względzie po wydaniu tej decyzji aktualizacja map zagrożenia powodziowego skutkowała zmianą stanu faktycznego wiążąca się z koniecznością wydania nowej decyzji o warunkach zabudowy.
Sąd podziela stanowisko Wojewody co do tego, iż organ I instancji wydając decyzję nie odniósł się w jej uzasadnieniu do braków w dokumentacji projektowej, które nie zostały usunięte na skutek wezwania, niemniej ze względu na wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy pozostaje to bez znaczenia dla możliwości wydania pozwolenia na budowę.
Reasumując, z uwagi na powyższe okoliczności należy potwierdzić prawidłowość stanowiska organu I i II instancji, że niezależnie od braku usunięcia przez inwestora nieprawidłowości w dokumentacji niezbędnej do wydania pozwolenia na budowę, wydane w sprawie decyzje w świetle przytoczonego art. 35 ust. 5 pkt 1 u.P.b. są prawidłowe.
Wobec powyższego, przy braku przyczyn skutkujących wadliwością zaskarżonej decyzji a podlegających uwzględnieniu z urzędu, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.