II SA/RZ 397/20

II SA/Rz 397/20 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2020-08-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa /przewodniczący/
Małgorzata Wolska
Piotr Godlewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Sygn. powiązane
II OSK 3334/20 - Wyrok NSA z 2023-10-05
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1252
art. 32 ust. 1, art. 27 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 2
Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur-Selwa Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant referent Patrycja Bar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi A. Spółka z o.o. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzania produktów do obrotu -skargę oddala-
Uzasadnienie
II SA/Rz 397/20
U z a s a d n i e n i e
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej: "PWIS", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] [...] (dalej: "Burmistrz" lub "organ I instancji"), wydaną w przedmiocie wstrzymania wprowadzenia produktu do obrotu.
Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:
Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (dalej: "PPIS" lub "organ I instancji") nakazał:
1. wstrzymać wprowadzanie do obrotu produktu [...] jako suplementu diety na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej do czasu zakończenia postępowania wszczętego przez Głównego Inspektora Sanitarnego postanowieniem z dnia [...].04.2019 r. znak: [...] w związku z art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia.
2. Wstrzymać wprowadzanie do obrotu produktu [...] jako suplementu diety na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej do czasu zakończenia postępowania wszczętego przez Głównego Inspektora Sanitarnego postanowieniem z dnia [...].04.2019r. znak: [...] w związku z art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia.
Organ I instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji wyjaśnił, że w dniu [...] kwietnia 2019 r. otrzymał interwencję od konsumenta dotyczącą zawartości witaminy D w produktach: [...] i [...] wytwarzanych i prezentowanych do stronach internetowych prowadzonych przez Spółkę. W ocenie organu I instancji, zawartość witaminy D dwukrotnie przekracza referencyjną wartość spożycia, która wynosi 50 pg. Ustalono, że toczy się postępowanie wyjaśniające prowadzone przez Głównego Inspektora Sanitarnego dotyczące przedmiotowych produktów. Z uwagi na dane zawarte w opracowaniach naukowych odnoszących się do zalecanego poziomu spożycia witaminy D, organ I instancji wystąpił do GIS o przedstawienie stanowiska w sprawie ilości witaminy D w produktach.
Główny Inspektor Sanitarny w odpowiedzi przesłał postanowienia z dnia [...] kwietnia 2019r., nr: [...] (dotyczące [...]) i znak: [...] (dotyczące [...]) zobowiązujące Spółkę do przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (dalej URPLWMIPB), czy produkty nie spełniają wymagań produktu leczniczego. Ze względu na powyższe, organ I instancji wszczął przedmiotowe postępowanie powiadamiając o tym Spółkę pismem z dnia [...] maja 2019 r. Spółka w odpowiedzi wskazała pismo skierowane do GIS wskazujące na wyniki wielu badań potwierdzających bezpieczeństwo spożywania do 100pg/ dzień witaminy D.
W toku postępowania, organ I instancji włączył uchwałę nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Zespołu do Spraw Suplementów Diety w sprawie wyrażenia opinii dotyczącej maksymalnej dawki witaminy D w zalecanej dziennej porcji, która określił na 2000 IU (50 pg). Z przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2019 r. przez PPIS kontroli sanitarnej spółki wynika, że produkty objęte przedmiotowym postępowaniem są produkowane i wprowadzane do obrotu przez Spółkę. W piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. Spółka wniosła zastrzeżenia do protokołu kontroli, wskazując na bezpieczeństwo spożycia 100 pg witaminy D w dziennej porcji dostarczanej przez ww. produkty.
Organ I instancji stwierdził, że przedmiotowe produkty są wprowadzane na rynek pomimo braku zakończenia postępowania przez GIS, co stanowi podstawę wydania decyzji na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. W ocenie organu I instancji wszelkie kierowane do niego wyjaśnienia są bez znaczenia z uwagi na prowadzone przez GIS postępowanie wyjaśniające, którego celem będzie udzielenie odpowiedzi czy produkt objęty powiadomieniem, ze względu na jego skład, właściwości poszczególnych składników oraz przeznaczenie jest środkiem spożywczym zgodnie z proponowaną przez podmiot działający na rynku kwalifikacją. PPIS wyjaśnił, że czasowe wstrzymanie wprowadzania przedmiotowych środków spożywczych do obrotu nie przesądza o losie produktów jako suplementów diety. W sytuacji wyjaśnienia w świetle ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz prawa farmaceutycznego wszystkich okoliczności na korzyść suplementów diety, zostaną one dopuszczone do obrotu.
Spółka wniosła odwołanie do opisanej wyżej decyzji, zarzucając rozstrzygniecie sprawy z naruszeniem: art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. polegające na dowolnej oraz częściowej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału, polegającej na automatycznym pominięciu dowodów zgromadzonych przez Skarżącą, które wskazuje na bezpieczeństwo produktów. Wskazano na brak dostatecznego wyjaśnienia sprawy, bowiem pomimo przedłożenia przez Spółkę wielu materiałów naukowych organ I instancji nie odniósł się do nich.
Spółka wskazała na naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj. art. 32 ust. 1 ubżż które polegało na błędnej wykładni prowadzącej do uznania że w celu wydania zaskarżonej decyzji wystarczy jedynie zweryfikować, czy GIS prowadzi postępowanie wyjaśniające oraz czy produkty znajdują się w obrocie. Zarzucono również naruszenie przepisu art. 3 ust. 3 pkt 39 i art. 27 ust. 2 ubżż oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie składu i oznakowania suplementów diety poprzez: błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że suplementy diety powinny mieć skład w postaci zalecanej ilości danych składników, zgodną z wytycznymi lub innymi zaleceniami. Spółka podniosła także zarzut naruszenia art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. b, ust. 3 rozporządzenia nr 882/2004, które polegało na ich niewłaściwym zastosowaniu w sytuacji, kiedy Spółka przedłożyła wyczerpujące dowody uzasadniające bezpieczeństwo produktów, a zatem brak było podstaw do ich nałożenia kary na Spółkę.
Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2019r.
Organ odwoławczy podniósł, że decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z obowiązującymi uregulowaniami, zaś z uwagi na prowadzone postępowanie przez GIS, uchylenie nakazu wydanego przez PPIS o wstrzymaniu wprowadzenia produktów do obrotu nie może mieć miejsca. Organ II instancji wyjaśnił, że z uwagi na wprowadzenie po raz pierwszy przez Spółkę ww. produktów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako suplementów diety na podstawie art. 29 ust. 1 ubżż, GIS wszczął postępowanie wyjaśniające na podstawie art. 30 ust. 2 ubżż.
Organ II instancji uznał za słuszne stanowisko organu I instancji, który nie skupił się na przedłożonych przez Spółkę doniesieniach naukowych dotyczących bezpieczeństwa przyjmowania witaminy D w ilości 100 pg na dobę. Skoro bowiem uprawnionym do kwalifikacji produktów jest GIS, to publikacje i doniesienia o braku skutków ubocznych przy spożywaniu witaminy D w ilości 100 pg na dobę rekomendowane przez Spółkę w toku postępowania prowadzonego przez PPIS i P
PWIS nie mają znaczenia dla oceny przesłanek odnoszących się do możliwości zastosowania w rozpatrywanym przypadku sankcji z art. 32 ust. 1 ubżż.
Organ II instancji wyjaśnił, że nie sposób podzielić poglądu Spółki, że przed podjęciem decyzji, o której mowa w art. 32 ust. 1 ubżż organ I instancji zobowiązany jest do przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy suplementy diety spełniają przewidziane dla nich wymagania oraz czy zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania skutków szkodliwych dla zdrowia przez te suplementy. Wskazano, że rozstrzyganie co do prawidłowości klasyfikacji środków spożywczych oraz analiza ich składu pod kątem bezpieczeństwa stosowania leżą w kompetencjach GIS. Jest to jedyny organ posiadający ustawowe uprawnienia do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, gdy produkt jest wprowadzony po raz pierwszy do obrotu na terytorium RP. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przeprowadzone ponownie postępowanie administracyjne wykazało, że dowody zebrane w sprawie są bezsprzecznie wystarczające do wydania zaskarżonej decyzji. Za nieuzasadnione uznano zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, "A" sp. z o.o. z/s [...], reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1. Przepisu art. 11 oraz art. 107 § 1 pkt 4 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 32 ust. 2 ubżż poprzez błędne wskazanie na podstawę prawną rozstrzygnięcia, zarówno w pierwotnej decyzji, jak i w decyzji, polegające na powołaniu się na art. 32 ust. 1 ubżż, podczas gdy z uwagi na wątpliwości GIS czy Produkty nie spełniają wymagań produktów leczniczych, podstawą prawną powinien być przepis art. 32 ust. 2 ubżż. Co skutkuje brakiem powołania się na przepisy prawa materialnego umożliwiające wydanie pierwotnej decyzji oraz decyzji oraz naruszenie przepisów wskazujących jakie wymogi powinna spełniać decyzja administracyjna,
2. Przepisu art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny stanu faktycznego i oceny dowodów przedstawionych przez Skarżącą, z uwagi na pominięcie dowodów przekazanych przez Skarżącą, wskazujących, że witamina [...] w ilości 100 pg jest w pełni bezpieczna i może być stosowana w suplementach diety, które skutkowało błędnym uznaniem, że:
1. sam fakt, że PWIS, jak również PPIS zweryfikowali obecność na rynku produktów oraz uzyskali informację o jednoczesnym prowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez GIS jest wystarczający, by wydać decyzję zakazującą wprowadzania produktów do obrotu,
Natomiast prawidłowa analiza i ocena wspomnianych dokumentów powinna skutkować uchyleniem Pierwotnej decyzji;
Powyższe powoduje, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, zaś PWIS przy wydawaniu Decyzji oparł się jedynie o część dowodów, nie dostrzegając zupełnie dowodów Skarżącej.
Skarżąca Spółka zarzuciła ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
1. przepisu art. 32 ust. 1 UBŻŻ w zw. z art. 138 ust. 1 lit. a, ust. 2 lit. d, ust. 3 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (Dz.U.UE L. 2017 nr 95 str. 1; dalej jako: "Rozporządzenie 2017/625"), poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, skutkujące uznaniem, że wydanie decyzji wymaga jedynie weryfikacji czy GIS prowadzi postępowanie wyjaśniające oraz czy Produkty znajdują się w obrocie. Podczas gdy prawidłowa wykładnia przedmiotowego przepisu wymaga, aby organ miał "podejrzenie", że Produkty nie spełniają wymagań dla nich przeznaczonych, co nie oznacza automatycznie postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez GIS. Gdyby bowiem było, jak wskazuje organ, art. 32 ust. 1 ubżż nie wskazywałby na "podejrzenie". Jego brzmienie wprost sprowadzałoby się do zapisu, że jak tylko GIS wszcznie postępowanie wyjaśniające, a organ terenowy zweryfikuje obecność na rynku produktów objętych postępowaniem, to jest zobowiązany do wydania decyzji na mocy art. 32 ust. 1 ubżż. Natomiast biorąc pod uwagę okoliczność prowadzenia przez GIS postępowania pod kątem spełnienia przez Produkty wymogów produktów leczniczych, podstawą prawną rozstrzygnięcia powinien być art. 32 ust. 2 ubżż.
2. Przepisu art. 3 ust. 3 pkt 39 i art. 27 ust. 2 ubżż oraz § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie składu i oznakowania suplementów diety (Dz. U. z 2018 r. poz. 1951) poprzez: błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że suplementy diety powinny mieć skład w postaci "zalecanej ilości" danych składników, zgodnie z wytycznymi lub innymi zaleceniami. Podczas gdy ww. przepisy wyraźnie stanowią, że suplementy diety powinny posiadać bezpieczny dla zdrowia i życia konsumentów skład.
Podnosząc powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji w całości z uwagi na nieprawidłowości, do których doszło przy wydawaniu decyzji oraz pierwotnej decyzji. Spółka wniosła także o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów uzasadnionego zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazano na błędne wskazanie podstawy prawnej wydanych rozstrzygnięć przez organ I i II instancji. Oba organy bowiem jako podstawę prawną wskazały art. 32 ust. 1 ubżż, podczas gdy przepis ten wskazuje na możliwość wydania decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzania określonego środka do obrotu w przypadku podejrzenia, że nie spełnia on wymagań określonych dla niego, natomiast art. 32 ust 2 i 3 ubżż wskazuje na podstawę do wydania takiej decyzji w przypadku stwierdzenia, że produkt objęty powiadomieniem spełnia wymagania produktu leczniczego albo wyrobu medycznego. W ocenie Skarżącej powołane przez organy podstawy prawne wydanych decyzji są błędne, co uniemożliwiło zapoznanie się z przepisami prawnymi, na mocy których organy kierowały się przy wydawaniu tych decyzji i poznaniu przesłanek zasadności ich zastosowania.
W uzasadnieniu do zarzutu naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 K.p.a. Skarżąca spółka podniosła, że bezzasadnie organy odstąpiły od oceny części materiału dowodowego przez co jest on niepełny. Wskazano na brak dokonania weryfikacji licznych materiałów naukowych przedłożonych przez Skarżącą. Przedłożone przez Spółkę materiały naukowe, jej zdaniem, świadczą o braku konieczności nałożenia na Skarżącą środków zaradczych w postaci wstrzymania wprowadzenia produktów do obrotu. Pokreślono, że czym innym jest uprawnienia GIS do decydowania czy dany produkt spełnia wymogi suplementu diety, a czym innym jest kwestia wskazania przez organy, że w sprawie wydania decyzji na podstawie art. 32 ust. 1 ubżż występuje podejrzenia organu co do niespełnienia wymagań przez dany produkt.
W zakresie podniesionego zarzutu naruszenia przepisu art. 3 ust. 3 pkt 39 i art. 27 ust. 2 ubżż oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie składu i oznakowania suplementów diety, Spółka podniosła, że błędnie przy wydaniu pierwotnej decyzji przyjęto, że Uchwała jest wyznacznikiem maksymalnej ilości witaminy D w produktach. Skarżąca podkreśliła, że jeżeli na podstawie materiałów naukowych wskazane jest bezpieczeństwo produktów, to brak jest podstaw do kwestionowana bezpieczeństwa danego suplementu diety.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wyrażone stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...]Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, wydaną w przedmiocie wstrzymania wprowadzenia produktów: [...] oraz [...] do obrotu. Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności w granicach wyznaczonych wyżej powołanymi przepisami Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, w sprawie nie zaistniały nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu, prawidłowo przeprowadzono w sprawie postępowanie wyjaśniające, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa materialnego.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ww. ustawy – w przypadku podejrzenia, że środek spożywczy, o którym mowa w art. 29 ust. 1, niespełniający wymagań określonych dla tego środka, znajduje się w obrocie, właściwy państwowy powiatowy lub graniczny inspektor sanitarny podejmuje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania tego środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy.
Zgodnie zaś z art. 30 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w art. 29 ust. 1 Główny Inspektor Sanitarny może przeprowadzić postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy produkt objęty powiadomieniem, ze względu na jego skład, właściwości poszczególnych składników oraz przeznaczenie jest środkiem spożywczym zgodnie z zaproponowaną przez podmiot działający na rynku kwalifikacją oraz czy spełnia wymagania dla danego rodzaju środka spożywczego, jak również czy nie spełnia wymagań innego rodzaju produktu przeznaczonego do używania przez ludzi.
Przenosząc powyższe, na grunt przedmiotowej sprawy wyjaśnić trzeba, że z uwagi na powiadomienia złożone przez Skarżącą spółkę o wprowadzeniu po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przedmiotowych produktów jako suplementów diety na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, Główny Inspektor Sanitarny, zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy wszczął postępowanie wyjaśniające. Dokonane natomiast ustalenia przez organ I instancji oraz organ odwoławczy, że postępowanie toczące się przed Głównym Inspektorem Sanitarnym do daty wydania zaskarżonej decyzji nie zostało zakończone, generalnie nie jest kwestionowane przez Skarżącą spółkę.
W okolicznościach niniejszej sprawy, przyznać należy rację twierdzeniom organu odwoławczego o prawidłowym postępowaniu organu I instancji w oparciu o przepis art. 32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, z zatem zarzuty skargi w tym zakresie uznać należy za nieuzasadnione. Wyjaśnić należy, że powołany przepis obliguje właściwego państwowego powiatowego lub granicznego inspektora sanitarnego do podjęcia decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzania środka do obrotu lub wycofaniu go z obrotu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy, o której mowa. Podkreślić jednocześnie należy, że organ I instancji działając w okolicznościach i na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie prowadzi postępowania zmierzającego do ustalenia okoliczności, o których mowa w art. 30 ust. 1 ustawy. Postępowanie takie prowadzone jest bowiem przez Głównego Inspektora Sanitarnego. Celem regulacji zawartej w art. 32 ust. 1 ustawy, o której mowa jest bowiem wyłącznie czasowe uniemożliwienie obrotu produktem do momentu zakończenia postępowania wyjaśniającego toczącego się przed GIS.
W tym miejscu podkreślić należy, że decyzja organu I instancji wydana na wyżej wskazanej podstawie dotyczy czasowego wstrzymania wprowadzania do obrotu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przedmiotowych produktów. Zauważyć należy, że czasowe wstrzymanie wprowadzania środka do obrotu nie przesądza jeszcze o losie środka jako dietetycznego środka specjalnego przeznaczenia medycznego. Postępowanie wyjaśniające Głównego Inspektora Sanitarnego, a co za tym idzie instytucja czasowego wstrzymania wprowadzania produktu do obrotu ma na celu ochronę konsumentów, ich zdrowia i życia. W sytuacji wyjaśnienia w świetle ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz prawa farmaceutycznego wszystkich okoliczności na korzyść dietetycznego środka spożywczego specjalnego przeznaczenia medycznego, zostanie on dopuszczony do obrotu.
W ocenie Sądu organy w sprawie dokonały prawidłowego zastosowania ww. przepisu. W orzecznictwie podkreśla się, że podjęcie decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzania do obrotu środka spożywczego niespełniającego wymagań określonych dla tego środka, następuje wtedy, gdy zachodzi podejrzenie, co do jego występowania w obrocie. Obowiązkiem organu jest zatem wyłącznie ustalić, czy środek ten znajduje się obrocie. Natomiast podejrzenie, że jest to środek spożywczy niespełniający wymagań określonych dla tego środka związane jest z działaniem Głównego Inspektora Sanitarnego, który jest organem właściwym do prowadzenia postępowania mającego na celu dokonanie takich właśnie ustaleń. Sam fakt wszczęcia przez uprawniony organ takiego postępowania i jego niezakończenie stanowi przesłankę, której spełnienie się powoduje obowiązek wydania decyzji na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Celem regulacji art. 32 ust. 1 ustawy jest czasowe uniemożliwienie obrotu określonym produktem do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez GIS. Takie znaczenie wskazanego przepisu można wywieść również drogą wykładni porównawczej. Na mocy art. 27c. ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263) organ ten wstrzymuje wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu produktu, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że produkt ten stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny wstrzymuje, w drodze decyzji, jego wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu (...). Inne są więc przesłanki przywołanych podstaw prawnych (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 listopada 2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 112/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II OSK 445/14).
Sąd za nieuzasadnioną uznaje argumentację Skarżącej spółki w zakresie konieczności poczynienia przez organ I instancji własnych ustaleń na okoliczność spełnienia przez sporne suplementy diety wymagań stawianych przepisami prawa. Wyjaśnić w tym zakresie należy, że do wydania decyzji na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy istotne jest natomiast - jak trafnie wskazały organy - jedynie to, czy Główny Inspektor Sanitarny prowadzi postępowanie na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy oraz czy istnieje podejrzenie, że sporny produkt znajduje się w obrocie. W świetle powyższego, uprawnionym do kwalifikacji produktów jest Główny Inspektor Sanitarny, a zatem bezzasadnie Skarżąca spółka oczekuje od organów rozstrzygających niniejszą sprawę, że te poczynią własne ustalenia na okoliczność spełnienia przez sporne suplementy diety wymagań stawianych przepisami prawa.
Z uwagi na powyższe, Sąd za chybione uznał zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.
W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy. Nie może odnieść zatem zamierzonego skutku także zarzut naruszenia przez organy przepisów o postępowaniu art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. Przedmiotem niniejszego postępowania nie jest poczynienie badań przez organy inspekcji sanitarnej w zakresie, czy witamina [...] zawarta w przedmiotowych produktach jest w pełni bezpieczna i może być stosowana w suplementach diety. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia przez organy inspekcji sanitarnej z uwzględnieniem treści art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. Za wydaniem przedmiotowej decyzji przemawiał interes społeczny w postaci ochrony konsumentów przed spożywaniem produktu jako suplementu diety w sytuacji, gdy nie zostało jednoznacznie rozstrzygnięte, czy produkt ten nie spełnia wymagań produktu leczniczego. Działanie organu inspekcji sanitarnej miało na celu ochronę zdrowia ludzkiego i zostało zastosowane zgodnie z zasadą ostrożności. W tym miejscu należy powtórzyć, że celem regulacji z art. 32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia jest wyłącznie czasowe uniemożliwienie obrotu produktem, do momentu zakończenia postępowania wyjaśniającego toczącego się przed GIS. Jest to środek zapobiegawczy, który nie ma charakteru sankcji administracyjnej a jedynie ma zapobiec negatywnym skutkom wprowadzenia do obrotu produktu nie spełniającego wymagań prawa żywnościowego.
Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca jej wydanie decyzja organu I instancji - są zgodne z prawem materialnym i nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które dawałoby podstawę do wyeliminowania rozstrzygnięć z obrotu prawnego.
Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalono.