II SA/Rz 396/05

II SA/Rz 396/05 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2006-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Anna Lechowska /sprawozdawca/
Joanna Zdrzałka
Maria Zarębska-Kobak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 3 pkt 1 lit.a, art. 48 ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak Sędziowie NSA Anna Lechowska /spr./ AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Koła Łowieckiego "[...]" w B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego -skargę oddala-
Uzasadnienie
IISA/Rz 396/05
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu odwołania Koła Łowieckiego "[...]"
w B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004r. Nr [...], nakazującej temu Kołu , jako właścicielowi działki nr ewid. 9694 położonej w L. rozbiórkę budynku gospodarczego (domku myśliwskiego) o konstrukcji drewnianej , wybudowanego bez pozwolenia na budowę- utrzymał w mocy zaskarżoną nim decyzję.
Jako jej podstawę prawną wskazał art. 138 § l pkt. Kpa oraz art. 48 ust. l i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.-Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. Nr 207 poz. 2016 z 2003 r. ze., zm.)
Z uzasadnienia decyzji akt postępowania w sprawie wynika, że w następstwie oględzin dokonanych przez organ I instancji ustalono, iż Koło Łowieckie "[...]" wybudowało na działce nr 9694 położonej w L. obiekt budowlany o wymiarach 5,50 x 9,50m (pow. zabudowy 52,25 m2), o konstrukcji drewnianej opartej na punktowych fundamentach betonowych (18 szt), ścianach obitych deskami (struganymi i lakierowanymi), z poddaszem użytkowym
i dachem dwuspadowym krytym blachą ocynkowaną trapezową . W dacie oględzin tj. 15.09.2000r. stwierdzono prowadzenie prac wykończeniowych wewnątrz obiektu związanych z montażem podłogi oraz podsufitki . Z ustaleń organu wynika również , że realizację przedmiotowej budowy rozpoczęto
w 1999r., bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę .
Decyzją z dnia [...] września 2000r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał Kołu Łowieckiemu rozbiórkę tegoż budynku. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] stycznia 2001r. wydaną przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W następstwie skargi Koła - Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 24 września 2003r. sygn. akt SA/Rz 429/01 stwierdził nieważność decyzji organu odwoławczego z uwagi na rozpatrzenie odwołania , mimo wniesienia go z naruszeniem zasad reprezentacji przewidzianych w art. 30 §3 w zw. z art. 29 kpa.
W ponownym postępowaniu odwoławczym organ II instancji uchylił decyzję z dnia [...] września 2000r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...],
z uwagi na zmianę art. 48 ustawy Prawo Budowlane i związaną z nim możliwość legalizacji obiektów wybudowanych bez pozwolenia w przypadku wystąpienia przesłanek przewidzianych w ustawie zmieniającej.
Rozpoznając sprawę po raz kolejny, organ I instancji postanowieniem
z dnia 30 stycznia 2004r. wstrzymał dalsze prowadzenie robót budowlanych przy wspomnianym obiekcie i zobowiązał inwestora do dostarczenia w terminie do 30 marca 2004r. zaświadczenia o zgodności obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a także by po jego uzyskaniu przedstawił w terminie do 25 czerwca 2004r. projekt budowlany tego budynku.
Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. nakazał Kołu rozbiórkę obiektu wobec nie wywiązania się z nałożonych na nie obowiązków.
Wspomniana decyzja i postanowienie ją poprzedzające zostały uchylone decyzją organu II instancji z dnia [...] maja 2004r.w całości a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wobec faktu, iż decyzję podjęto w oparciu zaświadczenie, którego treść nie odpowiadała wymogom art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy, zaś w postanowieniu wyznaczono dwa różne terminy dla wypełnienia obowiązku przedłożenia zaświadczenia
i projektu, co zdaniem organu II instancji naruszało art. 48 ust. 3 ustawy.
Prowadząc ponownie postępowanie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...].07.2004r. znak: [...] wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy budowie budynku oraz zobowiązał właściciela obiektu , tj. Koło Łowieckie "[...]" w B. do jego zabezpieczenia poprzez wykonanie tymczasowego ogrodzenia terenu przedmiotowej działki
a także nałożył na tegoż właściciela obowiązek przedłożenia dokumentów
i opracowań niezbędnych do legalizacji obiektu na podst. art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane w terminie do 30 listopada 2004r.
Pismem z 12 października 2004r. Zarząd Kola Łowieckiego "[...]" zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o przedłużenie określonego w postanowieniu terminu wobec faktu , że dotychczasowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego utracił moc a żaden
z organów gminy nie jest w stanie określić, kiedy będzie uchwalony nowy plan.
Na wniosek ów organ I instancji odpowiedział pismem z dnia 21 października 2004r., informując , iż nie jest władny do zmiany ostatecznego postanowienia.
W dalszej kolejności decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. nr [...], organ I-szej instancji ponownie nakazał rozbiórkę budynku gospodarczego.
Od decyzji tej odwołanie wniosło Koło Łowieckie "[...]" w B., reprezentowane przez G. Ż. - Prezesa Koła Łowieckiego oraz I. O. - Łowczego tegoż Koła , zarzucając , że organ ten nie uwzględnił art. 12 Prawa Łowieckiego oraz słusznego interesu społecznego.
Odwołujący stwierdzili, że sporny obiekt jest urządzeniem łowieckim
i umożliwia wykonywanie przez Koło jego ustawowych obowiązków w zakresie prowadzenia prawidłowej gospodarki łowieckiej oraz wzbogacania naturalnej bazy żerowej dla zwierzyny leśnej . Podnieśli nadto, iż w chwili obecnej Koło nie może wywiązać się z nałożonego obowiązku przedłożenia określonych
w postanowieniu dokumentów , m.in. zaświadczenia o zgodności budowy przedmiotowego budynku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze względu na brak aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu , jak również że w związku
z powyższym wniosło o przedłużenie terminu przedłożenia wymaganych dokumentów i umożliwienie zalegalizowania przedmiotowego obiektu po uchwaleniu przez Gminę nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co według przewidywań winno nastąpić do końca 2006r.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił odwołania
i decyzją opisaną na wstępie utrzymał w mocy zaskarżoną nim decyzję.
W jej motywach stwierdził, że zarzuty podniesione w odwołaniu są bezzasadne i nie mogą być uwzględnione .
Wyjaśnił , że ustawowym obowiązkiem organów nadzoru budowlanego jest kontrola przestrzegania przepisów Prawa budowlanego i jego rozporządzeń wykonawczych . Organ nadzoru budowlanego nie kwestionuje prawa właściciela do posiadania, czy budowania potrzebnych urządzeń lub obiektów niezbędnych do utrzymania odpowiedniej bazy żerowej dla zwierzyny leśnej , lecz sprawdza , czy zostały one wybudowane z zachowaniem obowiązujących przepisów prawa budowlanego . Celem działania organów nadzoru budowlanego nie jest też jakiekolwiek kwestionowanie, czy negowanie słusznego interesu społecznego związanego z prowadzeniem prawidłowej gospodarki łowieckiej czy ustawowych obowiązków należących do Kół Łowieckich, nałożonych odrębnymi przepisami, m.in. Prawem Łowieckim . Podnoszona przez stronę odwołującą konieczność wypełniania swoich ustawowych obowiązków nie może być jednak usprawiedliwieniem dla popełnionej samowoli budowlanej .
Sporny obiekt, co wynika z ustaleń opartych na jego ogledędzinach wyczerpuje cechy "budynku", a tym samym "obiektu budowlanego", którego definicję ujęto w art. 3 pkt l i pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (tekst jedn.: Dz. U. nr 207 póz. 2016 z 2003 r. z późn. zm.). Roboty budowlane związane
z wykonaniem obiektu budowlanego zgodnie z art. 28 ustawy można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę , z wyjątkiem obiektów i robót wymienionych w art. 29 i 31 Prawa budowlanego, wśród których nie ujęto budynków o takiej konstrukcji , wymiarach i przeznaczeniu , jak przedmiot niniejszego postępowania . Jego usytuowanie i parametry nie pozwalają na zakwalifikowanie go do grupy obiektów wymienionych w art. 29 ust. l pkt 13 Prawa budowlanego, których budowa jest możliwa po dokonaniu zgłoszenia właściwemu organowi , jako obiektów gospodarczych , przeznaczonych wyłącznie na cele gospodarki leśnej , ponieważ nie jest on położony na gruntach leśnych Skarbu Państwa , a ponadto jego powierzchnia zabudowy wynosząca 52,25 m2 znacznie przekracza dopuszczalną powierzchnię obiektów wskazaną w przepisach (35 m2 ). Jego zatem budowa wymagała pozwolenia, wydanego przez właściwy organ architektoniczno-budowlany.
Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. nr 207 poz. 2016 z 2003 r. z późn. zm.) , przy uwzględnieniu najnowszych zmian wprowadzonych ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. -
o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. nr 93 z 2004 r., póz. 888), legalizacja samowoli budowlanej podług art. 48 ust. 2 tej ustawy jest możliwa przy spełnieniu jednego z warunków wymienionych w pkt la) lub 1b), czyli
w przypadku gdy budowa "jest zgodna z przepisami o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym , a w szczególności: z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego", albo - w przypadku braku takiego planu - "z ustaleniami ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ".
W sprawie organ I instancji w oparciu o przepisy art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego nałożył na właściciela obiektu obowiązek przedłożenia dokumentów i opracowań niezbędnych do jego legalizacji. Inwestor nie przedłożył wymaganych dokumentów, natomiast zwrócił się z prośbą
o przedłużenie terminu wykonania obowiązku w celu umożliwienia legalizacji obiektu po uchwaleniu nowego planu zagospodarowania przestrzennego .
Organ odwoławczy stwierdził, że popełnioną samowolę budowlaną ocenia się pod względem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego aktualnie obowiązującym , tj. w czasie prowadzenia postępowania i rozstrzygania sprawy, ewentualnie z planem obowiązującym w czasie samowolnej budowy obiektu . Z akt sprawy wynika , że w chwili rozpoczynania samowolnej budowy , tj. w 1999r. i kontynuacji robót w 2000r. działka nr 9694 w L. w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia [...].11.1993r., położona była w strefie terenów o symbolu "RP" - Teren strefy produkcji rolnej obejmującej grunty rolne w postaci upraw polowych, ogrodniczych
i sadowniczych", czyli w terenie nie przeznaczonym pod zabudowę. Plan ten stracił ważność z dniem 31.12.2002r. i w czasie ponownego rozpatrywania sprawy (po wyroku NSA - Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 24.09.2003r. Sygn. akt SA/Rz 429/01) na terenie tym nie obowiązują ustalenia MPZP .
Z zacytowanych wyżej przepisów art. 48 ust. 2 pkt la i 1b Prawa budowlanego wynika, że w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, konieczne jest istnienie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i tylko taka decyzja (a właściwie zaświadczenie wydane na jej podstawie) może być podstawą legalizacji samowoli budowlanej . Ustawodawca nie przewiduje w tej kwestii możliwości jakiegokolwiek przedłużania terminu przedłożenia wymaganych dokumentów, czy odraczania rozstrzygnięcia do chwili uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Ponieważ zebrany materiał dowodowy nie zawierał żadnej informacji na temat decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu , w trakcie rozpatrywania sprawy w trybie odwoławczym zwrócono się do Wójta Gminy
z prośbą o przekazanie informacji w tym zakresie . W pisemnej odpowiedzi
z dnia 31.01.2005r. nr [...] Wójt Gminy poinformował, że dla działki nr 9694 miejscowości L. nie była wydana decyzja o warunkach zabudowy
i zagospodarowania terenu.
Wobec braku takiej decyzji , a w konsekwencji braku możliwości wywiązania się przez inwestora z obowiązku nałożonego na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, organ nadzoru budowlanego zobligowany był treścią art. 48 ust. do orzeczenia w myśl ust. l powyższych przepisów, tj. wydania decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budowlanego . Ustawodawca zobowiązuje w tym względzie organ do podejmowania działań i decyzji ściśle sprecyzowanych przepisach Prawa budowlanego, nie dając mu prawa do swobodnej ich interpretacji.
Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyło Koło Łowieckie "[...]" reprezentowane przez Prezesa G. Ż. i I. O. Łowczego tegoż Koła zarzucając naruszenie art. 12 ustawy Prawo Łowieckie poprzez jego niezastosowanie, art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony a także naruszenie tego przepisu i przepisu art. 8 kpa, poprzez zobowiązanie strony do przedłożenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
i wyciągniecie negatywnych skutków jego nieprzedstawienia w sytuacji, gdy zobowiązany nie ze swej winy nie mógł dopełnić takiego obowiązku.
Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że art. 12 Prawa łowieckiego zezwala na wznoszenie urządzeń związanych z prowadzeniem gospodarki łowieckiej po uzyskaniu zgody właściciela , posiadacza, czy zarządcy gruntu.
W ocenie strony skarżącej przepis ów stanowi "lex specialis" wobec prawa budowlanego, co oznacza, że ma on pierwszeństwo przed przepisami tegoż prawa odnoszącymi się do obiektów budowlanych. W konsekwencji do urządzenia takiego nie ma zastosowania Prawo budowlane .W szczególności wymóg uzyskania pozwolenia na budowę nie obowiązuje w stosunku do urządzeń łowieckich. Prawo łowieckie pochodzi przy tym z dnia 13 .10. 1995r. jest zatem późniejsze, niż Prawo budowlane, co dodatkowo przemawia za zastosowaniem art. 12 Prawa łowieckiego. Strona skarżąca jest dzierżawcą obwodu łowieckiego obejmującego działkę Nr 9694 w L. Jest także właścicielem tej działki. Oznacza to wypełnienie przesłanek art. 12, który pełni podobną rolę, jak art. 29 Prawa budowlanego.
Obiekt, którego dotyczy decyzja jest urządzeniem łowieckim. Świadczy o tym jego przeznaczenie i stan techniczny. Przeznaczony jest do przechowywania karmy objętościowej i soli. Nie posiada instalacji wodnej, ani elektrycznej
i instalacje takie nie są planowane. Nie posiada przewodu kominowego a jego konstrukcja nie pozwala na zmianę przeznaczenia Jest on wzniesiony w pobliżu lasu i z trzech stron nim otoczony. Wzniesienie go w takim miejscu ułatwić ma dokarmianie zwierzyny łownej mającej tam swoją ostoję. Rozbiórka tego urządzenia pozbawi skarżącego możliwości wywiązania się z nałożonych nań ustawowych obowiązków w zakresie wzbogacania bazy żerowej zwierzyny łownej ( art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy). Stanowi to naruszenie art. 7 kpa nakazującego przy załatwianiu spraw brać pod uwagę uzasadniony interes strony i interes społeczny.
Strona skarżąca podniosła i rozwinęła zarzut niemożności zrealizowania postanowienia, poprzedzającego wydanie decyzji, podkreślając , że w chwili wszczęcia postępowania jak w chwili podjęcia decyzji gmina nie posiadała miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niemożność zatem wykonania postanowienia była niezawiniona przez stronę skarżącą, która nie ma żadnego wpływu na proces uchwalenia takiego planu.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona skarżąca uzasadniła szkodą, jaką wykonanie rozbiórki byłoby dla jej interesu a także dla interesu społecznego oraz trudnymi do odwrócenia skutkami wykonania.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2005r. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1). Kontrola ta sprawowana jest co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§2). Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( §1).
Oznacza to po stronie Sądu obowiązek zbadania, niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, czy zaskarżony akt odpowiada prawu i jeśli jest to - jak w niniejszej sprawie - decyzja administracyjna, uwzględnienia skargi wówczas, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, w pkt 2, jak również w przypadku przewidzianym w pkt 3 tego przepisu.
Poddawszy zaskarżoną decyzję takiej właśnie kontroli, Sąd doszedł do konkluzji, że nie narusza ona prawa, co czyni skargę niezasadną.
Strona skarżąca Koło Łowieckie "[...]" w B. nie kwestionuje okoliczności , ze jest właścicielem działki i inwestorem budowy obiektu opisanego w protokole kontroli przeprowadzonej dniu 15 września 2000r. przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w obecności Przewodniczącego Zarządu Koła. Nie podważa także opisu jego konstrukcji
i wymiarów wskazanych w tymże protokole i podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wymiary te zaznaczone zostały zresztą na zdjęciu znajdującym się w aktach.
Konstrukcja ta i wymiary, a w szczególności trwałe związanie obiektu
z gruntem, wydzielenie z przestrzeni za pomocą ścian, posiadanie fundamentów i dachu, uzasadnia zakwalifikowanie tego obiektu , jako obiektu budowlanego a w szczególności budynku, bowiem te jego cechy zostały wymienione
w opisowej definicji ustawowej budynku, zawartej w art.3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. z 2003r . Nr 207, poz. 2016 , z późn. zm.), a budynek zaliczony został w art. 3 pkt 1 lit a do obiektów budowlanych.
Okoliczność ta w świetle art. 1, określającego zakres przedmiotowy ustawy Prawo budowlane i zaliczającego doń między innymi sprawy budowy obiektów budowlanych przesądza o prawidłowości poglądu wyrażonego
w zaskarżonej decyzji , iż budowa tego budynku podlegała rygorom Prawa budowlanego.
Zarzut strony skarżącej , iż budynek ten, nazywany przez nią urządzeniem łowieckim jest wyłączony spod działania ustawy Prawo budowlane nie znajduje oparcia także w przepisie jej art. 1 ust. 2 . Ten bowiem przepis
w ust. 1 wyłącza spod jej stosowania jedynie wyrobiska górnicze, zaś w ust.
2 zawiera normę ustanawiającą zasadę, że jej przepisy nie naruszają przepisów odrębnych, w szczególności prawa górniczego i geologicznego ( pkt 1) prawa wodnego ( pkt2) i o ochronie dóbr kultury i muzeach (pkt3), w odniesieniu do wymienionych w nich obiektów. Jest to rodzaj deklaracji o niesprzeczności przepisów ustawy Prawo budowlane z wymienionymi w niej przepisami innych ustaw wskazujący , że w odniesieniu do niektórych, szczególnych rodzajów obiektów budowlanych , do materii regulowanej w prawie budowlanym będą miały zastosowanie także przepisy ustaw nim wymienionych a także innych ustaw ( np. Prawo energetyczne, ustawa o wyrobach budowlanych, ustawa o drogach publicznych , i.t.p.).
Strona skarżąca twierdzi, że sporny budynek jest urządzeniem łowieckim z uwagi na pełnioną funkcję (przechowywanie karmy dla zwierząt). Wywodzi także, iż ustawa z dnia 13 października 1995r. Prawo łowieckie ( Dz.U. Nr 147, poz. 713, ze zm.) stanowi w stosunku do Prawa budowlanego "lex specialis" i z tej przyczyny oraz z przyczyny , iż jest ustawą późniejszą wyłączone jest stosowanie do doń Prawa budowlanego.
Pomijając okoliczność, iż w świetle poglądów doktryny (patrz: T. Muller, Z. Zwolak - Prawo łowieckie z komentarzem oraz przepisami wykonawczymi i związkowymi, Wyd. Prawnicze – W-wa 1998r., str. 69) do urządzeń związanych z prowadzeniem gospodarki łowieckiej, o których wspomina art. 12 ustawy Prawo łowieckie należą składowiska paszy, budki karmowe, podsypy, karmowiska, ambony myśliwskie, czy płoty a nie budynki, zauważyć wypadnie, że Prawo łowieckie reguluje inną , iz Prawo budowlane materię, a mianowicie kwestie łowiectwa, jako elementu ochrony środowiska, w tym zasady gospodarki łowieckiej, działalności gospodarczej w zakresie łowiectwa, kwestie obwodów łowieckich, organizację i cele Polskiego Związku Łowieckiego, Straży Łowieckiej i szkód łowieckich. Przepis art. 12, na który powołuje się strona skarżąca zamieszczony jest w rozdziale dotyczącym zasad gospodarki łowieckiej i nie stanowi przepisu szczególnego w stosunku do art. 28 ustawy Prawa budowlane ustanawiającego zasadę iż roboty budowlane (zdefiniowane w przepisach tej ustawy) można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31.
Art. 12 ustawy Prawo łowieckie stanowi bowiem, że dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich mogą, po uzyskaniu zgody właściciela , posiadacza lub zarządcy gruntu wyznaczać i oznakowywać zakazem wstępu obszary stanowiące ostoje zwierzyny oraz wznosić urządzenia związane
z prowadzeniem gospodarki łowieckiej. W brzmieniu obwiązującym w dacie rozpoczęcia prac przy spornym obiekcie przepis ten przewidywał, że dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich mogą, wznosić urządzenia związane z prowadzeniem gospodarki łowieckiej po uzyskaniu zgody właściciela , posiadacza lub zarządcy gruntu Przepis ten dotyczył i dotyczy lokalizacji urządzeń związanych z prowadzeniem gospodarki łowieckiej na cudzym gruncie, uzależniając prawo do ich lokalizacji od zgody podmiotów
w nim wymienionych.
Skoro, co wykazano wyżej, sporny obiekt jest budynkiem podlegającym rygorom Prawa budowlanego na jego budowę potrzebne było pozwolenie organu administracji architektoniczno- budowlanej , jako prawidłowo ustalił organ, że nie mieści się on w kategorii obiektów wymienionych w jej art. 29, zwolnionych z tego obowiązku
W sprawie jest niesporne, że strona skarżąca pozwolenia takiego nie uzyskała.
Oznacza to, że zastosowanie doń miał art. 48 ustawy Prawo budowlane, który w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji w ust. 1 ustanawia zasadę wydania w stosunku do obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego bez pozwolenia na budowę nakazu jego rozbiórki.
Od zasady tej (po złagodzeniu przepisów nowelą z dnia 27 marca 2003r, - DZ.U. Nr 80 poz. 718, uzupełnioną ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. – DZ. U. 93, poz. 988) przewidziane są wyjątki określone w art. 48 ust. 2 dopuszczające możliwość legalizacji takich obiektów, pod pewnymi wszakże warunkami.
Mianowicie, jeżeli budowa , o której mowa w ust 1:
pkt 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym a w szczególności:
a) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo
b) ustaleniami ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
pkt 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno- budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem –
właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.
Postanowienie to jest niezaskarżalne.
W postanowieniu tym zgodnie z art. 48 ust. 3 nakłada się między innymi obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie : zaświadczenia wójta, burmistrza, prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( pkt 1).
Po myśli art. 48 ust.4 niespełnienie w wyznaczonym przez organ terminie obowiązków, o których mowa w ust . 3 stosuje się przepis ust.1 , czyli wydaje się decyzję rozbiórce.
Wyjątkowy charakter przepisów art. 48 ust. 2 i 3 wyklucza możliwość ich interpretacji rozszerzającej.
Skoro ustawodawca nie wiąże przewidzianej w tych przepisach możliwości legalizacji wybudowanego ( będącego w budowie) bez pozwolenia obiektu budowlanego lub jego części, z innymi, niż wymienione w nich przesłankami przewidując zastosowanie art. 48 ust 1 w przypadku nie wykonania w wyznaczonym terminie obowiązku dostarczenia zaświadczenia i dokumentów określonych w ust.3, bez wnikania w przyczyny, dla których nie zostały one przedłożone, podnoszony przez stronę skarżącą zarzut, iż nie mógł zadośćuczynić nałożonemu nań obowiązkowi z uwagi na brak planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc w czasie postępowania administracyjnego jest bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji.
Kwestia braku planu, została przez ustawodawcę przewidziana, jako że w takim przypadku należy przedłożyć decyzję o warunkach zabudowy
i zagospodarowania ostateczną w dacie wszczęcia postępowania. Strona skarżąca decyzji takiej nie przedłożyła.
Zarzut naruszenia art. 7 i 8 kpa, poprzez nie wzięcie pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy interesu społecznego i braku zawinienia w niewykonaniu obowiązku przedłożenia zaświadczenia jest niezasadny , gdy zważy się brak jakiejkolwiek uznaniowości w przepisie art. 48 i wyjątkowy charakter legalizacji samowoli budowlanej w nim przewidziany . Zarzut podważający celowość rozbiórki - z przyczyn ograniczenia kognicji Sądu do badania zgodności decyzji z prawem - pozostaje poza jego rozważaniami.
Z przytoczonych wyżej względów, Sąd w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a oddalił skargę.