SA/Rz 1041/02

SA/Rz 1041/02 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2004-08-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-05-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jerzy Solarski /przewodniczący/
Joanna Zdrzałka
Maria Zarębska-Kobak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 136, art. 138 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
art. 7, art. 8 ust. 1, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 2 pkt 1, art. 43, art. 46a ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant ref. – staż. Dorota Wolak po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. Spółka z o. o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia [...] kwietnia 2002 r Nr [...] po rozpatrzeniu w dniu [...] kwietnia 2002 r. odwołania Spółki z o.o. A. w K. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r., [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą kabel światłowodowy na osiedle B., na działkach przy ul. W., ul. O., ul. B. - uchyliło decyzję Prezydenta Miasta i a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji
W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazano przepis art. art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 40 ust l i 3 w zw. z art. 43 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / Dz.U. z 1999 r., nr 75, póz. 139 ze zm.)
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazano, że decyzją z [...] kwietnia 2001 r. Prezydent Miasta odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla Spółki A. na realizację inwestycji, kabel światłowodowy na osiedlu B. w R. wobec ustalenia, że projektowana inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego.
W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego spółka A. wniosła o uchylenie decyzji i zarzuciła, że zaskarżona decyzja narusza prawo, zwłaszcza art. 43 oraz art. 40 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
W argumentach odwołania wskazała, że w pasie drogowym plan nie ustanawia zakazów prowadzenia inwestycji raz, że zakazy te również nie wynikają z przepisów szczególnych..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie uznało zarzuty odwołania za uzasadnione.
Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest uzależnione od ustalenia czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z planem miejscowym i przepisami prawa.
Odnosząc się do tych przesłanek organ odwoławczy stwierdza, że miejscowy plan zagospodarowania miasta, nie zawiera zakazu lokalizowania w pasach drogowych infrastruktury technicznej. W tej sytuacji stawiany zarzut o niezgodności projektowanej inwestycji z planem jest nietrafny.
Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu niezgodności inwestycji, której postępowanie dotyczy z przepisami prawa – tj. ustawą o drogach publicznych, powołaną w uzasadnieniu decyzji bardzo ogólnikowo.
Projektowana inwestycja obejmuje tereny w pasie drogowym , zatem w ocenie organu odwoławczego jeżeli organ I instancji uznaje, że lokalizacja tej inwestycji pozostaje w sprzeczności z przepisami szczegółowymi, to powinien odnieść się do przywołanych przepisów, a tego organ nie uczynił zakładając a priori, że inwestycja jest sprzeczna z prawem , nie dołączając do decyzji załącznika graficznego.
W ocenie organu odwoławczego uzupełnienie postępowania poprzez wskazanie przepisów wg których inwestycja ta jest sprzeczna z prawem oraz dołączenie do decyzji załącznika graficznego wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części i tym stanie faktycznym sprawy decyzja kasacyjna znajduje uzasadnienie w przywołanym przepisie .
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca S.p. z o.o. A. z siedzibą w K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w/g norm przepisanych.
W argumentach skargi podniesiono naruszenie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. w/g którego zasadą jest ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji merytorycznej.
W/g skarżącego okoliczności dla sprawy zostały wyjaśnione zatem organ drugiej instancji winien był wydać decyzję merytoryczną w tej sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
skarga jest nieuzasadniona.
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o posterowaniu przed sądami administracyjnymi / art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1271/
Kontrola natomiast tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej./ art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U z 2002 r. Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia / art. 135 ustawy/.
Decyzja będąca przedmiotem skargi została wydana w trybie art.138 § 2 kpa który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić decyzję w całości i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części.
Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
W/g zasady wyrażonej w cytowanym przepisie, postępowanie administracyjne winno zakończyć się na poziomie II instancji , uprawnia jednak organ odwoławczy do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania tylko wówczas, gdy dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niezbędne jest przeprowadzenie w całości lub w znacznej części postępowania wyjaśniającego.
Dopuszczalność przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest ograniczona przez to, że przepis a art.138 § 2 k.p.a. w zw. z art.136 k.p.a. przyjmuje jako przesłankę wydania tego rodzaju decyzji określony zakres postępowania wyjaśniającego, mianowicie "rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części" przy uwzględnieniu normy prawnej wyrażonej w art.136 k.p.a.
Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art.138 § 2 k.p.a.
Żadne inne wady postępowania, ani wady decyzji podjętej w I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, bowiem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art.138 § 2 k.p.a. /wyrok NSA z dnia 25 maja 1983r.r syg.akt II SA 403/83,ONSA 1983,Nr 1 poz.38,wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 1998r ISA/ Gd 166/97 niepublikowany/.
Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu .
Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd stwierdza, że materiał dowodowy sprawy nie pozwalał organowi II instancji na merytoryczne rozpoznanie sprawy.
Sprawa dotyczy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu , którą to materię regulują przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym/Dz.U.Nr 89 poz. 415 ze zm./.
Stanowią one między innymi, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na wniosek zainteresowanego /art.40 ust.1 i art.41 ust.1 cyt. ustawy/, przy czym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art.43 cyt. ustawy/.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym /art.7/, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią treść uchwały rady gminy, który obowiązuje w zakresie określonym uchwałą /art.8 ust.1/.
Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego./ art. 46 a ust.1 ustawy/.
Stwierdzić należy, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest załącznika graficznego do decyzji.
Wydanie decyzji merytorycznej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wymaga ustalenia jej przebiegu na podstawie załącznika graficznego , który przy inwestycjach liniowych winien być dołączony do decyzji i stanowi on jej integralną część.
Organ I instancji takiego załącznika nie sporządził i uchybienie to samo w sobie stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji./ art. 42 ust.2 pkt 1 ustawy/.
W tym stanie faktycznym sprawy zgodzić należy się z organem odwoławczym, że sprawa wymaga uzupełnienia postępowania dowodowego w znacznej części co uzasadnia wydanie decyzji kasacyjnej.
W tym stanie faktycznym sprawy, Sąd stwierdza, że zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, w związku z tym Sąd działając w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.