II SA/Rz 365/05

II SA/Rz 365/05 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2005-12-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Małgorzata Wolska /przewodniczący sprawozdawca/
Robert Sawuła
Ryszard Bryk
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 113 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie NSA Ryszard Bryk WSA Robert Sawuła Protokolant: sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Wojewody z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania uzasadnienia decyzji - skargę oddala -
Uzasadnienie
II SA/Rz 365/05
U Z A S A D N I E N I E
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. /[...] / po rozpatrzeniu zażalenia K. P. na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. /[...] / odmawiające sprostowania uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2004 r. /[...] / o umorzeniu jako bezprzedmiotowe postępowania w sprawie wymeldowania K. P. z pobytu stałego przy ul. W. w T., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, że kwestionowane zażaleniem postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2005 r. jest zgodne z prawem. Od decyzji orzekającej o umorzeniu jako bezprzedmiotowe postępowania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego przy ul. W. w T. K. P. nie wniósł odwołania – mimo pouczenia zawartego w decyzji – a jedynie pismem z dnia 22 listopada 2004 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta z żądaniem sprostowania uzasadnienia przedmiotowej decyzji. W ocenie organu odwoławczego w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia prawidłowo powołano art. 113 k.p.a. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w zażaleniu, a które dotyczą całego postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezydenta Miasta na wniosek A. P. od 2001 r. sprawie jego wymeldowania z pobytu stałego przy ul. W. w T. stwierdzono, że były one już przedmiotem oceny organu odwoławczego. Kwestie przewlekłości postępowania, jak i pociągnięcia winnych do odpowiedzialności zostały stronie już wyjaśnione przez organ odwoławczy /m. in. pismami z dnia 12.08.2004 r., 30.09.2004 r., 30.11.2004 r. Nr [...] /. Odpowiedzialność dyscyplinarną pracowników Urzędu Miasta reguluje ustawa z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych /Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593/, Wojewoda reprezentujący administrację rządową nie ponosi odpowiedzialności za działania pracowników administracji samorządowej.
K. P. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie nie wskazując w niej kierunku weryfikacji zaskarżonego postanowienia. Podał, że skargę należy rozpatrywać łącznie z decyzjami Prezydenta Miasta /z dnia [...].01.2002 r. [...], [...].04.2003 r. [...], [...].11.2004 r. [...]/, postanowieniem Wojewody /z dnia [...].01.2005 r. [...]/, a także pismami kierowanymi przez niego do Rady Miasta [...] i Wojewody /z dnia 7.01.2003 r., 25 i 28.10.2004 r., 6.11.2004 r./, na które nie otrzymał dotychczas odpowiedzi. Skarżący podał również, że "całkowite-całościowe uzasadnienie skierował do Sądu w dniu 17 lutego 2005 r.", które podtrzymuje i wniósł o anulowanie tych decyzji, które zostały wydane z naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna. Z mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej /§ 1/, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /§ 2/. Oceniając zaskarżone postanowienie w powyższym zakresie Sąd nie stwierdził, aby przy jego wydaniu doszło do naruszenia prawa.
Z art. 113 § 1 k.p.a. wynika, że sprostowaniu podlegają błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych decyzjach administracyjnych. W orzecznictwie i literaturze zgodne są wypowiedzi co do ograniczenia instytucji sprostowania, zawartej w tym przepisie, jedynie do błędów i omyłek o charakterze nieistotnym /vide wyrok NSA z dnia 22.01.1997 r. SA/Ka 2714/95 "Prawo Gospodarcze" 1998, Nr 3, s. 33, B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W-wa 1998 r., s. 581/. Jest zatem oczywiste, że sprostowanie nigdy nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji. W omawianym trybie nie będą więc podlegały sprostowaniu błędy i omyłki co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego, jak też jego kwalifikacji prawnej, czyli błędy i omyłki istotne.
Sprostowania błędów i oczywistych omyłek dokonuje organ, który wydał decyzję dotkniętą wadami, poprzez wydanie postanowienia w postępowaniu wszczętym z urzędu lub na wniosek strony, które doręcza się z uzasadnieniem /art. 113 § 1 i 3 w zw. z art. 124 § 2 i art. 125 § 1 i 3 k.p.a./.
W świetle powyższego ocena organów, a więc odmowa sprostowania uzasadnienia decyzji z dnia [...] listopada 2004 r. /[...] / Prezydenta Miasta o umorzeniu /art. 105 § 1 k.p.a./ postępowania w sprawie wymeldowania K. P. z pobytu stałego przy ul. W. w T., jest uzasadniona i zasługuje na akceptację.
Materiał aktowy rozpoznawanej sprawy wykazuje bowiem, że wnosząc o sprostowanie powołanej wyżej decyzji "w zakresie uzasadnienia" skarżący stwierdził, iż nie zgadza się z treścią tegoż uzasadnienia, "gdyż nie jest zgodne ze stanem faktycznym i rzeczywistością udokumentowaną". Między innymi podał, że w wersecie 7 napisano: "organ I instancji przeprowadził 12.04.02 r. rozprawę administracyjną z udziałem stron i świadków". Jego zdaniem jest to stwierdzenie nieprawdziwe, bo organ I instancji w ogóle nie przeprowadził rozprawy. Z kolei w wersecie 3 od dołu napisano, że sprawa z wniosku A. P. z dnia 3.04.2001 r. stała się z tego powodu bezprzedmiotowa". Jest to również stwierdzenie nieprawdziwe, gdyż sprawa stała się bezprzedmiotowa nie z wniosku A. P., lecz na skutek biurokratycznych złośliwych uchybień Urzędu Miasta.
Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący kwestionuje w istocie rzeczy zawarte w powołanej wyżej decyzji ustalenia Prezydenta Miasta co do stanu faktycznego sprawy, a te, jak już wyjaśniono, nie mogą zostać zmienione w trybie omówionego art. 113 § 1 k.p.a., tj. sprostowania przez ten organ wydanej w dniu [...] listopada 2004 r. decyzji o umorzeniu jako bezprzedmiotowe postępowania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego. W rezultacie Sąd nie znajduje podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające go postanowienie organu I instancji naruszyły prawo, a tym samym do usunięcia tych postanowień z obrotu prawnego.
Jak wyjaśniono na wstępie, Sąd kontroluje zgodność z prawem postanowienia, które zostało zaskarżone i poza granice nim wyznaczone wyjść nie może. Stąd też Sąd nie mógł uwzględnić żądania skarżącego co do "anulowania decyzji" wskazanych w skardze /nie były przedmiotem jego oceny/, jak również ocenić zasadności zarzutów i argumentów zawartych w skierowanej przez skarżącego w dniu 17 lutego 2005 r. skardze na postanowienie Wojewody z dnia [...] stycznia 2005 r. stwierdzające uchybienie przez K. P. terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. /[...] / o wymeldowaniu go z pobytu stałego przy ul. W. w T.
Dlatego na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.