II SA/RZ 361/25

II SA/Rz 361/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-06-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jarosław Szaro /sprawozdawca/
Małgorzata Niedobylska
Piotr Popek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 888
art. 8, art. 89 § 1 pkt1
Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 120 - 129,art. 180 § 1, art. 181, art. 187, art. 188, art. 191, art. 192 i 200
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 374
art. 15zzr ust. 1 pkt
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Protokolant specjalista Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2025 r. spraw ze skarg M. Ż. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 8 stycznia 2025 r. - nr 1801-IOA.4246.65.2024, - nr 1801-IOA.4246.62.2024, - nr 1801-IOA.4246.66.2024 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych bez koncesji oddala skargi.
Uzasadnienie
Przedmiotem skarg M. Ż. (dalej: skarżąca) są decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS) z 8 stycznia 2025 r. nr: 1801- IOA-4246.65.2024, 1801-IOA-4246.62.2024, 1801-IOA-4246.66.2024, utrzymujące w mocy decyzje Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w P. (dalej: NPUCS) z 1 października 2024 r. nr 408000-CZC4.4246.52.2023, 25 września 2024 r. nr 408000-CZC4.4246.48.2024 oraz 1 października 2024 r. nr 408000-CZC4.4246.54.2024, w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych w wysokościach odpowiednio: 300.000 zł, 300.000 zł, 200.000 zł za urządzanie gier hazardowych bez koncesji na automatach: PLATINUM 2 GRA LOGICZNA nr PLT/143/19, LOGIC ARENA 2 GRA LOGICZNA (bez numeru), PLATINUM 2 GRA LOGICZNA (bez numeru), PLATINUM 2 GRA LOGICZNA nr 1, PLATINUM 2 GRA LOGICZNA (bez numeru), LOGIC ARENA 2 GRA LOGICZNA nr PODTM/LA/191, GRA LOGICZNA LOGIC ARENA 2 (bez numeru), GRA LOGICZNA LOGIC ARENA 2 (bez numeru).
Zaskarżone rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
W dniach 21 listopada 2019 r., 10 lutego 2020 r. i 23 czerwca 2020 r. funkcjonariusze Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w P. przeprowadzili kontrole w lokalu [...] przy ul. [...] w R. w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 847 ze zm.), dalej: u.g.h.
Podczas kontroli funkcjonariusze ujawnili włączone do prądu i przygotowane do gry urządzenia do gier: PLATINUM 2 GRA LOGICZNA nr PLT/143/19, LOGIC ARENA 2 GRA LOGICZNA (bez numeru), PLATINUM 2 GRA LOGICZNA (bez numeru), PLATINUM 2 GRA LOGICZNA nr 1, PLATINUM 2 GRA LOGICZNA (bez numeru), LOGIC ARENA 2 GRA LOGICZNA nr PODTM/LA/191, GRA LOGICZNA LOGIC ARENA 2 (bez numeru), GRA LOGICZNA LOGIC ARENA 2 (bez numeru).
Lokal nie był objęty koncesją na prowadzenie kasyna gry.
Funkcjonariusze dokonali oględzin urządzeń oraz przeprowadzili na nich eksperymenty procesowe. Ustalono, że urządzenia te są urządzeniami elektronicznymi typu video. Warunkiem rozpoczęcia gier na w/w urządzeniach jest ich zakredytowanie, co świadczy o komercyjnym charakterze urządzanych gier. Urządzenia umożliwiają uzyskiwanie wygranych punktowych, przekazywanie ich na licznik kredytowy i sumowanie z punktami kredytowymi uzyskanymi w wyniku wpłaty pieniędzy do urządzenia oraz rozgrywanie za nie kolejnych gier. W grach na w/w urządzeniach możliwa jest wypłata środków pieniężnych bezpośrednio z tych urządzeń. Przebieg gier na w/w urządzeniach ma charakter losowy, a uzyskiwane wyniki są niezależne od woli oraz zręczności grającego.
Celem ustalenia zasad i charakteru gier na w/w urządzeniach zostały one poddane badaniom przez biegłego z Działu Laboratorium Celno-Skarbowego Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu. W sprawozdaniach z badań ww. urządzeń stwierdzono, że urządzenia te są automatami do gier w rozumieniu przepisów u.g.h.
NPUCS wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 u.g.h., a następnie decyzjami z 25 września 2024 r. i 1 października 2024 r. nałożył na skarżącą kary pieniężne w wysokościach: 300.000 zł, 200.000 zł, 300.000 zł za urządzanie gier hazardowych bez koncesji na automatach: PLATINUM 2 GRA LOGICZNA nr PLT/143/19, LOGIC ARENA 2 GRA LOGICZNA (bez numeru), PLATINUM 2 GRA LOGICZNA (bez numeru), PLATINUM 2 GRA LOGICZNA nr 1, PLATINUM 2 GRA LOGICZNA (bez numeru), LOGIC ARENA 2 GRA LOGICZNA nr PODTM/LA/191, GRA LOGICZNA LOGIC ARENA 2 (bez numeru), GRA LOGICZNA LOGIC ARENA 2 (bez numeru).
Od powyższych decyzji skarżąca wniosła odwołania, po rozpatrzeniu których, opisanymi na wstępie decyzjami z 8 stycznia 2025 r., DIAS utrzymał w mocy decyzje organu I instancji, uznając za prawidłowe ustalenia faktyczne i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonych rozstrzygnięciach.
W postępowaniu odwoławczym organ pozyskał odpis aktu oskarżania z 21 czerwca 2024 r. (sygn. akt II K 839/24) przeciwko skarżącej i in., oskarżonej o urządzanie wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poza kasynem gry, bez wymaganej koncesji, tj. wbrew art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h., gier na automatach, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 w zw. z art. 9 § 1 Kodeksu karnego skarbowego, popełnione w warunkach określonych w art. 37 § 1 pkt 3 w/w ustawy.
DIAS odniósł się do kwestii przedawnienia prawa do wymierzenia kary pieniężnej i stwierdził, że do liczenia terminu przedawnienia zastosowanie ma art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), dalej: ustawa o COVID-19. Według organu termin przedawnienia w sprawie dotyczącej decyzji nr 1801-IOA.4246.62.2024, zgodnie z art. 189g § 1 k.p.a. upływał 21 listopada 2024 r., jednak z uwagi na to, że jego bieg został wstrzymany na 71 dni (od 14 marca do 23 maja 2020 r. włącznie), upływ terminu przedawnienia przesunął się o taką liczbę dni, tj. do 31 stycznia 2025 r. W ten sposób wydłużony termin przedawnienia upływa z dniem 31 stycznia 2025 r. Nie było zatem przeszkód do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko NPUCS, że skarżąca swoim zachowaniem i zakresem podejmowanych czynności wypełniła znamiona "urządzającego gry hazardowe" w rozumieniu art.89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Skarżąca pełniła znacząca rolę w ujawnionym procederze: zatrudniała pracowników, przygotowywała dla nich środki na wypłaty wynagrodzeń, przywoziła pieniądze na wypłaty wygranych na automatach, serwisowała, naprawiała i przywoziła automaty (również po kontrolach), instalowała je i podłączała, posiadała klucze do ich otwierania, wybierała z nich pieniądze, miała dostęp do zainstalowanych w lokalu kamer. Ponadto jej działania nie ograniczały się jedynie do jednego lokalu.
Według organu odwoławczego to, że skarżąca nie była posiadaczem zależnym ani samoistnym przedmiotowego lokalu, w którym urządzane były gry hazardowe bez koncesji, nie zmienienia faktu, iż swoim zachowaniem wypełniła znamiona "urządzającego gry hazardowe" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., a zakres wykonywanych przez nią czynności wykraczał poza obowiązki przeciętnego pracownika. Potwierdziły to też zeznania świadków, którzy określali ją mianem "szefowej" lub "kierowniczki".
DIAS podkreślił, że skarżąca posiadała wiedzę o przeprowadzonych wcześniej kontrolach w przedmiotowym lokalu, podczas których dokonywano zatrzymania automatów, lecz mimo tego z pełną świadomością powtarzała nielegalne przedsięwzięcie wstawiając do lokali kolejne automaty, przeprowadzając szereg czynności, czerpiąc korzyści finansowe i współdziałając tym samym w zorganizowanym procederze urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Zaistniały zatem podstawy do odpowiedzialności administracyjnej skarżącej na podstawie przepisu art. 89 ust.1 pkt 1 u.g.h.
Organ odwoławczy podtrzymał także stanowisko, że zatrzymane urządzenia spełniały kryteria uznania za automaty do gier hazardowych. Wskazują na to eksperymenty procesowe przeprowadzone na tych urządzeniach oraz sprawozdania z ich badań wykonane przez Laboratorium Celne. Stwierdzono w nich, że rozgrywane na zatrzymanych urządzeniach gry o wygrane rzeczowe zawierają element losowości, otrzymywane wyniki gier są niezależne od woli, wiedzy oraz zręczności grającego, a tym samym gry te zawierają się w definicji gier na automatach określonej w art. 2 ust. 3 u.g.h., a możliwość rozpoczęcia nowych gier za punkty uzyskane w wyniku wygranej zawiera się w definicji wygranej rzeczowej, określonej w art. 2 ust. 4 u.g.h.
Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji odniósł się do art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1980 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej: k.p.a., słusznie wskazując, że przesłanki wymienione w tym przepisie, dotyczące odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie zostały spełnione.
DIAS wyjaśnił ponadto, że postępowanie karno-skarbowe i postępowanie administracyjne są odrębnymi postępowaniami. Karze pieniężnej z u.g.h. nie można przypisać cech i funkcji właściwych karom penalnym, kara pieniężna, o której mowa w art. 89 u.g.h., nie jest więc karą w rozumieniu prawa karnego.
W skargach do sądu na decyzje organu odwoławczego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je rozstrzygnięć organu I instancji i umorzenie postępowań - względnie przekazanie organowi I instancji do dalszego prowadzenia - oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Ponadto skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej: p.p.s.a. dowodu z dokumentów w postaci: kserokopii książki nadawczej pełnomocnika skarżącej z 7 stycznia 2025 r. oraz wydruku z serwisu śledzenia przesyłek poczty polskiej na wykazanie faktu nie zapoznania się przez organ ze stanowiskiem skarżącej przed wydaniem merytorycznej decyzji w sprawie, rażącego naruszenia przepisów postępowania przez organ, zaniechania wezwania strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych pisma z 7 stycznia 2025 r.
Zaskarżonym decyzjom zarzucono:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
art. 189g § 1, art. 189g § 2 pkt 3 k.p.a. poprzez naruszenie prawa materialnego z uwagi na prowadzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej pomimo upływu pięcioletniego okresu przedawnienia liczonego od momentu ujawnienia tj. ustania stanu niezgodnego z prawem, skutkującego wydaniem decyzji obarczonej wada prana, w sytuacji gdy upływ terminu przedawnienia stanowi przeszkodę do dalszego prowadzenia sprawy powodując wygaśnięcie uprawnień i obowiązków, a w znaczeniu procesowym – bezwzględne wyjaśnienie mocy prawnej danej czynności co prowadzi do naruszenia zasad legalizmu i pewności prawa, w konsekwencji prowadzenie postępowania pomimo upływu terminu przedawnienia stanowi istotne uchybienie proceduralne skutkujące wadliwością wydanej decyzji oraz naruszeniem praw strony, w tym prawa do rzetelnego postępowania i ochrony przed działaniami organów podejmowanymi z naruszeniem przepisów prawa, co skutkuje koniecznością uznania decyzji za wydaną z naruszeniem prawa i podlegającą wyeliminowaniu z obrotu prawnego z uwagi na wadę powodującą nieważność postępowania z mocy prawa;
art. 75 k.p.a. oraz art. 11 p.p.s.a. w zw. z art. 177 § 1 art. 174, art. 389 § 1 i art. 391 § 2 ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (dalej: k.p.k.) poprzez bezpodstawne oparcie ustaleń faktycznych na dowodzie z zeznań świadka M.Ż. złożonych w postępowaniu karnym i włączenie ich do postępowania administracyjnego jako kluczowego dowodu, w sytuacji gdy dowodu z zeznań tego świadka z uwagi na zmianę roli procesowej (świadka na podejrzana, a następnie oskarżona) nie można wykorzystać w żadnym postępowaniu, albowiem zeznania złożone w fazie in rem nie mogą stanowić, materiału dowodowego w żadnym postępowaniu, w sytuacji gdy świadkowi postawiono zarzuty w postępowaniu karnym, w konsekwencji czego włączenie tych zeznań w poczet materiału dowodowego, a następnie oparcie na nich w wydanej decyzji skutkuję naruszeniem reguł prawnych wynikających z postępowania administracyjnego, które normują zasadę dopuszczalności jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem, skutkiem czego włączono do postępowania zeznania uznane za niebyłe i wydano na ich podstawie decyzję;
art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej poprzez brak podjęcia wszelkich czynności i działań mających na celu dokładne wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wykonanie ciążącego na organie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a także niedopełnienie przez organ obowiązku zebrania kompletnego materiału dowodowego;
art. 7a k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności i działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz wykonanie ciążącego na organie podatkowym obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w szczególności rozstrzygnięcia na korzyść strony wątpliwości co do treści normy prawnej, które skutkowały naruszeniem zasady rozstrzygania wątpliwości faktycznych oraz prawnych na korzyść strony;
art. 8 k.p.a. polegającego na prowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów, bez uwzględnienia zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania w przedmiotowej sprawie, poprzez nieustosunkowanie się przez organ do twierdzeń przez strony skarżącej, które były istotne dla sposobu załatwienia sprawy, a także wydanie decyzji merytorycznej bez zapoznania się przez organ ze stanowiskiem strony skarżącej, na co wskazuje fakt, iż decyzja umieszczona została w serwisie epuap.gov.pl 8 stycznia 2025 r., podczas gdy korespondencję zawierającą stanowisko strony skarżącej organ odebrał dopiero 9 stycznia 2025 r., co skutkowało naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;
art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności i działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz wykonanie ciążącego na organie podatkowym obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a w szczególności niewłaściwe i niewyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz brak udzielenia niezbędnych wyjaśnień i wskazówek dla strony zgodnie z zasadą czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, co skutkowało jej naruszeniem;
art. 10 k.p.a. poprzez nieuzasadnione odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, a w szczególności zapewnienia stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz braku rozpatrzenia zgłoszonych żądań przez stronę, skutkującego naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, a także zaniechanie informowania strony o terminach i miejscu przeprowadzania czynności, w których jej udział był przewidziany przez przepisy prawa oraz gwarantował jej możliwość uczestniczenia w ich przeprowadzaniu, jak również poprzez naruszenie prawa procesowego, uchybiając obowiązkowi wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych w pouczeniu;
art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w zw. art. 89 ust. 1 pkt i 91 u.g.h. polegające na niepodjęciu wszelkich czynności i działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz wykonanie ciążącego na organie podatkowym obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;
art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 89 ust. 1 pkt i 91 u.g.h. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż strona była podmiotem "urządzającym grę";
art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz art. 91 u.g.h. polegające na niepodjęciu przez organ podatkowy wszelkich działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz wykonanie ciążącego na organie podatkowym obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności przesłuchania świadków na okoliczności w których prezentują oni rozbieżne wersje odnoszące się do zakresu obowiązków strony;
art. 9 k.p.a. w zw. z art. 123, art. 155 § 1, art. 156 § 1, art. 156 § 2 oraz art. 199 Ordynacji podatkowej, polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz wykonanie ciążącego na organie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego poprzez odstąpienie od wezwania strony do złożenia zeznań, pomimo niezbędności tej czynności dla wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozstrzygnięcia sprawy, jednocześnie przy uwzględnieniu potrzeby przesłuchania strony w tożsamych postępowaniach dotyczących nałożenia kary pieniężnej prowadzonych przez ten sam organ (nr 408000CZC4.4246.183.2024, 408000CZC4.4246.139.2024, 408000CZC4.4246.143.2024, 408000CZC4.4246.166.2024) z uwagi na wskazanie przez organ ww. postępowaniach potrzeby ustalenia niewyjaśnionych faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z rzeczywistością przez wezwanie do przesłuchania stronę, przy jednoczesnym pominięciu dowodu z przesłuchania strony w niniejszym postępowaniu pomimo zachodzących sprzeczności w zgromadzonym materiale dowodowym, które w dalszym ciągu nie zostały wyjaśnione przez organ;
art. 7, art. 9, art. 75 § 1 art. 77 § 1, 79 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego w szczególności zaniechanie przez organ samodzielnego przeprowadzenia dowodów, brak ich analizy oraz dokonania własnych ustaleń faktycznych, a także odstąpienie od obowiązku zebrania pełnego i zrównoważonego materiału dowodowego, w konsekwencji oparcie decyzji wyłącznie na materiałach dostarczonych lub włączonych z innych postępowań, nie przeprowadzenia samodzielnie niezbędnych dowodów, takich jak przesłuchanie świadków czy wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nie podjęcie działań w celu wyjaśnienia wątpliwości ani nie przeanalizowanie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w konsekwencji naruszenie fundamentalnej zasady prawdy materialnej w prawie administracyjnym prowadzącej do wydania decyzji z pominięciem interesu strony;
art. 7, art. 8, art.10, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 9 w zw. z art. 111 § 1a k.p.a. poprzez brak wyczerpującego i pełnego pouczenia strony o jej prawach i obowiązkach polegający na nie wskazaniu w pouczeniach przez organ wydający decyzję informacji o opłacie i wpisie od skargi oraz zaniechanie wskazania czy jest to opłata stała czy stosunkowa, a także brak wskazania podstaw do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym oraz możliwości ubiegania sic przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie pomocy prawnej, a następnie nie podjęcie przez organ czynności zmierzających do usunięcia braków formalnych decyzji. czym doprowadził do naruszenia zasady praworządności oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, stanowiące również uchybienie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu;
art. 120, art.121 § 1, art.124, art. 168 § 1, art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej polegające na braku podjęcia przez organ czynności zmierzających do usunięcia braków formalnych podania, czym doprowadził do naruszenia zasady praworządności oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, stanowiące uchybienie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, polegające na niewykonaniu obowiązku realizacji procedury wezwania do uzupełnienia braków formalnych i określenia skutków ich nieusunięcia, w konsekwencji czego organ dopuścił się istotnego naruszenia prawa procesowego, uchybiając obowiązkowi wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych i dokonania wydania decyzji przy braku uwzględnienia stanowiska strony co do zebranych dowodów;
art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wyznaczenie stronie 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w przedmiocie zebranych dowodów oraz wydanie merytorycznej decyzji przed upływem terminu wyznaczonego stronie na zajęcie stanowiska, które to działanie pozbawiło skarżącą do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a także uniemożliwiło jej czynny udział w postępowaniu.
W uzasadnieniach skarg skarżąca podniosła, że organ rażąco naruszył prawo przez wydanie decyzji na podstawie dowodu – zeznań złożonych przez nią w charakterze świadka przed formalnym pociągnięciem jej do odpowiedzialności karnej, tj. wydaniem postanowienia o przedstawieniu zarzutów – które w postępowaniu nie mogą stanowić materiału dowodowego, co wynika m.in. z art. 389, art. 174, art. 177 k.p.k. Zdaniem skarżącej wykorzystanie takich zeznań prowadzi do naruszenia zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.
Skarżąca podniosła także, że organ nie powiadomił jej o przyczynie odstąpienia od jej bezpośredniego przesłuchania mimo, że w tożsamych postępowaniach zauważył potrzebę złożenia zeznań. Organ nie zapewnił jej równych szans w postępowaniu, co w efekcie może skutkować wadliwością decyzji administracyjnych.
Skarżąca zakwestionowała również ustalenia organu odnośnie uznania jej jako osoby "urządzającej grę". Podkreśliła, że była zwykłym pracownikiem lokalu i nie była jego posiadaczem. Jej zdaniem na podstawie zeznań świadków nie było można jednoznacznie stwierdzić, że stworzyła ona ekonomiczne oraz organizacyjne warunki do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Skarżąca zaznaczyła, że nie otrzymywała zysku z urządzania gier. Organ nie poddał weryfikacji zeznań świadków, w szczególności przez przeprowadzenie ich konfrontacji, nie ustalił również związku pomiędzy wykonywanymi przez skarżącą czynnościami pracowniczymi, a określeniem "osoby urządzającej". Organ pominął też, że okres pracy przesłuchanych w postępowaniu pracowników był krótki.
Dodatkowo skarżąca podniosła, że decyzja DIAS z 8 stycznia 2025 r. (nr 1801-IOA.4246.62.2024) nakładająca na nią karę pieniężną, została wydana po upływie 5- letniego terminu przewidzianego na nałożenie kary, o którym mowa w art. 189g § 1 k.p.a. Według skarżącej przedawnienie nastąpiło 21 listopada 2024 r., gdyż w sprawie nie znajduje zastosowania art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o COVID-19. Powyższe według skarżącej powinno skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego w/w decyzji DIAS i umorzeniem postępowania z uwagi na upływ terminu przedawnienia. Na poparcie swego stanowiska skarżąca przywołała m.in. uchwałę 7 sędziów NSA sygn. I FPS 2/22.
Skarżąca zwróciła również uwagę, że decyzje DIAS z 8 stycznia 2025 r. nie zawierały stosownego pouczenia zgodnie z art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. Ponadto organ nie wezwał jej do uzupełnienia braków formalnych pisma z 7 stycznia 2025 r. (brak podpisu strony), co stanowi istotne naruszenie prawa procesowego.
Ponadto według skarżącej wyznaczony jej termin do wypowiedzenia się w sprawie był pozorny, bo organ nie czekał na wysłane w terminie stanowisko strony i wydał decyzję zanim je otrzymał.
W odpowiedziach na skargi DIAS wniósł o oddalenie skarg, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowiska w sprawach.
Na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. Sąd postanowił połączyć do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy oznaczone sygn. II SA/Rz 361/25, II SA/Rz 362/25, II SA/Rz 363/25 i prowadzić je pod sygn. II SA/Rz 361/25.
Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje:
Skargi nie są uzasadnione. Organy nie naruszyły prawa procesowego przy prowadzeniu postępowania, zbieraniu i ocenie dowodów, a także ustalony stan faktyczny poddały prawidłowej subsumcji pod przepisy prawa materialnego.
Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia trzy sprawy w których Pani M. Ż. występuje w roli skarżącej bowiem dotyczą one jej działalności na przeciągu pewnego czasu, ustalonej na podstawie tożsamych dowodów i mającej miejsce w jednym lokalu. Zeznania poszczególnych osób pozwalają na całościową ocenę jej zachowania, które stało się podstawa wymierzenia jej opisanych powyżej kar pieniężnych.
Nie naruszyły prawa organy w zakresie gromadzenia i oceny dowodów w przeprowadzonych przez nie postepowaniach. W tym zakresie rozważania należy zacząć od wskazania przepisów na podstawie których prowadzone są postępowania w sprawie nałożenia kar za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych. Zgodnie z przepisem art. 8 ugh postępowania te toczą się na podstawie ordynacji podatkowej. Nie mogło więc dojść do naruszenia przepisów kpa wskazanych w poszczególnych skargach ( art. 7, 7a, 8,9,10, 75 § 1,l 77 § 1 , 79 § 1 , 80 , 107 § 1 pkt 9 i 111§1a kpa. kpa ), gdyż nie miały one zastosowania w sprawie i nie stanowiły podstawy do procedowania przez organy administracji.
Niezależnie jednak od powołania w skardze przepisów ustawy, które nie maja zastosowania w sprawie i które nie były podstawą procedowania przez organy administracji sąd odniesie się do przedstawionych argumentów stanowiących uzasadnienie naruszenia tych przepisów prawa procesowego, gdyż w większości analogiczne unormowania zawarte są w przepisach ordynacji podatkowej.
Wskazać tutaj trzeba na przepisy art. 120 – 129 ordynacji podatkowej statuującej ogólne zasady prowadzenia postępowania podatkowego, a także reguły art. 180 i nast. określające co może być dowodem w postępowaniu prowadzonym na podstawie tej ustawy, jak także z art. 187 i 191 dotyczące sposobu prowadzenia oceny dowodów zgromadzonych w czasie postępowania.
Omawiając to zagadnienie należy jako podstawę wyjascia do dalszych rozważań wskaqzać na art. 122 o.p., który zakreśla zakres prowadzenia przez organy postępowania dowodowego. Stanowi on mianowicie, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Oznacza to, że to na organie podatkowym ( w tym przypadku prowadzącym postępowanie w sprawie kary pieniężnej ciąży obowiązek dowodowy. To on musi zgromadzić wszelkie dowody pozwalające mu na rozpatrzenie sprawy i ustalenie przesłanek orzeczenia kary za naruszenie przepisów ugh. Nie jest to jednak obowiązek nieograniczony. Jest on bowiem zobowiązany do przeprowadzenia postępowania w zakresie niezbędnym dla rozpatrzenia sprawy. Nie musi zatem prowadzić wszystkich możliwych dowodów, jakie dotyczą przedmiotu postępowania, a jedynie te, których przeprowadzenie jest niezbędne. Ta reguła odnosic się będzie więc do samego gromadzenia dowodów, organ nie musi prowadzić dowodów na okoliczności już wykazane i nie budzące wątpliwości, jak także do formy przeprowadzenia dowodów. Nie musi on mianowicie ponawiać dowodów, które zostały przeprowadzone w innych postępowaniach. Oznacza to, że może do postępowania wprowadzić dowody uzyskane w innych postępowaniach np.: karnych. Jeżeli nie występują istotne okolicznosci przemawiające za przeprowadzeniem dowodu po raz kolejny, np.: przesłuchania świadka, to organ nie jest zobligowany do powtarzania danego dowodu tylko po to, żeby uzyskał on status dowodu przeprowadzonego w tym właśnie postępowaniu. Jest to zgodne z treścią przpiesu art. 180 § 1 o.p., który stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przykładowy katalog dowodów zawiera przepis art. 181 o.p.
Dopuszczalne zatem jest poprzestanie na dowodach zgromadzonych w innym postępowaniu jeżeli sprawiają one, że stan faktyczny został wyjaśniony w sposób określony w art. 122 o.p. czyli w sposób dokładny.
Nie stanowi zatem naruszenia prawa procesowego oparcie dokonanych przez organ ustaleń faktycznych na podstawie dowodów ( zeznań świadków, wyjaśnień oskarżonych, opinii biegłych uzyskanych w innym postępowaniu. Do naruszenia prawa mogłoby dojść wówczas, gdyby istniała konieczność ponownego przeprowadzenia tych dowodów, jednak każdorazowo pozostaje to pod oceną organów. Uchybienie wówczas polegało by jednak nie tyle na przeprowadzeniu dowodu uzyskanego w innym postępowaniu ale powstanie braku dowodowego i niepełnego przeprowadzenia postępowania, przy naruszeniu np.: art. 188 o.p.
Rozpatrując ten aspekt sprawy należy jeszcze dodać, że organy dopuszczając w postępowaniu dowody uzyskane w innym postępowaniu mają obowiązek wydania postanowienia o dopuszczeniu tego typu dowodów i zapoznania z tymi dowodami, a co najmniej poinformowania uczestnika postępowania o możliwości zapoznania się z tymi dowodami.
W przedmiotowej sprawie organy spełniły warunki gromadzenia tego typu dowodów, jak te zapewniły stronie możliwość realizacji jej praw procesowych.
W realiach niniejszej sprawy większość dowodów jakie stały się podstawą do ukarania skarżącej została przeprowadzona w trakcie postępowania karnego jakie toczyło się w związku z naruszeniem przepisów o grach hazardowych co do czynów zabronionych w art. 107 § 1 kks. Postępowanie to dotyczyło tych samych zdarzeń, które stały się podstawą do ukarania w sprawie niniejszej, jak także obejmowało przesłuchanie tych samych świadków, którzy posiadali wiedzę na temat działalności skarżącej w zakresie urządzania gier hazardowych na automatach poza kasynem gry. Osoby przesłuchane w tamtej ( karnej ) sprawie składały swoje zeznania w takim samym reżimie prawnym, jak w postępowaniu toczącym się na podstawie ordynacji podatkowej. Również w tamtym przypadku składanie fałszywych zeznań było obwarowane stosowną karą pozbawienia wolności. Zostali przesłuchania przez uprawnione do tego organy ścigania. Przeprowadzenie tych dowodów było zgodne z prawem. Mogły być one przeprowadzone w postępowaniu karnym . W aktualnie toczącym się postępowaniu nie było potrzeby ich powtarzania. Świadkowie złożyli zeznania dysponując odpowiednią swobodą i podpisali protokoły przesłuchania. Nie wskazano na okoliczności tego typu, że konieczne byłoby ich powtórne przesłuchanie.
W postępowaniu tym przesłuchana została również sama skarżąca M.Ż., która słuchana w charakterze świadka złożyła stosowne zeznania, zaś przesłuchiwana w charakterze podejrzanej odmówiła składania wyjaśnień.
Jej zeznania w charakterze świadka mogły zostać wykorzystane w sprawie niniejszej. Zarzut skargi jest niezasadny. W postępowaniu administracyjnym nie ma bowiem zastosowania przepis art. 389 § 1 kpk wprowadzajacy zakaz dowodowy odczytywania oskarżonemu w trakcie rozprawy złożonych przez niego uprzednio w charakterze świadka zeznań. Nie mogą one zostać wykorzystane w procesie karnym gdy osoba, która je złożyła w charakterze świadka jest przesłuchiwana w charakterze oskarżonego.
Przepisy te regulują jednak prowadzenie postępowania karnego i to w formie rozprawy. Jest jednak zasada postępowania karnego - niemożność wykorzystania w procesie karnym zeznań złożonych przez oskarżonego , gdy występował w sprawie w charakterze świadka.
Zasada ta nie odnosi się jednak do postępowania administracyjnego. Nie toczy się bowiem ono na podstawie przepisów kpk. W postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie przepisów o.p. obowiązuje zasada, że wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem może stanowić dowód. W przedmiotowej sprawie oznacza to konieczność sprawdzenia, czy dowód w postaci zeznań świadka M.Ż został uzyskany w sposób zgodny z prawem. Na tak zadane pytanie odpowiedź jest natomiast twierdząca. W czasie, gdy do jego uzyskania doszło M.Ż. mogła zostać przesłuchana w charakterze świadka, zaś samo przesłuchanie odbyło się w sposób zgodny z prawem. Dowód ten został zatem uzyskany zgodnie z przepisami prawa i jego przeprowadzenie nie było sprzeczne z prawem. Aktualnie nie może być on wykorzystany w postępowaniu karnym, ale na podstawie przepisów nieobowiązujących w postępowaniu administracyjnym. Jego przeprowadzenie w postępowaniu administracyjnym nie było zatem niezgodne z prawem. Nawiasem mówiąc dopuszczalne byłoby także przeprowadzenie dowodu z wyjaśnień złożonych w charakterze podejrzanej bądź oskarżonej przez M.Ż.
Dlatego też sąd nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 75 § 1 kpk ( w rzeczywistości art. 180 § 1 o.p. ). Przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka w tym przypadku nie było sprzeczne z prawem.
Przechodząc do kompleksowości przeprowadzonego postępowania dowodowego należy wskazać, że w postępowaniu karnym dotyczącym urządzania gier poza kasynem gry przeprowadzona wszystkie dowody jakie są istotne w sprawie aktualnie rozpatrywanej. Przesłuchano osoby, które przebywały w lokalu poddanym kontroli w czasie gdy weszli do niego funkcjonariusze służby celno-skarbowej, przesłuchano osoby posiadające wiedzę na temat działania w tym lokalu M.Ż., jak też w końcu przeprowadzono dowody co do prawnego statusu lokalu, czyli wyjaśnienia w czyim posiadaniu znajdował się w trakcie przeprowadzonych kontroli.
Z protokołów kontroli oraz dokumentów dotyczących przeprowadzonych eksperymentów wynika, że w trakcie każdorazowego z trzech wejść funkcjonariuszy służby celno-skarbowej w lokalu przy [...] ujawniono automaty do gry, których udostępnianie poza kasynem gry jest zabronione. Kwestia ta nie jest zasadniczo negowana w skardze. Z pozostałych dowodów wynika natomiast rola jaką pełniła sama skarżąca w procederze udostępniania tych automatów do gry osobom grającym.
W tym zakresie organy dysponowały zeznaniami osób jakie znajdowały się w lokalu w czasie kontroli. W dniu 21.11.2019 r. – Pana K.C., w dniu 10 lutego 2020r. Pana P.R. i w dniu 23 czerwca 2020 r. Pana P.C.
Z tych trzech osób K.C. zeznał, że nic nie wie. Nie wie kto go zatrudnił i nie udzielił żadnych interesujących z punktu widzenia postępowania administracyjnego zeznań. Natomiast dwaj pozostali – zatrudnieni w lokalu objętym niniejszym postepowaniem przyznali, że zajmowali się udostępnianiem automatów do gier w czasie gdy zostało przeprowadzona kontrola. Wskazali także w jakich okolicznościach doszło do podjęcia przez nich tego rodzaju pracy, jak także kto ich zatrudniał i kierował ich działaniami. Z ich zeznań wynika, że osoba tą była M.Ż., która decydowała o wykorzystaniu automatów, zatwierdzała wygrane, przywoziła pieniądze, rozliczała lokal itp. Była ich kierowniczką. Ich zeznania znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach N. Ł., która opisała swoją role w grupie zajmującej się udostępnianiem automatów w kilku lokalach ( nie był to tylko R. ) i wskazała czym w tej grupie zajmowała się M. Ż. ( nadzorowała pracowników i rozliczala lokale ), a także wskazała jej pozycję e grupie, gdzie miała zajmować miejsce po szefie grupy.
Te dowody korelują z tym, co słuchana w charakterze świadka M. Ż. zeznała odnośnie swojej działalności w grupie udostepniającej automaty. Potwierdziła udział w tej grupie, wskazała czym się zajmowała, przy czym jej zeznania dotyczą okresu wcześniejszego. Mają jednak to znaczenie, że pozwalają stwierdzić, że przez cały czas funkcjonowała ona w grupie organizującej gry hazardowe i wiedziała na czym ta działalność polega, zajmując w tej działalności istotne miejsca. Zatrudniała pracowników, rozliczała lokale, w przypadku konfiskaty urządzeń przez Urząd Celno-Skarbowy załatwiała nowe. Znając charakter tej działalności ( jej sprzeczność z prawem ) ukrywała swój udział nakazując wychodzenie z lokali, gdy w nich przebywała, czy też maskowany był jej numer telefoniczny w telefonach pracowników pod neutralnymi określeniami jak np.: ciotka.
Jej rola w grupie zajmującej się organizowaniem gier hazardowych w czasie gdy odbyły się kontrole w loklau na [...]( ale nie tylko, gdyż posiadała ta grupa inne jeszcze lokale jak w L. ) wynika także z zeznań pracownic tego właśnie lokalu w L., które jednoznacznie określiły ją jako kierowniczą. I tak M.W. zeznała, że wszystkim kierowała M. Ż., M.N. zapodała, że wszystkimi lokalami ( także tym w R. ) zajmuje się M.Ż., A.M. wprost określiła ją jako szefową podając, że raz w miesiącu przyjeżdża szefowa M.Ż.. P.K. określiła ja jako kierowniczkę z R.
Dodatkowo tutaj jeszcze można wskazać na fakt ujawnienia jej w lokalu w R. w trakcie jednej z kontroli.
Nie jest naruszeniem zasad postępowania dowodowego brak wezwania strony – M. Ż. do złożenia zeznań w charakterze świadka. Organ dysponował bowiem jej zeznaniami, jak także prezentowaną w postępowaniu karnym postawą polegająca na odmowie składania wyjaśnień. Dlatego też miał prawo uznać, ze jest w posiadaniu stanowiska skarżącej i nie widział potrzeby jej ponownego przesłuchania.
Przedstawione ( oczywiście w sposób skrótowy, gdyż nie jest rolą stadu administracyjnego budowanie stanu faktycznego ) fakty wynikające z zeznań i wyjaśnień przesłuchanych osób pozwoliły organom na jednoznaczne przyjęcie, że w ramach istniejącej grupy w kilku lokalach były udostępniane nielegalne automaty do gry ( w tym w R. w datach opisanych w decyzjach ) i osoba pełniącą kierowniczą role w tej grupie była M.Ż.
Rozważania organów o treści zgromadzonych dowodów są wyczerpujące i uzasadniają przyjętą przez nie tezę, że M.Ż. była osoba urządzającą grę hazardową.
Nie występują bowiem dowody przeciwne. Z dokumentów zalegających w aktach sprawy można zauważyć, że przesłuchiwana w charakterze podejrzanej M.Ż. nie przyznała się co prawda do popełnienia zarzucanych jej czynów, jednak skorzystała z przysługującego jej prawa do odmowy składania wyjaśnień.
Organy łącząc wszystkie powyżej wskazane dowody dokonały wyczerpującej oceny materiału dowodowego. Nie było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania skoro wszystkie zgromadzone dowody układały się w sposób jednolity ciąg zdarzeń wzajemnie się potwierdzając i uzupełniając. Zarówno czas, jak i rola M.Ż. były w nich ujmowane w tożsamy sposób. Z wszystkich tych dowodów ( oprócz K.C., który w sposób niewiarygodny zasłonił się niewiedzą ) wynika, że M.Ż. pelnila istotną rolę w grupie urządzającej nielegalne gry hazardowe. Początkowo zajmowała się czynnościami bezpośredniej obsługi automatów, by następnie kierować innymi osobami, bezpośrednio je obsługującymi.
Kończąc tę część rozważań poświęconą dokonanej przez organy ocenie materiału dowodowego należy podkreślić, że jest ona wyczerpująca i opierająca się na zasadach doświadczenia życiowego, wiedzy i logicznie łączy fakty wynikające z poszczególnych dowodów.
Nie naruszona zatem przpeisów art. 187 § 1 o.p., jak także 191 o.p. gdyż organ na podstawie zgromadzonych dowodów ocenił czy dane okoliczności zostały udowodnione. Jego ocena polegająca na pozytywnej odpowiedzi na to pytanie nie narusza prawa.
W sprawie nie zachodzą nie dające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego. Zgromadzone dowody organ mógł poddać i poddał ocenie w kategoriach prawdy i fałszu i na ich podstawie odtworzył stan faktyczny. Niezależnie od tego podnieść trzeba, że w ordynacji podatkowej nie ma odpowiednika art. 81a k.p.a.
Kończąc rozważania poświęcone zagadnieniom dowodowym należy jeszcze wskazać, że skarżąca miała możliwość odnieść się do poszczególnych dowodów w związku z czym organ mógł uznać wynikające z nich okoliczności za udowodnione ( art. 192 o.p. ).
Nie znajdują również potwierdzenia w aktach sprawy zarzuty dotyczące niepowiadamiania o czynnościach procesowych , gdyż jak wynika to z postanowienia organu dowody w postaci zeznań świadków organ pozyskał z innych postępowań toczących się według odrębnych zasad procedury. Skarżąca była też pouczana o przysługujących jej prawach.
Absolutnie nietrafnym jest przy tym zarzut braku pouczenia o wysokości wpisu od skargi, możliwości zwolnienia od opłat w postępowaniu sądowym skoro kwestie te pozostają w gestii właściwego sądu administracyjnego i organ administracji jako nie mający w tym zakresie kompetencji nie może o nich informować. Wszystkie rozstrzygnięcia w tym zakresie należą do odpowiednich organów sądu administracyjnego.
W końcu przyznać należy, że organ wydając decyzję w sprawie dotyczącej kontroli z dnia 21 listopada 2019 r. nie czekał na wpłynięcie pisma skierowanego do niego w trybie art. 200 o.p. Jest to niewątpliwie naruszenie prawa procesowego. Jednak naruszenie takie, aby wywarło wpływ na rozstrzygniecie sądu musi mieć możliwość wpływu na wynik sprawy, czyli konieczne jest wykazanie, że gdyby nie to uchybienie to rozstrzygniecie organu mogłoby być inne. Takiej natomiast okoliczności nie wykazano i w ocenie sądu przesłanka taka nie zaistniał. Rozstrzygniecie odnośnie dnia 21 listopada 2019 r. jest bowiem tylko jednym z trzech czynów przypisanych i zarzuconych skarżącej. Wszystkie opierają się na tej samej podstawie faktycznej i prawnej i trudno przypuszczać w sposób racjonalny, że czekając na otrzymanie tego pisma organ wydał by inne rozstrzygnięcie.
Dlatego też w tym zakresie uznając naruszenie prawa procesowego, sąd przyjął brak spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Kończąc ocenę zarzutów naruszenia prawa procesowego należy przejść do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Zarzuty te są niezasadne.
Przepis art. 89 § 1 pkt1 ugh stanowi, że karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia, a jej wysokość w myśl art. 89 ust.1 pkt 1 lit a wynosi 100 tyś. złotych od każdego automatu.
Norma prawna zawarta w tym przepisie, jej wykładnia, dokonana w niezliczonych wyrokach sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości. Z pewnością nie zachodzi okoliczność z art. 2a o.p, ( podnoszona jako naruszenia art. 7a kpa ).
Pojęcie urządzania gier hazardowych zawarte w tym przepisie wykładane jest bardzo szeroko. Osobą urządzającą w rozumieniu tego przepisu jest każda osoba ułatwiająca grającemu przeprowadzenie gry. "Urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatów w stanie sprawności oraz w stałej aktywności, umożliwiającym ich funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze.
W realiach sprawy skarżąca wyczerpała zachowanie określone w omawianym przepisie jako urządzenie gry. Pełniąc funkcje kierowniczą w grupie udostępniającej automaty w kilku lokalach zatrudniała pracowników, pouczała ich, rozliczała automaty, podejmowała działania w zakresie wygranych, podejmowała czynności sprowadzenia nowych automatów w przypadku konfiskaty poprzednich przez funkcjonariuszy służby celno-skarbowej. Wcześniej jeszcze bezpośrednio obsługiwała automaty. Jej działania umożliwiały prowadzenie gier. Kierowała bowiem pracownikiem bezpośrednio obsługującym automat, uczestniczyła w wypłacie wygranych. Jej udział był istotny w procesie urządzania gry, a więc zrealizowania takiego stanu, gdzie w lokalu pozostającym w jej władaniu postronna osoba mogła rozpocząć grę hazardową na automacie do gry.
W tym zakresie organy również nie naruszyły prawa. Szczegółowo i komplementarnie omówiły na czym polegał jej udział w urządzaniu gier hazardowych i rozważania te w pełni odpowiadają zachowaniu M.Ż. wynikającemu z ustalonego stanu faktycznego.
W końcu nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego polegającego na wydaniu decyzji po upływie terminu przedawnienia wobec zachowania mającego miejsce w dniu 21 listopada 2019 roku.
Nie budzi wątpliwości ,że przedawnienie wymiaru kary pieniężnej z art. 89 ust. 1 pkt 1 ugh następuje z upływem terminu z art. 189g § 1 k.p.a., a więc po upływie 5 lat od dnia naruszenia prawa, Upływał on więc 21 listopada 2024 roku. Termin przedawnienia uległ jednak wydłużeniu o 71 dni z uwagi na treść art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, zwalczaniem i przeciwdziałaniem COVID – 19 , innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz.U. poz 374 z zm. ). Przewidywał on, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemią lub stanu epidemii terminy przedawnienia przewidziane przepisami prawa administracyjnego nie biegną. W Polsce przepis ten został uchylony z dniem 16 maja 2020r. , przy czym skutek uchylenia w zakresie końca zawieszenia biegu terminu przedawnienia wystąpił z dniem 23 maja 2020r. Skutkiem spoczywania terminu przedawnienia w tym czasie jest przedłużenie okresu przedawnienia ukarania o 71 dni. Dlatego też w sprawie niniejszej upływ terminu przedawnienia omawianego naruszenia prawa nie nastąpił z dniem 21 listopada 2024 roku ale z dniem 31 stycznia 2025 r. W tym czasie organ wydał decyzję dotycząca ukarania za to naruszenie prawa ( 8 stycznia 2024 r. ). Dlatego też zarzut naruszenia art. 189g § 1 kpa nie jest zasadny.
Z tych względów sąd skargi oddalił w myśl art. 151 p.p.s.a.