II SA/Rz 317/05

II SA/Rz 317/05 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2005-12-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Małgorzata Wolska /przewodniczący sprawozdawca/
Robert Sawuła
Ryszard Bryk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 48 ust. 2-3, art. 49
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 15, art. 138 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie NSA Ryszard Bryk WSA Robert Sawuła Protokolant: sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego - skargę oddala -
Uzasadnienie
II SA/Rz 317/05
Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].01.2005 r. /[...]/, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania H. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].10.2004 r. nr [...] znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany budynku mieszkalno-warsztatowego na działce nr 1986/6 przy ul. [...] w M., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i uchylił w całości postanowienie z dnia [...].12.2003 r. nr [...] znak NB [...] nakładające na W. M. obowiązek przedłożenia 4 egz. inwentaryzacji budowlanej budynku mieszkalno-warsztatowego wraz z oceną techniczną i oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozstrzygnięcie uzasadniono następująco: zaskarżoną decyzją organ I instancji stwierdził spełnienie wymagań z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz zatwierdził projekt budowlany budynku mieszkalno-warsztatowego na działce nr 1986/6 w M. W jej uzasadnieniu podano, że postanowieniem z dnia [...].12.2003 r. nr [...] na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy zobowiązał inwestora do przedłożenia do dnia [...].03.2004 r. określonych w nim dokumentów. Inwestor wymagane dokumenty złożył w dniu [...].07.2004 r., co organ uznał, powołując się na art. 48 ust. 3 /winien powołać ust. 5/ za złożenie wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego budynku mieszkalno-warsztatowego na działce nr 1986/6 w M. Potwierdził również organ uiszczenie przez inwestora w terminie opłaty legalizacyjnej w wysokości ustalonej postanowieniem z dnia [...].08.2004 r. nr [...] r. W odwołaniu od tej decyzji H. S. zarzuciła, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] rozpatrując sprawę rozbudowy, przebudowy i nadbudowy budynku mieszkalno-warsztatowego "zignorował wyrok NSA z dnia 13 listopada 2002 r. stanowiący o konieczności rozpatrzenia w odrębnej sprawie i w pierwszej kolejności faktu rozbudowy i nadbudowy podmiotowego obiektu". Podniosła również, że W. M. nie dotrzymał wyznaczonego terminu do złożenia wymaganych dokumentów, domagała się uchylenia decyzji z dnia [...].10.2004 r. nr [...]. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym organ II instancji uwzględnił zarzuty odwołania. Stwierdził, że postanowienie z dnia [...].12.2003 r. nr [...] zostało wydane z powołaniem się na przepis art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126/, zaznaczając przy tym na marginesie, /gdyż nie ma to wpływu na rozstrzygnięcie/, że w tym zakresie w dacie wydania tego postanowienia obowiązywał tekst ustawy ogłoszony w Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016/. Wydając przedmiotowe postanowienie organ I instancji nie ustalił w sposób nie budzący wątpliwości sprawy rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalno-warsztatowego i nie określił jednoznacznie zakresu rozbudowy i nadbudowy tego budynku, czym naruszył prawo. Przepis art. 48 powyższej ustawy reguluje sprawę legalności obiektu lub jego części w takim zakresie w jakim został wybudowany z naruszeniem prawa tzn. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nałożony obowiązek jest nieprecyzyjny, naruszający prawo. Żądanie inwentaryzacji wraz z orzeczeniem budynku mieszkalno-warsztatowego obejmuje "literalnie" cały budynek, a więc również zakres samowolnie wykonanych robót budowlanych, do których należy stosować odrębne przepisy. Tym samym organ I instancji nie zastosował się do zaleceń zawartych w wyroku NSA z dnia 13.11.2002 r. sygn. akt SA/Rz 267/02 i decyzji z dnia [...].08.2003 r. /[...]/, a nakazujących odrębne rozpatrzenie w pierwszej kolejności sprawy ewentualnej rozbudowy i nadbudowy budynku W. M., a dopiero w zależności od wyniku rozstrzygnięcia podjęcia odpowiednich czynności określonych w art. 51 w związku z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego [w brzmieniu przed nowelizacją z dnia 16.04.2004 r.]; związanie oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu ustanawia art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Nadto organ I instancji wydając postanowienie z dnia [...].12.2003 r. nr [...] naruszył art. 48 ust. 3, który wyraźnie precyzuje jakie dokumenty winien przedłożyć inwestor przy legalizacji samowoli budowlanej. W dacie wydania powyższego postanowienia przepis ten obejmował obowiązek przedłożenia:
1. zaświadczenia organu właściwego w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o zgodności obiektu z przepisami, o których mowa w art. 48 ust. 2 pkt 1, tj. że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
2. dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.
Przepis art. 48 daje organowi prowadzącemu postępowanie możliwość uzyskania materiału dowodowego pozwalającego ocenić, czy istnieje możliwość legalizacji samowoli. Organ I instancji nie nałożył obowiązku określonego wyżej w pkt 1, jednak pomimo to wydał zaskarżoną decyzję, nie precyzując w oparciu o jaki materiał dowodowy stwierdził zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W materiałach dowodowych zebranych podczas postępowania administracyjnego znajduje się zaświadczenie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2001 r. [...] z informacją o przeznaczeniu terenu w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], jednak nie może ono zastąpić wymaganego, tym bardziej, że już wówczas to zaświadczenie nie potwierdzało jednoznacznie zgodności funkcji usługowej budynku z ustaleniami obowiązującego wówczas mpzp. Brak zaświadczenia o zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie pozwala PINB w [...] stwierdzić spełnienia wymagań określonych w art. 49 ust. 1 ustawy. Także brak obligatoryjnego sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego stanowi niezgodność z przepisami. PINB w [...] nie mógł skorzystać z uprawnień określonych w art. 49 ust. 3, nakładając obowiązek usunięcia nieprawidłowości, gdyż wcześniejszym postanowieniem nie nałożył na inwestora obowiązku przedłożenia określonych dokumentów w sposób zgodny z przepisami. Bezsporny jest fakt, że zobowiązany do przedłożenia określonych dokumentów W. M., nie wykonał obowiązku w terminie i wówczas zgodnie z art. 48 ust. 4 ustawy należało zastosować ust. 1. Z uwagi na naruszenie przez organ I instancji przepisów art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 49 ust. 1 w zakresie wyżej wyszczególnionym i wydanie zaskarżonej decyzji z dnia [...].10.2004 r. Nr [...] wadliwego postanowienia z dnia [...].12.2003 r. Nr [...], od którego nie przysługiwało zażalenie orzeczono jak w sentencji. Zachodzi bowiem konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznym zakresie, organ nie mógł więc skorzystać z art. 136 k.p.a. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w sprawie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej /postanowienie PINB w [...] z dnia [...].08.2004 r. Nr [...]/ zajmie stanowisko po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji.
Opisaną decyzję W. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając jej:
1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji PINB w [...] z dnia [...].10.2004 r. nr [...] znak [...] oraz postanowienia z dnia [...].12.2003 r. nr [...] znak [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji pomimo, że rozstrzygnięcie sprawy nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w części, gdyż takie postępowanie dot. rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalno-warsztatowego na działce nr 1986/4 w M. zostało przeprowadzone przez PINB,
2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 54 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne pouczenie o sposobie odwołania. Na tej podstawie skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Zdaniem skarżącego nie sposób zgodzić się z Inspektorem, iż nie zostały rozpatrzone wszystkie okoliczności niniejszej sprawy, a w szczególności zalecenia zawarte w wyroku NSA z dnia 13.11.2002 r. SA/Rz 267/02 i decyzji [...] dotyczące odrębnego rozpatrzenia w pierwszej kolejności sprawy ewentualnej rozbudowy i nadbudowy budynku skarżącego, a dopiero w zależności od jej rozstrzygnięcia, podjęcia odpowiednich czynności przewidzianych w art. 51 w zw. z art. 71 ust. 3 - Prawa budowlanego. Powyższe okoliczności były bowiem przedmiotem rozpoznania przez PINB, co zostało szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji z dnia [...].06.2003 r. nr [...] r. Organ ten przeprowadził w dniu [...].03.2003 r. oględziny na działce nr 1986/4 z udziałem uczestników i świadków. Wówczas szczegółowo rozpatrywano sprawę rozbudowy i nadbudowy przedmiotowego budynku. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego ustalono, że W. M. nie dokonał należytego zgłoszenia o przystąpieniu do rozpoczęcia robót budowlanych i z tego względu stwierdzono, że zakres robót remontu połączony z ingerencją w konstrukcję dachu i stropów w przedmiotowym budynku został wykonany samowolnie bez stosownego pozwolenia. PINB także stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że dobudowę od strony północnej wykonał aktualny właściciel działki w okresie prowadzonego remontu budynku /czyli W. M./. Ustalono również, że rozbudowa tego budynku polegała na wykonaniu dobudowy części parterowej. W tej sytuacji zupełnie bezpodstawne są twierdzenia zaskarżonej decyzji, iż PINB wydając decyzję zatwierdzającą projekt budowlany nie zastosował się do zaleceń zawartych w w/w wyroku NSA i decyzji WINB, gdyż sprawa ta była przedmiotem szczegółowego rozpoznania i dokonano jednoznacznych ustaleń dotyczących rozbudowy i nadbudowy przedmiotowego. W związku z tym PINB prawidłowo przystąpił do dalszych czynności polegających na wydaniu postanowienia nakładającego na W. M. obowiązek przedłożenia 4 egz. inwentaryzacji budowlanej budynku mieszkalno-warsztatowego wraz z oceną techniczną i oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, postanowienia nr [...] o ustaleniu opłaty legalizacyjnej oraz w konsekwencji na wydaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany. Wbrew więc stanowisku zaskarżonej decyzji PINB podejmując te działania nie naruszył prawa, wydając zaś decyzję nr [...] nie naruszył art. 48 ust. 3 Prawa budówlanego. Uiszczona została również w sposób prawidłowy przez W. M. opłata legalizacyjna. Wobec powyższego przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszono art. 138 § 2 k.p.a. uznając, że w niniejszej sprawie istnieje potrzeba przeprowadzenia dodatkowego postępowania. WINB nie dostrzegł, że takie postępowanie zostało już przeprowadzone i poprzedzało ono wydanie przez PINB uchylonych w/w decyzji i postanowienia. Bezsporne też jest naruszenie przez WINB przepisów art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 54 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne pouczenie o sposobie odwołania.
W odpowiedzi na skargę wniesiono ojej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
H. S., działająca również imieniem pozostałych uczestników –T. S. i M. S., wniosła o oddalenie skargi ze względu na to, że zaskarżona decyzja w pełni odpowiada prawu materialnemu, jak i procesowemu. Podkreśliła, że organ I instancji wydając decyzję nr [...] znak [...] po raz drugi zignorował wytyczne zawarte w wyroku NSA z dnia 13.11.2002 r. sygn. akt SA/Rz 267/02, stąd też organ odwoławczy słusznie zastosował art. 138 § 2 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna. Z mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej /§ 1/, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /§ 21. Zakres tej kontroli wyznacza z kolei art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną /§ II. Oceniając zatem zaskarżoną decyzję w omówionym zakresie, Sąd nie stwierdził - wbrew zarzutom skargi – aby przy jej wydawaniu doszło do naruszenia prawa. Tym samym niezasadny okazał się wniosek skargi dotyczący uchylenia tej decyzji.
Przede wszystkim wskazać należy, że w wyroku z dnia 13.11.2002 r. sygn. akt SA/Rz 267/02- uchylającym decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].01.2002 r. /[...]/ i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...].10.2001 r. /[...]/ w przedmiocie nałożenia na W. M. obowiązku przedłożenia określonych dokumentów - Sąd nakazał, by przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy w pierwszej kolejności rozstrzygnęły sprawę ewentualnej rozbudowy i nadbudowy przedmiotowego budynku i dopiero w zależności od wyniku jej rozstrzygnięcia, podjęły czynności określone w art. 51 w zw. z art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego.
Z dołączonej do akt dokumentacji sprawy wynika, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].08.2003r. /[...]/ uchylił zakwestionowaną w odwołaniu H. S. decyzję organu I instancji z dnia [...].06.2003 r. /[...]/, mocą której W. M. został zobowiązany do przedłożenia do [...].09.2003 r. 2 egzemplarzy inwentaryzacji budowlanej budynku mieszkalno-warsztatowego wraz z oceną techniczną stwierdzającą jego przydatność do użytkowania oraz inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej i protokołów sprawdzeń instalacji obiektu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Stwierdził bowiem, że organ I instancji rozpatrując ponownie sprawę robót budowlanych w budynku mieszkalno-warsztatowym W. M. nie zastosował się do zaleceń zawartych w powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie stwierdził, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy rzeczą organu I instancji będzie wydanie w pierwszej kolejności decyzji rozstrzygającej sprawę ewentualnej budowy w rozumieniu art. 3 prawa budowlanego i dopiero następnie rozstrzygnięcie sprawy samowolnego remontu wykonanego przez inwestora /art. 51 w zw. z art. 71 ust. 3 Prawa Budowlanego/. Rozpoznając sprawę po raz kolejny organ I instancji postanowieniem z dnia [...].12.2003 r. Nr [...] zobowiązał W. M. do przedłożenia w terminie do [...].03.2004 r. 4 egzemplarzy inwentaryzacji budowlanej budynku mieszkalno-warsztatowego wraz z oceną techniczną potwierdzającą wykonanie budynku w zgodności z obowiązującymi przepisami i zaświadczeniem osoby wykonanej inwentaryzację stwierdzającym wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie zaś decyzją z dnia [...].10.2004 r., powołaną na wstępie, zatwierdził projekt budowlany budynku mieszkalno-warsztatowego na działce nr 1986/6 przy ul. [...] w M., a która również - w trybie art. 138 § 2 k.p.a. została wzruszona - decyzją organu II instancji z dnia [...].01.2005 r. /[...]/, stanowiącą przedmiot zaskarżenia przez W. M.
Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego /art. 15 K.p.a./ każda sprawa indywidualna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. W wyniku takiego postępowania organ ten może wydać rozstrzygnięcie merytoryczne, gdzie utrzyma w mocy zaskarżoną decyzję /art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a./, czy też zaskarżoną decyzję w całości lub w części uchyli i w tym zakresie orzeknie co do istoty sprawy, bądź też uchylając tę decyzję umorzy postępowanie I instancji /art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a./.
Natomiast wyjątkiem jest decyzja kasacyjna z art. 138 § 2 k.p.a., przy czym warunkiem uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest stwierdzenie, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W niniejszym przypadku z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia.
Po myśli art. 153 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /a poprzednio art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm./ ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub czynność było przedmiotem zaskarżenia.
Tymczasem organ I instancji, rozpoznając ponownie sprawę po wyroku z dnia 13.11.2002 r. sygn. akt SA/Rz 267/02, a także po wydaniu przez organ II instancji decyzji z dnia [...].08.2003 r. /[...]/, nie respektował obowiązku wynikającego z cyt. przepisu, tj. nie zastosował się do zawartych w tym wyroku w szczególności wskazań co do dalszego postępowania, powtórzonych następnie w powyższej decyzji.
W wydanym bowiem przez ten organ postanowieniu z dnia [...].12.2003 r. określenie żądanych od W. M. dokumentów bez wątpienia nie odpowiada wymienionym w ust. 3 art. 48 Prawa budowlanego. Trafnie też stwierdził organ II instancji, że postanowienie to dotyczy samowolnej zabudowy i przebudowy budynku mieszkalno-warsztatowego. Natomiast przebudowa nie jest budową w rozumieniu Prawa budowlanego /art. 3 pkt 61, zaś wykonywanie robót polegających na samowolnej przebudowie podlega regulacjom innego przepisu prawa materialnego.
Mimo wadliwości powyższego postanowienia - nie został im nałożony obowiązek przedłożenia zaświadczenia organu właściwego w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o zgodności obiektu z przepisami, o których mowa w art. 48 ust. 2 pkt 1, tj. że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego/ - organ ten zatwierdził projekt budowlany budynku mieszkalno-warsztatowego- bez jego sprawdzenia przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane]. Nie ulega bowiem wątpliwości, że znajdujące się w aktach sprawy pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2001 r. /[...]/ z informacją o przeznaczeniu terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie odpowiada wymaganiom cyt. wyżej art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego.
W tym stanie rzeczy nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, że postępowanie w pierwszej instancji nie zostało przeprowadzone z zachowaniem procedury określonej przepisami art. 48 i 49 ust. 1 Prawa budowlanego. Wobec powyższego trafnym było wskazanie przez organ odwoławczy na konieczność postępowania w trybie instancji, a tym samym skorzystanie przez niego z kompetencji przewidzianych w art. 138 § 2 k.p.a. nie narusza prawa.
Nie można zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego nie jest konieczna, gdyż takie odnośnie rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalno-warsztatowego zostało już przeprowadzone i zakończone decyzją z dnia [...].06.2003 r. i wywiedzionym stąd następnie zarzutem naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Powyższa bowiem decyzja organu I instancji, jak już wyżej wskazano, została - jako niezgodna z prawem - usunięta z obrotu prawnego /decyzją z dnia [...].08.2003 r. [...]/.
Co do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 54
ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne pouczenie o zaskarżeniu decyzji do NSA - Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie, zamiast prawidłowo - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, to stwierdzić należy, że nie mógł on prowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji /art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powyższej ustawy/. Ta oczywista omyłka w treści pouczenia została przez organ odwoławczy sprostowana postanowieniem znajdującym się w aktach sprawy.
Z tych wszystkich względów na mocy art. 151 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.