II SA/RZ 311/06

II SA/Rz 311/06 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2007-05-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Joanna Zdrzałka /przewodniczący/
Jolanta Ewa Wojtyna
Maria Zarębska-Kobak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OZ 1314/06 - Postanowienie NSA z 2006-11-29
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
par. 3 ust. 2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 28, art. 145 par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit b
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 15 maja 2007 r. sprawy ze skargi A.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...]r. nr[...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A.T. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Prezydent Miasta ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego pod nazwą budowa budynku administracyjnego na siedzibę Placówki Terenowej Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego wraz z wjazdem oraz uzbrojeniem technicznym zlokalizowanej na działce nr 144 obr. 59 w Przemyślu.
Decyzję wydano z powołaniem się na art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 ze zm.) , zwanej dalej K.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt. 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt. 2, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r. Nr 80, póz. 717 z późn. zm.).
W uzasadnieniu decyzji organ l instancji stwierdził, że zaistniały przesłanki dopuszczenia do realizacji planowanej inwestycji - nowej zabudowy budynkiem administracyjnym na terenie działki nr 144 obr. 59 przy ul. P.S. w P., zgodnie z wnioskiem Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddziału Regionalnego w P. Wyjaśnił, iż rozpatrując planowaną inwestycję wzięto pod uwagę wymagania ładu przestrzennego, walory architektoniczne i krajobrazowe, aktualny stan zabudowy terenu poddanego analizie oraz uwarunkowania wynikające z odnoszących się do tego terenu opracowań planistycznych. Ponadto proponowany sposób zabudowy o charakterze plombowym pozwoli zachować charakter dzielnicy, działalność przestrzenną mającą na celu utrzymanie obecnego charakteru wnętrza ulicy, uznanego za chronioną wartość kulturową. Organ podkreślił, że zamierzona inwestycja jest zgodna z kierunkami przyjętymi w "Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta P." oraz Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...]r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Organ wskazał na § 12 ust. 3 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002 r. Nr 75 póz. 690 z późn. zm.), wyjaśniać, że przepis ten dopuszcza sytuowanie ściany budynku w odległości 1,5 m
od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie wymaganych odległości ze względu na rozmiary działki.
Na skutek wniesienia odwołania przez A.T. od powyższego rozstrzygnięcia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r.
W podstawie prawnej decyzji wskazało przepis art. 138 § 1 pkt.1 K.p.a. oraz art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80 póz. 717 ze zm.).
W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe i na narusza prawa.
Wskazując na naczelną zasadę procesu administracyjnego wyrażoną w art. 6 K.p.a. organ naprowadził, że w sprawie prawem materialnym jest ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy K.p.a. Zgodnie z art. 50 ust. 1 wskazanej powyżej ustawy, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Zgodnie z zapisem art. 53 ust. 4 - decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu ze stosownymi organami.
Art. 54 ustawy stanowi, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego winna określać:
1) rodzaj inwestycji, 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie:
2) a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.
Organ II instancji wskazał, że z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, w tym głównie stanowisk organów opiniujących planowana inwestycja spełnia wskazane wyżej wymogi, przedsięwzięcie jest spójne z kierunkami przyjętymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżył A.T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie domagając się jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do dalszego postępowania, ewentualnie jej zmiany i wydanie orzeczenia merytorycznego. Zarzucił, iż narusza ona przepisy prawa procesowego i materialnego.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza jego interes jako właściciela nieruchomości sąsiedniej. Ponadto zarzucił , że w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego zarówno przez Organ l i II instancji naruszono szereg , co zasad prawa procesowego co spowodowało wadliwe ustalenie stanu faktycznego.
Skarżący wskazał także, że zarówno Prezydent Miasta P. jak i SKO pominęły jego wniosek o przeprowadzenie w sprawie dowodu w postaci oględzin przyszłej zabudowy, z udziałem wskazanych przez niego osób, który to dowód pozwoliłby wykazać błędne przyjęcie przez organy założenia, że planowana inwestycja zabudowy nieruchomości nr 144 miałaby mieć charakter zabudowy "ciągłej" czy wręcz "plombowej" .
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
skarga jest uzasadniona.
Kontrola tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej./ art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia / art. 135 ustawy/.
Dokonując kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego we wskazanych wyżej granicach - Sąd z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U Nr 153 poz. 1270/ był zobligowany do wyeliminowania decyzji obu instancji z obrotu prawnego.
Artykuły 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 9 póz. 26 z 1980 r. z późn. zm.) nakładają na organy administracji obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy.
Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy konkretyzuje sposób wykonywania własności w sprawie indywidualnej .
Planowana inwestycji może wkraczać w sferę sposobu wykonywania prawa własności właścicieli działek sąsiadujących dlatego też przysługuje im przymiot strony tego postępowania na podstawie art. 28 k.p.a. oraz / art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym DZ.U z 2003 r Nr 80 po. 717 ze zm/
Opisana decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego ustalająca warunki zabudowy jest decyzją administracyjną, wydaną po przeprowadzeniu postępowania podlegającego regułom kodeksu postępowania administracyjnego, w którym to postępowaniu uczestniczy na prawach strony właściciel nieruchomości, to nie można wykluczyć w tym postępowaniu udziału właściciela (użytkownika wieczystego) sąsiedniej nieruchomości.
W przedmiotowej sprawie zamierzona inwestycja ma być realizowana na działce nr 144 obr 59 położonej przy ul. P.S. w P. będącej we władaniu Gminy Miejskiej.
Z załączonego do wniosku wyrysu z mapy ewidencyjnej wynika, że działka nr 144 graniczy z działkami ; nr 142 /własność A.T./ , nr 146 / własność S.Ł., Zrzeszenie Prywatnych Właścicieli, nr nr 145 / własność Z.Z. i B.Z./ 143/4 / własność W.S.A. i Z.183/1 / własność Gmina Miejska i Zarząd Dróg Miejskich.
Akta administracyjne sprawy wskazują, że w postępowaniu administracyjnym w obu instancjach nie brała udziału właścicielka działki nr ewid. 146 S.Ł., której przysługuje przymiot strony tego postępowania
Brak uczestnictwa strony, bez jej winy w postępowaniu administracyjnym stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego / art. 145 § 1 pkt.4 k.p.a/ Stwierdzenie przez Sąd w/w naruszenia obliguje do uwzględnienia skargi i wyeliminowania decyzji obu instancji z obrotu prawnego.
Charakter stwierdzonego naruszenia prawa (brak udziału strony w postępowaniu) nie pozwala Sądowi na merytoryczne ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów skargi.
Ubocznie wytknąć należy organom, że zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, póz. 1588) granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii wskazanej tam mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy i sporządzona analiza nie określają szerokości frontu działki, co uniemożliwia sprawdzenie, czy obszar analizy nie jest zbyt mały.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zawiadomią i wszczętym postępowaniu S.Ł. tym samym umożliwią jej czynny udział w postępowaniu administracyjnym nadto uzupełnią materiał dowodowy w zakresie określenia szerokości frontu działki objętej wnioskiem.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 145 § l pkt l lit. b i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku