II SA/Rz 281/25

II SA/Rz 281/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-07-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek /przewodniczący/
Jarosław Szaro /sprawozdawca/
Małgorzata Niedobylska
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Kara administracyjna
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1539
art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2025 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 grudnia 2024 r. nr BP.501.2260.2024.1091.KI13.653459 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Rz 281/25
U Z A S A D N I E N I E
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 20 grudnia 2024 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 września 2024 r. nr WITD.DI.0152.XIII1432/33/24 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 7 150 zł na S.W. (dalej: Skarżący).
Organ ustalił, że podstawą faktyczną nałożenia kary było popełnienie przez aktualnie skarżącego 3 deliktów administracyjnych:
- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nie posiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – za każdy pojazd,
- niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy aktynowości kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi,
- niespełnienie wymogów ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy- za każdy wpis.
Organ ustalił, że w dniu 8 czerwca 2024 r. inspektorzy transportu drogowego podczas kontroli drogowej na drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości K. zatrzymali do kontroli samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą marki [....] o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem tym kierował S.W. i był nim wykonywany krajowy transport drogowy rzeczy. Kierowca wykonywał przewóz na swoją rzecz i w swoim imieniu.
Organ przyjął, że ustalone powyższej uchybienia stanowią kolejno naruszenia przepisów określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym ( dalej: u.t.d.).
Odnośnie czynu stypizowanego w lp.9.1 załącznika nr 3 do ustawy, czyli naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego organ wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 81 ustawy prawo o ruchu drogowym właściciel pojazdu samochodowego jest obowiązany przedstawić go do badania technicznego, zaś badania te mogą mieć charakter okresowy, dodatkowy lub badania zgodności z warunkami technicznymi. Przepis art. 82 o ruchu drogowy wskazuje, że po przeprowadzeniu badania do dowodu rejestracyjnego wpisuje się termin kolejnego badania technicznego, zaś brak takiego badania skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 2 tysięcy złotych.
Wobec ciągniętej przyczepy [...] o numerze rejestracyjnym [...] termin badania technicznego upłynął w dniu 30 maja 2024 r. w związku z czym w dniu kontroli tj. 8 czerwca 2024 r. pojazd nie posiadał ważnych badań technicznych.
Odnośnie czynu stypizowanego w lp. 6.3.8 w załączniku nr 3 do u.t.d., czyli niespełniania wymogów wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy organ wskazał, ze zgodnie z art. 34 ust. 7 oraz 8 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym [...] (Dz. Urz. UE L 60 z 28 lutego 2014 s.1) kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Analiza danych cyfrowych wykazała w trakcie kontroli, że S.W. nie dokonał wymaganych przepisami prawa wpisów w postaci symbolu państwa w którym rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu w dniach 28 maja 2024 r. oraz 6 czerwca 2024 r., a także symbolu państwa w którym zakończył dzienny okres prowadzenia pojazd w dniu 28 maja 2024 r. Łącznie kierowca nie wykonał 3 wpisów. Kara za każdy brakujący wpis wynosi 50 zł, co łącznie doprowadziło organ do wymierzenia kary w kwocie150 złotych.
Odnośnie zaś czynu odpisanego w lp.6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał, że zgodnie z art. 34 Rozporządzenia 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Przepisy przewidują także szczegółowo postępowanie kierowców na czas, kiedy nie mogą stosować tachografów, a także zobowiązują kierowców do zapewnienie zgodności czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym w kraju rejestracji pojazdu.
W trakcie kontroli organ ujawnił, ze tachograf pojazdu marki [...] rejestrował aktywność kierowcy w postaci odpoczynku od dnia poprzedniego do momentu zatrzymania do kontroli. Na karcie kierowcy zarejestrowany został odpoczynek, mimo że w rzeczywistości pojazd się poruszał, a kierowca prowadził pojazd, co kontrolujący stwierdzili naocznie. W trakcie dalszych czynności kontrolnych ustalono, że Skarżący w dniach 11 maja 2024 r. (jednokrotnie) oraz 28 maja 2024 r. (3-krotnie) wykonywał przewóz drogowy mimo, że w tych dniach na tachografie oraz karcie kierowcy ma zarejestrowany odpoczynek.
Za to naruszenie została nałożona kara pieniężna w wysokości 5 tys. złotych, łączna kara po dokonaniu zsumowania poszczególnych kar jednostkowych wynosi 7 150 złotych.
Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył S.W., w której zarzucił:
1. naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nie uwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, co polegało na niewykazaniu w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia przez stronę naruszeń,
2. naruszenie Art. 92b i 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d., umowy międzynarodowej AETR oraz Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz Rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 przez nieprzeprowadzenie oceny istnienia wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych. Niezastosowanie tych przepisów doprowadził do bezpodstawnego nałożenia kary pieniężnej wysokości 7 150 zł pomimo, iż Skarżący udowodnił, że strona postępowania nie ponosi winy za zaistniałe naruszenia, a organ I instancji zignorował wyjaśnienia strony i nie wziął ich pod uwagę wydając decyzję,
3. naruszenie art. 6, 7, 8, 10 § 1 poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak działania na podstawie przepisów prawa oraz niezapewnienie stronom czynnego udziału, w każdym stadium postępowania i nieumożliwienie wypowiedzenia się, co do zebranych powodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w szczególności organ wydał decyzję bez rozpatrzenia wyjaśnień nadesłanych przez stronę.
Stawiając powyższa zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w zakresie naruszenia polegającego na niewłaściwie obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego oraz niespełnienia wymogów ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy w zakresie braku wpisów dot. symboli państw, w których kierowca rozpoczynał i kończył dzienny okres pracy. Ponadto Skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje.
Skarga nie jest uzasadniona. W pierwszej kolejności sąd odniesie się do zarzutów skargi związanych z najpoważniejszym czynem przypisanym przez organy skarżącemu, a mianowicie zachowaniu polegającemu na bezprawnej ingerencji bądź nie włączeniu tachografu - opisanego w lp.6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze organy w tym zakresie ( jak także odnośnie pozostałych czynów przypisanych skarżącemu ) nie naruszyły prawa procesowego w zakresie gromadzenia i oceny dowodów i miały prawo uznać, że naruszył on wskazane w decyzji normy prawne.
Trzeba bowiem wskazać, że skarżący został zatrzymany do kontroli drogowej i ustalenia organów wynikają w większości z faktów ujawnionych w trakcie tej kontroli. Poza tym organy uzyskały jednak także inne niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy dowody, jak informacja z firmy [...] S.A. w [....] odnośnie odbioru surowca z kopalni prowadzonej przez te firmę samochodem stanowiącym własność skarżącego. Na podstawie tej informacji organy poczyniły ustalenia co do prowadzenia przez skarżącego pojazd w czasie gdy na wykresówkach bądź karcie kierowcy odnotowany był jego wypoczynek.
Odnosząc się konkretnie do przebiegu samej kontroli skarżącego w dniu 8 czerwca 2024 r. wskazać należy, że została ona opisana w protokole kontroli i to zarówno w zakresie czynności podejmowanych przez inspektorów, jak także powziętych na podstawie tych informacji wniosków.
W szczególności stwierdzono w nim, że skarżący poruszał się wskazanym zespołem pojazdów nie posiadając włączonego urządzenia rejestrującego typu tachograf. Ten element stanu faktycznego nie jest też kwestionowany przez skarżącego, który na swoją obronę podawał nie fakt włączenia tachografu, co brak świadomości, że urządzenie to nie działa, gdyż miało doznać awarii.
Stanowisku temu przeczą jednak fakty wykazane w dokumencie w postaci protokołu, z których wynika jednoznacznie, że do czasu zatrzymania skarżącego kierującego zespołem pojazdów tachograf rejestrował wypoczynek. Po ponownym zalogowaniu karty kierowcy zaczął on działać prawidłowo i rejterował pracę kierowcy w czasie przeprowadzonej próby drogowej.
Potwierdza do w ocenie sądu, że tachograf nie był uszkodzony. Podawane przez skarżącego w skardze okoliczności, że zaczął on działać prawidłowo " tak w związku z jego faktyczna awaria, jak i niespotykanie agresywną ingerencją fizyczną kontrolujących" nie może być uznane za wiarygodny i przekonujący dowód na to, że tachograf ten był uszkodzony w czasie, gdy skarżący prowadził pojazd.
Również argumenty podnoszone w skardze, że usterka w tachografie została stwierdzona przez serwisanta nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Z załączonej do akt sprawy opinii zakładu serwisującego tachografy żadne tego typu fakty, jak słusznie zauważył organ, nie wynikają.
Nie mogą być także podstawą do przyjęcia innych ustaleń faktycznych podawane w skardze zarzuty wobec kontrolujących długotrwałości kontroli czy kontaktowania się przez inspektorów z przełożonymi. Nie są to bowiem zachowania które podważały prawidłowość podstępowania inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego.
Organ również wskazał na dalsze okoliczności uzasadniające nałożenie kary w tym zkaresie na skarżącego. Z informacji uzyskanej z przedsiębiorstwa podanego powyżej wynika bowiem, że czasie gdy w dokumentacji kierowcy posiadał adnotacje o wypoczynku, w rzeczywistości ( w dni wolne ) prowadził pojazd wjeżdżając i wyjeżdżając nim z kopalni. Takie zachowanie świadczy o nieprzestrzeganiu przepisów prawa w zakresie obowiązkowego rejestrowania czasu pracy i odpoczynku z użyciem wykresówek i karty kierowcy.
Nie naruszyły także organy przepisów prawa w zakresie dwóch pozostałych wykroczeń przypisanych skarżącemu i wymierzonych w tym zakresie kar.
Z dokumentów załączonych do akt sprawy wynika, że skarżący nie posiadał ważnego badania technicznego przyczepy w prowadzonym przez niego zespole pojazdów, jak także na wykresówkach nie został określony kraj, w którym rozpoczynano i kończono jazdę przez keirującego. Tego typu zachowanie podlega ukaraniu na podstawie przepisów wskazanych przez organy.
Organy zatem zgromadziły wszelkie niezbędne dowody, poddały je prawidłowej ocenie. Skarżący miał możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów przed organem I instancji i z prawa do tego skorzystał składając wyjaśnienia pisemne ( z daty 05.07.2024 r. ).
Nie jest przy tym prawdą, że organ nie rozpoznał zarzutów podniesionych przez skarżącego. Organ odniósł się do podnoszonych przez niego okoliczności. Nie należy przy tym mylić braku ich podzielenia z faktem ich rozpoznania. Organ nie ma bowiem obowiązku ich akceptacji, a tylko rozpatrzenia i w przypadku, gdy nie uznaje ich za trafne przedstawienia własnej argumentacji. Obowiązkowi temu uczynił zadość i dal temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Dlatego też zarzut naruszenia art. 10 i 77 § 1 k.p.a. nie zasługują na akceptację. Organ przeanalizował także okoliczności nakazujące odstąpić od nałożenia kary pieniężnej ( art. 92b u.t.d. ) lub nakazujące nie wszczynanie postępowania lub jego umorzenie ( art. 92c u.t.d. ) wskazując każdorazowo przesłanki dla których nie zastosował tych przepisów.
Podstawą nie zastosowania ich był fakt, że to sam S.W. jest właścicielem przedsiębiorstwa przewozowego i osoba zarządzająca transportem. W tych okolicznościach nie zaistniały więc przesłanki zakazujące ukarania przedsiębiorcy.
Odnośnie przesłanki z art. 92b ust. 1 u.t.d., który stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił:
1)właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych,
2)prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego organ trafnie uznał, że nie może mieć ona zastosowania w sprawie.
W przedmiotowej sprawie te okoliczności są bowiem prawnie irrelewantne. Podmiotem naruszającym przepisy ruchu drogowego nie był bowiem kierowca, pracownik firmy przewozowej , a sam przedsiębiorca. W takim przypadku przyczyny egzoneracyjne wymienione w tym przepisie nie będą miały zastosowania.
Analogicznie należy ocenić kwestie tamująca postepaonie określoną w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Również w tym przypadku okoliczności zakazujące prowadzenia postępowania muszą pozostawać poza samym przewoźnikiem – właścicielem firmy przewozowej. Jak już wyżej wskazano sprawcą wykroczeń administracyjnych był sam przewoźnik, który kierował kontrolowanym pojazdem. Nie jest więc tak, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Z tych względów brak jest możliwości stwierdzenia naruszenia prawa przez organy.
W tych okolicznościach skarga została oddalona w myśl art. 151 p.p.s.a