II SA/Rz 278/05

II SA/Rz 278/05 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2006-01-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Magdalena Józefczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 156 § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 119
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń rodzinnych stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
II SA/Rz 278/05
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. nr 228, poz. 2255 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania I. W. uchyliło decyzję Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z [...] września 2004 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku z tytułu samotnego wychowywania dzieci i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium przywołało definicję samotnego wychowywania zawartą w art. 3 pkt 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w myśl którego jest to wychowywanie dziecka przez pannę, kawalera, osobę pozostającą w separacji orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu, osobę rozwiedzioną, wdowę lub wdowca, jeżeli wspólnie nie wychowują dziecka z ojcem lub matką dziecka. Ponadto stwierdziło, że organ uznając, iż wnioskodawczyni nie spełnia wymogów przewidzianych przepisami prawa do uznania za osobę samotnie wychowującą dzieci winien szczegółowo w uzasadnieniu decyzji wskazać przesłanki jakimi kierował się dokonując takiej interpretacji przepisu.
W skardze do Sądu I. W. nie wskazała kierunków weryfikacji zaskarżonej decyzji. Podniosła, ze po nieudanym związku małżeńskim rozwiodła się z mężem i z tamtego związku wychowuje samotnie dwójkę dzieci, bo aktualnie jest w nieformalnym związku, z którego również ma dzieci, ale wniosek o przyznanie dodatku dotyczył tylko tej dwójki. Podniosła, że od decyzji z [...] kwietnia 2004 r. znak: [...] (uwaga Sądu: pomyłka skarżącej w miesiącu, bo numer sprawy dotyczy decyzji z [...].09.2004) odmawiającej przyznania dodatku osobie samotnie wychowującej dzieci i otrzymała decyzję SKO z [...].11.2004 r. nr [...], którą uchylono tę decyzję odmowną, a następnie kolejną decyzję z [...].01.2005 r. Nr [...], którą uchylono też tą samą decyzję. Decyzje te zostały zlekceważone przez ośrodek pomocy społecznej i uznała, że dalsza wymiana decyzji nie zmieni faktu, że osoba, z którą obecnie żyje nie jest ojcem jej dzieci z poprzedniego związku.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąca związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z przyczyn, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu.
W aktach administracyjnych sprawy zalegają dwie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (zwane dalej Kolegium), mocą których została uchylona decyzja Burmistrza Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka.
Pierwszą decyzję w tej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało [...] listopada 2004 r. Nr [...] i doręczyło skarżącej [...].01.2005 r. Odbiór tej decyzji osobiście potwierdziła M. W.
Zatem w dniu wydania decyzji przez Kolegium była decyzją ostateczną, a nadto M. W. nie wniosła do Sądu skargi na tę decyzję.
Drugą decyzję w tej samej sprawie Kolegium wydało [...] stycznia 2005 r. Nr [...], a skarżąca odbiór tej decyzji pokwitowała [...] stycznia 2005 r., ale tę decyzję zaskarżyła do Sądu. Z sentencji zaskarżonej decyzji wynika, że została uchylona decyzja z dnia [...] września 2004 r. znak: [...] odmawiająca przyznania dodatku z tytułu samotnego wychowania dziecka: na dzieci A. W. i Ł. W.
Stosownie do art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzja ostateczną. Zastosowanie tego przepisu następuje w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość sprawy istnieje, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy.
Wszystkie te elementy zaistniały w niniejszej sprawie. Fakt wydania dwóch decyzji w tej samej sprawie nie wynika tylko ze skargi skarżącej, został też potwierdzony przez Burmistrza Gminy [...] w piśmie z [...] marca 2005 r. Nr [...]. Bez znaczenia dla oceny tożsamości sprawy jest fakt, że Kolegium raz stwierdza, że uchyla decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...], a w kolejnej decyzję Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]. Z zalegającej w aktach sprawy decyzji organu I instancji (karta akt admin. I inst. nr 19) wynika, że została ona wydana z upoważnienia burmistrza przez Kierownika MGOPS w [...].
Bezspornym jest zatem, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Tym samym po myśli art. 145 § 1 pkt 2 zaistniała przesłanka do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Natomiast przepis art. 119 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania.
Wobec wystąpienia przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji wymienionej w art. 156 k.p.a. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.