II SA/Rz 274/25

II SA/Rz 274/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-07-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Zdrzałka
Karina Gniewek-Berezowska
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 725
art. 20 ust. 2, art. 28, art. 32 ust. 1  4, art. 33, art. 34, art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Karina Gniewek-Berezowska Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2025 r. sprawy ze skargi K. M., A. M., A. T., A. Ś., D. W., J. P., M. B., M. G., M. Ś. i P. T. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 31 grudnia 2024 r. nr I-III.7721.1.27.2024 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę – skargę oddala –
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K.M., A.M., M.G., P.T., A.T., D.W., M.B., J.P., A.Ś. oraz M.Ś. (dalej jako: "skarżący") jest decyzja Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda" lub "organ odwoławczy") z dnia 31 grudnia 2024 r. nr I-III.7721.1.27.2024 w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta [....] (dalej: "Prezydent" lub "organ I instancji") decyzją z dnia 5 lipca 2023 r. Nr 313/2023 znak: AR-P.6740.179.2023.MW8, zatwierdził projekt zagospodarowania i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił B. Sp. z o.o. w Ł. (dalej: "inwestor" lub "spółka") pozwolenia na budowę obejmującego: "Dwadzieścia jeden budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z infrastrukturą techniczną", na części działek nr [...] obr. [...] w [...], przy ul. [...]. Następnie decyzją z dnia 25 października 2023 r. znak: I-III.7721.1.23.2023, Wojewoda uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Prowadząc postępowanie ponownie, Prezydent postanowieniem z dnia 17 stycznia 2024 r., wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej. W dniu 14 maja 2024 r. inwestor przedłożył uzupełniony projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany. Prezydent, uznając, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, decyzją z dnia 1 lipca 2024 r. Nr 313/2023 znak: AR-P.6740.179.2023.MW8, działając na podstawie art. 28 ust. 1-2, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 725; dalej: "u.P.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a."), zatwierdził projekt zagospodarowania i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego: "Dwadzieścia jeden budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z infrastrukturą techniczną" na części działek nr [...] (działki nr [...] i [...] powstałe w wyniku podziału działki nr [...]) obr. [...] w [...] przy ul. [...].
Od wydanej decyzji odwołania wnieśli skarżący, podnosząc, że w odrębnym postępowaniu Prezydent zobowiązał inwestora do usunięcia odpadów zmagazynowanych na ww. działce [...], zatem nie jest możliwe wykazywanie tego terenu jako istniejącego terenu utwardzonego. Ponadto inwestor w dalszym ciągu nie wykazał, że brak jest możliwości odprowadzenia wody opadowej z terenu nowej zabudowy do sieci kanalizacji deszczowej zlokalizowanej w ciągu ul. [...], tym samym nie spełnił wszystkich wymagań z decyzji Prezydenta o warunkach zabudowy [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. W ocenie skarżących istnieje również konieczność opracowania zaawansowanej dokumentacji geotechnicznej warunków posadowienia oraz dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, uwzględniającej m.in. występowanie napiętego zwierciadła wód gruntowych. Skarżący zarzucili również brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez inwestora, w związku z czym inwestor nie wykazał w sposób bezsprzeczny, że planowana inwestycja będzie posiadała zjazd. Podnieśli, że projekt powinien obejmować całe zamierzenie, a nie wycinek. Zwrócili uwagę, że projekt odwołuje się do uzgodnień nieobjętych tym opracowaniem, które mają bezpośredni wpływ na realizację, a które to nie zostały dołączone do akt sprawy. Zarzucili także brak zgodności z przepisami dotyczącymi miejsc postojowych. Dodatkowo projekt narusza warunki techniczne, ponieważ rysunek PZT-04 poprzez wytworzenie nasypu wskazuje na zalewanie budynku [...].
W wyniku rozpoznania powyższych odwołań, Wojewoda opisaną na wstępie decyzją z dnia 31 grudnia 2024 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W ocenie Wojewody załączony do wniosku projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany odpowiada przepisom prawa, ponieważ jest kompletny i został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 u.P.b. Projekt zawiera także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b u.P.b. Dokumentacja projektowa jest również zgodna z ww. decyzją Prezydenta z dnia 29 kwietnia 2022 r., ustalającą warunki zabudowy na przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne.
W szczególności zachowano nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 10,0 m od ul. [...] (działka nr [...] obr. [...] w [...]); wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji wynosi 0,29 (w decyzji określono w przedziale od 0,01 do 0,30); szerokości elewacji frontowych pojedynczych budynków (od frontu działek - granicy AB) wynoszą 7,59 m (typ "X") i 8,1 m (typy "Y" i "Z"), co jest zgodne z ww. decyzją o warunkach zabudowy (w decyzji określono, że szerokość elewacji frontowej pojedynczych budynków winna wynosić 9,0 m ± 20 %); wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanych budynków (gzymsu) mierzona od średniego poziomu terenu przed głównymi wejściami wynosi od 6,21 m do 6,35 m (w decyzji określono przedział od 3,0 m do 9,5 m), zaś wysokość w kalenicy projektowanych budynków mieszkalnych wynosi od 9,75 m do 9,90 m, mierząc od średniego poziomu terenu przed głównymi wejściami do budynków (w decyzji określono przedział od 4,00 m do 10,00 m); w zakresie geometrii dachu – zaprojektowano dach dwuspadowy o symetrycznym kącie nachylenia głównych połaci wynoszącym 34° (w decyzji wskazano - dach dwuspadowy lub wielospadowy o symetrycznym kącie nachylenia głównych połaci od 20° do 45°); udział powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni terenu wynosi 33,69 %, co jest zgodne z ww. decyzją o warunkach zabudowy (w decyzji określono, że powierzchnia biologicznie czynna w stosunku do powierzchni terenu winna wynosić minimum 30 %). Ponadto dla każdego lokalu mieszkalnego zaprojektowano jedno stanowisko postojowe dla użytkowników stałych i jedno stanowisko postojowe dla użytkowników czasowych.
W dalszej kolejności Wojewoda wskazał, że z analizy części rysunkowej PZT wynika, że przedmiotowe budynki mieszkalne w zabudowie szeregowej zostały zlokalizowane w odległości minimum 4,36 m od granicy działki budowlanej, co jest zgodne z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225; dalej: "warunki techniczne"). Z kolei, analizując projekt pod kątem spełnienia wymagań § 13 i 60 ww. rozporządzenia, organ odwoławczy stwierdził, że projektowane przedsięwzięcie, nie narusza interesu prawnego skarżących. Z rysunku nr PZT-03 wynika, że w ramionach kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania wynosząca w stosunku do nieruchomości skarżących maksimum 9,92 m. Mając na uwadze powyższe oraz odległości wskazane na PZT dotyczące budynków mieszkalnych zlokalizowanych na działkach sąsiednich m.in. nr [...], organ uznał, że spełniony zostanie również warunek minimalnego czasu nasłonecznienia, wynikający z § 60 ust. 1 warunków technicznych.
Kolejno Wojewoda podał, że dla planowanej inwestycji projektuje się 3 parkingi składające się z 22 stanowisk postojowych każdy. Organ zaznaczył, że dla każdego parkingu projektowany jest odrębny dojazd, a tym samym nie sposób ww. zgrupowania stanowisk postojowych traktować jako jednej całości. Dlatego też projektowane stanowiska postojowe znajdują się w odległości 6,8 m, 6,22 m i 6,27 m od granicy z działkami nr [...], co jest zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b warunków technicznych.
Odnosząc się do uwag skarżących dotyczących sposobu odprowadzania wód opadowych organ wyjaśnił, że odprowadzenie wód deszczowych zaprojektowano na teren własny (str. 9 i 10 PZT), w sposób nie powodujący naruszenia stosunków wodnych oraz częściowo do zbiornika na wody deszczowe. Inwestor zgłosił budowę przyłącza kanalizacji deszczowej; budowę szczelnego zbiornika na wody opadowe o pojemności 10 m3 na działce [...] obr. [...] w [....] (obecnie działki [...] i [...]). Wyliczenia potwierdzające, że woda opadowa z dachów i utwardzonych nawierzchni wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, która nie będzie odprowadzana do projektowanego zbiornika retencyjnego, będzie mogła ulec wchłonięciu na teren biologicznie czynny w granicach działki objętej inwestycją dołączono do części opisowej Projektu Zagospodarowania Terenu (str. 12, 13, 14, i 15). Ponadto z rysunku PZT-04 i PZT-05 wynika, że projektowane są przeciwspadki w sąsiedztwie budynków nr [...] i [...], co zdaniem autora projektu dodatkowo stanowi gwarancję zachowania stosunków wodnych w terenie. W aktach organu I instancji zalega również pismo MPWiK sp. z o.o. z dnia 4 listopada 2021 r., z którego wynika, że brak jest możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej spornych nieruchomości. Wojewoda zaznaczył również, że przepisy rozporządzenia nie wyposażają organów architektoniczno-budowlanych w kompetencje do władczego nakazywania inwestorowi stosowania innych rozwiązań służących zabezpieczeniu interesów osób trzecich.
Wojewoda wskazał kolejno, że część opisowa projektu architektoniczno-budowlanego zawiera opinię geotechniczną oraz informację o sposobie posadowienia obiektu budowlanego, a zatem projekt w tym zakresie spełnia wymagania prawne określone w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.
Organ odwoławczy zaznaczył również, że inwestor ma prawnie uregulowaną kwestię dojazdu do terenu inwestycji od drogi publicznej przez działki nr [...] (współwłasność), nr [...] (służebność uwidoczniona w KW nr [...]), nr [...] (własność). Organ dodał, że wszelkie spory dotyczące korzystania z ww. działek stanowią materię cywilnoprawną, rozstrzyganą przez właściwe sądy powszechne. Zaznaczył również, że w aktach sprawy zalega zaświadczenie Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego z dnia 28 marca 2024 r. znak: [...] o niewniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia robót polegających na "przebudowie zjazdu zwykłego z drogi publicznej wojewódzkiej nr [...] w km 83+442 Al. [...] (na działkach nr [...] obr. [...]) na działkę nr [...] obr. [...] w [....]", zlokalizowanych na działkach ewid. [...] obręb [...]. Podkreślił, że kwestia robót budowlanych dotyczących ww. zjazdu została rozstrzygnięta odrębnym zgłoszeniem (stosownie do właściwości Wojewody wynikającej z § 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda) i nie może być przedmiotem kontroli w ramach niniejszego postępowania.
W ocenie Wojewody, postępowanie dotyczące magazynowania odpadów nie stanowi zagadnienia wstępnego dla sprawy pozwolenia na budowę. Organ zauważył jednak, że postępowanie to zostało już zakończone, co wynika z pisma Prezydenta Miasta [...] z dnia 3 września 2024 r. znak: [...]. Zdaniem Wojewody, brak było również konieczności zaprojektowania stanowisk postojowych dla niepełnosprawnych zgodnie z § 18 ust. 1 warunków technicznych, biorąc pod uwagę, że projektowane są budynki mieszkalne jednorodzinne.
Organ wyjaśnił także, że w toku postępowania działka nr [...] uległa podziałowi na działki nr [...], co wymagało uwzględnienia na etapie wydawania spornej decyzji przez organ I instancji. Jednakże zasadniczy teren inwestycji od początku prowadzonego postępowania się nie zmienił, zatem nie sposób zgodzić się z odwołującymi, że spowodowało to zmianę "co do istoty sprawy".
Skarżący jednym pismem procesowym wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W ocenie skarżących budowa doprowadzi do niemożliwych do zaakceptowania immisji na ich własność, w szczególności w postaci zmniejszenia powierzchni biologicznie czynnej na działce sąsiedniej, co w efekcie będzie skutkować zalewaniem tego terenu. Podnieśli, że obecnie zaprojektowany zbiornik bezodpływowy nie gwarantuje prawidłowego zagospodarowania wody deszczowej. Ponadto, przedmiotowa zabudowa nie zapewnia w sposób racjonalny odpowiedniego odprowadzenia wód opadowych. Inwestor nie wystąpił do wszystkich gestorów sieci w okolicy w celu zagospodarowania wody, którą można odprowadzić do sieci zbiorczej. Skarżący podnieśli, że nieakceptowalna jest ingerencja w ich własność, w szczególności w postaci przebudowy wjazdu niezbędnego do obsługi planowanego osiedla. Tego rodzaju działania naruszają konstytucyjne prawo własności, wynikające z art. 30 Konstytucji RP.
Zdaniem skarżących decyzja została wydana również z naruszeniem przepisów k.p.a. Organ odwoławczy nie odniósł się do uwag zawartych w piśmie z grudnia 2024 r., gdzie podniesiono, że zgodnie z decyzją [...] z dnia [...] lutego 2024 r., nowopowstałe działki nr [...] oraz [...] posiadają zastrzeżenie, tj. inwestor winien wykazać zapewnienie prawnie uregulowanego dostępu działkom powstałym w wyniku podziału, do drogi publicznej. Z kolei zgodnie z pismem [...] z dnia 18 kwietnia 2023 r., parametry istniejącego zjazdu z al. [...] na działkę nr [...] nie spełniają wymagań przewidzianych przepisami. W związku z powyższym, aby zapewnił on odpowiednie skomunikowanie planowanej inwestycji, zjazd musi zostać rozbudowany, na co współwłaściciele działki nie wyrażają zgody.
Skarżący podnieśli również, że w dokumentacji brak wniosku potwierdzającego zbadanie przez inwestora możliwości wpięcia do istniejącej sieci kanalizacji deszczowej. Inwestor dysponuje uzgodnieniem w zakresie zbiornika o pojemności 10 m3, natomiast nie weryfikuje, czy istnieje możliwość wpięcia do sieci, co jest niezgodne z wydanymi warunkami zabudowy. Zauważyli, że w dokumentacji projektowej dokonano zmian, na co nie było zgodnego wniosku stron postępowania. Ponadto materiał dowodowy został uzupełniony przez inwestora po terminie, który upływał z dniem 20 listopada 2024 r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267).
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wyeliminowanie zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
W rozpoznawanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z dnia 31 grudnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta z dnia 1 lipca 2024 r. w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego: "Dwadzieścia jeden budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z infrastrukturą techniczną" na części działek nr [...] (działki nr [...] powstałe w wyniku podziału działki nr [...]) obr. [...] w [...] przy ul. [...].
Mające zastosowanie w tego rodzaju sprawach przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 725 P.b.) – art. 28, art. 32 ust. 1 – 4, art. 33, art. 34 i art. 35 określają szereg warunków, jakie powinien spełnić inwestor aby zyskać tego rodzaju decyzję. Konstrukcja przepisów prawa materialnego wskazuje, że decyzja w sprawie pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego; przeciwnie – jest decyzją związaną. Oznacza to, że jeżeli inwestor nie spełnił określonych prawem wymogów, nie może zostać wydane rozstrzygnięcie uwzgledniające jego wniosek o pozwolenie na budowę, natomiast jeśli spełnił wszystkie warunki – organ ma obowiązek wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.
Zgodnie z art. 4 P.b,., każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.
W myśl art. 32 ust. 4 ww. ustawy, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Z analizy akt sprawy wynika, iż B. Sp. z o.o., do wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 10 marca 2023 r. (uzupełnionego w dniu 14 maja 2024 r.), dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami nr [...] oraz [...] na cele budowlane.
Ponadto dla przedmiotowego przedsięwzięcia została wydana przez Prezydenta Miasta [...] decyzja z [...] kwietnia 2022 r. znak: [...] o warunkach zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn. "Dwadzieścia jeden budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na części działek nr [...] i [...] obr. [...] położonych przy ul. [...] w [...]".
Zgodnie z art. 35 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego z:
ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;
kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
3a) dołączenie:
wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane – w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane – w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym art 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 i ust. 5 pkt 1).
Zdaniem Sądu Wojewoda prawidłowo przyjął, że załączony do wniosku projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno - budowlany odpowiada przepisom prawa, bowiem jest kompletny i został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7. Projekt zawiera również informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb.
Dokumentacja projektowa jest zgodna z zalegającą w aktach sprawy decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2022 r. znak: [...] o warunkach zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn. "Dwadzieścia jeden budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na części działek nr [...] obr. [...] położonych przy ul. [...] w [...]".
Sąd nie podziela stanowiska skarżących kwestionujących prawidłowość dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej.
Należy podkreślić, że co do zasady przebudowa zjazdu z drogi publicznej nie mogłaby być elementem tzw. etapowania inwestycji, na co zwrócił uwagę Wojewoda w decyzji z dnia 31 grudnia 2024 r.
Jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 11 września 2018 r., II OSK 2010/17, art. 33 ust. 1 P.b. dotyczy obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obejmującego całe zamierzenie budowlane i to nawet wówczas, gdy niektóre roboty budowlane objęte tym projektem mogłyby być wykonywane na podstawie zgłoszenia. Projekt budowlany zatwierdzano w drodze pozwolenia na budowę winien obejmować także i te elementy, których odrębna realizacja nie wymagałaby takiego pozwolenia. Tzw. etapowanie zamierzenia budowlanego jest możliwe wówczas, gdy całe zamierzenie obejmuje więcej niż jeden obiekt, a objęte danym etapem zamierzenie może samodzielnie funkcjonować zgodnie ze swoim przeznaczeniem, a ponadto inwestor przedstawił projekt zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego.
W kontrolowanej sprawie zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu nie obejmuje przebudowy zjazdu. Istotny jest jednak fakt, że na datę decyzji organów obu instancji kwestia przebudowy zjazdu została prawnie uregulowana odrębnymi aktami. W tej sytuacji nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 zd. 2 i 3 P.b. Z zatwierdzonego projektu budowlanego przez Wojewodę wynika wszak, że projektowane w ramach przedmiotowej inwestycji obiekty będą miały dostęp do drogi publicznej poprzez przebudowany zjazd.
Inwestor ma prawnie uregulowany dojazd do terenu inwestycji od drogi publicznej przez działki nr [...] (współwłasność), nr [...] (służebność uwidoczniona w KW nr [...]), nr [...] (własność). Wszelkie spory dotyczące korzystania z ww. działek stanowią materię cywilnoprawną, rozstrzyganą przez właściwe sądy powszechne. Ponadto w aktach sprawy zalega zaświadczenie Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego z dnia 28 marca 2024 r. znak: [...] o niewniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia robót polegających na "przebudowie zjazdu zwykłego z drogi publicznej wojewódzkiej nr [...] w km 83+442 Al. [...] (na działkach nr [...] obr. [...]) na działkę nr [...] obr. [...] w [....]", zlokalizowanych na działkach ewid. [...] obręb [...]. Kwestia robót budowlanych dotyczących ww. zjazdu została rozstrzygnięta odrębnym zgłoszeniem (stosownie do właściwości Wojewody Podkarpackiego wynikającej z § 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda) i nie może być przedmiotem kontroli w ramach niniejszego postępowania.
W podobnym stanie faktycznym (por. wyrok z dnia 27 marca 2024 r., II OSK 1699/21) NSA stwierdził "nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 zd. 2 i 3 P.b. Z zatwierdzonego projektu budowlanego przez Wojewodę wynika wszak, że projektowane w ramach przedmiotowej inwestycji obiekty handlowe będą miały dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną, na której budowę udzielono odrębnego pozwolenia przez Starostę Ż. Nie ulega wątpliwości Sądu, że parametry tej projektowanej inwestycji drogowej (jej szerokość, planowane wyposażenie w kanalizację deszczową, oświetlenie, chodnik) wskazują, że spełniać ona będzie wymogi zawarte w § 14 ust. 1 i 4 rozp. MI 2002. W skardze kasacyjnej zresztą nie wskazano konkretnie, jakiego parametru projektowana droga, w aspekcie obsługi komunikacyjnej obiektów handlowych, miałaby nie spełniać. Skoro na dzień orzekania przez organ odwoławczy inwestor posiadał odrębne pozwolenie na budowę, to słusznie sąd pierwszej instancji - eksponując zasadę wolności budowlanej z art. 4 P.b - przyjął, że projektowane obiekty handlowe będą mieć zapewniony zgodny z przepisami dostęp do drogi publicznej".
Przesądza to o prawidłowości skarżonej decyzji o omawianym zakresie.
Kończąc ten wątek Sąd podkreśla, że przebudowa zjazdu, nie będzie odbywała się na działce nr [...] będącej przedmiotem współwłasności, a na działkach [...], co jasno wynika z powołanego wyżej zaświadczenia Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego z dnia 28 marca 2024 r. i decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 20 grudnia 2023 r. – zalegają w PZT.
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących odprowadzenia wód opadowych, w szczególności niezbadania możliwości wpięcia przez inwestora do kanalizacji deszczowej, poprzestając na uzgodnieniu w zakresie zbiornika o pojemności 10 m3, który jest niewystarczające, Sąd uznał je za niezasadne.
Słusznie Wojewoda wyjaśnił, że iż autor projektu (str. 9 i 10 PZT) określił, że odprowadzenie wód deszczowych. zaprojektowano na teren własny w sposób nie powodujący naruszenia stosunków wodnych oraz częściowo do zbiornika na wody deszczowe. Inwestor zgłosił " budowę przyłącza kanalizacji deszczowej; budowę szczelnego zbiornika na wody opadowe o pojemności 10 m'\ na działce [...] obr. [...] w [...] (obecnie zgodnie z decyzją podziałową działkę [...] zastępują działki [...]) - zaświadczenie o braku sprzeciwu z dnia 10.09.2023 wydane przez Prezydenta Miasta [....]. Wyliczenia potwierdzające, że woda opadowa z dachów i utwardzonych nawierzchni wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, która nie będzie odprowadzana do projektowanego zbiornika retencyjnego, będzie mogła ulec wchłonięciu na teren biologicznie czynny w granicach działki objętej inwestycją dołączono do części opisowej Projektu Zagospodarowania Terenu (str. 12, 13, 14, i 15 PZT). Ponadto z rysunku PZT-04 i PZT-05 wynika, że projektowane są przeciwspadki w sąsiedztwie budynków nr [...] i [...], co zdaniem autora projektu dodatkowo stanowi gwarancję zachowania stosunków wodnych w terenie.
W aktach organu I instancji zalega pismo MPWiK sp. z o.o. z dnia 4.11.2021 r. znak: [...] z którego wynika, że brak jest możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej spornych nieruchomości. § 28 ust. 2 warunków technicznych stanowi, że w przypadku budynków niskich (tj. do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie, co znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie) lub budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej (co również ma miejsce), dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.P.b. obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.
Zakres ochrony uprawnień osób trzecich, do której zobowiązany jest organ, wyznaczają przepisy prawa materialnego. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób (tak słusznie NSA w wyroku z dnia 13 czerwca 2023 r., II OSK 1960/20).
Przepisami dotyczącymi istotnej w kontrolowanej sprawie kwestii ochrony sąsiednich nieruchomości przed zalewaniem w związku z realizowaną inwestycją są przepisy § 28 i § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 1225).
Zgodnie z ich treścią działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej.
W przypadku budynków niskich lub budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych.
Dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione.
Rację ma Wojewoda akcentując, że kontrola projektu budowlanego dokonywana przez organ administracji ma inny zakres w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu, a inny w odniesieniu do projektu architektoniczno - budowlanego dotyczącego bezpośrednio obiektu budowlanego. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega pełnej weryfikacji pod względem zgodności z prawem, a więc zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i przepisami techniczno - budowlanymi oraz pod względem kompletności i wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Natomiast projekt architektoniczno - budowlany jest sprawdzany pod względem zgodności z planem miejscowym lub decyzją o warunkach, kompletności oraz wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Zatem zakres jego weryfikacji przez organ jest węższy, bo nie obejmuje oceny zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu architektoniczno - budowlanego spoczywa na projektancie. W związku z tym przepis art. 20 ust. 2 P.b., w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno - budowlanego oraz technicznego z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Tym samym, projekt budowlany w części obejmującej projekt architektoniczno-budowlany, a więc w zakresie rozwiązań dotyczących bezpośrednio obiektu budowlanego, tj. jego formy, konstrukcji, i funkcji, a także proponowanych rozwiązań technicznych, materiałowych i zasad nawiązania do otoczenia, nie podlega nieograniczonej kontroli organu administracji architektoniczno-budowlanej.
Jednocześnie, wskazać należy, że niewątpliwie zgodnie z treścią art. 234 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może:
1) zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich;
2) odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie.
Przepis ten nie ma jednakże zastosowania w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w którym mają znaczenie wyłącznie przytoczone powyżej przepisy prawa budowlanego, w tym § 28 i 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
(por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2022 r., II SA/Gd 491/22, zaakceptowany przez NSA w wyroku z dnia 9 lipca 2024 r., por. także wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 listopada 2021 r., II SA/Rz 1159/21 oraz wyrok NSA z dnia 21 listopada 2024 r., II OSK 471/22).
Wbrew twierdzeniu skarżących, Wojewoda Podkarpacki poddał szczegółowej i dokładnej analizie całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wyjaśnienie stanowiska zajętego w zaskarżonej decyzji zawiera uzasadnienie, w którym przedstawiono merytoryczne i prawne aspekty podjętego rozstrzygnięcia. Wobec tego podnoszone zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., uznać należy za bezzasadne. Nie może świadczyć o naruszeniu omawianych przepisów postępowania administracyjnego wyłącznie fakt, że organ wydał niekorzystną, zdaniem stron, decyzję administracyjną.
Za całkowicie bezzasadny uznać należy także zarzut dotyczący naruszenia art. 15 k.p.a.. Wojewoda merytorycznie odniósł się do sprawy poprzez jej ponowną ocenę począwszy od wniosku, aż po analizę przedłożonej dokumentacji projektowej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazano zgodność projektowanych rozwiązań z obowiązującymi na dzień orzekania przepisami prawa. Odniesiono się również do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Jednocześnie wskazać należy, że to inwestor jest kreatorem danego zamierzenia inwestycyjnego i to on decyduje o najbardziej dla siebie korzystnych rozwiązaniach.
Ustosunkowując się do argumentacji skarżących dotyczącej dokonanych korekt w dokumentacji projektowej, czym rzekomo naruszono art. 136 § 2 k.p.a., bowiem brak jest zgodnego wniosku wszystkich stron, co do uzupełnienia materiału dowodowego, co w konsekwencji narusza również zasadę dwuinstancyjności Sąd uznał je za niezasadne. Artykuł 136 § 1 k.p.a. stanowi, iż organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego obowiązkiem organu drugiej instancji jest ponowna ocena całego zabranego materiału dowodowego, ewentualnie jego uzupełnienie, gdyż dokonuje on po raz drugi rozstrzygnięcia całości tej samej sprawy, a nie jedynie oceny prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji. Organ odwoławczy, w przeciwieństwie do sądu administracyjnego, jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. W konsekwencji, w sytuacji gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 k.p.a., to również ewentualne braki dowodowe nie mogą, co do zasady, stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Tylko przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości (lub jego znacznej części) przez organ odwoławczy oznaczałoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.