II SA/RZ 265/06

II SA/Rz 265/06 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2006-11-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Joanna Zdrzałka /sprawozdawca/
Maria Zarębska-Kobak /przewodniczący/
Stanisław Śliwa
Symbol z opisem
6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 65, art. 218, art. 219
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt lit. c)
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Zarębska-Kobak Sędziowie NSA Stanisław Śliwa AWSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 23 listopada 2006 r. sprawy ze skargi R. Z.E. S.A. w Rz. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania archiwalnej informacji dotyczącej zasobu ewidencji gruntów i budynków Miasta Rz. I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz strony skarżącej R. Z. E. S.A. w Rz. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
II SA/Rz 265/06
UZASADNIENIE
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu zażalenia R. Z. E. S.A. w Rz., utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Rz. z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] o odmowie wydania archiwalnej informacji z części opisowej zasobu ewidencji gruntów i budynków miasta Rzeszowa.
W podstawie prawnej wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a.
Z uzasadnienia postanowienia wynika, że R. Z. E. S.A. w Rz. zwrócił się o udostępnienie, z danych ewidencji gruntów i budynków miasta Rz., informacji czy A. G. lub J. G. - jako osoby fizyczne, bądź jako spółka cywilna albo jawna tych osób – jest (są) właścicielem (użytkownikiem wieczystym, posiadaczem) nieruchomości bądź budynków albo był nim w okresie 2000-2005. Organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków miasta Rz. pismem z 7.11.2005 r. poinformował wnioskodawcę, iż wskazane osoby nie figurują w zasobie ewidencji jako właściciele lub wieczyści użytkownicy.
Na skutek kolejnych pism wnioskodawcy z żądaniem uzupełnienia informacji o dane za lata 2000-2005, Prezydent Miasta Rz. w oparciu o art. 219 k.p.a., postanowieniem z dnia 14 grudnia 2005 r. odmówił wydania archiwalnej informacji z części opisowej zasobu ewidencji gruntów i budynków miasta Rz.. Wskazał, że państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny na terenie obejmującym miasto Rz. prowadzi Grodzki Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Rz., zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączenia z zasobu oraz udostępniania zasobu (Dz. U Nr 49, poz. 493),. Część tego zasobu, do którego należy aktualna ewidencja gruntów stanowi zasób użytkowy, służący do bezpośredniego i powszechnego udostępniania (§ 4 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia). Zgodnie natomiast z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia udostępnianie materiałów z zasobu bazowego możliwe jest jedynie jednostkom wykonawstwa geodezyjnego wykonującym zgłoszone roboty geodezyjne. Dokumenty stanowiące zasób bazowy mogą być także wydawane na żądanie sądów powszechnych i prokuratury. Innym podmiotom nie mogą być udzielane informacje z zasobu bazowego, natomiast zainteresowane osoby mogą zgodnie z § 4 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia otrzymywać mapy i informacje stanowiące zasób użytkowy z uwzględnieniem przepisów o ochronie danych osobowych.
Postanowienie to zakwestionował R. Z. E. S.A. w Rz., oceniając, iż organ I instancji wadliwie przyjął, iż udzielenie przedmiotowej informacji nie mieści się w zasobie użytkowym podlegającym powszechnemu dostępowi podmiotów, które wykazały swój interes prawny. Żalący się wywodzi swój interes z nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy w Rz. 7 lutego 2003 r., sygn. akt [...], opatrzonego klauzulą wykonalności. W klauzuli tej Sąd nakazał i polecił wszystkim urzędom, których to może dotyczyć, aby postanowienia tytułu wykonały oraz gdy o to prawnie wezwane będą udzieliły pomocy. Ta dyspozycja Sądu w zakresie konieczności udzielenia pomocy wierzycielowi wiąże organ I instancji.
R. Z. E. S.A. wskazał również, że elementem wykonania tytułu wykonawczego jest uzyskanie informacji o nieruchomościach dłużników celem ich wydobycia drogą skargi pauliańskiej (art. 527 i nast. Kodeksu cywilnego).
Wymienionym na wstępie postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta Rz.. Powołał przy tym przepisy regulujące problematykę wydawania zaświadczeń, wskazując, iż stosownie do art. 218 § 1 w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. podstawą do wydania zaświadczenia jest posiadana ewidencja, rejestry, bądź inne dane, a w razie ich braku pożądanym jest przeprowadzenie w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego. Zgodnie z art. 20 i 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027) ewidencja gruntów i budynków jest zbiorem informacji obejmującym dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, właścicieli nieruchomości (ewentualnie inne jeszcze dane) – według ich aktualnego stanu. Organ prowadzący państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny może udostępnić informacje z zasobu użytkowego, w skład którego wchodzi między innymi aktualna ewidencja gruntów i budynków. Dokumenty stanowiące zasób bazowy wydawane są jednostkom wykonawstwa geodezyjnego (wykonującym zgłoszone roboty geodezyjne) oraz na żądanie sądów powszechnych i prokuratury.
W skardze na to postanowienie R. Z. E. S.A. w Rz. wniósł o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący nie kwestionuje faktu, iż dostęp do zasobu bazowego jest ograniczony, wykazuje jednak, że informacja, o udzielenie której się ubiega, wchodzi w skład zasobu użytkowego.
Rozróżnić jednak należy zasób bazowy i użytkowy od archiwum, do którego trafiają bezpośrednio z zasobu użytkowego informacje nieaktualne. Po myśli § 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia z dnia 17 maja 1999 r. wyłączeniu z zasobu użytkowego i bazowego podlegają materiały, które utraciły przydatność użytkową. Materiały wyłączone nie trafiają jednak do zasobu bazowego, jak może to wynikać z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, ale do archiwum państwowego. Zasób bazowy nie pełni zdaniem strony skarżącej funkcji przechowalni pozbawionych aktualności dokumentów, ale obejmuje materiały źródłowe, służące za podstawę następnych opracowań gromadzonych w zasobie (§ 4 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia). Oba zasoby – użytkowy i bazowy dotyczą tego samego zakresu danych. Jeśli natomiast organ nie posiadał informacji na skutek przekazania ich do archiwum, powinien był przekazać wniosek do dalszego załatwienia organowi właściwemu.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, z przyczyn, które były podstawa wydania zaskarżonego postanowienia. Wskazał przy tym, ze zgodnie z § 7 ust. 2 powoływanego rozporządzenia materiały zasobu bazowego i użytkowego tracą swą przydatność użytkową w szczególności, gdy stały się nieaktualne lub nieczytelne albo zostały uszkodzone lub zniszczone, a ich odnowienie na podstawie dokumentów istniejących w zasobie jest niemożliwe lub gdy ich treść nie jest już przydatna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, wydane w oparciu o art. 219 k.p.a. Przepis ten umożliwia złożenie zażalenia i wydanie postanowienia przez organ wyższego stopnia, natomiast spory istnieją co do możliwości zaskarżenia takiego postanowienia do sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowym przeważa stanowisko ukształtowane jeszcze pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368, ze zm.), uznające możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego w trybie art. 219 k.p.a. do sądu administracyjnego (wyrok NSA z dnia 28.10.1996 r., SA/Lu 117/96, Glosa 1997/8/30, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26.03.1997 r., III RN 9/97, OSNP 1997/20/395, wyroki NSA: z dnia 16.04.1997 r., I SA 544/96, Glosa 1997/12/31, z dnia 14.11.2000 r., I SA/Ka 1265/99, System Informacji Prawnej Lex Nr 45541, z dnia 29.05.2003 r., II SA 1439/02, Monitor Prawniczy 2003/14/626).
W ocenie Sądu stanowisko to zachowało aktualność pomimo zmiany stanu prawnego, stąd też skarga R. Z. E. S.A. w Rz. została przez Sąd rozpoznana.
Dokonana przez Sąd w oparciu o art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola legalności zaskarżonego postanowienia doprowadziła do uznania, że zarówno ono, jak i poprzedzające je postanowienie nie odpowiadają prawu.
Wnioskodawca, R. Z. E. S.A. w Rz. zwrócił się do Prezydenta Miasta Rz. o udzielenie informacji w trybie art. 217 i 218 k.p.a. Przepisy te obligują organ administracji publicznej do wydania zaświadczenia potwierdzającego fakty albo stan prawny, wynikające z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestru czy innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, o ile urzędowego potwierdzenia faktów wymaga przepis prawa lub osoba ubiegająca się o zaświadczenie wykaże swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Zwracając się o informację skarżąca spółka wykazała, że informacja ta, mająca na celu ustalenie składników majątkowych dłużników niezbędna jest do wykonania sądowego nakazu zapłaty opatrzonego klauzulą wykonalności. Zakres treściowy tej informacji wynikać miał z prowadzonej przez organ ewidencji gruntów i budynków.
Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 8) ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, przez ewidencję gruntów i budynków rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Ustawa ta zawiera również definicję państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 2 pkt 10), na który składają się mapy oraz materiały fotogrametryczne, teledetekcyjne, rejestry, wykazy, informatyczne bazy danych, katalogi danych geodezyjnych i innych opracowań powstałych w wyniku wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych. Dalsze uszczegółowienie rodzajów materiałów składających się na państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny wynika z cytowanego wcześniej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączenia z zasobu oraz udostępniania zasobu (Dz. U Nr 49, poz. 493) – są to zbiory map oraz materiałów i dokumentów w postaci operatów, rejestrów, wykazów, katalogów, map, wydawnictw, zdjęć lotniczych i satelitarnych, baz danych oraz banków danych (§ 1 pkt 1).
Podział zasobu, ze względu na charakter, cel i sposób wykorzystywania jego materiałów ustala § 4 ust. 3 rozporządzenia. Zasób bazowy – stanowią materiały źródłowe, służące za podstawę następnych opracowań gromadzonych w zasobie, zasób użytkowy – materiały służące do bezpośredniego i powszechnego udostępniania, zasób przejściowy – nie zakwalifikowane do zasobu bazowego i użytkowego materiały pomocnicze.
Zgadzając się co do zasady ze stanowiskiem organu opartym na § 10 rozporządzenia, dotyczącym różnic w sposobie udostępniania zasobu – użytkowego i bazowego, nie można jednak podzielić poglądu, ze dane z ewidencji gruntów i budynków, a o takie zwróciła się skarżąca spółka stanowią zasób bazowy. Analiza przytoczonych unormowań prowadzi do wniosku, że informacje te wchodzą w skład zasobu użytkowego. Jako że dotyczyły one okresu 2000- 2005, kwestią zasadniczą przy wydaniu wnioskowanego zaświadczenia było ustalenie czy informacjami tymi dysponuje organ, czy też zostały one przekazane do archiwum państwowego. Zgodnie bowiem z § 7 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia z 17 maja 1999 r. oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 lipca 2001 r. w sprawie klasyfikowania, kwalifikowania i porządkowania materiałów wyłączanych z zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. u. Nr 74, poz. 796), materiały, które stają się nieaktualne, podlegają wyłączeniu z zasobu i są przekazywane do archiwum.
Uznając, że zaświadczeniem w rozumieniu k.p.a. jest urzędowe potwierdzenie w formie pisemnej istniejącego stanu rzeczy aktualnie lub w przeszłości (taki pogląd wyraził Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, Państwo i Prawo 2004/10/58), odmowa jego wydania z tej przyczyny, że dotyczyło informacji za miniony okres, bez wyjaśnienia czy żądane informacje znajdują się w posiadaniu organu, narusza przepis art. 218 § 1 i § 2 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uwzględnienie skargi.
W postępowaniu ponownym rzeczą organu będzie wyjaśnienie czy dysponuje on danymi, o jakie zwróciła się skarżąca spółka; jeśli tak - wyda zaświadczenie o treści odpowiadającej żądaniu, jeśli zaś dane zostały zarchiwizowane i przekazane innemu organowi – wyda postanowienie o przekazaniu wniosku R. Z. E. S.A. w Rz. o wydanie zaświadczenia temu organowi jako właściwemu, zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a.
Mając na uwadze przytoczone wyżej względy, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Rz. z dnia [...] grudnia 2005 r.
Z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia, które nie przyznaje żadnych praw i obowiązków bezprzedmiotowe było określenie czy i w jakim zakresie nie może ono być wykonane (art. 152 cyt. ustawy).
O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 tej ustawy.