II SA/Rz 23/06

II SA/Rz 23/06 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2006-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Maria Zarębska-Kobak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w Rzeszowie w dniu 30 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi J. Ś., J. Ś. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. Stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] marca 2002 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę J. i J. Ś., II. Określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. Zasądza od Wojewody na rzecz J. Ś. i J. Ś. solidarnie kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
II SA/Rz 23/06
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia [...] listopada 2005 r Nr [...] uchylająca decyzję Wójta Gminy N. Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu J. J. Ś. pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 1588 położonej w N. i umarzająca postępowanie w I instancji W podstawie prawnej powołano przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
W uzasadnieniu decyzji zostało wyjaśnione, że po ponownym rozpoznaniu sprawy z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 maja 2005 r sygn.akt SA/Rz 774/03 Wójt Gminy zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i J. Ś. pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 1588 położonej w N. wyjaśniając, że inwestorzy spełnili wymagania ustawowe do uwzględnienia ich wniosku.
W odwołaniu do Wojewody odwołująca G. Marszałek nie sprecyzowała kierunku weryfikacji zaskarżonej decyzji i podniosła, że nie wyraża zgody na usytuowanie budynku z otworami okiennymi w granicy drogi dojazdowej. Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy w oparciu o dowody zawarte w aktach administracyjnych sprawy stwierdził, że nadbudowa została wykonana przez inwestorów przed wydaniem zaskarżonej decyzji odwołaniem, zatem brak było podstaw prawnych do wydania pozwolenia budowlanego. Pouczono jednocześnie inwestorów o właściwym trybie do legalizacji tej budowy.
Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że w tym stanie faktycznym sprawy postępowanie o pozwolenie na budowę stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący J. i J. Ś. wnieśli o ponowne rozpoznanie sprawy i przyznali, że sporny obiekt budowlany inwestorzy użytkują od 19 marca 2003 roku, został on wybudowany zgodnie z pozwoleniem budowlanym wydanym przez Wójta Gminy N. decyzją z dnia [...] marca 2002 roku, na które to zamierzenie inwestycyjne skarżący nie wyrażali i w dalszym ciągu nie wyrażają zgody.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega uwzględnieniu z przyczyn całkowicie odmiennych niż zostało w niej podniesione.
Kontrola tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ zwana dalej P.p.s.a., nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia /art. 135 ustawy/.
Kontrola zgodności z prawem decyzji przebiega w pewnej kolejności i punktem wyjścia jest w pierwszej kolejności badanie czy zaskarżony akt nie jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji zwalnia Sąd od udzielenia odpowiedzi na zarzuty podniesione w skardze.
Sąd rozpoznając skargę dopatrzył się w działaniach organów obu instancji naruszeń prawa o których mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.
Charakter tych naruszeń uzasadnia rozpoznanie skargi w postępowaniu uproszczonym w oparciu o art. 119 § 1 i 120 P.p.s.a.
Stwierdzić należy, że organy obu stancji prawidłowo proceodwały w przedmiocie udzielenie pozwolenia na budowę w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm./ zwana dalej ustawą. A jeżeli tak to zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 wymienionej ustawy stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są; inwestor, oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Wójt Gminy pismem z dnia 25 lutego 2005 roku zawiadomił o wszczęciu postępowania władających nieruchomościami sąsiednimi w stosunku do tych, na których planowana była inwestycja - uznając ich za strony postępowania. Wśród tych osób znajdował się również E. B. - władający działką nr 1589 wpisaną do Kw [...].
W konsekwencji uznania E. B. za stronę postępowania kierowano do niego całość korespondencji związanej z toczącym się postępowaniem, w tym decyzje obu instancji, które to akty są przedmiotem skargi.
W toku postępowania sądowego Sąd uzyskał informację, że E. B. zmarł w 18 grudnia 2002 roku. Informacja ta znalazła potwierdzenie w nadesłanym przez Urząd Stanu Cywilnego w N. skróconym odpisie aktu zgonu. Rozstrzygniecie o sytuacji prawnej osoby, która zmarła przed wszczęciem postępowania uznać należy za rażące naruszenie prawa, dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji obu instancji z podstawy prawnej przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.
W takim stanie faktycznym sprawy Sąd zobowiązany jest do stwierdzenia nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.s.a.
Wskazane wyżej rażące naruszenie prawa w decyzjach obu instancji z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. obligował Sąd do wyeliminowania ich z obrotu prawnego oraz zwalnia Sąd do odniesienia się do treści i zarzutów skargi.
Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku znajduje wsparcie w art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 P.p.s.a.