II SA/Rz 207/06

II SA/Rz 207/06 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2006-07-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jolanta Ewa Wojtyna /przewodniczący sprawozdawca/
Stanisław Śliwa
Zbigniew Czarnik
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie NSA Stanisław Śliwa AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 28 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala-
Uzasadnienie
II SA/ Rz 207/06
U z a s a d n i e n i e
Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] maja 2005 roku znak: [...] działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 54 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z dnia 10 maja 2003 roku nr 80, poz. 717, z 2003 r.), w nawiązaniu do Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K., uwzględniając wniosek E. i T. K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia budowlanego p.n. budowa zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr 28 [...] /działka nr 987/10/ na działkę nr ewidencyjny 246/1 obręb K. przy granicy działki nr 243/3 stanowiącej własność wnioskodawców. Ustalenia dotyczą:
1st. warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy,
2nd. wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,
3rd. przepisów szczególnych, których należy przestrzegać przy projektowaniu inwestycji,
4th. określają linie rozgraniczające teren inwestycji ,które wyznaczono na załączniku graficznym do decyzji literami A,B,C,D,E,F oraz linią ciągłą w kolorze czerwonym.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wyniku rozpatrywania wniosku zgłoszonego przez E. i T. K. ustalono, że zamierzona inwestycja jest zgodna ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K. oraz przepisami szczególnymi i nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Projektowana inwestycja zlokalizowana jest na poboczu drogi krajowej nr 28 /działka 987/10/ i działce 246/1 w sąsiedztwie działek 243/3, 246/2, 247/1, 247/2 i 243/1. W toku postępowania wpłynęły wnioski W. K. oraz P. F., pełnomocnika H. P. F., które zostały przeanalizowane i uwzględnione. Organ stwierdził, że w przypadku, gdy rozwiązania w zakresie zabudowy pozostają w zgodzie z ustawą i przepisami szczególnymi, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy terenu. Zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja ustalająca warunki zabudowy nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.
Projekt decyzji Wójta Gminy K. został, zgodnie z art. 53 ust.4 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym uzgodniony z:
- Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody w związku z położeniem inwestycji w granicach Parku Krajobrazowego P. P. oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (art. 53 ust.4 pkt.8)
- Dyrektorem Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych
(art. 53 ust. 4 pkt 6)
- Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad ( art. 53 ust. 4 pkt 9)
- Konserwatorem Zabytków w P. ( art. 53 ust. 4 pkt 2)
- Kierownikiem Oddziału Nadzoru Geodezyjnego i Nieruchomości w P. (art. 53 ust. 4 pkt 5 i 6 ),
Odwołanie od decyzji złożył W. K., właściciel działki 247/2. Wskazał, że w dniach 4 marca 2005 i 17 maja 2005 roku Wójt Gminy K. otrzymał jego pisma, w których wnosił zgodnie z art. 7, 75 § 1, 76 § 3 i 77 § 1 k.p.a. o rozpatrzenie jego wniosków w sprawie zjazdu Państwa K. z drogi krajowej. Przemilczenie przez organ tych wniosków, jak też nie rozpatrzenie ich w sposób dokładny i wnikliwy jest ewidentnym naruszeniem prawa, które musi skutkować uchyleniem takiej decyzji. Pominięcie pozostałych wniosków bez podania wyczerpującego uzasadnienia jest naruszeniem przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu przestrzennym. Odwołujący dodał, że planowany zjazd z drogi krajowej będzie przylegał do granicy jego działki, w następstwie czego będzie oddziaływał na zjazd odwołującego i jego działkę.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 roku [...] po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 , art. 60 oraz art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80 poz.717 ze zm./ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ wskazał na treść przepisu art. 61 ust. 1 ustawy zawierającym warunki, które muszą być spełnione przy wydawaniu decyzji dotyczących zabudowy. W ocenie organu, zostały one spełnione, tym samym wydanie przedmiotowej decyzji znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa. Na etapie ustalania warunków zabudowy, organ nie bada celowości zamierzenia inwestycyjnego, a jedynie ocenia zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami.
W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji uzyskała wymagane uzgodnienia, jednocześnie postępowanie wykazało, że zamierzona inwestycja zgodna jest z kierunkami przyjętymi w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy K. z 21 kwietnia 2001 roku.
Zarzuty odwołującego nie zasługują na uwzględnienie. Organ I instancji przeprowadził postępowanie administracyjne w oparciu o obowiązujące przepisy prawa i wydał decyzję spełniającą wymogi określone w przepisach ustawy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył W. K. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wójta Gminy K., oraz o zasadzenie kosztów.
Zarzucił, że w postępowaniu administracyjnym nie uwzględniono jego wniosków, a także, że organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty odwołującego nie zasługują na uwzględnienie, nie podając żadnych argumentów. Przytoczył dwa orzeczenia NSA, w których Sąd ten stwierdza, że zgodnie z art. 107 k.p.a. organ jest zobowiązany podać uzasadnieniu faktycznym dowody na jakich się oparł, a także przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Jego wnioski, nie wzięte pod uwagę przez organy dotyczyły podziału działek E. i T. K. w sprawie służebności gruntowej, a w szczególności protokołu granicznego sporządzonego przez geodetę, który jest w ocenie skarżącego sfałszowany.
Skarżący zarzucił, że SKO w P. nie rozpatrzyło, nie wyjaśniło i nie uwzględniło jego wniosków, co jest jawnym naruszeniem artykułów 7-9, 11, 77 § 1, 80, 81 i 107 § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153 poz.1269 z 2002 roku/ sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 roku/ zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.
W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Stan sprawy w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia przedstawia się następująco.
E. i T. K., domagali się ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zjazdu z drogi krajowej nr 28 (działka 987/10) stanowiącej własność Skarbu Państwa na działkę nr 246/1 przy granicy działki 243/3 – obie stanowiące własność wnioskodawców.
Skarżący W. K., właściciel działki nr 247/2 graniczącej z działką 246/1 nie zgadza się na projektowany zjazd z drogi publicznej, zarzucając, że będzie on przylegał do granicy jego działki , niekorzystnie oddziaływując na nią.
Z istoty konstytucyjnie chronionego prawa własności wynika możliwie szerokie uwzględnianie uprawnień właściciela do korzystania z nieruchomości. Zasada znajduje wyraz w treści art. 140 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym, w granicach określanych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może z wyłączeniem innych osób korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Zasada ta uwzględniana jest również w ustawie z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80 poz. 717 z 2003 r./ zwanej dalej u.p.z.p.
Art. 6 /ust.1/ u.p.z.p. stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do:
– zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza ochronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (ust.2 pkt 1),
– ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (ust. 2 pkt 2).
Stosownie do przepisu art. 59 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych (...), wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzja taka jest więc instrumentem prawnym służącym określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu nieobjętego ustaleniami miejscowego planu.
Warunki dotyczące zmian w dotychczasowym zagospodarowaniu terenu, uzależniające wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy od ich spełnienia, określa art. 61 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1st. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2nd. teren ma dostęp do drogi publicznej;
3rd. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4th. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym;
5th. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Akta sprawy wskazują, że wszystkie wymienione warunki zostały spełnione. Dodać należy, że katalog przepisów odrębnych , przez których pryzmat dokonywana jest ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego , zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do takich przepisów należą regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, a także przepisy sanitarne, przepisy dotyczące prawa geologicznego i górniczego i inne. Sąd stwierdza, że projekt decyzji organu I instancji uzgodniony został, stosownie do przepisu art. 53 ust.4 u.p.z.p. z wymienionymi tam organami.
Sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz.1588 z 2003 r.) zwane dalej rozporządzeniem, wydane na podstawie art. 61 ust. 6 u.p.z.p.
Stosownie do § 3 ust.1 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust.1 – 5 u.p.z.p. Taka analiza została dokonana i stanowi załącznik do decyzji Wójta Gminy K.
Sąd podziela zarzut skargi, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania, stwierdzając jedynie, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zgodnie jednak z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja nie miała miejsca w sprawie, bowiem w ocenie Sądu wymienione naruszenie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.
Sąd nie podziela natomiast zarzutów dotyczących naruszenia przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., bowiem przepis ten dotyczy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, którą planowana inwestycja nie jest.
Również sprawa podziału działek 243/2 i 246, a także okoliczności sporządzenia protokołu granicznego przez uprawnionego geodetę nie miały wpływu na legalność decyzji ustalającej warunki zabudowy. Te okoliczności będą miały znaczenie w kolejnym etapie przygotowania inwestycji – przy rozpatrywaniu wniosku o pozwolenie na budowę.
Zgodnie z przepisem art. 63 ust. 1 u.p.z.p. w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Decyzja taka nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich /art. 63 ust. 2/. Nie stanowi ona podstawy do realizacji zamierzenia inwestycyjnego, a jedynie daje inwestorowi uprawnienie do ubiegania się o pozwolenie budowlane, po spełnieniu przez niego wymagań stawianych przez prawo budowlane i przepisy szczególne.
Sąd nie podziela też zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania, a to 7-9, 11, 77 § 1, 80, 81 i 107 § 3 k.p.a. Skarżący brał udział w postępowaniu wszczętym w dniu 23 lutego 2005 roku i był powiadamiany o wszystkich czynnościach w sprawie, zapoznany z zebranymi dowodami materiałami sprawy a w toku postępowania składał wnioski dowodowe. Odpowiadając na nie organ I instancji wskazał, że nie przeprowadził dowodów na okoliczność przebiegu granic, bowiem w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ nie bada celowości zamierzeń inwestycyjnych ani uprawnień do terenu i ocenia wyłącznie zgodność tych zamierzeń z przepisami szczególnymi i ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy podzielił to stanowisko badając, czy zostały spełnione warunki do wydania decyzji określone w ustawie. Zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.
Reasumując – Sąd doszedł do przekonania, że w postępowaniu administracyjnym organy nie naruszyły prawa w stopniu dającym podstawę do uchylenia decyzji. Dlatego skargę oddalił w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a.