II SA/RZ 1971/23

II SA/Rz 1971/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-05-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-12-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jolanta Kłoda-Szeliga
Karina Gniewek-Berezowska /sprawozdawca/
Magdalena Józefczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1094
art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 61 ust. 2, art. 77 ust. 1 pkt 1 ust. 2, art. 77 ust. 1, art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2024 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 28 września 2023 r. nr SKO.402.ŚO.1923.31.2023 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - skargę oddala -
Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu ( dalej: "Kolegium", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z 28 września 2023 r., Nr SKO.402.ŚO 1923.31.2023 utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza R. ( dalej: "Burmistrz" lub "Organ I instancji") z dnia 3 lutego 2023 r. znak OŚiGK.1.6220.8.21.2020 o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia: "Modernizacja systemów wentylacji oraz ogrzewania wraz z budową nowego obiektu inwentarskiego na działkach nr ewid. [...]" położonych w miejscowości D., gmina R.
Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że inwestor A.P. wnioskiem z dnia 19 października 2020 r. zwrócił się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego wyżej przedsięwzięcia. Do wniosku dołączył:
raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z zapisem w formie elektronicznej,
mapę z oznaczeniem terenu przedsięwzięcia i zasięgu jego oddziaływania
opłatę skarbową.
Wniosek został uzupełniony pod względem formalnym i merytorycznym zgodnie z wezwaniem Burmistrza R.
Projektowane przedsięwzięcie zostało zaliczone do grupy przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U. z 2023 r., poz. 1094; dalej: "ustawa ooś"), ponieważ zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b w związku z § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.; dalej: "rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko") zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane.
Ustalono, że dla terenu lokalizacji przedsięwzięcia nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a decyzja jest wydawana przed uzyskaniem innych decyzji wymaganych dla realizacji inwestycji.
Po skompletowaniu wniosku Burmistrz R. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania wnioskowanej decyzji oraz wystąpił o wymagane opinie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w R., Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w K. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. Równocześnie podał do publicznej wiadomości informacje o wszczęciu postępowania.
Po kilkakrotnych uzupełnieniach Raportu wszystkie organy wydały opinie lub uzgodnienia stosownie do posiadanych kompetencji, w tym określiły wymagania i warunki jakie powinny być zawarte w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uzasadniając wydane opinie lub uzgodnienia Organy odniosły się do wymaganych elementów środowiskowych, w tym oddziaływania przedsięwzięcia na klimat akustyczny, stan powietrza, zagrożenia wynikające z odorów, gospodarowanie wodami i ściekami, klimat i elementy przyrodnicze wraz z formami ochrony przyrody. Ponadto Organy opiniujące wskazały jakie obiekty i jakie działania będą wykonywane w ramach przedsięwzięcia oraz szczegółowo opisały charakterystyczne cechy inwestycji. Organy wskazały, że dokonana analiza całości materiału dowodowego wykazała, że przedstawia on w sposób dostateczny zagadnienia istotne z punktu widzenia ochrony środowiska, pozwalające ocenić skalę możliwych oddziaływań.
Kolejne uzupełnienia opracowane na wezwanie Organów były przesyłane do wszystkich organów współdziałających.
Po zebraniu całego materiału dowodowego Burmistrz R. zawiadomił strony postępowania o zgromadzeniu materiału dowodowego oraz możliwości zapoznania się stron z zebranymi materiałami dotyczącymi prowadzonego postępowania i wypowiedzenia w sprawie. Po upływie terminu określonego w tym zawiadomieniu wydał zaskarżoną decyzję.
W trakcie prowadzonego postępowania strony oraz społeczeństwo były zawiadamiane poprzez obwieszczenie, a inwestorowi doręczano kolejne pisma. Ponadto Organ I instancji podał do publicznej wiadomości informację o wydanej decyzji przez zamieszczenie na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, na tablicy ogłoszeń oraz w rejonie miejsca realizacji przedsięwzięcia.
Odwołanie od decyzji złożyli m.in. A.S., A.G., W.G., H.Z., A.K., I.B.
Odwołujący się w złożonym odwołaniu zarzucili naruszenie przepisów postępowania, niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, brak dokonania ustaleń w zakresie zasięgu i skali oddziaływania odorowego, brak ustaleń dotyczących osób zainteresowanych wynikiem postępowania oraz stron postępowania, a także określenia znaczącego oddziaływania inwestycji. Ponadto w ocenie odwołujących się charakterystyka przedsięwzięcia jest niepełna oraz zawiera szereg nieścisłości. Dodatkowo odwołujący się wskazali na niewystarczające w ich ocenie uzbrojenie terenu oraz niewłaściwe i błędne zastosowanie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Organ II instancji nie podzielił opisanych zarzutów i wskazaną na wstępie decyzją utrzymał decyzję Organu I instancji w mocy. W postępowaniu odwoławczym zebrano dodatkowe dane, potwierdzono że odwołujący się są stronami prowadzonego postępowania, a także dane uwzględniające zmieniony stan prawny w zakresie celów środowiskowych dla wód.
W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem prawidłowo zaliczono do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b w związku z § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Dokumenty przedłożone wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach spełniały, zdaniem Organu II instancji podstawowe wymogi wynikające z przepisów prawa, a w szczególności ustawy ooś, a raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z uzupełnieniami spełniał wymagania art. 66 ustawy ooś. Raport zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym analizy i obliczenia pozwalające ocenić rodzaj, skalę i zakres oddziaływania, odnosi się do oddziaływań transgranicznych oraz zawiera dane dot. awarii przemysłowych, analizę wymaganych prawem wariantów przedsięwzięcia tj. wariant preferowany, racjonalny wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska, ponadto został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia - co zostało potwierdzone stosownym oświadczeniem.
Organ I instancji uzyskał wymagane opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w R., Państwowego Gospodarstwo Wodnego Wody Polskie w K. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. Wszystkie organy współdziałające wydały pozytywne opinie lub uzgodnienia dla ww. przedsięwzięcia, określiły warunki i wymagania, a swoje stanowisko szeroko uzasadniły.
Dalej Kolegium stwierdziło, że w decyzji Burmistrza R. zostały określone warunki lub wymagania, stosownie do zapisów ustawy ooś, oraz do sporządzonych opinii organów współdziałających. Załącznikiem do zaskarżonej decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia, w której opisano jego parametry, a także elementy decydujące o rodzaju oraz skali oddziaływania na środowisko.
Kolegium stwierdziło również, że zaskarżona decyzja odnosi się do wszystkich uwarunkowań wymienionych w art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy ooś. Organ I instancji przeanalizował oddziaływanie przedsięwzięcia, a także podkreśli, że zebrane dowody są wystarczające dla wydania uzasadnionego orzeczenia, co wynikało także z analiz specjalistycznych organów współdziałających. Zebrane dowody zawierają informacje o planowanym przedsięwzięciu, opisują rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania wraz z wynikami modelowania akustycznego i modelowania rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu. Dokonano także analizy oddziaływania na cele środowiskowe dla wód, wraz z uzupełnieniem w zakresie obowiązującego obecnie stanu prawnego w postępowaniu odwoławczym.
W ramach analiz oddziaływania wykonanych i zamieszczonych w Raporcie wraz z uzupełnieniami przeanalizowano oddziaływania przede wszystkim w zakresie wpływu na elementy przyrodnicze, w tym obszary chronione, wody, powietrze, klimat akustyczny, odory - poprzez modelowanie substancji odorotwórczych, klimat oraz rozwiązania służące zapewnieniu odporności na zmiany klimatu, gospodarki odpadami. W analizach odnoszono się do norm stanu środowiska i stwierdzono na podstawie obliczeń, że nie przewiduje się przekroczeń norm środowiskowych po zastosowaniu przewidywanych dla przedsięwzięcia rozwiązań, w szczególności w zakresie ochrony przed hałasem i odorów.
W Raporcie opisano oddziaływania a także działania zmniejszające skalę oddziaływania inwestycji, co wraz z wynikami oceny oddziaływania na środowisko uwzględniono w wydanej decyzji w kolejnych warunkach zawartych w pkt II i III jej osnowy. W analizach oddziaływania na stan powietrza oraz hałas zawartych w Raporcie wraz z uzupełnieniami uwzględniono przewidywane rozmieszczenie urządzeń powodujących emisję. Rozmieszczenie to przedstawiono również na rysunkach zamieszczonych w Raporcie, wraz z uzupełnieniami stanowiących podstawę do konstrukcji modeli, zarówno akustycznego, jak i modelu emisji do powietrza.
Wobec podnoszonych w odwołaniu zarzutów dotyczących uciążliwości i istotnej skali oddziaływań na stan powietrza i odory Kolegium stwierdziło, że wykonano obliczenia wielkości emisji oraz rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu dla warunków najbardziej niekorzystnych, bo maksymalnej przewidywanej wielkości emisji wynikającej z funkcjonowania przedsięwzięcia i charakterystycznych substancji powodujących emisję. W analizie uwzględniono planowane rozmieszczenie emitorów. Pomimo niestwierdzenia przekroczeń norm w powietrzu, nałożono obowiązki w zakresie minimalizacji emisji, w tym immisji odorów. Ponadto w analizie oddziaływań uwzględniono obecny stan powietrza tzw. tło zanieczyszczeń powietrza, a zatem ujęto źródła emisji jakie mogły by oddziaływać w sposób skumulowany z przedsięwzięciem. Końcowo Organ II instancji podkreślił, że planowana w ramach inwestycji modernizacja systemu wentylacji służy minimalizacji istniejących już oddziaływań. Wobec braku przekroczeń dopuszczalnych norm, a także wynikający z wyników modelowania znikomy wpływ inwestycji na stan powietrza nie występuje potrzeba ograniczeń praw właścicieli sąsiednich terenów, nie są także konieczne ustalenia w zakresie analizy porealizacyjnej, monitorowanie w fazie eksploatacji w zakresie odorów będzie uwzględnione w projekcie budowlanym (pkt III.5 zaskarżonej decyzji).
Wszystkie warunki i obowiązki zawarte w decyzji zostały zdaniem Kolegium określone w sposób jednoznaczny, kompletny i nie budzący wątpliwości.
Dla przedsięwzięcia zidentyfikowano w Raporcie i opisano zgodnie z prawem również ryzyka wystąpienia katastrofy naturalnej i budowlanej. Stwierdzono, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować oddziaływań o charakterze transgranicznym na środowisko, z uwagi na znaczną odległość od granicy państwa oraz niewielki zasięg oddziaływania, nie wymaga także określania dodatkowych uwarunkowań w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, bowiem inwestycja nie zalicza się do takich zakładów.
Odnosząc się do przedłożonych nagrań odgłosów indyków z istniejącej fermy Organ II instancji wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie niezbędne jest rozróżnienie już istniejącej i funkcjonującej części zakładu - której co do zasady nie dotyczy prowadzone postępowanie i która nie jest tożsama z projektowaną inwestycją, mimo, że pozostaje z nią w związku funkcjonalnym. Zatem wskazywane przez odwołujących się nieprawidłowości związane z dotychczasowym funkcjonowaniem i oddziaływaniem prowadzonej działalności na otoczenie - skoro nie są objęte zakresem inwestycji - nie mogą w decydujący sposób rzutować na jej realizację, a wywodzone na tej podstawie zarzuty oceniło jako nieuprawnione (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 18 grudnia 2019 r sygn. akt II SA/Rz 1163/19 i z dnia 27 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 787/22). Niezbędne jest dokonanie w tym zakresie analizy oddziaływań skumulowanych - co zostało przeprowadzone w ramach oceny oddziaływania na środowisko.
W skardze do Sądu A.G. ( dalej: "Skarżąca") działając na podstawie art 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wniosła o:
1. uchylenie zaskarżonej decyzji Organu I i II instancji oraz umorzenie niniejszego postępowania,
2. ewentualnie uchylenie decyzji Organu I i II instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozparzenie Organowi I instancji,
3. zasądzenie od Organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
a) 138 § 1 k.p.a. w zw. z art 71 ust 2 ustawy ooś poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, w sytuacji kiedy Organy liII instancji nie zebrały informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz nie ustaliły czy w jakikolwiek sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa jako elementu obligatoryjnego postępowania w sprawie;
art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez:
brak dokonania ustaleń w zakresie zasięgu i skali oddziaływania odorowego planowanego przedsięwzięcia, w szczególności na położoną w zasięgu oddziaływania inwestycji zabudowę mieszkalną usytuowaną od 20 m do i 100 m od planowanej inwestycji;
brak ustalenia czy oddziaływanie odorowe inwestycji będzie akceptowalne z punktu widzenia najbliższej dla inwestycji zabudowy mieszkalnej z uwagi na obsadę inwentarza w planowanej inwestycji w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe (DJP).
art 28 i 29 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3a ustawy ooś poprzez zaniechanie ustalenia kręgu osób zainteresowanych wynikiem postępowania i w sytuacji gdy planowana inwestycja oraz jej oddziaływanie na środowisko budzi uzasadnione obawy ze strony mieszkańców oraz właścicieli sąsiednich nieruchomości;
-naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na treść decyzji, a mianowicie:
-art 84 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie opinii biegłego w zakresie oceny uciążliwości odorowej oraz hałasu w sytuacji kiedy już obecny cykl chowu znacząco oddziałuje na sąsiednie nieruchomości, a złożony do akt Raport jedynie ogólnie odnosi się do wskazanych przez Skarżącą oddziaływań,
-art. 80 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1, 5-7 oraz ust. 1 b ustawy ooś poprzez pozytywne ustalenie środowiskowych warunków przedsięwzięcia w oparciu o informacje przedstawione w charakterystyce przedsięwzięcia na środowisko, pomimo tego, że charakterystyka nie zawiera wszystkich wymaganych prawem elementów oraz zawiera szereg błędów i nieścisłości,
-art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ooś - jakkolwiek bowiem w Charakterystyce przedsięwzięcia zawarto opis wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, to nie przeanalizowano wystąpienia poważnej awarii przemysłowej oraz możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko;
-art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. 2023 r., poz. 977; dalej: "u.p.z.p.") w związku z art. 2 pkt 13 u.p.z.p., w związku z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ( Dz.U. z 2023 r., poz. 344; dalej: "u.g.n."), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż powierzchnia, sposób planowanej zabudowy, a także istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.
W uzasadnieniu podano, że planowana inwestycja będzie generować odory, co będzie negatywnie (drażniąco) oddziaływać na zdrowie mieszkańców. Obecnie Inwestor prowadzi chów brojlera indyczego w maksymalnej obsadzie wynoszącej 3200 szt. ( 76,8 DJP), obecna powierzchnia działek inwestycyjnych wynosi ok 44.929 m², po realizacji przedsięwzięcia powierzchnia zabudowy zwiększy się z 3600 m² do ok 8 870 m², powierzchnia utwardzona zwiększy się z 100 m² do ok 4 845 m².
W ocenie Skarżących rozwiązania techniczne i technologiczne są niewystarczające i nie będą gwarantować należytej ochrony środowiska. W niniejszym postępowaniu nie przeprowadzono analizy konfliktów społecznych. Nikt z zainteresowanych nie wiedział nic na temat toczącego się postępowania oraz zamiarów Inwestora co do rozbudowy indycznika.
Planowana inwestycja będzie się wiązała z powstawaniem niebezpiecznych dla środowiska odpadów, planowany chów jest najbardziej niebezpieczny (powstaje gnojowica), ferma emitować będzie niebezpieczne dla ludzi odory, realizacja przedsięwzięcia, zdecydowanie zmniejszy komfort życia mieszkańców i wpłynie negatywnie na cenne przyrodniczo tereny Natura 2000.
W dotychczasowych uzgodnieniach nie wskazano, w jaki sposób można zupełnie wyeliminować lub ograniczyć negatywne oddziaływania inwestycji, podkreślono brak tego typu oddziaływań, co świadczy o braku obiektywizmu i wiarygodności.
Na podstawie złożonej dokumentacji nie można dokonać miarodajnych analiz emisji substancji złowonnych, a więc także prawidłowej i właściwej oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym określić środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia, że długotrwałe i ciągłe emisje substancji zapachowo czynnych (amoniak, siarkowodór) nawet zakładając, że normy w powyższym zakresie nie zostaną przekroczone, wykraczają poza obszar planowanej inwestycji, a eksploatacja farmy spowoduje uciążliwości dla mieszkańców, głównie dzieci i młodzieży.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.
Na rozprawie pełnomocnik Skarżącej zarzuciła brak uwzględnienia przy wydawaniu decyzji konsultacji społecznych, a także brak prawidłowego zbadania oddziaływania związanego z odorem i hałasem w związku z prowadzoną hodowlą zwierząt w istniejącej i planowanej inwestycji. Wskazał, że dokumentacja przedstawiona przez inwestora została sporządzona na jego zlecenie i nie przedstawia realnych uciążliwości związanych z hałasem i odorem.
W odpowiedzi na te zarzuty pełnomocnik inwestora wskazał, że zostały zbadane wszystkie parametry planowanej inwestycji, a dodatkowo, że w porze nocnej gaszone jest światło w indyczarni, i w tym czasie panuje cisza. Podkreślił, że nikt ze starszych sąsiadów nie skarży się na dolegliwości związane z dotychczas prowadzaną działalnością.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) stanowi, że sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wbrew zarzutom skargi, Organy administracji obu instancji rozstrzygając niniejszą sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami k.p.a. oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. W ocenie Sądu, Organy obu instancji poczyniły wszelkie starania celem wszechstronnego i wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie. Postępowanie wyjaśniające zostało zatem przeprowadzone zgodnie z wymogami wynikającymi z dyspozycji art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 k.p.a.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn.: "modernizacja systemów wentylacji oraz ogrzewania wraz z budową nowego obiektu inwentarskiego na działkach nr [...]", położonych w miejscowości D. gmina R.
Prawomocnym postanowieniem z 28 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1971/23 Sąd odrzucił skargi: A.S., W.G., H.Z. ora I.B.
Postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji jest postępowaniem wysoko wyspecjalizowanym, w którym to postępowaniu ustawodawca uwarunkowania tej zgody uzależnił w dużej mierze od opinii fachowych Organów. O ile wydane przez te Organy opinie, uzgodnienia udzielają odpowiedzi na stawiane pytania, a strona nie przeciwstawia im równie fachowych opinii, które podważałyby ich wyniki, to nie ma podstaw ku temu by te opinie podważyć.
Podkreślić należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji nie rozstrzyga o powstaniu inwestycji, a jedynie stanowi, że inwestycja w planowanym kształcie nie będzie ingerować w środowisko w sposób przekraczający dopuszczalne normy.
Kontrolowana decyzja wydana została po przeprowadzeniu postępowania w trybie i na zasadach określonych w ustawie ooś. W sprawie nie było sporu co do tego, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Realizacja planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy. Inwestycja objęta wnioskiem należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 pkt 51 pkt b rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do takich należy między innymi: chów lub hodowla:
a) norek w liczbie nie mniejszej niż 105 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP),
b) zwierząt innych niż wymienione w lit. a w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP
- przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę zwierząt; współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia;), istnieje więc obowiązek uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji.
Zgodnie z art. 61 ust. 2 ustawy ooś ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia.
Według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy ooś przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:
- weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,
- uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,
- zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.
W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 ustawy ooś).
Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 ust. 2 ustawy ooś, jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 4 z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych, na podstawie z kolei art. 77 ust. 2 zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W niniejszej sprawie wszystkie organy ostatecznie pozytywnie uzgodniły i zaopiniowały realizację planowanego przedsięwzięcia.
Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy ooś).
Na wezwanie Organu inwestor wyjaśnił, że liczba stron postepowania jest większa niż 10 w związku z czym procedowano z uwzględnieniem art. 49 k.p.a. na podstawie art. 74 ust. 3 ustawy ooś dokonując zawiadomienia w sposób prawem przewidziany tj. na podstawie obwieszczeń oraz ogłoszenia w BIP-e, dowody czego znajdują się w aktach. W ten sam sposób Organ dokonał zawiadomienia o zakończeniu postępowania oraz o prawie stron do zapoznania się z zebranym w spawie materiałem dowodowym. W związku z powyższym stawiane zarzuty o nieinformowaniu stron o toczącym się postępowaniu, czy też o pominięciu w postępowaniu, Sąd ocenia za bezzasadne.
Dalej, na mocy art. 80 ust. 1 ustawy ooś, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.
Z powyższych regulacji oraz z dyspozycji przepisów art. 81 ustawy ooś wynika, że ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jedynie w razie:
1. niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2),
2. odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa a art. 77 ust. 1 ustawy ooś,
3. braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływani na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy ooś),
4. gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy ooś),
5. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy ooś).
Żadna z powyższych okoliczności nie miała miejsca.
Zaznaczyć należy, że inwestor uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla wcześniej zrealizowanej inwestycji tj. budowy indyczarni z zapleczem socjalnym i niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] położonej w D. ( decyzja Burmistrza R. z [...] listopada 2016 r., Nr [...]).
Jak wynika z przedstawionego raportu obecnie na terenie fermy drobiu znajdują się następujące obiekty i instalacje:
- indycznik I-1,
- indycznik I-2,
- zbiornik na ścieki bytowe,
- 4 silosy paszowe o pojemności 3 x 24 Mg, 1x 12 Mg,
- kotłownia,
- agregat prądotwórczy,
- konfiskator.
Docelowo inwestor planuje:
- modernizację systemów wentylacji w indyczniku I-1,
- zmianę systemu wentylacji w indyczniku I-2,
- budowę nowego obiekt indycznika I-3,
- zmianę systemu ogrzewania w indyczniku I-1 poprzez założenie 3 kotłów gazowych o mocy do 60 kW, każdy. Wymiana kotłów ma nastąpić w ciągu 5 lat od otrzymania decyzji środowiskowej.
Planowany indycznik I-3 ma mieć wymiary: długość do 134 m, szerokość do 30 m. Powierzchnia hodowlana budynku wyniesie 4020 m². Dodatkowo na terenie fermy będą:
- awaryjny zbiornik na odcieki o pojemności do 20 m³,
- zbiornik na ścieki bytowe o pojemności do 5 m³
- do 3 silosów paszowych o pojemności do 50 m³ każdy,
- konfiskator,
- zbiornik na olej opałowy,
- studnia.
Ustalono rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1. Dodatkowo organ ustalił, że planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie: nie jest zagrożone wystąpieniem poważnych awarii przemysłowych, nie będzie transgranicznie oddziaływać na środowisko, nie wymaga utworzenia strefy ograniczonego użytkowania ani wykonania kompensacji przyrodniczej.
W świetle tych uwag bezzasadne są podniesione w skardze zarzuty nie uwzględnienia odziaływania na środowisko w przypadku poważnej awarii przemysłowej oraz możliwego transgranicznego odziaływania.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należało uznać, że są one chybione.
Nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy zarzut naruszenia art. 7, art. 75, art. 78 § 1, gdyż jak już wskazano na wstępie Organy prowadziły je z udziałem społeczeństwa, złożony raport został wszechstronnie oceniony przez powołane do tego i wyspecjalizowane Organy. Inwestor na wezwanie tych Organów kilkakrotnie dokonywał uzupełnienia raportu, tak aby wszelkie wątpliwości zostały wyjaśnione. Przeprowadzano dodatkowe postępowanie dowodowe, gromadzono materiał dowodowy, który następnie oceniano, czego wyrazem są prawidłowo i wyczerpująco sporządzone uzasadnienia. Każde rozstrzygnięcie było upubliczniane poprzez obwieszczenie.
W odniesieniu do zarzutów o braku wszechstronnej oceny oddziaływania inwestycji poprzez emitowany hałas i odór i oparcie ustaleń na sporządzonym przez inwestora Raporcie wyjaśnić w pierwszej kolejności należy, że taka procedura została ustalona przez ustawodawcę. Raport oddziaływania na środowisko jest jednym z elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport już w trakcie postępowania administracyjnego wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny składany przez stronę, czy zgromadzony przez organ, podlega regułom postępowania dowodowego w tym i swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 k.p.a. (wyrok WSA w Warszawie z 9 lipca 2007 r. sygn. akt IV SA/WA 15/07 wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnić przy tym należy, że zupełnie inna jest rola Sądu kontrolującego decyzję środowiskową w aspekcie oceny raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, lecz tylko kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki. Stąd ocena raportu dotyczy tego, czy jest on wyczerpujący (kompletny) i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości (treści) w rozumieniu dyspozycji art. 52 u.o.o.ś., a więc nie może to być ocena merytoryczna (vide: wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 795/16 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 1076/15 i II OSK 2661/14, 11 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2313/13, 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 495/13, 20 marca 2014 r. sygn., akt II OSK 2564/12, 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13, 1 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2105/11).
Ponadto należy zauważyć, że, raport jest dokumentem prywatnym, ale opracowanym przez osoby posiadające wiadomości specjalne. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (vide: wyroki w sprawach: II OSK 844/16 z 28 października 2016 r.; II SA/Kr 795/16 z 19 września 2016 r., II SA/Sz 1496/15 27 kwietnia 2016 r.). Inaczej rzecz ujmując, każdorazowo zarzuty i zastrzeżenia strony wobec ustaleń raportu nie mogą być gołosłowne, a powinny zostać poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże wady raportu. Kontrdowody przeciwko specjalistycznemu raportowi powinny reprezentować wartość merytoryczną na co najmniej równym poziomie kompleksowości, a nie stanowić uwag negujących założenia w nim zawarte, niepopartych głębszą analizą (vide wyrok II SA/Bd 750/14 z 11 lutego 2015 r.). Raport powinien być spójny, rzetelny i kompleksowy i powinien zostać poddany ocenie przez prowadzące postępowanie organy. Zaś sąd administracyjny nie może poddawać ocenie merytorycznej ustaleń faktycznych raportu, jeśli ocena ta wymaga wiadomości specjalnych.
W sprawie Organy dokonały należytej oceny raportu i należy tę ocenę podzielić. Zwrócić należy uwagę, że Organy opiniujące kilkakrotnie wzywały inwestora do uzupełnienia przedłożonego raportu i dopiero tak uzupełniony raport, oceniony jako wystarczający i zupełny był przedmiotem oceny.
Organy opiniujące dokonują oceny jego zupełności pod kątem dokonywanych uzgodnień. Zwrócić należy przy tym uwagę na to, że organy uzgadniające jako organy wyspecjalizowane posiadają wiedze i kompetencje do samodzielnej oceny dokumentacji, pełniąc niejako rolę biegłych w tym zakresie. W związku z powyższym brak jest podstaw prawnych do powoływania w tych sprawach biegłych skoro ustawodawca poddał ocenę raportu wyspecjalizowanym w tym zakresie organom posiadającym wiedzę specjalistyczną.
Pozostałe zarzuty koncentrują się na kwestiach związanych z uciążliwościami odorowymi i hałasem. Zarówno w odwołaniu jak i w skardze wyeksponowana jest kwestia uciążliwości z tym związanych, które zdaniem Skarżącej, w sposób ponadnormatywny oddziaływać będą na sąsiednie zabudowane nieruchomości, w tym na nieruchomość położoną w odległości około 20m. Na potwierdzenie swoich tez Skarżąca nie przedstawiła żadnego kontrdowodu, a jedynie wskazała na swoje wątpliwości podając bogate orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące tej materii.
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z [...] grudnia 2021 r., Nr [...] zawarł wyczerpujące wyjaśnienia, z których wynika, że planowana inwestycja nie przekroczy dopuszczalnych norm hałasu. Te, jak prawidłowo wskazał wynikają z rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.
Wnioski te nie są dowolne, a oparte na raporcie kilkakrotnie uzupełnianym także w tym zakresie. Poprzedzone zostały ustaleniem miejsc objętych ochrona kaustyczną jak również źródłem hałasu, co zostało szczegółowo uzasadnione.
Ustalono, że zasadniczym źródłem hałasu na etapie realizacji będzie praca urządzeń budowalnych, montażowych oraz hałas komunikacyjny związany z ruchem pojazdów, który będzie miał miejsce wyłącznie w porze dziennej i ustanie po zakończeniu prac budowlanych.
Z kolei po zakończeniu procesu inwestycyjnego powstaną nowe źródła hałasu tj.: punktowe wentylatory: E-1-E-8 na budynku I-1, E-9-E-13 na budynku I-2, E-14-E-18 na budynku I-3. W Raporcie przedstawiono obliczenia akustyczne dla pory dnia i nocy.
Maksymalne wartości obliczonych równoważnych poziomów dźwięku od rozpatrywanych źródeł hałasu w punktach receptorowych ( 1-9) zlokalizowanych przy najbliższych budynkach lub granicy najbliższych terenów chronionych akustycznie wyniosły 38,2 dB (A) w porze dnia i 37 dB ( A) w porze nocy. Z mapy rozkładu izofon wynika, że wzięto pod uwagę zabudowania położone w najbliższej odległość od planowanej rozbudowy.
Ustalenia te wbrew postawionym zarzutom są kompletne, a przy braku innych dowodów o przeciwstawnych wnioskach, nie mogą zostać podważone.
Odnośnie przekroczenia norm odorowych wskazać należy, że brak jest norm określających dopuszczalne parametry w tym zakresie. Jedynie rozporządzenie Ministra Środowiska z 24 sierpnia 2012 r., w sprawie niektórych poziomów substancji w powietrzu ( Dz.U. z 2021 r., poz. 845 ) określa poziomy dopuszczalne dla niektórych substancji w powietrzu, zróżnicowane ze względu na ochronę zdrowia ludzi oraz ochronę roślin. Z zestawienia maksymalnych wartości stężeń pyłu PM -10, dwutlenku siarki, azotu, tlenku węgla, amoniaku, siarkowodoru, pyłu zawieszonego PM 2,5 sporządzonego przez autora raportu na podstawie systemu obliczeń rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń "OPERAT FB" zatwierdzonego przez Instytut Ochrony Środowiska w Warszawie, wynika, że nie zostaną przekroczone dopuszczalne normy. W związku z powyższym również w tym zakresie brak jest podstaw do podważenia tych ustaleń.
Odnośnie zarzutu nie oszacowania wielkości gnojownicy powstałej przy okazji inwestycji, wskazać należy, że również to zostało wyjaśnione. Zgodnie z Raportem obornik nie będzie składowany lecz będzie oddawany podmiotom zewnętrznym na podstawie stosownych umów.
Zarzut naruszenia art. 80 ustawy ooś Skarżąca wywodzi z nieuwzględnienia braku akceptacji lokalnego społeczeństwa dla lokalizacji inwestycji w warunkach wskazanych w decyzji. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd zaznacza, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wyznacza jedynie środowiskowe ramy realizacji przedsięwzięcia mające na celu ochronę środowiska przy realizacji przedsięwzięcia, natomiast żaden przepis prawa nie wymaga, aby do pozytywnej decyzji konieczne było uzyskanie akceptacji, zgody właścicieli sąsiadujących z inwestycją nieruchomości.
Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 5 listopada 2020 r. II OSK 1829/20: odmowa wydania decyzji środowiskowej nie może opierać się na podstawie sprzeciwu lokalnej społeczności. Sprzeciw mieszkańców nie może przesądzać o tym, że decyzja środowiskowa narusza prawo. Podzielenie takiego stanowiska prowadziłoby do niedopuszczalnego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji środowiskowej tylko z powodu przesłanki sprzeciwu lokalnej społeczności.
W świetle powyższego również nieuwzględnienie stanowiska Skarżącej wyrażanego w pismach procesowych, z założenia, nie może odnieść zamierzonego skutku, gdyż rzeczonych dokumentów nie wymienia art. 77 ust. 2 ustawy ooś definiujący dokumenty, jakie przedkłada organ występujący o uzgodnienie lub opinię, tj. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku. Istotą uzgodnienia (opiniowania) jest ustalenie, czy zamierzone przedsięwzięcie inwestycyjne scharakteryzowane we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w jego całokształcie interakcji ze środowiskiem - co obrazuje raport odziaływaniu przedsięwzięcia na środowiska - nie sprzeciwia się celom ustawa ooś, a w tym czy jest możliwe do realizacji na wskazanym terenie z uwagi na obowiązujące na nim uwarunkowania planistyczne. Oczywiste przy tym jest także, że wspomniane organy przedmiotowego uzgodnienia (opiniowania) dokonują w graniach ustrojowych i materialnoprawnych przepisów normujących ich rzeczową kompetencję do działania w tej mierze.
Podsumowując Sąd stwierdza, że decyzja jest wynikiem prawidłowo przeprowadzanego postępowania, toczącego się z udziałem stron, o którego wynikach Organ w sposób czytelny poinformował w treści uzasadnienia, które spełnia wymogi przewidziane w przepisach art. 82 ust. 1 ustawy ooś, albowiem zawiera wszystkie elementy tam określone. Organ dał w uzasadnieniu wyraz dokonanej analizie informacji zawartych w raporcie, uwzględnił stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, jak również Wód Polskich.
W opisanych okolicznościach, nie stwierdzając naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.