II SA/Rz 1928/23

II SA/Rz 1928/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa /przewodniczący/
Maria Mikolik
Piotr Godlewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6061 Projektowanie i wykonywanie prac geologicznych oraz zagospodarowywanie złoża
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II GSK 1925/24 - Wyrok NSA z 2025-06-03
Skarżony organ
Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 633
art. 80 ust. 3, art. 88 ust. 2, art. 89 ust. 5, art. 90 ust. 2, ust. 3, 93 ust. 2, art. 161 ust. 2
ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (T. J.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 28, art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ WSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 27 września 2023 r. nr SKO.4170/57/2023 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania – skargę oddala –
Uzasadnienie
II SA/Rz 1928/23
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w R., dalej "Spółka" jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 27 września 2023 r. nr SKO.4170/57/2023 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z 6 lipca 2022 r, nr OŚ.6531.3.2022 Starosta [...] po rozpatrzeniu wniosku P. z o.o. z siedzibą w T., dalej "PGK" w:
pkt 1 - stwierdził wygaśnięcie decyzji Wojewody Rzeszowskiego z 7 listopada 1996 r. nr OŚ-ii-75204/21/96 zatwierdzającej zasoby eksploatacyjne studni S-1 (...) według stanu na 10 lipca 1996 r.
pkt 2 - stwierdził wygaśnięcie decyzji Starosty [...] z 12 września 2016 r. nr OŚ.6531.5.2016 zatwierdzające zasoby eksploatacyjne studni S-1 (...) oraz studni S-2 (...) według stanu na sierpień 2016 r.
pkt 3 - zatwierdził "Dodatek nr 2 do Dokumentacji hydrologicznej z wykonania ujęcia wód podziemnych w utworach neogeńskich dla potrzeb miejscowości B. - otwór R-1 (S3), zawierający wyniki wiercenia i pompowania otworów studziennych S-1 i S-2 w celu aktualizacji zasobów eksploatacyjnych" (...).
Pismem z 17 maja 2023 r. Spółka zwróciła się do Starosty o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z 6 lipca 2022 r. w zakresie pkt 3 w podstawie prawnej powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej "k.p.a. ). Wskazała, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym kwestionowano decyzją zostały naruszone jej prawa wynikające z wymienionych decyzji i pozwoleń wodnoprawnych. Postępowanie administracyjne toczyło się bez udziału Spółki, która miała realny i uzasadniony interes prawny w tym postępowaniu. Kwestionowana decyzja narusza jej prawa nabyte, które posiada od 1968 r. związane z eksploatacją studni, której dotyczy decyzja. Ponadto Spółka została uznana za stronę w postępowaniu dotyczącym udzielenia PGK pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych studni wierconych S-3, S-4 I S-5 oraz pobór wód podziemnych ze studni: S-1, S-3, S-4, S-5 przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie- Zarząd Zlewni w K.
Postanowieniem z 26 czerwca 2023 r. nr OŚ.6531.3.2022 Starosta odmówił wznowienia postępowania zakończonego wyżej wskazaną decyzją ostateczną stwierdziwszy brak po stronie Spółki interesu prawnego w żądaniu jego wszczęcia.
W zażaleniu na postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie z powołaniem się na brak stosownych przepisów w ustawie z dnia 9 czerwca 2011r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2023 r. poz. 633 ze zm. dalej "p.g.g."), iż Spółka nie mogła być uznana za stronę w prowadzonym postępowaniu.
Zaskarżonym postanowieniem , po rozpatrzeniu zażalenia Spółki Kolegium działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 149 § 3 k.p.a. utrzymało w mocy postanowieni organu i instancji.
W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie brak legitymacji Spółki do żądania wznowienia postępowania ma charakter oczywisty, gdyż brak jest przepisu prawa materialnego mogącego być źródłem interesu prawnego Spółki w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia dokumentacji hydrogeologicznej. Uzasadnia to odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego bez prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Uznanie za -stronę Spółki w postępowaniu dotyczącym udzielenia PGK pozwolenia wodnoprawnego (...) nastąpiło w trybie art. 407 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne i nie stanowi podstawy do uznania Spółki za stronę w postępowaniu objętym wnioskiem o wznowienie. O ile na etapie zatwierdzania projektu robót geologicznych ustawodawca określił, że stroną tego postępowania są właściciel i użytkownicy wieczyści nieruchomości gruntowych, w granicach których prowadzone mają być roboty (art. 80 ust. 3 p.g.g.), to już w przypadku postępowania o zatwierdzenie dokumentacji geologicznej (hydrogeologicznej) ustawodawca nie wskazał stron tego postępowania ani wprost, ani poprzez odesłanie do regulacji dotyczącej stron postępowania zatwierdzającego projekt robót geologicznych. Dokumentacja hydrologiczna stanowi zgodnie z art. 88 ust. 2 pkt 2 dokumentację geologiczną, która jest wynikiem prac geologicznych, prowadzonych na konkretnym obszarze (nieruchomości) wraz z ich interpretacją, określającą - zgodnie z art. 90 ust. 2 p.g.g. - budowę geologiczną i warunki hydrogeologiczne badanego obszaru; warunki występowania wód podziemnych, w tym charakterystykę warstw wodonośnych określonego poziomu; informacje przedstawiające skład chemiczny, cechy fizyczne oraz inne właściwości wód; możliwości poboru wód; granice projektowanych stref ochronnych ujęć wód podziemnych oraz obszarów ochronnych
zbiorników wód podziemnych; przedsięwzięcia niezbędne do ochrony środowiska, w tym dotyczące nieruchomości gruntowych, związane z działalnością, na potrzeby której jest sporządzana dokumentacja. Stosownie zaś do art. 93 ust. 3 p.g.g postępowanie w sprawie zatwierdzenia dokumentacji geologicznej polega na badaniu jej zgodności z wymogami prawa oraz zgodności z prawem, działań prowadzących do jej powstania. Tym samym, sprawa zakończona decyzją o zatwierdzeniu dokumentacji hydrogeologicznej, polegała na sprawdzeniu zgodności z prawem czynności prowadzących do sporządzenia i poprawności przedłożonej dokumentacji geologicznej.
Mając powyższe na uwadze, decyzja o zatwierdzeniu dokumentacji dotyczy tylko i wyłącznie praw i obowiązków tych podmiotów, które dokonywały czynności prowadzących do sporządzenia tej dokumentacji. Negatywne skutki braku zatwierdzenia dokumentacji, polegające przede wszystkim na konieczności ponownego jej sporządzenia ponosi wnioskodawca. W konsekwencji na etapie postępowania o zatwierdzenie dokumentacji geologicznej stroną jest wyłącznie wnioskodawca, gdyż postępowanie to wpływa wyłącznie na jego interes prawny.
Brak legitymowania się statusem strony postępowania przez skarżącą uniemożliwia zatem jego wznowienie i badanie istnienia także innych, ewentualnych przesłanek wznowieniowych, na które powołano się we wniosku.
Organ I instancji powołał się na nieprawidłową podstawę prawną tj. art. 61 a k.p.a. w sytuacji gdy prawidłowo winien powołać art. 149 § 3 k.p.a., jednakże nie jest to uchybienie skutkujące uchyleniem zaskarżonego postanowienia, którego skutkiem może być wyłącznie odmowa przyznania skarżącej przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu.
W skardze skarga do WSA w Rzeszowie na postanowienie Kolegium z 27 września 2023 r. Spółka zarzuciła naruszenie:
art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż Spółka nie mogła być uznana za stronę w prowadzonym postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia "Dodatku nr 2 do Dokumentacji hydrologicznej (...), a także przyjęcie, iż brak w sprawie istotnych
okoliczności faktycznych i nowych dowodów nieznanych organowi, który wydał decyzję,
- art. 93 ust. 3 p.g.g. poprzez przyjęcie, że decyzja, której wznowienia domaga się skarżąca została wydana zgodnie z wymogami prawa i że w zgodności z prawem pozostawały czynności prowadzące do jej sporządzenia oraz brak było podstaw do kwestionowania poprawności przedłożonej dokumentacji geologicznej
Z uwagi na powyższe Spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wniosku skarżącego poprzez wznowienie postępowania oraz wstrzymanie wykonania ww. decyzji do czasu zakończenia postępowania, ewentualnie, uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do organu I instancji w celu jej ponownego rozpoznania. Spółka zawnioskowała również o dopuszczenie dowodów z projektu rozporządzenia Wojewody Podkarpackiego w sprawie ustanowienia strefy ochronnej i wyciągu z Analizy ryzyka dla obszaru zasobowego ujęcia wód podziemnych Spółki.
W uzasadnieniu podniosła, że miała oczywisty interes prawny do udziału w spornym postępowaniu administracyjnym, bowiem kwestionowana decyzja narusza prawa nabyte wnioskodawcy, które posiada niezmiennie od 1968 r. Przyjęcie, ze stroną postępowania o zatwierdzenie dokumentacji hydrologicznej jest wyłącznie wnioskodawca stanowi oczywiste i celowe uniemożliwianie Spółce obrony jej praw. W niniejszej sprawie w żadnych przypadku nie można uznać, iż Spółka w sposób oczywisty nie powinna była zostać uznaną za jego stronę, ponieważ objęty dokumentacją hydrologiczną otwór R-1 (S-3) znajduje się w obszarze zasobowym ujęcia Spółki, co wynika z treści "Dodatku nr 2 do dokumentacji hydrogeologicznej zasobów eksploatacyjnych ujęcia wód podziemnych firmy R. sp. z o.o. (studnie: S-1, S-2 i S-2 bis) dla potrzeb firmy B. sp. z o.o. , produkującej wodę i napoje pod nazwą "Rzeszowianka", z utworów neogeńskich, miejscowości B., gmina [...], powiat rzeszowski, województwo podkarpackie, zlewnia [...] jednolita część wód podziemnych nr 152 - opracowanego w związku z potrzebą ustanowienia strefy ochronnej, obejmującej tereny ochrony bezpośredniej oraz teren ochrony pośredniej", który został zatwierdzony decyzją Starosty [...] z 7 stycznia 2021 r. nr OŚ.6531.2.2020. Zagrożenie to zostało uzasadnione w "Analizie ryzyka dla obszaru zasobowego ujęcia wód podziemnych firmy R. sp. z o.o., eksploatowanego dla potrzeb firmy B. sp. z o.o., produkującej wodę i napoje pod nazwą "[...]". Analiza ta została przyjęta bez zastrzeżeń przez Wojewodę Podkarpackiego w 2021 r.
Decyzją z dnia 9 września 2021 r. nr 449/2021 /ZUZ Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie potwierdził przejęcie praw i obowiązków wynikających z pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Starosty [...] z dnia 5 stycznia 2011 r. nr OŚ.6223- 2-3/10 na szczególne korzystanie z wód polegające, na poborze wody podziemnej z poziomu trzeciorzędowego z ujęcia studniami głębinowymi oznaczonymi jako S-l, S- 2, S-2bis na Spółkę. P. Sp. z o. o. nie uzyskało do dnia dzisiejszego pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych i pobór wody ze studni S - 3 (R - 1), wykonanej w 2016 r" ani też ze studni S-4 i S-5 wykonanych w 2020 r. Prawa nabyte wnioskodawcy są kontynuacją uprawnień uzyskanych w 1968 r., gdy została wydana decyzja, zatwierdzająca zasoby studni S-q w kat. "B", w ilości 80 m3/h. Studnia została wykonana w latach 1966-67 dla innych celów, ale ostatecznie ze względu na niespotykanie dużą wydajność, na jej bazie, w tym miejscu powstała Rozlewnia Wód Mineralnych, która produkowała wodę pod nazwą "[...]". Przez wiele lat była to największa wytwórnia wód zmineralizowanych w woj. rzeszowskim i m. in. z tego względu jest to powszechnie znane ujęcie wody podziemnej. W 1974 r. wykonano drugą studnię (S-2), a w 1996 r. - trzecią studnię S- 2bis. Za każdym razem właściwy organ administracji geologicznej zatwierdzał zasoby tych studni, a organ administracji, związany z administracją wodną wydawał odpowiednie pozwolenie wodnoprawne, co skutkowało przedłużaniem prawa nabytego w 1968 r.
Aktualnie obowiązująca decyzja określa wielkość zasobów eksploatacyjnych ujęcia na poziomie 50 m3/h.
Zdaniem skarżącej skoro p.g.g. nie określa ani wprost ani przez konkretne odesłanie do innych przepisów kto jest stroną postępowania zatwierdzającego dokumentację hydrologiczną zatem odpowiedzi na to pytanie należy szukać w treści art 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Spółka jest właścicielem nieruchomości, na której w wyniku planowanej przez E. Sp. z o.o. eksploatacji ujęcia dojdzie do przekroczenia standardów ochrony środowiska poprzez gwałtowne obniżenie zasobów ilościowych, a następnie obniżenia jakości podziemnych wód eksploatowanych przez spółkę co pozostaje w sprzeczności z art. 59 i 70 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, które stanowią m.in., iż "celem środowiskowym dla jednolitych części wód podziemnych jest (...) zapobieganie pogorszeniu oraz poprawa ich stanu ( ...), jak również zapobieganie pogarszaniu jakości wód przeznaczonych do poboru wody na potrzeby zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz zakładów wymagających wody wysokiej jakości".
Ponadto Spółka chcąc sprostać obowiązkowi ustanowienia strefy ochronnej, nałożonego ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, w 2020 r. wystąpiła do Starosty o zatwierdzenie "Dodatku nr 2 do dokumentacji hydrogeologicznej zasobów eksploatacyjnych ujęcia wód podziemnych firmy R Sp. z o.o. (studnie: S-1, S- 2, i S-2bis) dla potrzeb firmy B Sp. z o.o. opracowanego w związku z potrzebą ustanowienia strefy ochronnej obejmującej tereny ochrony bezpośredniej oraz tereny ochrony pośredniej" (w dalszej części pisma "Dodatek nr 2 do dokumentacji"). Opracowanie to zostało zatwierdzone w dniu 7 stycznia 2021 r. W dokumencie, został określony obszar zasilania ujęcia wody, który ma posłużyć do ustanowienia strefy ochronnej.
Wykonane przez E. sp. z o.o., na podstawie zaskarżonej decyzji studnie znajdują się w obrębie tego samego obszaru zasilania, co ujęcie Spółki. Poprzez działania przedsiębiorstwa E. rozlewnia wód mineralnych, prowadzona przez Spółkę została narażona pogorszenie - ilościowe i jakościowe - stanu wód podziemnych, którymi gospodaruje na mocy pozwolenia wodnoprawnego. Jest to równoznaczne z przekroczeniem standardów ochrony środowiska. Oba ujęcia wód podziemnych - prowadzone przez Spółkę oraz ujęcie planowane przez E. Sp. z o.o. - nie mogą funkcjonować równolegle w obrębie tego samego, ograniczonego obszaru zasilania, ponieważ wielkość zasobów wody jest tutaj ograniczona i nie ma możliwości jej zwiększenia. Zatem, ewentualny pobór wody przez E., w sposób nieodwołalny, drastycznie zmniejszy zasoby przynależne prawnie Spółce. W przypadku zamierzonego poboru wody przez obydwa ujęcia, jej ilość będzie większa niż możliwości odnawialności zasobów, co doprowadzi do degradacji wód podziemnych w tym obszarze - ilościowej i jakościowej. Jest to sprzeczne z celem JCWPd nr 152, jakim jest dobry stan wód podziemnych.
Powyższe w sposób jednoznaczny wskazuje na to, iż Spółka powinna być stroną w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia "Projektu robót geologicznych na wykonanie ujęcia wód podziemnych w celu rozbudowy sieci wodociągowej na terenie Gminy [...] w miejscowości B.".
W niniejsze sprawie zachodzi sytuacja konkurencji dwóch zakładów ubiegających się o korzystanie z tych samych zasobów wodnych, o której mowa m.in. w art 393 ustawy Prawo wodne. Oznacza to, że studnia S-4 i S-5 znajdują się "na zasobach" eksploatacyjnych ujęcia Spółki. Zatem - wszelkie przejawy korzystania z wód poprzez pobór wód za pomocą ww. studni będzie oddziaływać bezpośrednio na zasoby wodne ujęcia Spółki.
Końcowo Spółka wskazała, że została uznana za stronę w postępowaniu toczącym się z wniosku E. Sp. z o.o. dotyczącym poboru wód podziemnych z otworu R-1 (S-3) w miejscowości B. w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych studni wierconych: S3, S-4 i S-5 oraz pobór wód podziemnych ze studni: S-1, S-2, S-3, S-4 i S-5 w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą RZ.ZUZ. 1.4210.491.2022. SW, co w sposób jednoznaczny potwierdza, iż skarżącą winna była posiadać status strony także w zaskarżonym postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia prac geologicznych dotyczących tych samych zasobów wód podziemnych.
Przyjęcie, że stronę postępowania o zatwierdzenie dokumentacji geologicznej jest jedynie wnioskodawca jest całkowicie błędne, gdyż w żadnym wypadku postępowanie to nie wpływa wyłącznie na jego interes. Ściśle dotyczy interesu prawnego Spółki, w szczególności jego praw wynikających z posiadanego pozwolenia wodnoprawnego i nie może być ograniczany do jednego przepisu stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. Jedynie w toku tego postępowania możliwe jest sprawdzenie zgodności z prawem czynności prowadzących do sporządzenia i poprawności przedłożonej dokumentacji, która jak wyżej wskazano jest wadliwa.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W razie niezasadności skargi Sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie organ I instancji zastosował wobec Spółki wobec jej żądania przepis art. 61a k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania należy do rozstrzygnięć zaskarżalnych zażaleniem, o czym świadczy art. 61a § 2 k.p.a. Organ odwoławczy natomiast w podstawie prawnej zaskrzonego postanowienia powołał art. 149 § 3 k.p.a. w świetle którego odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. W odniesieniu do przyjętych przez organy różnych podstaw procesowych postanowień wskazuje się, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania ma charakter formalny, przez co niezależnie od tego, czy podstawą wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania będzie art. 61a § 1 k.p.a. czy też powołany wyżej art. 149 § 3 k.p.a., przesłanki ich stosowania są takie same. Mają charakter formalny i sprowadzają się do niedopuszczalności wszczęcia postępowania z powodów podmiotowych lub przedmiotowych.
Według organów o konieczności zastosowania powyższej regulacji k.p.a., świadczy to, że brak jest przepisu prawa materialnego, z którego wynikałby dla Spółki interes prawny, co oznacza, że Spółka nie posiada przymiotu strony postępowania. Ponadto, w przypadku postępowania dotyczącego zatwierdzenia dokumentacji geologicznej (hydrogeologicznej) ustawodawca nie wskazał wprost
stron postępowania ani wprost ani poprzez odesłanie do regulacji dotyczącej stron postępowania zatwierdzającego projekt robot geologicznych wynikające z art 80 ust. 3 p.g.g.
Sąd podkreśla, że tylko podmiot któremu przysługuje przymiot strony postępowania może skutecznie żądać wznowienia postępowania zarówno na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na który powołała się skarżącą Spółka, jak i na podstawie pozostałych przesłanek wznowieniowych, w tym powołaną przez Spółkę przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zatem przesądzenie o tym, że określony podmiot nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną przesądza o braku możliwości kwestionowania przez ten podmiot ostatecznego rozstrzygnięcia za pomocą takich argumentów, które opierają się o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co ma miejsce w opatrywanej sprawie. Prowadzenie rozważań odnoszących się do zaistnienia tej przesłanki wobec podmiotu, który jest stroną zakończonego ostatecznie postępowania mija się z regulacją art. 147 k.p.a. Wynika to z faktu, że wszczęcia w mniejszej sprawie postępowania na wniosek, a nie z urzędu. Zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a- 145b następuje tylko na żądanie strony. Ponieważ jednak wniosek, jak słusznie uznały organy orzekające w sprawie, nie pochodził od strony brak było podstaw do wszczęcia postępowania na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zatem podstawą do wznowienia postępowania mogłaby być okoliczność, iż strona żądająca wznowienia postępowania mimo, że przysługiwał jej status strony postępowania objętego wnioskiem o wznowienie, została w tym postępowaniu pominięta.
Możliwość powoływania się na argument o pominięciu w postępowaniu administracyjnym opiera się na kryterium interesu prawnego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 28 k.p.a., a ów interes prawny wywodzić można z przepisu prawa materialnego stanowiącego źródło interesu.
Objęte postępowaniem wznowieniowym postępowanie administracyjne prowadzone było na podstawie art. 93 ust. 2 i art. 161 ust. 2 p.g.g.
Wydana w następstwie jego przeprowadzenia decyzja administracyjna Starosty [...] z 6 lipca 2022 r. stwierdzała wygaśnięcie dwóch decyzji:
Wojewody Rzeszowskiego z 1996 r. oraz Starosty [...] z 2016 r. zatwierdzających zasoby eksploatacyjne studni S-1 i S-2 wg stanu na dzień wydania tych decyzji oraz w pkt 3 (do którego wnioskodawca zawęził wniosek o wznowienie) zatwierdzała dodatek do dokumentacji hydrogeologicznej z wykonania ujęcia wód podziemnych (S-1 i S-2) w celu aktualizacji zasobów eksploatacyjnych.
Zdaniem WSA, organy prawidłowo uznały, że o ile na etapie zatwierdzania projektu robót geologicznych ustawodawca określił, że stroną tego postępowania są właściciel i użytkownicy wieczyści nieruchomości gruntowych, w granicach których prowadzone mają być roboty (art. 80 ust. 3 p.g.g.), to już w przypadku postępowania o zatwierdzenie dokumentacji geologicznej (hydrogeologicznej) ustawodawca nie wskazał stron tego postępowania ani wprost, ani poprzez odesłanie do regulacji dotyczącej stron postępowania zatwierdzającego projekt robót geologicznych.
Zgodnie z art. 88 ust. 2 p.g.g. dokumentację geologiczną stanowią następujące rodzaje dokumentacji: 1 geologiczna złoża kopaliny, z wyłączeniem złoża węglowodorów; 1a) geologiczno-inwestycyjna złoża węglowodorów; 2) hydrogeologiczna; 3) geologiczno-inżynierska; 4) inne niż określone w pkt 1-3. Zgodnie z art. 88 ust. 2 pkt 2 p.g.g. w dokumentacji geologicznej przedstawia się wyniki prac geologicznych, wraz z ich interpretacją, określeniem stopnia osiągnięcia zamierzonego celu wraz z uzasadnieniem. Dokumentacja geologiczna, która jest wynikiem prac geologicznych, prowadzonych na konkretnym obszarze (nieruchomości) wraz z ich interpretacją, określa - zgodnie z art. 90 ust. 2 p.g.g. - budowę geologiczną i warunki hydrogeologiczne badanego obszaru; warunki występowania wód podziemnych, w tym charakterystykę warstw wodonośnych określonego poziomu; informacje przedstawiające skład chemiczny, cechy fizyczne oraz inne właściwości wód; możliwości poboru wód; granice projektowanych stref ochronnych ujęć wód podziemnych oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych; przedsięwzięcia niezbędne do ochrony środowiska, w tym dotyczące nieruchomości gruntowych, związane z działalnością, na potrzeby której jest sporządzana dokumentacja. Stosownie zaś do art. 93 ust. 3 p.g.g, postępowanie w sprawie zatwierdzenia dokumentacji geologicznej polega na badaniu jej zgodności z wymogami prawa oraz zgodności z prawem, działań prowadzących do jej powstania. Tym samym, sprawa zakończona decyzją o zatwierdzeniu dokumentacji hydrogeologicznej, polegała na sprawdzeniu zgodności z prawem czynności prowadzących do sporządzenia i poprawności przedłożonej dokumentacji geologicznej. Przedmiotowy dodatek do dokumentacji hydrogeologicznej zawierał uaktualnienie wielkość zasobów wody w m3, głębokość depresji eksploatacyjnej oraz głębokość otworu studni S-1 i S-2. Samo zatem jego sporządzenie, a następnie zatwierdzenie na podstawie art. 93 ust. 2 p.g.g., nie wykreowało, jak słusznie uznały organy orzekające w sprawie, żadnych praw i obowiązków żadnego z podmiotów. Nie kreuje bowiem praw i obowiązków podmiotów, obowiązek sporządzenia nowej dokumentacji dla uaktualnienia zasobów ujęcia, dla którego została już wykonana dokumentacja geologiczna (art. 89 ust. 5 p.g.g.). z tych względów Spółka, jak słusznie uznały organy orzekające w sprawie, nie może upatrywać interesu prawnego w powyższym postępowaniu administracyjnym.
Dokumentacja hydrogeologiczna z wykonania ujęcia wody, jak i decyzja ją zatwierdzająca nie wpływa w żaden bezpośredni sposób na prawa i obowiązki Spółki związane z eksploatacją studni. Zaznaczyć bowiem trzeba, że postępowanie zmierzające do poboru wód z zasobów eksploatacyjnych w danym ujęciu wody jest postępowaniem wieloetapowym, a zatwierdzenie dokumentacji hydrologicznej nie oznacza automatycznego rozpoczęcia poboru wody z ujęcia. W konsekwencji na etapie postępowania o zatwierdzenie dodatku do dokumentacji hydrogeologicznej z wykonania ujęcia wody stroną jest wyłącznie wnioskodawca, gdyż postępowanie to wpływa wyłącznie na jego interes prawny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 września 2017 r. sygn. VI SA/Wa 363/17). Jak zresztą przyznaje sam skarżący w skardze, pobór wód z tych odwiertów przez PGK będzie możliwy dopiero po uzyskaniu pozwoleń wodnoprawnych które na dzień dzisiejszy temu podmiotowi nie przysługują. Dopiero w tym postępowaniu organ ponownie ustali krąg stron postępowania z uwzględnieniem ich interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Jednakże ewentualne przyznanie przymiotu strony Spółce na etapie postępowania o udzielnie pozwolenia wodnoprawnego nie stanowi podstawy, z której Spółka może wywodzić swój interes prawny w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia Dodatku do dokumentacje geologicznej.
WSA zwraca uwagę, że w sytuacji gdy żądanie wznowienia opiera się o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiera stwierdzenie, że podmiot składający to podanie podnosi, ze przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym został pominięty, to wówczas badanie tych twierdzeń powinno nastąpić w kolejnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Dopiero wówczas gdy z treści wniosku w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości wynika, że wniosek składa podmiot nie będący stroną, to wyłącznie wówczas można wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, posługując się w tym celu art. 149 § 3 k.p.a. Postanowienie o odmowie wznowienia postępowania z tego powodu, że wnioskodawcy nie przysługuje status strony postępowania, jest możliwe tylko wówczas, gdy brak przymiotu strony jest oczywisty już na wstępie, czyli bez potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego pod kątem twierdzeń wnioskodawcy o przysługiwaniu mu interesu prawnego i taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Stanowisko organów w tym zakresie należy uznać za prawidłowe.
W świetle powyższych okoliczności, Sąd oddalił skargę, jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Sąd wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym. W sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, stosownie do art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.