II SA/RZ 1848/23

II SA/Rz 1848/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-03-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Joanna Zdrzałka /sprawozdawca/
Jolanta Kłoda-Szeliga
Magdalena Józefczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 733
art. 2 ust. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2017 poz 1073
art. 2 pkt 15, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 53 ust. 1, art. 56
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
Dz.U. 2021 poz 1899
art. 4 pkt 18, art. 6 pkt 1, art. 143 ust. 2
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1648
art. 2 pkt 31
Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 1 września 2023 r. nr SKO.415.213.2023 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - skargę oddala -
Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu (dalej: "SKO", "Kolegium") z dnia 1 września 2023 r. nr SKO 415.213.2023 wydana w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W podstawie prawnej organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. - dalej: "k.p.a."), a także art. 50 ust. 1 w zw. z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 997 ze zm. - dalej: "u.p.z.p.").
Jak wynika z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wnioskiem z 4 stycznia 2023 r. P. Sp. z o.o. w W. (dalej: "Spółka") zwróciła się do Wójta Gminy [...] o ustalenie warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą i kanalizacją kablową, na działce nr [...] położonej w miejscowości U. Do wniosku dołączono m. in. charakterystykę inwestycji wraz z analizą występowania obszaru pól elektromagnetycznych; kwalifikację przedsięwzięcia; informacje z rejestru gruntów; kopię mapy zasadniczej z zaznaczoną lokalizacją planowanej inwestycji; warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej.
Po rozpoznaniu ww. wniosku Wójt Gminy [...] decyzją z 23 marca 2023 r. nr UIB.6733.1.2023 odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego przedsięwzięcia.
Wskutek złożonego odwołania powyższa decyzja, na mocy decyzji SKO w Przemyślu z dnia 15 maja 2023 r. nr SKO 415.95.2023, została uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.
Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wójt Gminy [...] decyzją z dnia 27 czerwca 2023 r. nr UIB.6733.1.2023 ustalił dla P. Sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego sieci [...] pn. "budowa stacji bazowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą i kanalizacją kablową", na terenie działki o nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym U., gm. T.
Organ wskazał, że zakres inwestycji to: budowa wieży kratowej o wys. do 55,95 m n.p.t, montaż do wieży na konstrukcji wsporczej 9 szt. anten sektorowych i 5 szt. anten radioliniowych, instalacja elektroenergetyczna, instalacja urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych zlokalizowanych w pobliżu anten sektorowych i radioliniowych, a także urządzeń zasilających w szafach aparaturowych umieszczonych u podstawy wieży. Wyjaśnił, że projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego sporządził uprawniony urbanista. W sprawie wykonano także analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Analizie poddano teren działki nr ewid. [...], obr. U. oraz obszar usytuowany w sąsiedztwie terenu ww. działki. Aktualny stan zainwestowania terenu w obrębie analizowanego obszaru: działka nr [...], obr. U. - nie jest zabudowana i stanowi teren gruntów ornych kl. II i lIla; teren działek sąsiadujących: działka ozn. nr [...], obr. U. - jest zabudowana na gruntach rolnych, działka ozn. nr [...], obr. U. - jest nie zabudowana i stanowi grunty rolne oraz grunty zadrzewione i zakrzewione na terenach rolnych, działka ozn. nr [...], obr. U. stanowi drogę wewnętrzną gminną, działka ozn. nr [...], obr. U. stanowi drogę publiczną gminną. Obszar inwestycyjny posiada dostęp do drogi publicznej, gminnej (dz. nr [...], obr. U.) poprzez drogę wewnętrzną gminną (dz. nr [...], obr. U.). Teren działki nr [...], obr. U. obejmuje użytki: RH - o pow. 0,24 ha, Rllla - o pow. 0,04ha. Wójt wskazał, że projektowana inwestycja jest kwalifikowana jako inwestycja celu publicznego o znaczeniu lokalnym i nie wymaga przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze. Planowana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Teren działki wnioskowanej do zagospodarowania położony jest w obszarze niekorzystnym do zabudowy, w tym: jako tereny narażone na zalewanie; w granicach obszarów chronionych przyrodniczo Sieniawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz w granicach Głównego Zbiornika Wód Podziemnych. Nie jest zlokalizowana w obszarze osuwiska, granicach udokumentowanych złóż pospolitych, w obrębie terenu objętego ochroną konserwatorską a także w obszarze uzdrowiskowym. Przed wydaniem decyzji uzyskano wymagane prawem uzgodnienia.
Organ stwierdził, że dokonana analiza i poczynione ustalenia obligowały do wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyli mieszkańcy wsi U. oraz T. - w tym m. in. M.K. Zwrócili uwagę na naruszenie norm środowiskowych oraz zagrożenia dla zdrowia ludzi, jakie może spowodować realizacja oraz funkcjonowanie planowanego zamierzenia.
Na wezwanie Kolegium M.K. wykazała, że posiada interes prawny w prowadzonym postępowaniu. Posiadane przez nią działki nr: [...], [...], [...], [...] do [...] zlokalizowane są w odległości ok. 5m - 180m od działki inwestycyjnej.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 1 września 2023 r. SKO w Przemyślu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Na wstępie zaznaczyło, że uznało M.K. za stronę postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., gdyż będące w jej współwłasności nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji.
Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Wyjaśniło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter aktu związanego, a organ przy jego wydawaniu bada stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.). Organ prowadzący postępowanie w takiej sprawie ma obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Spełnienie wymagań określonych w prawie obliguje właściwy organ do wydania decyzji lokalizacyjnej.
Kolegium stwierdziło, że bez wątpienia realizacja inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, bowiem celem publicznym jest wykonywanie robót budowlanych w zakresie łączności publicznej i sygnalizacji, do których zaliczana jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Budowa takiego obiektu służy realizacji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p.
Kolegium wskazało, że podnoszone względem planowanej inwestycji zarzuty koncentrujące się na naruszeniu norm ochrony środowiska lub zagrożenia zdrowia ludzi można rozstrzygać na etapie postępowania środowiskowego, a nie już na etapie lokalizacyjnym. Zaznaczyło, że w sprawie nie występuje oddziaływanie planowanej instalacji radiokomunikacyjnej na środowisko w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839). Aktualizacja tego rozporządzenia dokonana 5 maja 2022 r., spowodowała, że zmianie uległy m. in. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W wyniku powyższego instalacja telekomunikacyjna objęta ww. analizą nie zalicza się do przedsięwzięć, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm.). Brak jest podstawy prawnej dla dokonywania kwalifikacji pod względem oddziaływania na środowisko tego typu instalacji.
SKO podkreśliło także, że w przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego nie znajduje zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W odniesieniu do inwestycji celu publicznego ustawodawca nie wprowadził wymogu ochrony ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu.
W ocenie Kolegium organ I instancji dokonał prawidłowej analizy i oceny wniosku inwestora w świetle przepisów u.p.z.p. i dokonał pełnej oceny stanu faktycznego. Wydana decyzja spełnia także wymogi dotyczące podania ilości anten, azymutu, typu anteny, ich mocy oraz kierunku, wysokości zawieszenia, maksymalnego pochylenia a także mocy promieniowania EIRP.
Kolegium podało także, że organ I instancji informował społeczeństwo o podejmowanych w tej sprawie działaniach, zarówno na piśmie (inwestor, oraz właściciele działek na których ma być realizowana inwestycja) oraz poprzez obwieszczenia (pozostałe osoby). Brak zgody innych niż inwestor stron postępowania na realizację planowanego przedsięwzięcia jest pozbawiony znaczenia prawnego na wstępnym etapie procesu inwestycyjnego, jakim jest ustalanie warunków realizacji inwestycji. Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji, organ musiałby wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenie podlega zatem jedynie legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu. Natomiast organy administracji nie mają kompetencji do oceny celowości czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że wskazywane w nim okoliczności mają charakter abstrakcyjny i potencjalny, a jako takie nie pozwalają zakwalifikować danego oddziaływania, jako opartego na normie prawnej. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli stan, w którym podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może go jednak poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę stosownych czynności organu administracji. Interes faktyczny nie podlega ochronie w postępowaniu lokalizacyjnym. SKO podkreśliło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Ma charakter deklaratoryjny, nie konstytuuje żadnych praw, czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym, a tym samym na etapie wydawania tej decyzji nie może naruszać prawa własności. Z uwagi na deklaratoryjny charakter tej decyzji, organ nie ma uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym.
M.K. zaskarżyła tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W jej ocenie decyzja jest bezprawna, zawiera błędy prawa materialnego i błędy proceduralne i nie może wejść do obrotu prawnego. Podała, że Kolegium uznało ją za stronę postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., gdyż będące w jej współwłasności działki znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Natomiast organ I instancji nie uznał jej za stronę. Zauważyła, że organ kontrolny na str. 7 decyzji stwierdza, że Wójt informował tylko na piśmie inwestora, który nie wykazał prawa do dysponowania prawem do nieruchomości. Podkreśliła, że właściciele działek będący w oddziaływaniu planowanej inwestycji nie zostali poinformowani pisemnie, a tym samym zostali pozbawieni ochrony swoich praw, a samo złożenie odwołania nie naprawia tego deliktu. O decyzji organu I instancji dowiedzieli się z obwieszczenia. Dlatego wniesienie skargi okazało się konieczne a jej żądania uzasadnione. Skarżąca wskazała też na niejasności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w zakresie wskazanych tam dat.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, a wyłącznym jej kryterium jest legalność czyli zgodność z prawem, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492).
W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę naruszenia prawa i przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na mocy art.145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3).
W rozpoznawanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi.
Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która w art. 4 ust. 2 pkt 1 stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Uszczegółowienie powyższej regulacji następuje w art. 50 ust.1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pojęcie "inwestycji celu publicznego" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., w którym wskazano, że są to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021r. poz. 1899, dalej: u.g.n.). Z kolei art. 6 pkt 1 u.g.n. do celów publicznych zalicza budowę i utrzymywanie obiektów i urządzeń łączności publicznej, przez którą rozumie się infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego (art. 4 pkt 18).
Zgodnie z art. 4 pkt 18 u.g.n. przez pojęcie łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. - Prawo telekomunikacyjne Dz.U. z 2022r., poz. 1648). Stacja bazowa telefonii komórkowej jest zatem urządzeniem niezbędnym dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, co oznacza, że wpisuje się ona w zakres pojęciowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (por. wyr. WSA w Szczecinie z 13.05.2021r., sygn. akt II SA/Sz 37/21). Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2023r., poz. 733) "infrastruktura techniczna" to każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, taki jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy, z wyłączeniem wskazanym w treści tego przepisu, natomiast zgodnie z art. 143 ust. 2 u.g.n. przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z treści przywołanych przepisów oraz orzecznictwa jednoznacznie wynika, że wieża telekomunikacyjna, jako obiekt realizowany w ramach rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, stanowi szczególny rodzaj infrastruktury technicznej (por. wyr. Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24.02. 2015r., sygn. akt II OSK 1748/13 i z 28.04.2016 r., sygn. akt II OSK 1604/14).
Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszą z decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma on charakter wstępny i nie przesądza jeszcze o prawie do rozpoczęcia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, ani o tym, że inwestycja będzie realizowana i przez kogo. Decyzja określa jedynie, czy realizacja inwestycji w konkretnym miejscu jest w ogóle możliwa. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie upoważnia jeszcze do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego organy badają wyłącznie kwestię, czy planowane zamierzenie inwestycyjne o wskazanych i określonych parametrach technicznych oraz użytkowych może zostać zrealizowane w określonym miejscu (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 13 września 2018 r., sygn. II SA/Op 149/18; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2021 r., sygn. II SA/Gd 834/20,, LEX nr 3163369, CBOSA).
Należy również pamiętać, że zgodnie art. 56 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie, stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (zob. A. Despot-Mładanowicz (w:) A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019). Inaczej mówiąc, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej (konkretnej) inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2202/10; publ. CBOSA). W judykaturze akcentuje się również, że każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1137/17, publ. CBOSA). Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się więc opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis, tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny czy ze sprzeciwem mieszkańców okolicznych obszarów (por. wyrok WSA w Gdańsku z 24 marca 2021 r. sygn. akt. II SA/Gd 774/20, publ. CBOSA, tak również wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 października 2022 r., II SA/Ol 539/22, LEX nr 3431277, CBOSA).
W tym przypadku kluczowe znaczenie ma fakt, że w stanie prawnym ukształtowanym od dnia 4 czerwca 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko [na mocy z § 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071)]. W konsekwencji nie jest dla nich wymagane wcześniejsze uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a kwestia ewentualnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji nie musiała być nawet przez organ wydający decyzje lokalizacyjną rozważana. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 z późn. zm.), uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Ponadto przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku znajdują zastosowanie albo w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albo w przypadku, gdy nie jest ona wymagana w toku innych dalszych postępowań zmierzających do realizacji inwestycji, tj. pozwoleniu na budowę. Dopiero w ich trakcie właściwy organ, na podstawie wymaganej w tych postępowaniach dokumentacji (ewentualnego raportu oddziaływania na środowisko, pozwolenia na budowę) dokonuje sprawdzenia, czy instalacja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Z kolei ochrona przed polami elektromagnetycznymi w przypadku rzeczywiście działających instalacji jest przedmiotem regulacji zawartych w ustawie Prawo ochrony środowiska w Dziale VI zatytułowanym "Ochrona przed polami elektromagnetycznymi" (art. 121-126). Nakładają one na prowadzącego instalacje i jej użytkownika obowiązek wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie i zgłaszania ich właściwemu organowi (art. 122a). Nakazują też uwzględniać w ramach państwowego monitoringu środowiska zadania związane z okresowymi badaniami kontrolnymi poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (art. 123) – zob. ww. uchwała NSA z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22. Zatem kwestia dotycząca zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019r. nie jest przedmiotem badania na etapie postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a tym samym ocena co do skuteczności przyjętych rozwiązań dotyczących ochrony przed promieniowaniem elektromagnetycznym, wykracza też poza granice rozpoznania niniejszej sprawy.
Jeśli chodzi o zarzuty formalne kierowane względem zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że nie mogły mieć one istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia, a tym samym skutkować uwzględnieniem skargi.
Wskazania w uzasadnieniu tej decyzji, że odwołanie skarżącej i innych osób zostało zawarte w piśmie z 28.03.2023 r., zamiast prawidłowo – w piśmie z 17.07.2023 r. stanowi oczywistą omyłkę pisarską.
Jeśli chodzi o tryb powiadamiania o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz pism sporządzonych w toku postępowania – kwestie te reguluje art. 53 ust. 1 u.p.z.p., wskazując, że strony zawiadamia się w drodze udostępnienia zawiadomienia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego organ prowadzący postępowanie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości (z wyjątkami niedotyczącymi niniejszej sprawy). Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się w sposób, o którym mowa w art. 39 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie taki właśnie sposób doręczenia miał miejsce, prawidłowo tez organ II instancji doręczył swoją decyzję skarżącej, skoro składała ona odwołanie i było ono przedmiotem rozpoznania Kolegium.
Z wszystkich tych przyczyn Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 P.p.s.a.